Dziwni

Początkowo nie wiedziałem czy opwieść mi się spodoba , wszystko co mogło iść źle szło źle i nie do końca odpowiadała mi niesprawiedliwość jaka spotykła główną bohaterkę, za to bardzo podobała mi się jej niewzruszona postawa sama przeciw światu i to jak potrafiła wytrwać w swoich przekonaniach. Zakończenie to swoisty happy end wszystko wróciło na dobre tory.

Narobił Serb bigosu Tytuł wskazuje na naukowy charakter książki lub na tematykę krążącą wokół nauki i tak właśnie jest. Może sam Tesla nie jest obecny na kartach powieści ciałem, ale duchem już tak, bo strych, o którym mowa należał nie do kogo innego jak do samego wynalazcy. Część domu, którą chłopak zapragnął przeznaczyć na swój pokój, skrywała ogromną ilość sprzętów mniej lub bardziej przydatnych. Jeden z nich uszkodził głowę chłopakowi w niefortunnej sytuacji i ten postanowił sprzedać przedmioty na wyprzedaży garażowej, które są tak  popularne w Ameryce. Chętnych nie zabrakło, a raczej ci, którzy dowiedzieli się o akcji chłopaka, z całych sił zapragnęli kupić ten czy inny przedmiot. Wniebowzięty chłopak liczył pieniądze i pozbywał się sprzętu. Wydawało się to zbyt piękne, aby było prawdziwe, ale było. Sprzęty znalazły nowych właścicieli, a Nicka znaleźli pewni panowie.  Intratny biznes sprowadził na nastolatka kłopoty, choć na początek wystarczyłoby stwierdzenie, że sprowadził na siebie natrętów. Wszystko za sprawą gratów, których już nie posiadał. Tak pokrótce rozpoczyna się fabuła tej młodzieżówki, która w żadnym momencie nie zwalnia tempa i cały czas coś nowego się dzieje. Ciągłość sprawia, że czyta się szybko, bo nie ma chwili, w której jest zmiana miejsca na zupełnie inne niezwiązane z tym co się dzieje lub czasu, lub bohatera. Tym samym lektura przypomina trochę taką wakacyjną przygodę, podczas której poznajemy nowych ludzi i w ich towarzystwie spędzamy czas, aczkolwiek "wakacyjna" to tylko porównanie, bo fabuła rozgrywa się w trakcie roku szkolnego.   Myśląc o "Strychu Tesli" chciałabym powiedzieć, że to pomysłowa powieść przygodowa, ale z tym ostatnim to nie jest tak do końca, bo nie ma tu zdarzeń rozgrywających się w tajemniczych miejscach, nieznanych krainach czy takich zarejestrowanych podczas podróży o bardziej lub mniej określonej destynacji. Są natomiast elementy odkrywania tego, co staje na drodze bohaterów. Fabuła zawiera wiele momentów zaskoczenia i niebezpieczeństwa, które dostarczają czytelnikowi rozrywkę, a obecny humor i mieszanka science-fiction z  detektywistycznym gatunkiem tworzą powieść raczej dla młodzieży niż dla dorosłego miłośnika na przykład literatury pięknej, ale dorosły lubujący się we wspomnianych gatunkach odnajdzie w niej wszystko, na co liczy: zabawną historię, przygodę, morał, tajemnicę. Historia Nicka jest bardzo realistyczna, bo nowa rzeczywistość, w jakiej chłopak musi się odnaleźć, zdawać by się mogła niczym  relacja przeciętnego gimnazjalisty, nieistotne czy w Polsce, czy gdzieś za granicą. I u nas i tam życie nowego ucznia w szkole jest podobne i początki w nowej szkole czy w klasie nie różnią się zbytnio. Autorzy przedstawiają historię nastolatków, nie znaczy to wcale, że używają jakiegoś infantylnego języka czy slangu. Jest tak jak być powinno jeśli chodzi o styl i treść.  Granica wieku nie zostaje ustawiona na 15 czy 16 lat. Rodzinna tragedia będąca motorem późniejszej akcji stanowi doskonały balans do części humorystycznej. Do tego dochodzi całkiem inteligentny przebieg kolejnych zdarzeń i dobrze skrojeni bohaterowie. Nick jest spokojnym rozważnym nastolatkiem, który musi poradzić sobie z rodziną tragedią na swój sposób. Ma młodszego brata i tak razem w trójkę z ojcem muszą się wreszcie posunąć choćby  o krok do przodu i zamieszkanie w nowym domu to dla nich ten pierwszy ważny i konkretny krok ku lepszemu.  Nowy dom to tak naprawdę dom po krewniaczce, której chłopak nawet nie znał. Żeby było ciekawiej, wśród bohaterów jest i pewien  samotnik, z którym Nick nawiązuje interesującą relację. Chłopcy, chłopcy, chłopcy... i dziewczyna. No musi być, bo chłopak ma  przecież swoje uczucia, które wreszcie ma okazję do kogo adresować.  Nastoletnia miłość to takie przyjemne niewinne zjawisko, które pięknie wrysowuje się w naukowo-odkrywczą intrygę. Jest jeszcze jedna dziewczyna, Petula. To imię nie może zwiastować niczego dobrego. Potrzebna jest taka dziwaczka, manipulantka i krejzolka, ale chyba nie do końca w pozytywnym tego ostatniego słowa znaczeniu. Ponadto zwyczajności życia szkolnego dodaję obecność Panny Planck, która serwuje posiłki, ale tak całkiem zwyczajna to ona nie jest.  Myśląc o niej, wiem, że warto doczytać powieść do końca. Pozytywnie odbieram interakcje między młodzieżą, relacje synów z ojcem i pomysł z gratami ze strychu. To takie niepospolite, żeby nadać zwykłym przedmiotom nowe funkcje. Funkcje niebanalne i zabawne, a czasem przerażające w skutkach. Jedynym elementem, który ciężko mi się trawiło była  obecność mężczyzn w garniturach, którzy jak tylko się zwiedzieli o przedmiotach, tak długo nie odpuszczali. No ale nie ma chyba historii, którą kupujemy i uwielbiamy w całości, w stu procentach. Choć często tak się wyrażamy, to zawsze znajdzie się jakaś część, jakieś ogniwo lekko nadrdzewiałe, które z jednej strony spaja powieść, a z drugiej staje kością w gardle. Ale to dobrze, bo tym lepiej taka historia wrzyna się potem w pamięć.

