Ekstremalnie pechowa wycieczka Lottie Brooks

7,5 Bardzo przyjemna, zabawna, wciągająca młodzieżówka. Doceniam ją bardzo za oryginalny pomysł, ale też dobre wykonanie. Polubiłam głównych bohaterów, których losy z przyjemnością możemy śledzić. Jest dość przewidywalna, ale idealna na zastój czytelniczy. Bardzo podobał mi się motyw wiary w trudnym momencie życia, w jakim znajdowała się Tessa (sama jestem wierząca), ale dla mnie mogło być go trochę więcej. Jedyne, co mnie zastanawiasz, to w którym momencie miałam niby się wzruszyć? Jestem dość wrażliwą osobą, ale ani razu się nie rozkleiłam. Ps. Weston i jego poczucie humoru on topp

Kolejna książka Agaty Gładysz czyli KOLEJNA ocenka 10/10 (bo nie da się więcej) bo książeczka ZNOWU poza poziom A ja chciałam dać w 2/3 książki 8 ocenkę (nie wiem co ja sobie myślałam) Bo zapomniałam przecież o tym że na końcu książek Agaty Gładysz nie da się przewidzieć co się dalej stanie SPOJLER ALERT ALE TAKI DUŻYYYY no dobra żart bo w pewnym momencie jakby ktoś sobie ten moment zaspojlerował to ta książka straciłaby sens... WRACAJĄC podczas czytania tej książki dowiadujemy się z niej , że pierwsza prawdziwa miłość to jest coś co zapamiętamy na zawsze, że każdy zasługuje na tą jedną pisaną sobie osobę, potrzebę bliskości. Zaufanie do drugiej osoby i czucie się przy niej bezpiecznie, wrażenia że za tą osobą można wskoczyć w ogień. I WALKĘ aż do końca... Więc nie bójcie się. Jak jesteście w takiej samej sytuacji w jakiej jest Aurora przeczytajcie tą książkę i uwierzcie że zasługujecie i uwierzcie w to. Uwierzcie w siebie.

Nastoletni Eryk, wokalista w szkolnym zespole Wings dostaje propozycje wystąpienia w dużym muzycznym wydarzeniu, którego zwieńczeniami może być puszczenie piosenki we Wrocławskim radiu. Chłopak nie zamierza zaprzepaścić takiej szansy. Warunkiem jest jednak wystąpienie z własną piosenki. Nastolatek szukając inspiracji, natrafia na blog Kai, pisarki i poetki, która lubi zatracać się w historii o miłości. Eryk poruszony głębia jej tekstów postanawia do niej napisać. Początek tej wyjątkowej relacji stworzy coś więcej niż tylko poruszająca piosenkę. Tych bohaterów z pozoru nic nie łączy, wiodą oddzielne, nieprzecinające się ze sobą życia, jednak to wkrótce będzie miało się zmienić, by mogli dowiedzieć się, jak wiele mają ze sobą wspólnego... Całość recenzji dostępna: https://kolekcjonerkaksiazek.blogspot.com/2025/08/angel-wings-anna-purowska.html?m=1 Zapraszam również do zapoznania się z moimi innymi recenzjami oraz postami: https://kolekcjonerkaksiazek.blogspot.com/?m=1

