Patriota. Autobiografia

Sięgnęłam po tę książkę na fali fascynacji tym miastem, niepodrabialnym klimatem i zapomnianą nieco historią ludzi, którzy stworzyli Łódź. W książce ujęte były liczne historie z różnych epok, wiele opisanych było wspomnień o mieście i jego mieszkańcach. Niestety łatwo się pogubić w tym wszystkim jeśli nie zna się topografii miasta. Na pewno książka byłaby bardziej przystępna, gdyby treść była bardziej czytelnie osadzona w przestrzeni miasta - mapa i więcej zdjęć pokazujących widoczne zmiany z pewnością ułatwiłoby lekturę osobie, która nie pochodzi z Łodzi. Jest to dobra lektura, ale z pewnością bardziej przystępna Łodzianom.

Do tej pory mogłem się łudzić, że ludzie "PiSu i okolic" może nie są najmądrzejsi i najuczciwsi, ale w sumie, na swój chory, paździerzowy sposób, chcą bezpiecznej Polski i zamożnych Polaków. Po lekturze tej xiążki już tak nie uważam. To są ludzie działający dla dobra Rosji, a nie Polski. Kwestią otwartą pozostaje czy robią to świadomie, z premedytacją, czy są pożytecznymi idiotami, marionetkami w rękach Kremla. Rzeczkowski, punkt po punkcie, temat po temacie, w sposób precyzyjny i klarowny ukazuje powiązania "polskich patriotów" z Rosją Putina. Wszystkie jego szokujące ustalenia poparte są bogatą i dokładną bibliografią. Każdy kto uważa, że zagrożeniem dla Polski jest "zgniły Zachód" powinien odpowiedzieć sobie na pytanie gdzie wolałby się przenieść gdyby, w czysto hipotetycznej sytuacji, Polska przestała istnieć? Na Zachód, czy do Rosji? p.s. Jednocześnie zabawne i przerażające są niskie noty poniżej, które zarzucają autorowi, że współpracuje z GW albo Newsweekiem. Czyli nie jest ważne co jest w xiążce, ale kto ją napisał? Ci co narzekają, że napisał ją dziennikarz GW/Newsweeka na pewno woleliby aby napisał ją ktoś z kręgu Russia Today...

O tym jak przeszliśmy wielką transformację od socjalizmu do kapitalizmu. Napisana z wielu perspektyw, przede wszystkim socjologicznej ale też ekonomicznej. Nie ma tam za wiele polityki, no chyba że jako przyczynek do omówienia jakiegoś zagadnienia społecznego. Nie skupia się na czym dlaczego skończył się komunizm, ale w jaki sposób jednostki i masy dokonały przejścia z jednej rzeczywistości społeczno-gospodarczej do innej. Ciekawe były wątki poświęcone pojawianiu się emocjonalnego chłodu i dystansu między ludźmi i atomizacji społeczeństwa. Również o próbach modernizacji pod przymusem. Wreszcie dylematy wolności – konieczność wyborów, zmaganie się z przeszłością i próby konceptualizowania przyszłości. To wszystko i wiele innych zagadnień omówiono na przykładzie kilku lat od końca 80tych do początku 90tych. Polecam, tym bardziej, że napisana bardzo lekko.

