Dziedzictwo

Witajcie moi kochani Jak Wam mija niedziela? Dziś chciałabym przedstawić Wam ciekawy zbiór opowiadań. Tytuł: Dziedzictwo Manitou Autor: Antologia Wydawnictwo: Replika Kolejny raz miałam przyjemność przeczytać zbiór opowiadań. Bardzo lubię po nie sięgać. Jednakże jak to w przypadku antologii bywa, jedne opowiadania bardziej przypadły mi do gustu, a inne mniej. Niemniej jednak stwierdzam, iż tym razem trafiłam na dobrą antologię, która zawiera w sobie czternaście opowiadań oprawione wstępem Grahama Mastertona. To była bardzo przyjemna lektura. W sumie na te 14 opowiadań spodobało mi się 10. Także to bardzo dobry wynik. W ogromnym skrócie do gustu przypadły mi opowiadania na przykład „Drapiący psy” – opowiadające historię mszczącego się demona; „Za kurtyną” – opowiadające historię kobiety lekkich obyczajów, która pragnie sprawiedliwości; „Zakładnicy fikcji” zawierające historię wykreowanych bohaterów; „Tak blisko, nieważne jak daleko” – przedstawiające historię mężczyzny, który utracił swą ukochaną; „Pośpiech jest dobrym doradcą” – opowiadające historię mężczyzny, który odnalazł pozorne szczęście w rękach kochanki; „Lidka” – przedstawiające historię dziewczyny, która za bardzo zaufała obcemu oraz tajemniczemu sąsiadowi; „Obserwator” – opowiadające historię dziewczynki, która chciała tylko odzyskać swoje piękno. Ogólnie rzecz ujmując jestem zadowolona z lektury. Każde z tych opowiadań było inne, ale miało jeden wspólny czynnik, a mianowicie wywoływało uczucie niepokoju. Zbiór ten będzie idealny nie tylko dla czytelników lubiących krótkie formy, ale również i dla tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z opowiadaniami. Polecam, strona.394

"- Widzicie przed sobą potęgę nienawiści - powiedział. I wyruszył sam do Edenu. Rozpoczął się bój między niebem a piekłem." "Mnich" to opowieść o wiecznej tułaczce i walce aniołów z demonami. Anioł Tytmoteusz musi tułać się po świecie dopóki rasa ludzka mu nie wybaczy. Jednak jednostek zdolnych do takiego wybaczania rodzi się niewiele, w dodatku sokolica Szatana zawsze jest szybsza od anioła i zabija wszystkie dzieci z purpurową aurą zanim jeszcze zaczną mówić... Nie do końca tego spodziewałam się po książce, ale finalny efekt wzbudził moją sympatię. Na wstępie przypomnę, że motyw aniołów i demonów jest jednym z moich ulubionych, nic więc dziwnego, że książka mnie wciągnęła. Bardzo spodobało mi się specyficzne przedstawienie Szatana - historia jaka go spotkała pokazuje go jako tego najbardziej pokrzywdzonego przez Boga i anioły. To on jest tym zdradzonym i to jemu chcemy kibicować przez większość książki. Przerażający, aczkolwiek kapitalny zabieg rzucający nowe światło na nauki kościoła. Przedłużeniem tej sztuczki jest nasze nastawienie do Tymoteusza. Ja na początku książki bardzo go nie lubiłam. Stopniowo jednak zyskiwał w moich oczach i pod koniec zaczęłam mu nawet kibicować. Bardzo lubię takie zmiany i ewolucję uczuć w książkach. Było jednak parę rzeczy, które mnie irytowały. Na przykład przeskoki w czasie, które były nagłe i ciężko było się zorientować co się zmieniło i ile główny bohater ma teraz lat. Poza tym stanowczo brakowało tu horroru. Było to mroczne fantasy, ale zdecydowanie nie czułam tu grozy. A szkoda. Zakończenie mnie zaskoczyło - było dziwne i niekonwencjonalne, pozostało otwarte, przez co można jedynie snuć domysły, co się wydarzyło i co będzie działo się dalej. Nie uważam tego jednak za minus - wszystko, co w książkach oryginalne zyskuje moje poparcie. Ogólnie rzecz biorąc polecam książkę fanom tego motywu oraz gatunku. Jeśli szukacie grozy, próżno szukać... Ale jak chcecie poczytać o potyczkach Nieba i Piekła - zachęcam do lektury!