To moje kolejne spotkanie z Lottie Brooks i muszę przyznać – ta dziewczyna oraz jej szalona rodzinka i paczka przyjaciół wciąż potrafią mnie rozbawić do łez. „Totalnie chaotyczne święta Lottie Brooks” autorstwa Katie Kirby to książka, która idealnie oddaje sens słowa „chaos”, zwłaszcza w wersji świątecznej. Już od pierwszych stron wiadomo, że nie będą to grzeczne, cukierkowe święta. Jest głośno, absurdalnie i kompletnie nieprzewidywalnie. Jednym z najbardziej zapadających w pamięć momentów jest scenka z dzieciątkiem, które mówi zdecydowanie niezbyt odpowiednie słowa, a chwilę później… zamienia się w pterodaktyla (przynajmniej w wyobraźni). Takie fragmenty są totalnie w stylu Lottie – lekko szalone, przerysowane i przez to niesamowicie zabawne. Rodzina Lottie przeżywa prawdziwy świąteczny najazd gości, co prowadzi do kolejnych katastrof, nieporozumień i komicznych sytuacji. Każdy coś dokłada od siebie, a efekt końcowy jest taki, że zamiast spokojnych świąt mamy totalny miszmasz emocji, hałasu i absurdów. I właśnie to w tej serii uwielbiam – autentyczność i brak udawania, że wszystko zawsze musi być idealne. Na deser dostajemy jeszcze niezapomnianego sylwestra, który idealnie zamyka tę historię. Jest emocjonalnie, jest śmiesznie i bardzo „lottie’owo” – czyli z przytupem, wstydliwymi momentami i ogromną dawką humoru. To książka lekka, pełna śmiechu i idealna na poprawę humoru. Jeśli ktoś lubi historie, w których święta wymykają się spod kontroli, a bohaterowie są prawdziwi w swojej niedoskonałości, to spotkanie z Lottie Brooks będzie strzałem w dziesiątkę. Ja bawiłam się świetnie i już wiem, że z tą bohaterką jeszcze nie raz chętnie się spotkam.

"- Idzie na nas wielka fala! (...) Tsunami! Szybko, padluj, zanim nas zabije. Musimy wrócić na plażę i ucie..." Tak wiele słyszałam o serii Marii Krasowskiej, że w końcu postanowiłam zweryfikować te opinie. Odwiedziłam miejscową bibliotekę, gdzie znalazłam pierwszą część cyklu - "Falę". Zaczęłam czytać. Przyznam, że zupełnie nie spodziewałam się tak szybkiego rozwoju akcji. Autorka nie dała czytelnikowi ani chwili na złapanie oddechu! Już od pierwszych stron jesteśmy świadkami dramatycznych wydarzeń rozgrywających się na Bali, doprowadzających do tego, że znany do tej pory świat odchodzi w zapomnienie. Bohaterkami powieści są siostry: Paris i Sydney, które w wyniku tsunami zostają rozdzielone z rodzicami. Na drodze dziewczyn staje snobistyczny i zadufany w sobie Elvis. Chłopiec, chcąc nie chcąc, udziela im wsparcia w decydującym momencie. W normalnym życiu osoby te nie poświęciłby sobie więcej niż 5 minut. Dzieli ich niemal wszystko: począwszy od pochodzenia, przez status społeczny, na osobowości skończywszy. Sydney jest ułożoną, dobrze wykształconą nastolatką, która pasjonuje się surfingiem. Swoją pasją zaraziła młodszą siostrę. I to właśnie deska jest jedynym wspólnym punktem łączącym dzieciaki - choć Elvisowi wiele brakuje do umiejętności sióstr, również uwielbia szusować po falach. Niestety jego usposobienie na pozwala na zdobycie sympatii Sydney i Paris. Chłopak od pierwszych chwil sprawia odpychające wrażenie, dla niego nie liczy się nic więcej poza czubkiem własnego nosa. Gdyby nie Wayne - sprawujący nad nim opiekę mężczyzna - Elvis z własnej woli nie udzieliłby pomocy siostrom. "Fala" rozpościera przed nami surrealistyczny obraz, na którym jeden kataklizm goni drugi. Ale czy rzeczywiście są to nieprawdopodobne wydarzenia? Tak naprawdę wiele rzeczy wciąż pozostaje nieodkrytych, co daje furtkę dla opisanych w książce zjawisk. W efekcie tsunami i następujących po nim zdarzeń, Sydney, Paris i Elvis zostają skazani na swoją obecność. Towarzyszy im Wayne, jedyne światełko dla pogrążonych w rozpaczy dzieciaków. Czy bohaterom uda się wytrwać i odnaleźć rodziców? Czas pokaże. To była naprawdę angażująca historia! Książkę czytało mi się bardzo szybko. Przez cały czas odczuwałam wzmożoną potrzebę poznania dalszych losów bohaterów, przez co nie mogłam tak po prostu odłożyć jej na bok. Momentami tylko miałam ochotę potrząsnąć bohaterami, którzy, według mnie, zachowywali się w irracjonalny sposób. Chwilami miałam wrażenia, że jestem "za stara" na tę historię, przez co nie do końca rozumiem motywy postępowania nastolatków. Najwięcej trudności nastręczał mi Elvis -od samego początku nie mogłam go polubić. Na szczęście uczucie to uległo zmianie w trakcie lektury, choć nie ukrywam, że na koniec chłopak dał naprawdę popisowy numer! "Fala" to powieść, w której wiele się dzieje. Na tle dramatycznych wydarzeń poznajemy losy młodych bohaterów, obserwujemy ich rozwój emocjonalny oraz potknięcia. To nie jest znany nam świat, więc obowiązują tu inne reguły, w których Sydney, Paris i Elvis próbują się odnaleźć. Jaki będzie tego finał? Sama chętnie się o tym przekonam, sięgając po kolejne części serii. Moja ocena 8/10.