Bardzo dobra książka, przede wszystkim należy docenić sam pomysł żeby zebrać w jednej pozycji losy Polski podczas II wojny światowej. Czytałem różne książki, które dotyczyły historii Polski w tym okresie, ale żadna z nich nie próbowała ogarnąć tego okresu w całości. Tu Chwalba taką próbę podjął i była to próba udana. Mimo rozległego zakresu tematycznego, książkę czyta się sprawnie, jest podzielona w sposób czytelny, na każdą „strefę okupacyjną”. Fajnie, że zostały nakreślone różnice pomiędzy ziemiami polskimi wcielonymi do Rzeszy a Generalnym Gubernatorstwem, a także dobrze, że autor nie zapomniał o mniej znanych okupantach, czyli o Litwie i Słowacji. Tu w zasadzie mam tylko uwagi do rozdziału o GG – tam jest taki długi podrozdział „Polityka okupacyjna”, który ma prawie 50 stron i w nim autor powrzucał elementy rzeczywistości okupacyjnej, które zdaje się nie pasowały do innych rozdziałów, takie jak działalność Kościoła w GG oraz kultura polska. Szkoda, że nie dokonano podziału tego fragmentu na mniejsze podrozdziały; czytanie takiego podrozdziału, gdzie wiele informacji było wymieszanych, było męczące. Poza tym jednak standardowo można docenić styl prof. Chwalby, idealnie się sprawdzał w tego typu książce, gdzie pewne informacje należało streścić. Dość swobodny język pomagał nie zmęczyć się objętością materiału. Atutem jest też ciągłe posiłkowanie się przez autora cytatami z oficjalnych dokumentów i wspomnień. Co do treści książki jestem zadowolony, podobało mi się, że w miarę obszernie opisano kampanię wrześniową i powstanie warszawskie. Myślę, że wszystkie najważniejsze informacje zawarto, czasem jednak z uwagi na brak miejsca niektóre dane były podane bez kontekstu, np. napisano, że w zamachu AK zginął jakiś Niemiec, którego nie kojarzyłem, nie wiedziałem więc dlaczego ta informacja jest istotna. Tymczasem w indeksie nazwisk zobaczyłem, że ta osoba występuje w książce tylko w tym miejscu i w sumie nie wiadomo dlaczego wspomniano o niej w tym miejscu, ani kim ona w ogóle była. Takich błędów było jednak mało, szczególnie uwzględniając objętość książki. Czasem też brakowało mi podsumowania pewnych tematów, np. informacji ilu Żydów zginęło podczas okupacji, albo Polaków z rąk Ukraińców. Brakło mi też podsumowania na końcu – posłowie w książce zajmuje zaledwie jedną stronę. Doceniam jednak próbę zrekonstruowania dziejów okupowanej Polski w jednym tomie, uważam, że wyszło to świetnie, bardzo polecam.

Spodziewałem się czegoś słabego, a tu niespodzianka. Zacząłem żałować, że późniejsze publikacje Fallaci nie mogą być aż tak pełne poczucia humoru - historia o Marilyn Monroe dokonującej małego trollingu z chudnięciem na producentach filmowych - przezabawna. Errol Flynn w swojej zabawności pobił nawet anegdotę o tragarzach w hotelu z "Il sesso inutile". Szczerze śmiałem się do łez. Do łez, ale już nie tych radości, doprowadzić może mała biografia Jamesa Deana, napisana absolutnie cudownie i ujawniająca już wszystkie cechy kobiecości w przekazie, za które tak kochamy Fallaci. Chcę więcej takiej Oriany, chociaż uwielbiam każdą.

Z tą książką mam pewien problem, bo moje oczekiwania były naprawdę wysokie. Trudno mi jednoznacznie stwierdzić, z czego wynikały – może z podświadomego przekonania, że osoby publiczne wiedzą o świecie nieco więcej? Niewątpliwym atutem rozmówców jest ich warsztat: jako osoby znane nauczyli się sprawnej komunikacji, co przekłada się na klarowność wypowiedzi. Ta otwartość u każdego z panów była dużym plusem i właściwie to ona motywowała mnie, by dotrwać do końca lektury. Niektóre rozmowy wypadły lepiej, inne gorzej, co w dużej mierze kładę na karb moich osobistych preferencji dotyczących komunikacji. Momentami czuć, że mimo świadomości tematu – męskich uczuć – niektórzy rozmówcy ostro wyznaczali granice swojego komfortu, podczas gdy inni robili to w sposób bardziej przemyślany. Utwierdziło mnie to w przekonaniu, że niezależnie od wieku czy profesji, można zupełnie nie umieć rozmawiać o sobie i swoim postrzeganiu życia. Ciekawe było odkrywanie ludzkiej twarzy rozmówców, jednak uważam za zbędne zbyt osobiste wstawki z życia prywatnego. Nie sądzę, by publiczne dzielenie się szczegółami dotyczącymi kłótni czy agresji w domach było zdrowe. Rozumiem, że takie mogło być założenie, by opowiedzieć „coś więcej”, ale wachlarz ludzkich emocji jest tak szeroki, że można o nich rozmawiać bez nadmiernego obnażania prywaty. Wizualnie książka prezentuje się świetnie. Zdjęcia rozmówców są dopracowane, a oprawa graficzna spójna, widać, że pracowali nad nią profesjonaliści. Tekst jest płynny i dobrze się go czyta, jednak całościowo pozycja jest nierówna. To lektura głównie dla osób szukających ciekawostek o celebrytach. Zabraknie tu treści dla tych, którzy liczą na rzetelne, dziennikarskie odkrywanie kolejnych warstw podczas wywiadu. Mam wrażenie, że autorka nieco zgubiła się w obranej formule, dając się „zjeść” swoim gościom, którzy przejęli narrację, co znacząco osłabiło ogólny odbiór książki.