Reread Powrót do tej książki chodził za mną już od dłuższego czasu. W pamięci miałam jedynie ogólny zarys fabuły, natomiast doskonale wiedziałam, jakie emocje wzbudziła we mnie książka lata temu. Teraz, po tych wielu latach, wrażenie zrobiła na mnie podobne. Książka jest niepokojąca, historia intrygująca, czyta się ją naprawdę dobrze i właściwie nie ma przegadanych momentów. Ten powrót nie był zmarnowanym czasem.

📖🎄 Chwilo trwaj!📖🎄 Uwielbiam takie święta, czytać bezkarnie i bez limitu😂 Któregoś dnia do wydziału sanitarno-epidemiologicznego w San Francisco przychodzi pewien staruszek i skarży się, że jego dom... oddycha. Wkrótce do szpitala trafia młody mężczyzna, który oddycha w ten sam dziwny sposób, i jeszcze inny mężczyzna, który został nieludzko okaleczony. Jane Torresino, dziewczyna pracująca w księgarni, nabiera przekonania, że wszystkie te dramatyczne wydarzenia mają związek z pewną indiańską legendą. Akcja nabiera tempa, gdy do San Francisco przyjeżdża indiański szaman i podejmuje wyzwanie demonów. Bardzo dynamiczna książka, nie mogłam się oderwać.

James Herbert to pisarz, który śmiało może stać obok Kinga czy Mastertona. pomysłami na fabułę zaskakuje, warsztatem pisarskim z kolei potwierdza swoją mocną pozycje. a mimo to nie jest tak popularny i pop kulturowy jak wyżej wymienieni. i dobrze! dobrą literaturę grozy należy znajdować samemu. główny bohater, za małolata nauczył się wychodzić z ciała i z biegiem lat opanował tę sztukę do perfekcji. podczas jednej z podróży astralnych odkrywa, że nie ma gdzie wracać, ponieważ jego ciało zostało zmasakrowane przez mordercę. błąkając się po Londynie usiłuje znaleźć swojego oprawcę. "nik tnaprawdę" to zgrabnie napisany horror o duchach. czyta się bardzo sprawnie, a strony przewracają się same. momentami jednak opisy są obrzydliwe i zbyt dosłowne, ale to tylko dodaje realizmu historii. nie mogłem się oderwać od tej książki i bardzo żałowałem, że czytałem ją na raty. szkoda, że dopiero teraz odkryłem prozę tego autora. następne pozycje banko sprawdzę. #polecam wszystkim, którzy uwielbiają się bać. #książka ma niesamowity klimat. na szczególną uwagę zasługują ostatnie rozdziały, w których autor interpretuje wędrówke duszy w zaświatach.

Początek książki rewelacja 🤗 do czasu aż u porucznika Larrego nie pojawiła się twarz na dłoni 😳. O nie 🤦‍♀️ tylko nie to sobie myślę czytam dalej ale już z mniejszym entuzjazmem 🫩. Czary mary hokus pokus pojawia się w książce co moim zdaniem jest minusem.

Powieść będzie zawsze dla mnie nad wszystko opowieścią grozy. Jężeli już nazwać horrorem to kameralnym. Stworzona w klasycznym stylu nastrojowa, ale i mroczna historia fascynuje już od pierwszych stron. Nie jest to może arcydzieło, ale nie samym chlebem żyje człowiek. Ma w sobie coś co przyciąga mnie i przez co co jakiś czas muszę do niej wrócić. Jeżeli tak się dzieje, to autor osiągnął swój cel - stworzył kuszącą historię. Ma ona bowiem w sobie coś czarownego jak w tych starych gotyckich opowieściach o duchach. Tą duszną atmosferę, wilgotną od deszczu, zamgloną, oświetloną tylko ogarkami migotliwych świec. Ma w sobie urok tajemnicy jakie kryją zapomniane domy pachnące kurzem i stęchlizną, zazdrośnie strzegących każdej odpowiedzi. Uwielbiam taką mroczną zagadkowość muśniętą poezją, ale i maszkarą. Fascynaci powieści grozy w starym dobrym stylu nie powinni być rozczarowani. Na kanwie książki powstał cudownie klasyczny film, może nieco inny od książki, ale oddający jej ducha i atmosferę.