Jak zaczęłam czytać książkę postanowiłam przeczytałam o niej recenzje i to był błąd, bo później w trakcie lektury miałam gdzieś z tyłu głowy sporo negatywnych o niej opinii. Na początek książki przymknęłam oko. Wiadomo, historia musi się jakoś rozkręcić, czasami dzieje się to powoli. Powoli z każdym rozdziałem zaczął mnie irytować przyjaciel głównej bohaterki. Ona sama nazywała go małpiszonem, bo jakby nie patrzeć momentami się tak zachowywał. Chcąc nie chcąc musiałam go akceptować, bo występował jeśli się nie mylę w każdym rozdziale. Może jako przyjaciel był fajny, ale ja na dłuższą metę nie dałabym rady wytrzymać z takim człowiekiem. Historia powoli się rozwijała, ale trochę mnie nudziła i przez to długo schodziło mi jej czytanie. Pod koniec książki, już na końcowych rozdziałach, główna bohaterka postąpiła według mnie nie sprawiedliwie. Wyglądało to jakby zabawiła się uczuciami pewnego chłopaka. No tak się nie robi, mogła trochę inaczej to rozegrać. A ten chłopak – Ryin -był bardzo sympatyczny i szkoda mi go było. Od tej sytuacji czułam się zażenowana tą historią. Nie chcę Wam zdradzić za dużo, ale relacja jaką stworzyła Mari na końcu mi się nie podobała. Miło spędziłam z nią czas, ale jednocześnie trochę się wynudziłam. Książka jest lekką młodzieżówką, więc myślę, że będzie dobrym wyborem na jakiś wyjazd albo wakacje. Mam nadzieję, że spodoba Wam się bardziej niż mi.

Uwielbiam! Na początku byłam bardzo zawiedziona kiedy Lottie zastanawiała się czy nie zostawić Daniela dla Antonie'go! DOSŁOWNIE POZNAŁA GO NA WYJEŹDZIE W FRANCJI! To nie miało szans wypalić! Było mi bardzo szkoda Daniela! Na szczęście Lottie miała jeszcze trochę rozumu! 😅 Byłam też bardzo zdziwiona kiedy Antonie napisał jej w liście że chciał ją pocałować! 🫢 Polecam bardzo!

Ogólnie bardzo sympatyczna książka i mega przyjemnie się ją czytało, tak lekko i bardzo szybko. Była to naprawdę fajna historia, ale jakby coś mi w niej brakowało… strasznie też irytowało mnie zachowanie głównej bohaterki, Aureli.. Mimo że historia mi się podobała, to aż tak nie zachwyciła żebym myślała o przeczytaniu jej kolejny raz..