Książka naprawdę świetna. Opowiada o przygodach trójki przyjaciół w tajemniczym miasteczku Misty Bay. Choć czytałam tę książkę już dosyć dawno bardzo ją lubię. Jest lekka i przyjemna. Dodatkowo ma w sobie taką nutkę tajemnicy, co nadaje jej odpowiedniego charakteru. Książka raczej powinna przypaść do gustu nieco młodszej młodzieży.

O istnieniu tej książki dowiedziałam się całkiem niedawno, a że od zawsze bardzo lubiłam postać kapitana Haka to musiałam się zapoznać z tą historią. Spodziewałam się opowieści zmierzającej w nieco innym kierunku, ale ta książka pozytywnie mnie zaskoczyła! Z racji, że „Prawdziwa historia kapitana Haka” skierowana jest raczej do młodszych czytelników napisana jest prostym i przyjemnym językiem, dzięki czemu bardzo szybko się ją czyta i wciąga od pierwszej strony. Życie pirata ukazane jest tutaj z innej, mniej brutalnej strony, niż moglibyśmy się spodziewać po piratach, ale wcale mi to nie przeszkadzało. Oczywiście było kilka budzących lekki dreszczyk emocji scen, co w zupełności wystarczy takiej książce. Gdybym była młodsza na pewno śniłoby mi się to po nocach :) . Książka idealna, gdy nie ma się ochoty na nic ciężkiego, a jednocześnie chce się przeżyć fajną przygodę. Zawsze darzyłam kapitana Haka sympatią, a dzięki tej opowieści utwierdziłam się w przekonaniu, że ta postać naprawdę na nią zasługuje.