Energiczny pulpowy zombie horror, w którym żywa akcja i dużo grozy pozwalają przejść do porządku nad brakami logicznymi i wadami warsztatowymi. + Podczas porządkowania terenu przycmentarnego dwaj robotnicy odnajdują miejsce pochówku straconej przed laty czarownicy. Jeden z nich zabiera z grobu tajemniczy medalion. Magiczna moc artefaktu zamienia go w monstrum - po przybyciu do domu morduje żonę i córkę. Kolejnej nocy ginie sąsiadka. Potwór wyrywa oczy swym ofiarom. Policja wkrótce osacza zbrodniarza - w ciągu dnia jest on niezwykle osłabiony i łatwo zostaje schwytany. Gdy zapada ciemność, odzyskuje on siły i wpada w morderczy szał. Wyrywa się z uwięzi w szpitalu, do którego został przewieziony, by ostatecznie, wypadając z okna, zginąć wraz z pilnującym go pielęgniarzem. To jednak dopiero początek koszmaru. Ciała obu mężczyzn wracają do życia i w niezmiernie efektownej scenie wydobywają się ze świeżych grobów, mordując przy okazji miejscowego księdza. Od tej pory w mieście znikają kolejni ludzie. Okazuje się, że każdy zabity natychmiast dołącza do rosnącej hordy krwiożerczych, bezokich zombie. Potwory, kierowane przez grabarza atakują dom szefa miejscowej policji, w którym jego żona bada przeklęty medalion. Na szczęście w walce przeciw nim skuteczna okazuje się bron palna. Policjanci rozpoczynają szukanie kryjówki potworów... + "Dzień Śmierci" Shauna Hutsona lokuje się wpół drogi pomiędzy twórczością Guya N.Smitha a Grahama Mastertona. Od tego pierwszego Hutson zapożyczył angielską prowincję z jej niepowtarzalnym klimatem, od drugiego dynamiczną, pełną makabry i przemocy akcję. W rezultacie powstał zgrabny, pełen akcji horror, który powinien przypaść do gustu sympatykom obu wspomnianych autorów. Jasne, w powieści nie ma nic odkrywczego, motywy przeklętego artefaktu, zemsty po latach, ataki zombie - wszystko to było już wałkowane w horrorze ze sto razy. Ale też nie w nowatorskich pomysłach siła Hutsona, a w werwie, z jaką opowiada on swoją historię, w stężeniu makabry i grozy, w dynamicznej akcji. I tutaj Hutson wypada bardzo korzystnie. Historia szybko mknie naprzód, mnożą się kolejne jump scare'y a żywe trupy wypadają niezmiernie efektownie, przywołując echo znanych z filmowego cyklu hiszpańskich templariuszy (podsobne jak kinowe monstra, zombiaki Hutsona są pozbawione oczu). Overall radosny, pulpowy fun bez szczególnych ambicji czy pretensji. Słabiej wypada konstrukcja postaci. Bohaterowie "Dnia Smierci" są papierowi do bólu, a opisy relacji międzyludzkich młodemu Hutsonowi wyszły pociesznie. Podczas gdy taki Guy N. Smith potrafi, tworząc swych bohaterów, cedzić złośliwości kwaśne jak zeschła cytryna, to idylliczne opisy małżeńskiego szczęścia szefa policji, upływającego pomiędzy młodzieńczym seksem i wzajemnym szeptaniem "kocham cię" niepomiernie śmieszą. Jest też powieść fabularnie niechlujna, nawet uwzględniając jej pulpowy charakter. Zupełnie nie wiadomo, po co w prologu pojawia się torturowana i stracona czarownica (jej postać już później nie wraca). Zniknięcie kilkuset osób w miasteczku obchodzi, wydaje się, wyłącznie grupkę miejscowych policjantów. Do tego dochodzi jeszcze banalny, generyczny finał. No i te dwumiesięczne badania, w wyniku których udało się ustalić, że "Mortis Dei" oznacza "Dzień Śmierci" - nie dziwota, że Anglicy sobie Brexit przegłosowali. Tytani intelektu normalnie... Pomijając wyżej wymienione mankamenty (większość z nich złożyć można na młody wiek autora - pisząc "Dzień Śmierci" Hutson miał, jak sam pisze, dziewiętnaście lat) całość opisana jest całkiem zręcznie i czyta się piorunem. Dużo horroru w horrorze, dynamiczna akcja, efektowne żywe trupy i do tego wszechobecny pulpowy klimat. Byłby fajny oldschoolowy film z tego. Fani Mastertona i Guya nie powinni być rozczarowani. Trochę naciągane 7/10.