Aktor bardzo charakterystyczny, kilka świetnych ról, skupił się mocno na wspomnieniach z życia "niefilmowego". Wiele ciekawostek związanych z kręceniem kultowych filmów, jednak dla mnie trochę za mało, jak na wielkość książki. Mimo wszystko polecam.

Książka napisana w formie wywiadu, dzięki temu czyta się lekko i przyjemnie. Prowadzący wywiad sprawia wrażenie jakby chciał połechtać ego Krzysztofa. Treść obfituje w wiele ciekawostek muzycznych. Na koniec miły gest w stronę K. C. - życzenia od całego zespołu :)

Lubię te chwile, gdy po przeczytaniu setek książek, ktoś nagle łapie mnie za głowę i mówi - Patrz tam, tam jeszcze nie spojrzałeś! I ja idę za wskazaniem jego palca ciemną aleją odkrywać świat. Taka jest dla mnie książka Stawiszyńskiego. Niezwykła, pokazująca nowe lądy, zachęcająca do myślenia.

„Jeśli małpy wiedzą, jak zejść z bieżni, dlaczego my tego nie potrafimy?" - to pytanie Jacobsen zadaje na końcu, ale powinno stać na okładce. Książka nie przeraża liczbami. Uderza logiką: system odstraszania nuklearnego nie wymaga szaleńca ani błędu - wymaga tylko, żeby działał zgodnie z przeznaczeniem. Zmieniła sposób, w jaki patrzę na pojęcie „bezpieczeństwa".

Pisane w naiwnych czasach, gdy istniał jeszcze cień nadziei, że to jednak nie Trump wygra. Wbrew okładce najnowsze wydarzenia stanowią tylko ułamek tej publikacji. Clue programu stanowi podróż przez historię Ameryki, dający spory wgląd w to, jak mogło do TEGO dojść.

Połknąłem w jeden dzień. Jako historyk z wykształcenia bardzo lubię, kiedy historia jest opowiedziana przystępnie, jednak bez wyraźnych skrótów myślowych. To wyważona, napisana ze swadą książka o naszych najnowszych czasach (które już pamiętam). Uporządkowane wątki, brak przepakowania danymi i nazwiskami, skupienie na najważniejszych zdarzeniach i cenne konkluzje na końcu każdego rozdziału. Do tego pozycja udana edytorsko, dobrze "leży w łapie". Nikt po tej lekturze nie powinien się czuć rozczarowany. Dla mnie super.

Nie musisz. Od kultu osiągnięć do wypalonych pokoleń” to dogłębna analiza kilku pokoleń i ich podejścia do kultury „zap*rdolu”. Przykładowo milenialsi, którzy najbardziej doświadczają wypalenia, często są pracoholikami. A pokolenie Z mówi kulturze nadmiernej pracy zdecydowane nie. Autor w tej książce wskazuje różne rodzaje wypalenia. Pokazuję jak presja, że zawsze można coś zrobić i więcej wpływa na psychikę i potrafi doprowadzić w parę lat do wypalenia. Poczucie niewystarczalności i zbyt wielkie ambicje często pompowane przez najbliższych naprawdę mogą wykończyć. Autor analizuje takie sytuacje, a także zastanawia się, jaka czeka nas przyszłość. Czy to już czas na odpoczynek? Na podstawie wielu badań wynika, że tak, ale odpowiedź nie jest jednoznaczna. Autor zgrabnie przedstawia problem bardzo współczesny, czyli powszechnego zmęczenia w pracy czy nawet w życiu prywatnym, które może prowadzić do zgubnych konsekwencji. Ja osobiście uważam, że naprawdę należy znaleźć harmonię między pracą a życiem prywatnym i nie warto brać udział w wyścigu szczurów czy przytakiwać na nowe obowiązki w pracy. Wszystko ma swoje zdrowe granice. I ta książka bardzo fajnie pokazuje ten aspekt z wielu perspektyw. Bardzo polecam wszystkim tą książkę, bo myślę że wielu z nas jest codziennie narażonych na spore zmęczenie i często nieświadomie może zmierzać w kierunku wypalenia.