Książka opowiada losy małej dziewczynki o imieniu Czarla, która całe swoje życie spędziła w podziemnym sanktuarium. Któregoś dnia mury jej domu zostały zaatakowane przez straszliwego stwora. Bohaterce nie pozostało nic innego jak uciekać jak najdalej od napastnika. Muszę się przyznać, że dawno nie widziałem tak nietuzinkowych bohaterów. Ich wygląd, zachowanie, dosłownie wszystko zasługuje na uznanie. Podobnie miała się sytuacja w przypadku innego tytułu Toniego Diterlizzi, czyli ,,Kroniki Spiderwick''. Tam również pojawiają się niezwykle ciekawe stworzenia. Mimo, że książka nie jest zbyt długa, to ilość wydarzeń w niej zawarta jest imponująca. I to jest rzecz, którą ja akurat bardzo cenię. Nie jestem zwolennikiem długich opisów, wolnego przechodzenia z jednego miejsca w drugie. Im szybciej się wszystko dzieje, tym lepiej, ale to już moje osobiste odczucia. Każdy czytelnik szuka czegoś dla siebie. I ta bogata różnorodność, jest czymś pięknym w książkach. ,,Czarla. Poszkuwiacze'' spodobała mi się na tyle, że zapragnąłem by jakaś wytwórnia filmowa wzięła się za jej zekranizowanie. Chciałbym na własne oczy zobaczyć piękny świat stworzony przez Tonyego Diterlizzi. Tony Diterlizzi po raz kolejny oczarował mnie swoim tekstem jak i ilustracjami. Już po otwarciu książki, natrafiamy na cudowne obrazy stworzone przez autora książki, dodatkowo każdy rozdział zaczyna się od świetnie wykonanej ilustracji, która nieco opisuje to, co będzie się w nim działo. Książka została napisana z myślą o młodzieży. Ja osobiście nie mam nic przeciwko temu by i dorosły czytelnik po nią sięgnął. Jednym z powodów będzie zapewne cudowny, futurystyczny świat, którego trudno doszukać się w innych książkach o tematyce fantasy. Czytając Czarlę miałem ciągle przed oczami film ,,Planeta Małp'', gdyż podobnie jak w nim, główna bohaterka nie ma pojęcia gdzie się znajduje i przez cały czas stara się odszukać kogoś należącego do jej rasy. Na końcu dowiadujemy się, że jednak film ,,Planeta Małp'' jak i książka ,,Czarla. Poszukiwacze'', mają ze sobą coś wspólnego... http://www.piesotekarz.pl/czarla-poszukiwacze-tony-diterlizzi/

To zdecydowania moja ulubiona część z serii o przygodach Niewidzialnych. Kiedy ją czytałam bardzo się wciągnęłam w fabułę. Byłam nieco młodsza, gdy sięgnęłam po tę książkę, więc świat tam przedstawiony wydawał mi się mroczny i tajemniczy. Dodawało to ciekawego dreszczyku. Naprawdę bardzo polecam, szczególnie tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z czytaniem książek. Żałuję, że dalsze części nie zostały wydane w języku polskim.

Chemiczka ze mnie żadna, ale ta pozycja była dobra. Każde zagadnienie chemiczne wytłumaczone jak dla debila, więc zaawansowanym fanom chemii pewnie nie najlepiej by się to czytało, ale dla mnie to było błogosławieństwo. Fabuła była genialnie poprowadzona (tak samo jak pomysł na nią) i przemyślana, w dodatku wprowadzała sporo akcji. Ogólnie nie mam za dużo do powiedzenia o tej książce, po prostu była naprawdę dobra i myślę, że zostanie w moich myślach na dłużej. ~ Eve

Bardzo ciekawa kryminał. Mili bohaterowie. Nie spodziewałam się, że do tej książki będę mogła wstawić tak pozytywną recenzję. Od razu po przeczytaniu zaczęłam rozglądać się za kolejnym tomem. Ogólnie jestem bardzo miło zaskoczona i polecam ją wszystkim młodym fanom kryminałów.