Pierwszą część czytałam bardzo dawno, więc spodziewałam się, że mogę mieć problem z "wkręceniem" się w akcję, a jednak nie było tego. To już wiele mówi o książce. Klimat tej książki jest mocno wyczuwalny i to właśnie dzięki niemu ponownie weszłam w ten świat. Jest on ciężki, ale też i łatwo przypada do gustu. Mam wrażenie, że stale coś się działo i nie było miejsca na nudę, dzięki temu bardzo szybko płynęło się przez akcję. Wydarzyło się tak wiele, że co chwilę przypominam sobie kolejne wydarzenie, które faktycznie miało miejsce w tej książce. O bohaterach nieco zapomniałam już, więc na nowo wyrobiłam sobie o nich zdanie. Ciekawy wpływ na akcje miały postaci takie jak Gabriel czy Antoine, może nie polubiłam się z nimi jakoś bardzo, jednak byli na pewno intrygujący. Podziwiam postać Sydney. Przeżyła tyle w tak młodym wieku, że nic tylko podziwiać. Niestety na początku książki miałam wrażenie, że ona jest stale poirytowana, trudno się dziwić, ale nie dawało to pozytywnych odczuć. Potem było lepiej, więc naprawdę się z nią polubiłam. Z początku o Elvisie miałam kiepskie zdanie - nawalił, potem się zmienił i naprawdę go polubiłam. Wszystko było dobrze, kibicowałam jemu i Sydney. (UWAGA spojler) To wszystko do czasu. Pod koniec nie mogłam go znieść. Uważam, że absolutnie Sydney nie powinna mu czegoś takiego wybaczyć i tyle. Interesująca jest dla mnie relacja Sydney i Rafaela. On chce być dla niej jak ojciec, co ukazuje jego łagodniejszy wizerunek. Pojawia się też tutaj trudny temat, gdy bohaterowie żyją z wizją niedalekiej śm*erci. Tematy myśli s*mobojczych występuje w tej książce, więc nie jest to lekka młodzieżówka. Powiem tak, książka bardzo mi się podobała i na pewno chciałabym skończyć tę trylogię, jednak to nie jest "mój świat". Po prostu, co nie zmienia faktu, że bardzo polecam Wam tę książkę.

Książka „W rytmie uczuć” Oliwii Panek to krótka, poruszająca historia obyczajowo-romantyczna, którą można przeczytać na jeden raz. Autorka podejmuje w niej trudne tematy, takie jak strata, samotność i walka o nadzieję, jednocześnie pokazując, że nawet w najcięższych momentach życia mogą pojawić się nowe uczucia i sens dalszego działania. Główną bohaterką jest Aubrey Lee, młoda kobieta, która samotnie wychowuje syna. Po tragicznych wydarzeniach jej życie skupia się niemal wyłącznie na dziecku i codziennym przetrwaniu. Aubrey jest zmęczona, pełna bólu i poczucia winy, ale jednocześnie bardzo silna i oddana. Drugim ważnym bohaterem jest Reg Stan, wrażliwy mężczyzna związany z muzyką. Reg wnosi do historii spokój i delikatność, a jego obecność pomaga Aubrey stopniowo otwierać się na ludzi i na emocje, które wcześniej starała się w sobie tłumić. Relacja między bohaterami rozwija się powoli i naturalnie, bez pośpiechu, oparta na rozmowach, zrozumieniu i wspólnym milczeniu. Styl Oliwii Panek jest prosty, spokojny i bardzo emocjonalny. Autorka nie tworzy dynamicznej akcji, lecz skupia się na uczuciach bohaterów, ich myślach i wewnętrznych przeżyciach. „W rytmie uczuć” to krótka historia idealna na jeden wieczór, która mimo niewielkiej objętości ma w sobie głębię i autentyczność. Okładka idealnie oddaje to co znajdziemy w jej wnętrzu. To książka o nadziei, o radzeniu sobie ze stratą i o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć nowy rytm życia i uczuć. W końcówce można było się domyśleć jak to może się zakończyć jednak zdecydowanie zakładałam inną wersję co mnie zaskoczyło.