Bardzo dobry reportaż. Dzięki któremu można zajrzeć za płot Białego domu ....a nawet trochę dalej. Ciekawie napisane (bo przez dziennikarza, no to raczej). Jeden z niewielu cudzoziemców na stałe pracującym w korpusie prasowym Białego Domu bo chyba tak to należy nazwać. Książka napisana w sposób bardzo ciekawy bo przedstawia historię białego domu od samego jego początku czyli jego powstania poprzez różne tematy jak chociażby różne święta, sport, pierwsze damy, córki a nawet psy i koty (tak, tak dla wielbicieli zoo też się coś znajdzie) przez część białego domu dedykowaną Pierwszej Damie. Ale również przestawia powietrzny Biały Dom czyli Air Force One i to co z nim związane czyli jak się podróżuje z Prezydentem USA. A to wszystko a nawet dużo więcej jest okraszone różnymi ciekawostkami z prezydentur mniej i bardziej znanych Prezydentów USA. Nawet bagatelny opis ogrodu różanego i związanych z nim historii czy trawnika przed Białym Domem jak się okazuje może być interesujący. To wszystko delikatnie okraszone osobistymi uwagami z życia autora w reżimie amerykańskiej polityki. Bardzo ciekawa pozycja jak ktoś lubi takie nazwimy to krajoznawcze wyprawy.

Zbiór reportaży z różnych zakątków świata. Konflikty i wspomniane w tytule punkty zapalne są opisane i podzielone na rozdziały. To moje pierwsze zderzenie z reportażami pana Jagielskiego i zdecydowanie jestem kupiony. Dużo wiedzy i ciekawostek wyniosłem z tej książki.

Tłumaczenie książki ukazało się we wrześniu 2024 roku, czyli niespełna dwa lata temu, a w międzyczasie status trzech opisywanych w książce krajów uległ zmianie: Syria- zakończyła się wojna domowa, w Wenezeuli Maduro został porwany, a w Iranie umocnił się nowy przywódca, a Iran w zasadzie wygrał wojnę, którą USA kilkukrotnie już ogłaszało za wygraną. Na przestrzeni niecałego roku dwukrotnie USA na wiele lat miało zatrzymać rozwój irańskich mocy militarnych. Ameryka osunęła się w wewnętrzny chaos, a Ukraina z kraju w mocnej defensywie stopniowo przechodzi do ofensywy nie tylko w wojnie, ale również w eksporcie swojej technologii. Niemniej jednak analizy autorki są bardzo cenne, obraz świata i wizja przemian po 89 roku była mocno niepełna i nazbyt optymistyczna, gdyż pomijano aspekt militarny i wyścig zbrojeń, który oba bloki po dwóch stronach żelaznej kurtyny trzymał w szachu. Wraz ze zniknięciem dychotomicznego podziału świata zmieniła się znacząco dynamika, układ sił i podczas gdy Zachód żywił się uproszczoną ideologią końca historii, pozostałe kraje budowały swoje alternatywne systemy polityczne, gospodarcze, często na brudnym styku biznesu i polityki. Autorka mówi wprost, nie mamy do czynienia z jakimś przełomem, ale bardziej z końcem ślepoty i przymykania oczu na patologie systemu. Bardzo przydatna, potrzebna i otwierająca oczy lektura. Polecam.

Naprawdę świetny, fabularyzowany reportaż historyczny poruszający sprawę wyprawy/misji brytyjskiej marynarki wojennej (w szczególności okrętu Wager) w XVIII wieku. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i muszę przyznać, że jest do wspaniałe doświadczenie. Całość pisana jest zręcznie, a dynamicznie przedstawione wydarzenia wciągają bardzo mocno. Nie przeszkadzał mi nawet brak znajomości pojęć z dziedziny żeglarstwa, która rzecz jasna pojawia się często. Sama historia jest momentami wstrząsająca, a jej finał jest dla mnie całkowicie zaskakujący. Zgodzę się z innymi czytelnikami jeśli chodzi o brak mapy nadrukowanej wewnątrz. I nie, nie chodzi o zaznaczenie na niej trasy pokonywanej przez bohaterów. Zabrałoby to przyjemność z odkrywania tajemnicy. Jestem także pod wrażeniem tego jak silnymi ludźmi byli Ci, którzy pływali na kraniec świata w tamtych czasach. Polecam absolutnie każdemu tę pozycję.

Nie spodziewałem się, że "Dzieci Lwa" M. Mellera tak mnie pochłoną! Najbardziej w całej powieści zaskoczył mnie sposób prowadzenia narracji. To nie opowieść o teraźniejszych losach głównego bohatera, lecz powrót do przeszłości i zapis wydarzeń sprzed trzydziestu lat. To one odcisnęły najgłębsze piętno i najmocniej mnie urzekły. Chapeau-bas dla autora.