1. SPONIEWIERANA - 2/10 - krótkie, słabe, przewidywalne. Napisane chyba tylko po to by nazwisko "Masterton" znalazło się w antologii. 2. MARZENIE - 5/10 - Zwykła historia wakacji, zakończona tragicznie. Operacja głównego bohatera i śmierć rodziców daje niespodziewaną okazję by związać się z nimi na zawsze. Mało horroru, pomysł całkiem dobry. 3. FUTERKA - 9/10 - miazga!!! Brutalny, na temat. Ostre cięcie ;) 4. RADOŚĆ HETMANA - 1/10 - wtf??? Gdzie tu horror? Gdzie sens? W trakcie czytania sprawdzałem czy nie pominąłem żadnych stron ;) 5. DOKTOR, DZIECKO I DUCHY Z JEZIORA - 5/10 - czytałem to drugi raz. Pierwszy w "Wiesz, kiedy umrzesz" z Phantom Books. Zmęczyło mnie troszkę mniej niż za pierwszym razem. Ciężkie te teksty Morta Castle. 6. WYBÓR LUCY - 6/10 - dobra końcówka i zwrot akcji. Odwieczna walka doba ze złem. Nic nie jest tym, czym się wydaje ;) 7. POWIEDZ IM, ŻE KOCHASZ - 6/10 o trudach dorastania w patologicznym społeczeństwie oraz o własnych demonach. 8. GŁÓD - 7/10 - krwawy, ciekawy, za krótki. Dobry pomysł na film. 9. DIABEŁ Z MROCZNEGO LASU - 3/10 - o duchu dzika zabitego w wigilię. Nie moja tematyka ;) 10. AMERYKAŃSKI HORROR - 7/10 - najdłuższe opowiadanie w tej antologii. Długo się czekało na rozkręcenia akcji ale warto było czekać, końcówka krwawa, agresywna, wulgarna. 11. DYNIOGŁOWY - 8/10 - bardzo krótkie, ale mega poyebane w pozytywnym znaczeniu tego słowa :) Ogólna średnia ocena wszystkich tekstów na 6. Myślę, że warto przeczytać choćby ze względu na kilka opowiadań. 11 cięć z czego 4 maczetą, a 7 plastikowym nożykiem :)

Horror starego typu. Momentami było na prawdę strasznie i wręcz obrzydliwie, opisane tu zbrodnie to prawdziwy hardcore. Całościowo książka była całkiem całkiem, choć niektóre wątki powodowały, że robiło mi się niezręcznie. Poziom perwersji był całkiem wysoki. Jak na horror. W sumie to był określiła książkę jako mroczną opowieść o zaburzeniach psychicznych z zabarwieniem erotycznym.

Jeżeli czytasz wyłącznie literaturę wysokich lotów, odejdź w pokoju, bo... Biorąc do ręki książkę tego rodzaju albo jesteś przygotowany na to, co Cię czeka albo Twój mózg już dawno został zaatakowany przez grzyba. Seks, krew, flaki, grzyby, seks, śmierć, pleśń, seks, broń, więcej seksu, szaleństwo, filozofia grzybowa i na koniec jeszcze trochę seksu. Postacie są wyraziste, fabuła schematyczna i otwarte zakończenie. Czy jest coś co można by dodać? Więcej seksu? Zupełnie serio to historia jest naprawdę dobrze napisana, lekko się czyta, nawet z niemałą przyjemnością i da się wciągnąć.