"Dopiero co było idealnie. (...) A potem przyszedł los i walnął mnie prosto między oczy." Dwie zbłąkane dusze, dwa poranione ptaki, które walczą z całym światem. Oba cierpiące psychiczne i emocjonalne katusze. Colin i Olive. Którzy swoim ciężkim i kąsącym charakterem powodują że emocje w książce wybuchają. Jednak... na siebie oddziałują jeszcze bardziej bardziej intensywnie, co skutkuje dość mocną mieszanką. On diabetyk, mający drastyczne wspomnienia że szkoły w Nowym Jorku a przy okazji matkę despotkę, ona, która ledwo przeżywszy pożar, straciła marzenia, wciąż chowa tajemnice swoich rodziców, bo boi się rozpadu swojej rodziny. A to wszystko w otoczeniu pięknego Dunbridge Academy, nieustępliwych przyjaciół i mocy miłości. To było moje trzecie spotkanie z uczniami Dunbridge Academy i szczerze naprawdę się bałam się jak mi się spodoba. I muszę powiedzieć, że ten tom był najlepszy. Poruszył mnie do łez, współczułam głównym bohaterom, chciałam być ich koleżanką ze szkoły by pomóc im przejść przez ten ciężki okres. Mamy obrać osiemnastolatków, którzy przeżyli więcej niż inni, którzy szybciej muszą dorosnąć i zmierzyć się z przeznaczeniem, a przy okazji jest tu tona wsparcia od po prostu życzliwych osób, którzy chociaż szczerzy do bólu, stoją zawsze na straży, by nic złego się nie wydarzyło. To wspaniała lektura, nie tylko dla młodych czytelników, ale dla każdego, jeśli jeszcze nie sięgnęliście to serdecznie Wam polecam 🫶

Ta książka, to taki smaczek do "100 dni słońca". Opowieść pełna przebaczenia i rodzinnej atmosfery. Miłość Tessy i Westona weszła na wyższy poziom, mimo kłótni wytrwali do świąt. "Misja szczeniak" miała swoją kulminacje na samym końcu książki i na pewno większość czytelników rozczuliła. Ogólnie 7/10 książka ok, ale jak przystało na young adult miłość bohaterów jest głupiutka.

Nie jest to powieść zachwycająca ale jest dobra. Nie powiedziałabym że jest lepsza niż serial (który bardzo lubię) ale tak jak on ma swoje plusy i minusy. Myślę że przede wszystkim w serialu dobrze rozwiązano kwestię dużej rodziny Walterów czylo usunięto kilka postaci co pozwoliło bardziej skupić się na ich charakterach co w książce zostało pominięte. Ale książka to jednak książka i skupiała się na jedej osobie. Dla czternastolatki ta książka powinna być w sam raz ale starsze osoby zapewne będzie trochę nudzić lub irytować je będzie zachowanie Jackie. PODSUMOWANIE: 💧Sad: 1/5 🌶Spicy: 2/5 😃Przyjemność z czytania: 9/10 🤐Zakończenie: 7/10 🖋Styl pisania: 6/10 👤 Kategoria wiekowa(na okładce): 14+ 📚Tematyka: 6/10 Także polecam i może tym razem uda mi się sięgnąć po drugi tom. ♡♡♡♡♡♡♡♡

Dobrze czytało mi się te książkę. Historia również została dobrze wymyślona przez autorkę. Niby taka fajna, przyjemna, całkiem wciągająca książka ale.. chwilami przypominała mi trochę tani romans z głupiutką bohaterką w tle, która totalnie w siebie nie wierzy, mimo iż jest ładna, inteligentna, mimo iż posiada dobrą i bardzo odpowiedzialną pracę 🙃 ogólnie jeśli ktoś chce sobie przeczytać coś luźnego, tak dla relaksu, dla zabicia czasu czy po prostu miłego spędzenia wieczoru przy romantycznej lekturze no to polecam.