Zaskakująco dobry reportaż. Zaskakujący dlatego, że nie spodziewałem się, że historia pisma New Yorker może być aż tak interesująca i wciągająca. Duża w tym zasługa autora, który wykonał kawał dobrej pracy reporterskiej i przedstawił możliwe najszerszy przekrój historii, wpływu kulturowego oraz misji nowojorskiego pisma. Dla mnie osobiście była to pouczająca lektura. Polecam.

UWAGA! JEŚLI TĘ KONKRETNĄ RECENZJĘ UZNACIE ZA ZBYT CHAOTYCZNĄ, CZY PRZESYCONĄ NADMIERNYM ZACHWYTEM i EMOCJAMI, TO PRZEPRASZAM, ALE PO PROSTU INACZEJ TUTAJ BYĆ NIE MOGŁO. BO TAKI JEST DOKŁADNIE NEAPOL. SERIO? TAK. SIĘGNIJCIE PO KSIĄŻKĘ, CZYTAJCIE, A PÓŹNIEJ PRZYZNAJCIE MI RACJĘ. QUESTA È NAPOLI!😊 „…w trzy sekundy zrozumiałem, jak prawdziwe są pierwsze słowa w filmie "Passione", że „są takie miejsca, które odwiedzisz raz i wiesz, że to dość, i…jest Neapol…” „Neapol. Łakomym okiem. Przewodnik po mieście i jego kuchni” Bartka Kieżuna to wymarzona książka na ten czas, gdy słońce za oknem świeci coraz śmielej i niemal wszyscy czekamy na cieplejsze dni. W trakcie jej czytania, pierwszy raz miałam taki odruch, by po każdym rozdziale natychmiast podążyć za pisarzem - zrobić, zjeść, wypić, jechać tam, gdzie wiedzie mnie Autor. To tak, jakby książka „żyła”, ruszała się w moich dłoniach i nawet po jej zamknięciu, rozniecała w powietrzu jakiś dziwny czar i smak, przywołując mnie ponownie… Wydawać by się mogło, że Neapolu przedstawiać już nikomu nie trzeba i że napisano o nim wiele poematów, przewodników i powieści, nie wspominając o wizji i fonii, a jednak... Neapol – Neapolis, Nowe Miasto, położone w południowych Włoszech, nad Zatoką Neapolitańską, w samym sercu Kampanii, u podnóża Wezuwiusza. Neapol z pieśni, z obrazów, z literatury. Dokładnie ten sam Neapol, po zobaczeniu którego można już przecież umrzeć...Jeszcze chwila, jeszcze nie teraz, bo Bartosz Kieżun ożywił go dla nas, i to doSŁOWnie, więc z całą mocą żyjmy! 🍋 Bowiem gdy pisze o Garum, naprawdę czujemy w ustach słony smak grubej soli i fetor najlepszych tłustych makreli i sardynek. 🍋 Bowiem gdy zaprasza do neapolitańskich katakumb – wierzymy mu na słowo, że chociaż na powierzchni jest piękniej, to po czaszkę ze ściany chyba też sięgnąć warto…Jak to? Naprawdę można?!? 🍋 Bowiem gdy pisze, że Neapol stoi, póki jajo leży, zerkamy tęsknie na fototapety z Castel Dell’Ovo w tle, bo może taki obraz pasowałby nam do salonu…? Na pewno pasuje! 🍋 Bowiem gdy podaje przepis na prawdziwą neapolitańską pizzę margherita, rozumiemy, że to jedyna pizza, która ma prawo nosić to miano i basta! 🍋 Bowiem gdy kawę podaje za miejską świętość, chcemy natychmiast wypić z jakimś lokalsem czarny napój z puszystą cremą. 🍋 Bowiem gdy pisze, że wbrew ogólnej wiedzy i wierze, w Neapolu dość często pada…otwieramy oczy ze zdumienia i gorączkowo zaczynamy szukać informacji na ten temat. Jak to?!? No i żeby było jasne! To wszystko jest wyłącznie tajemnicą Pulcinelli - Poliszynela (mój ukochany symbol Neapolu), w którego rolę wciela się momentami Kieżun, naciągając na głowę białą, spiczastą szlafmycę…Z tym że jego plotki są akurat jak najbardziej prawdziwe i zaangażowane… Zdaniem historyków i antropologów "Pulcinella jak nikt inny pokazuje dwoistość Neapolu, miasta stojącego zawsze w połowie drogi między bogactwem a nędzą, prawdą a kłamstwem, niedoborem a obfitością". Bo też Neapol to nie jest zwykłe miasto. Neapol mami, wciąga, niepokoi, zaprasza z szyderczym uśmiechem gipsowych główek