Klasyczny horror , pełen krwi . NoPodstawą fabuły jest były niemiecki zbrodniarz wojenny , który po zakończeniu wojny osiedla się w Szwajcarii, gdzie w swoim domu o nazwie dom kwiatów kontynuuje swoje sadystyczne upodobania .... Po dwudziestu latach od zakończenia wojny na jego trop wpada jedna z jego ofiar ... Bardzo przyzwoity horror .

Kontynuacja bestsellerowej „Twierdzy”, a tak naprawdę restart, początek nowej historii, z istotną zmianą tonacji; już nie ma wampirycznej opowieści o uwięzionym w karpackim zamku demonie, teraz pojawiają się kultyści i quasi sataniczne klimaty znane z „Dziecka Rosemary”. + W katastrofie samolotowej ginie bajecznie bogaty naukowiec, laureat nagrody Nobla z genetyki. Nieoczekiwanie jedynym spadkobiercą jego fortuny okazuje się pewien młody, początkujący autor powieści grozy (taki żarcik Wilsona). Wychował się on w rodzinie adopcyjnej, wszystko zatem wskazuje na to, że zmarły milioner był biologicznym ojcem pisarza. Mężczyzna wraz ze swą śliczną żoną wprowadza się do ogromnej posiadłości, odziedziczonej po naukowcu. Odnalazłszy w niej jego pamiętniki zaczyna je studiować w nadziei odnalezienia swej matki. To, co udało mu się odkryć wprawia go w ogromną depresję i konsternację; nie chce tego za nic zdradzić ukochanej żonie. Ta zwraca się po pomoc do ich wspólnego przyjaciela, katolickiego księdza. Tymczasem grupa (w zasadzie można napisać - sekta) fanatycznych katolików pod przewodem mnicha przybyłego z Francji poszukuje Antychrysta, który jakoby objawił się w Nowym Jorku. Wyczuwają jego obecność w okolicy posiadłości naukowca. Kiedy w brukowcu ukazuje się sensacyjny materiał na temat prawdziwego pochodzenia młodego pisarza, kultyści jego uznają za wcielenie Szatana. Rozpoczynają manifestacje pod bramą posesji…. + F. Paul Wilson tworząc swą sagę o Rasalomie efektownie wykorzystuje schematy i archetypy obecne w literaturze grozy. Po „draculicznej” opowieści o Wampirze („Twierdza”), tym razem sięga po inny klasyczny motyw - narodziny syna Szatana (znany przede wszystkim z „Dziecka Rosemary” Iry Levina i cyklu filmowego „Omen”). „Odrodzony” ani przez chwilę nie ucieka od porównań z „Dzieckiem Rosemary” - mało, Wilson od początku świadomie to ogrywa, parokrotnie wprost, „z nazwy” przywołując słynnego poprzednika. Akcja powieści toczy się w roku 1968, kiedy książka Levina była na szczytach list przebojów (i list sprzedaży). Bohater „Odrodzonego” marzy o powtórzeniu jej sukcesu, a jego redaktor wysyła do niego list z poradą, by „porzucić horror, bo to ślepy zaułek, a Levin jest tylko wyjątkiem, taką overnight sensation, która zaraz przeminie”. To udany żart Wilsona, zważywszy, że właśnie od „Dziecka Rosemary” rozpoczęła się trwająca ponad dwie dekady „złota era horroru”, która przyniosła gatunkowi mnóstwo wspaniałych tytułów (w tym „Twierdzę” samego Wilsona) a piszącym horrory autorom sławę i dobre pieniądze. Ale pal sześć gatunkowe żarciki - „Odrodzony” nawiązuje do Rosemary na poziomie samego głównego pomysłu. Podobnie jak w arcydziele Levina mamy do czynienia z rzekomym przybyciem do naszego świata Antychrysta, mającym oznaczać koniec czasów i upadek ludzkości. Wreszcie, szukając „rosemarowych” tropów nie sposób nie przywołać finału „Odrodzonego” Wilson tutaj po raz kolejny doskonale się bawi, praktycznie cytując zakończenie powieści odwracając je jednak o 180 stopni, bowiem o ile Rosemary ucieka przed mroczna sektą satanistów czczących jej dziecko, to Carol ucieka przez sektą… fanatycznych katotalibów planujych jego……aborcję (sic!). No ihaaaaa, przyznać trzeba, że to twist arcyostry - prawdziwa jazda na szklance ostra kpina z katolickiego antyaborcjonizmu. W ogóle dobrze ten finał wypadł, naprawdę dużo i energicznie się tutaj dzieje. Jest krwawo, ostro, z suspensem - a do tego świetna zabawa gatunkowa. Fajny, konieczny (to początek trylogii!) bad ending, efektowne granie na emocjach czytelników, zróżnicowane, wiarygodne motywacje bohaterów. Tym chętniej czeka się na kolejne powieści cyklu : „Odwet” i „Świat Mroku”. Do dobrych stron Odrodzonego należy sprawny, gładki styl narracji - doskonale warsztatowo napisana powieść bardzo dobrze się czyta. Postaci wykreowane są ciekawie, budzą sympatię i przyciągają uwagę czytelnika. Natomiast gorzej jest z akcją. Po prostu przez większość czasu niewiele się dzieje. Jest do tego stopnia blado, że, w pewnym momencie, żeby jakkolwiek ożywić fabułę autor wprowadza krwawą (acz mało sensowną ) bójkę uliczną. To generalnie mało - na szczęście wspomniany już znakomity finał sporo w końcowej ocenie „Odrodzonego” poprawia. Dobro i zło w człowieku, religijny fanatyzm, kultyści (! Ihaaa!), aspekty i wątpliwości moralne dotyczące aborcji - w sumie warto poznać „Odrodzonego” - lektura obowiązkowa dla tych, którzy szczególnie polubili „Twierdzę” i ciekawi są dalszego ciągu historii. PS. Okładka Steve Crispa jest śliczna, bardzo „złoto-erowa”, ale z czapy całkowicie, bez krzyny związku z fabułą powieści.