Nie było to złe, ale najlepsze też nie. Momentami przynudzało, ale ogólnie to nawet trochę się wciągnęłam, szybko się czyta, pomysł fajny. Mam też minimalne wrażenie że z narracją jest coś nie tak. Mimo to polecam, nie spodziewałam się tu takiego smutnego wątku. Podsumowując, warte przeczytania, dodam jeszcze że trochę dziwne i miałam wrażenie że akcja pędzi za szybko (np. Relacja między Ro i Millerem to dosłownie na jednej stronie się nienawidzą, a po przewróceniu kartki już całują) ale tak to spoko. Polecam (znaczy chyba...) ⭐️

Dla mnie trochę rozciągnięta historia byle by książka była grubsza, zachowanie bohaterów trochę dziecinne jak na wiek 15-16 lat mimo że sama mam prawie 16 . Sama tematyka fajna. Kilka rzeczy przewidziałam dużo wcześniej , spodziewałam się innego zakończenia.Szybko się czyta chociaż na początku nie mogłam się wciągnąć i myślałam, że nie dotrwam to po ok.30-40 stronach było dobrze. Może miałam za duże oczekiwania co do samej tematyka bo lubię po prostu ciężkie tematy aż przytłaczające a tu po zakończeniu właściwie dalej nie wiadomo czy problem został rozwiązany. Do tego dochądzą jeszcze dziwny styl pisania między bohaterami strasznie przestarzały za to nikt ze sobą praktycznei nie rozmawia. Ogołnie polecam , fajna pozycja ale jak się pominie to za dużo się nie straci.

Po raz pierwszy słuchałam audiobooka zamiast czytać książkę. Niestety mam wrażenie, że ta forma nie do końca jest dla mnie. Przesłuchanie zajęło mi 8,5 godziny, co było dla mnie zaskakujące, ponieważ przeczytanie tej samej książki zajęłoby mi około miesiąca. Samo słuchanie nie pozwoliło mi jednak w pełni wejść w przedstawiony świat ani zżyć się z bohaterami. Mimo to uważam, że książka nie była zła – wręcz przeciwnie, okazała się przyjemna i lekka w odbiorze.

"Sztuka przyciągania" jest książką, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Na początku trochę mało się działo, jednak rozumiem, że akcja potrzebowała czasu, aby się rozkręcić. Jest to historia, która jest dobra na rozpoczęcie przygody z czytaniem, bo jest lekka, z postaciami, które obdarzą was komfortem. To, co mnie ABSOLUTNIE ZACHWYCIŁO podczas czytania to sposób rozwiązywania nieporozumień między bohaterami, którzy zamiast brnąć w kłamstwo, od razu wyjaśniali niezręczne sytuacje. Takie zachowania rzadko pojawiają się w książkach, przynajmniej według mnie <3. Mimo, że bardzo polubiłam Elliota oraz Mal, czasami przeszkadzał mi stosunek dziewczyny do chłopaka. Niby mówiła na początku książki, że go nie znosi, ale z drugiej strony potrafiła się z nim bez problemu dogadać, co wydawało mi się po prostu dziwne. Na koniec warto wspomnieć o końcu tej historii, gdyż ja nie preferuję tego typu zakończeń, a do tej historii pasowało ono jak ulał 🥰. Podsumowując, uważam, że warto sięgnąć po "Sztukę przyciągania", gdyż jest ona wartościowa, przyjemna i komfortowa! Kategoria wiekowa (wg mnie): +12

Urocza opowieść o dziewczynie, która nie potrafi poradzić sobie z problemami i nieprzyjemnościami ze strony rówieśników, ale także mieszkańców jej miasteczka. Wtedy pojawia się tajemniczy duch Wendell, który początkowo nieudolnie próbuje jej pomóc, natomiast z czasem mu się to udaje i zostają przyjaciółmi. Czekam na kolejną część!

Na początku trochę drażniła mnie główna bohaterka i to, że co chwilę było wymieniane imię „Si” (które spokojnie dałoby się zastąpić jakimś innym określeniem), ale finalnie bardzo spodobała mi się ta książka. Fajnie i szybko się czytało, skończyła się również bardzo miło ❤️