Cornelia Funke to obdarzona niesamowitą wyobraźnią pisarka niemiecka.Jej książki, czytam, z nieukrywaną przyjemnością i zawsze się przy tym zastanawiam, co powoduje u pisarzy ta pewność, że ta opowieść, a nie inna, będzie tą najlepszą.Odpowiecie pewnie, że wena.Możliwe, że ta niesprecyzowana moc kieruje tymi, naprawdę dobrymi pisarzami.A co z tymi, którzy wydają bzdury?Złośliwość losu, które uznają, za natchnienie? Kto to wie.A wracając do naszej pisarki, jest ona autorką wspaniałej trylogii "Atramentowe Serce", która w formie fantastycznych przygód, głównych bohaterów, promuje książki i przyjaźń. Powieść"Rycerz widmo", to opowieść o zwariowanych przypadkach pewnego chłopca, który, wysłany do szkoły z internatem, pozna, że nawet najśmielsze wyobrażenia, mogą przerosnąć, to co może się przydarzyć na prawdę. Czy żadne zemsty duchy, dokonają swojej wendety? I czy zjawa rycerza, to rzeczywiście właściwa osoba, której można zaufać. Przekonajcie się sami. Doskonale się bawiłem, podczas lektury tej książki.Przeznaczona, raczej dla młodszych czytelników, którzy lubią dobre powieścidła z domieszką grozy, ale w niczym mi to nie przeszkadzało. Przygodę można przeżyć, w każdym wieku, nawet podczas lektury. Polecam.

Pamiętacie dawny serial "Opowieści z krypty"? Tutaj mamy coś podobnego, przychodzi chłopak do wuja, siedzą sobie przy kominku i popijają herbatę. Zaczynają rozmowę na temat posiadanych przez wuja różnych przedmiotów, artefaktów i wtedy wuj zaczyna po kolei opowiadać mrożące krew w żyłach historie z nimi związanych. Historie są różne, jedne bardziej straszne, inne mniej. Ale najbardziej zaskakująca jest końcówka książki, kiedy wuj opowiada swoją własną opowieść. Całość książki jest osnuta mrocznym klimatem w stylu Edgara Allana Poe.

CYBORIA przebudzenie Galena autorstwa Pierdonenico Baccalazio powiem szczerze że w to pierwsze moje spotkanie z tym autorem i bardzo mnie zaskoczył, uwielbiam książki historycznych faktów połączenie z tajemniczą zagadką oraz przygodą już opis na okladce mnie zachecil bym ją kupilam, przeczytałam ją z ciekawi czystej po chciałam wiedzieć co za dziwną szkatułkę Otto otrzymał od swego umierającego dziadka więc w to już mnie kupiło, oczywiście jak bywa z takimi książkami w to główni bohaterowie są ciekawi, jedna w to Archeolożka naukowca i mlody jej bratanek Otto nastoletni w który ją i jej faceta wciągnął zagadkę i przygodę, chociaż rzadko się zdarza by syn głównego antygonisty w tym razem głównym antygonistą był księżę Liguan wow w to bylo dla mnie wielkim wow kiedy o tym się Otton swą ciotką dowiedział, książka bardzo mi się podoba i fajnie się skończyła szkoda że nie ma kontynuacji bo ten książce się należy, moje pierwsze spotkanie z tym autorem uważam za udane na pewno długo pozostaje mej pamięci, szkoda nie ma o dalszych losach Cyborii Ciotki Ottona i jej partnera ale cóż mimo że otrzymaliśmy kontynuacji w to nic straconego bo fajnie się bawiłam przy książce w która momentami że romantyczna zwłaszcza jeśli chodzi o momenty ciotki Ottona z Jagonem, momentami jest ciekawa historycznie, zabawna i zaskakująca jak dla mnie 10/9 dałam bym 10 na 10 gdyby była kontynuacją serii bo nie ktire wątki są nie jasne ale w to nie przeszkadza bym wam powiedziałam że warto po nią sięgnąć, warto ją przeczytać bo jest bardzo interesującą powieścią i polecam wszystkim wam kochani przeczytać, jeśli lubicie motyw o historii, przygód i zagadkami w to koniecznie musicie ją przeczytać ❤❤