Bardzo dobra wariacja na temat "monster in the room". Motyw ten przewija się w wielu dziełach - zaczynając na The Thing Campbella i późniejszej ekranizacji Carpentera, przez serialowe one-shoty np. Ice w X-Files, Lodowych Marsjan w Doktorze Who, po Aliena czy Inwazję Porywaczy Ciał. Odizolowana platforma, eksperyment poza kontrolą i nikomu nie można zaufać. W swojej klasie świetna.

„Pudełko w kształcie serca” to debiut Joe Hilla w gatunku literatury grozy. Główny bohater - Jude - kupuje na aukcji internetowej… ducha! W komplecie z jego garniturem. Nie spodziewa się jednak, że to nie była zwykła aukcja. Wysłał mu go ktoś, kto bardzo chce się na nim zemścić… Czuć, że jest to debiut. Kilka kolejnych książek autora (np. Strażak i NOS4A2) zachwyciło mnie zdecydowanie mocniej. Tutaj dostaliśmy świetny pomysł, lepszą pierwszą niż drugą połowę, dobry, mroczny klimat i średnie zakończenie. Debiut jest udany, jednak wiem, że obecnie Hilla stać na więcej - co mnie bardzo cieszy! Jestem na bieżąco z książkami Stephena Kinga i trochę brakuje mi jego powieści, a styl Hilla bardzo przypomina styl jego ojca (tylko bez rozwlekłych opisów), dlatego czytanie jego książek daje mi sporo radości - i w tym przypadku też tak było, mimo kilku niedociągnięć.