z gzymsów i prześmiewczym okiem artysty Totò. Zachęca pomimo gwaru, hałasu, brudu, całej tej mafii i lepkich elewacji. Zachwyca lazurowym morzem i ceglastym ciepłem kamienic, nęci najlepszą kawą i prawdziwą pizzą. Korci, uwiera, dotyka i wciąga. Słyszymy dźwigniowy ekspres do kawy, czujemy w powietrzu świeży powiew pościeli tańczącej w tłocznych neapolitańskich dzielnicach, smakujemy najlepsze kule mozzarelli i sfogliatelle frolle, podziwiamy najintensywniejszy błękit włoskiego nieba dostępny śmiertelnikom. „Neapol” to książka, która „ocieka” smakami, aromatami i obrazami. Autor umiejętnie połączył w niej niespieszne spacery po wielu zakątkach miasta, z opisem zabytków, tajemnej historii, architektury, krajobrazów i oczywiście przepysznej kuchni, podsypanej najlepszymi przyprawami świata. „Kilkadziesiąt przepisów i tyleż samo historii z miasta pod wulkanem”. To dla was! Książka w pełni oddaje pasję podróżnika, dziennikarza i fotografa – miesza style, formy i tematy, ukazując miasto tak, jak nikt nigdy dotąd go nie pokazywał. Do tego „podlana” jest sosem z języka włoskiego, którego liczne „wkrętki” znajdziemy w przedstawionych opowieściach. I chociaż języka włoskiego uczyłam się na studiach przez cztery lata i w miarę swobodnie się w nim dogaduję, to te drobiazgowe, niespieszne, do czytania po kolei lub jako osobne opowiastki, przyniosły wiele językowych nowinek. Tanto di capello! Sama miałam to szczęście, by być przelotem w Neapolu, zaraz po całodniowym pobycie w Pompejach. Wenecję, Florencję i Rzym poznałam. Ale to wciąż za szybko, za krótko, za mało, na chwilę...Jednak obraz Zatoki Neapolitańskiej pozostał pod powiekami do dzisiaj…Starczyło czasu na pamiątkowy magnes i przelotne spojrzenie na Wezuwiusz. Tych więc, którzy pierwszy raz jadą do miasta, ogrom kieżunowych historii może przyprawić o istny zawrót głowy oraz zdumienie; zaczarować słowem tak, że natychmiast, gwałtownie, bez zastanowienia zechcą znaleźć się na przykurzonych ulicach, wśród jowialnych właścicieli barów i straganów, z widokiem na dostojny i niespokojny wulkan. Przybyszów powracających do Neapolu po raz kolejny, książka może „zatrzymać” w mieście i okolicach na znacznie dłużej. Jeszcze na koniec maleńka dygresja: na pewno nie jest to typowy przewodnik, mimo że wydawca tak nazwał go w podtytule, i piszę jako ogromny komplement. Jeśli coś nasuwa się na myśl, to „biografia miasta”, miasta ukochanego, jedynego, do którego się wraca. Pełnego muzeów, kościołów, knajpek, barów, katakumb, sklepików i straganów oraz wielu miejsc nieoczywistych. Miasta, które przycupnęło w cieniu dostojnego Wezuwiusza, z widokiem na Castel Nuovo. Miasta ociekającego marmelatta di limone i podlanego limoncello. Kuszącego smakiem casatiello i widokiem pompejańskich fresków. To książka pełna unikatowych rycin, cudownych fotografii i niesamowitych historii, skrzących się na kartkach niczym majolikowe dekoracje. Pełna słońca, pasji, nieraz dosłowności i brutalizmu, naprawdę drobiazgowej wiedzy, która niejednego zbłąkanego podróżnika zaprowadzi w rejony, o których nie śniło się nawet greckim bogom… Trzeba tylko zrobić ten pierwszy krok... Andiamo lontano, a Roma, a Napoli! Bartek przyznaje: „Wtykam nos gdzie się da, bo traktuję każdą otwartą bramę jako obietnicę. Czasem kończy się to niczym, a czasem pozwala wylądować w raju”. Ja już jestem w tym raju... Dzięki, Bartek! 😉 🍋 Zapraszam na moją stronę: https://www.facebook.com/TatraLang/