Największym atutem książki jest dla mnie miejsce wykreowane przez autora, miejsce,w którym chciałabym się znaleźć, miejsce o nazwie Skrybopolis - miasto pisarzy.To tam mieszkają wszyscy pisarze jacy kiedykolwiek stąpali po ziemi. Czyż to nie cudowne? Rano pijesz herbatkę z Szekspirem, na obiad jesteś zaproszony do Tolkiena, a wieczorem wpadasz na pogaduchy do Christie? Do takiej właśnie rzeczywistości trafia trzynastoletnia Odessa - główna bohaterka powieści.Dziewczyna ma do wypełnienia ważną misję, a na jej drodze staje wiele niebezpieczeństw. Fantastyczna lektura, która wciąga od pierwszego słowa.

Migiem się ją pochłania, ciekawy temat, dobry humor. Polecam szkoda że nie ma na razie kontynuacji bo ciekawa jestem dalszych losów głównego bohatera. Faktem jest że pomimo to tzw. poczytajka , odmóżdżacz i raczej skierowana do młodych czytelników dorosły też znajdzie w niej to coś.

Druga część książki ,,Tytuł tej książki to tajemnica''. Bardzo mi się podobała. Lekki i za razem żartobliwy styl pisania, który niewątpliwie dodaje książce klimatu (nie wiem jak to nazwać). Jest to na pewno bardzo oryginalna książka, a za razem tajemnicza. Sam autor pisze pod pseudonimem i w wywiadzie z samym sobą nic nie wyjawia. Gorąco polecam czytelnikom w każdym wieku, chociaż że książka jest przeznaczona raczej dla dzieci. Żałuję, że tak mało osób zna te książkę, bo jest naprawdę dobra.

Na początku myślałam, że będzie to "czysta" fantastyka. Lubię ten gatunek literacki, lecz mimo to byłam miło zaskoczona kiedy okazało się, że jest to realistyka-w dodatku tak fajnie napisana! Książkę przyjemnie się czytało- pochłonęłam ją dość szybko (dodatkowo mając na uwadze, że ostatnio mam dłuższą przerwę od książek). Myślę, że jeżeli ktoś nie wie z czym usiąść wieczorem pod kocem, to dlaczego nie z tym? Fabuła wciągająca, a z bohaterami miło "spędza się" czas. Zasłużone 7/10 (Mam nadzieję, że moja wypowiedź jest w miarę składna)

Trzecia i ostatnia odsłona prywatnych śledztw prowadzonych przez grupke detektywów-amatorów z paryskiej kamienicy. Po długim okresie posuchy zabueraja sie oni za rozwiązanie kolejnej zagadki. Tempo niesamowite. Nieskromnie przyznam iż dopiero ten tom pozwolił mi domyśleć się deko wcześniej kto popełnił zbrodnie i z jakich powodów i jaki będzie finał ksiązki. Ale i tak czytałam do konca z wypiekami na twarzy. Jestem ponad 3 razy starsza od najmłodszego detektywa a siedziałam z książką jak zamurowana. Polecam i te serię i tego autora.

Moje zdanie o tej książce jest niezwykle ... różnorakie. Na początku, czytałam ją chyba, aby przeczytać. Naukowe wzmianki, które zajmowały często gęsto 90% rozdziału były dla mnie z lekka irytujące, jednak tekst czytało się tak szybko i płynnie, że nie wiadomo kiedy doszłam do połowy książki i tym samym zakochałam się w jej fabule, bohaterach ( dobrych jak i złych), pomyśle autora i przede wszystkim płynności czytania. Dlatego mogę z czystym sercem dać 9 gwiazdek. Gdyby nie to pierwsze wrażenie dałabym 10. :)

Mały sierociniec do którego trafiają dzieci, które straciły rodziców, a innej rodziny nie posiadają. Ta oto placówka ma też jedyną w swoim rodzaju ofertę pozostawienia swoich dzieci na krótszy lub dłuższy czas. Właśnie z tej możliwości korzystają rodzice dwóch dziewczynek Rachel i Eli, którzy nie poddają się po zaginięciu ich syna Kurta i wyruszają za tropem, który otrzymali do Turcji. Dziewczynki szybko otrzymują się, że to nie zwykły sierociniec i już po kilku dniach stają się nieadoptowalne, a wtedy poznają inne dzieci z żółtymi kolczykami w uchu, tajemniczego Karola pozbawionego oczu i czar, który więzi wszystkich do czasu.... To wszystko dzieje się,gdy już dobrze nam znana bohaterka Dunia wraca do Nieprzebytego boru odnajduje ją Kurt i okazuje się, że znów są potrzebni, aby Uroczysko przetrwało.... Książka trzyma w napięciu, historia tocząca się wokół sierocińca jest najmocniejszą stroną i czeka się właśnie na te strony, gdzie poznajemy dalsze losy nieadoptowalnych. Choć książka jest na pograniczu literatury dziecięcej o młodzieżowej bawiłam się świetnie czytając ją, a i plus za język nie tak prosty i nieoczywisty, co zmusza młodego czytelnika do pogłębiania swoje wiedzy. Dla mnie choć w niektórych momentach lekko przeciągnięta to jest dużo ciekawsza od pierwszej części,a sama kraina i ilustracje wprawiają w zachwyt jak zawsze.

@_olivia.czyta_ | 4/5⭐ | [współpraca reklamowa] Dzień dobry! Zapraszam Was na recenzję książki ,,Młody Sherlock Holmes. Zabójcza chmura" autorstwa Andrew Lane'a. Dziękuję wydawnictwu Replika za egzemplarz do recenzji. Przed przeczytaniem tej książki nie miałam zbytnio styczności z Sherlockiem. Gdzieś kiedyś mignęły mi dwa odcinki serialu, ale nic poza tym, więc była to idealna okazja, aby zacząć poznawać jego historię, zwłaszcza od najmłodszych lat. Sherlock na wakacje wyjeżdża do stryjostwa do Farnham. Na początku wydaje mu się, że to będą najgorsze wakacje w jego życiu, ale nie spodziewa się, że ten wyjazd zmieni jego życie. W lesie znajduje ciało pewnego człowieka, wtedy zaczyna myśleć o tej sprawie i nie potrafi o niej zapomnieć. Sama postać Sherlocka była bardzo ciekawa. W jego kreacji nie mogło zabraknąć wielu myśli i łączenia faktów, o których większość ludzie by nie pomyślała. Oceniam go zdecydowanie na plus. Bardzo polubiłam też pozostałych bohaterów tj. Virginię, jej ojca, wujostwo (dość specyficzne) oraz nowego przyjaciela - Matty'ego. Drobne minusiki. Pierwszy jest taki, że akcja czasem działa się za szybko. Sherlock coś wymyślił, ale nie wiadomo skąd itd. A drugim minusem jest zbyt wiele walk. Moim zdaniem było za mało wyciągania wniosków i analizy, a za dużo uciekania przed złoczyńcami, zwłaszcza w drugiej części książki. Podsumowując, książka podobała mi się i była dość ciekawą i przyjemną rozrywką. W przyszłości prawdopodobnie będę kontynuować tę serię, aby poznać dalsze losy młodego Sherlocka Holmesa. 𝐱𝐨𝐱𝐨, 𝐎𝐥𝐢𝐰𝐤𝐚🩵