Czy warto wracać do książek? Kilka lat temu zachwyciłam się książką – tak to pamiętam- byłam urzeczona, oczarowana, zakochana. Uważałam że jest to najlepszy thriller jaki udało mi się w życiu przeczytać, że watka akcja, niesamowite zwroty akcji, postacie takie nieszablonowe, a psychopatyczny morderca erotoman to przecież ,to słodziak do przytulania, pogłaskać go trzeba, a gdzie tam go karać! No i postanowiłam książkę odświeżyć po kilku dobrych latach (czas, inne lektury robią swoje) no i tak. No tak. Nie wiem. Niby fajna, niby się coś dzieje, a może za dużo od niej jednak wymagałam? Może podświadomie wiedziałam, a przynajmniej wmawiałam sobie, że pamiętam co się stanie, dlatego też nie cieszyła mnie w pełni jej lektura? Oczywiście czas, inne lektury, filmy sprawiły, że ewoluowałam. Sama z siebie jakoś podrosłam i chyba zaczęłam wymagać więcej. Niemniej wydaje mi się, że jeśli ktoś po nią sięgnie to całkiem rozczarowany, czy niezadowolony nie będzie, a wręcz wydaje mi się, że się spodoba. W książce mamy wszystko co w dobrym thrillerze być powinno, psychopatyczny morderca, ofiarę-bohatera, dobrego glinę, piękną panią kurator i zagęszczającą się atmosferę w miarę czytania. Czego chcieć więcej? Książka wydaje mi się być mało znana, nie wiem co jest tego przyczyną. Na pewno różni się od modnych i poczytnych dziś skandynawskich kryminałów/thrillerów, więc jeśli ktoś chciałby odpocząć od deszczowego i nostalgicznego klimatu Szwecji, zachęcam do sięgnięcia po tą pozycję.

Morze i jego mieszkańcy stanowią nieustannie powracający motyw w horrorze. Guy N. Smith w Nocy krabów otwiera sześciotomowy cykl o tych skorupiakach siejących grozę na jednej z wysp. Clif Davenport to ceniony profesor biologii. Niestety na umówione z nim spotkanie nie dociera jego siostrzeniec Ian ze swoją dziewczyną Julie. Para ta zmarła na skutek ataku krabu na Wyspie Muszli. Naukowiec wyrusza na miejsce zgonu, by tam przyjrzeć się tajemniczemu zjawisku i szybko znajduje się w sercu koszmaru. Kraby wychodzą z morza i głodne ludzkiego mięsa ruszają na ląd. Każdy zna rekina ludojada ze Szczęk Petera Blenchleya, u Guya N. Smitha jego miejsce zajęły kraby. Wcale jednak nie są mniej groźne od swego "sławnego kolegi". Początkowo ograniczają się do morza, o ich rozmiarach i ataku krążą na Wyspie Muszli różnego rodzaju opowieści. Natomiast prawdziwa groza zaczyna się, gdy wyjdą z wody na polowanie. Na czele gromady skorupiaków staje Król Krabów. Istota inteligentna, bezwzględna i pełniąca rolę przewodnika. On też jest utożsamiony z pierwotnym złem siejącym śmierć. Jak zawsze w opowieści człowiek kontra przyroda to ten pierwszy zajmuje mniej uprzywilejowane miejsce i ten, kto zapuści się za daleko musi liczyć się z konsekwencjami. Rozdrażnione zwierzęta nie cofną się przed niczym i to one są w stanie wyeliminować ludzi z wyspy, stając się jej jedynymi panami. Guy N. Smith wpisuje się w grono tych, którzy ostrzegają i przestrzegają przed śmiercionośną siłą natury. Noc krabów jednak nie straszy. Bardziej intryguje, zasiewa wątpliwość jak zakończy się starcie kraby kontra człowiek niż rzeczywiście straszy. Mamy tu wszystko to, co podkręca klimat opowieści z jednej strony ludożerne kraby z drugiej profesor biologii ze swoją seksowną partnerką, baza wojskowa do walki z intruzami zaznacza rozmiar zagrożenia i bezsilność człowieka z istotą, która posiada spryt i inteligencję w poruszaniu się. Guy N. Smith proponuje może niezbyt wysokich lotów horror klasy B, ale za to potrafi wciągnąć bez reszty czytelnika. Z pewnym napięciem śledzimy poczynania ludzi i zwierząt. Intryguje od samego początku i podkręca klimat dodatkowo klekotem ostrych jak brzytwy kleszczy. Na koniec mogę śmiało powiedzieć, że jestem w pełni usatysfakcjonowany z lektury.

Jedna wielka orgia makabry, przemocy i seksu. Ale co tam. Lubię takie książki. Świetna jest fabuła. Mroczne, nieetyczne eksperymenty, dzieci o morderczych skłonnościach to jest coś co w takich książkach zawsze cenie. Książka opowiada o małżeństwie któremu dwójka zwyrodnialców zamordowała córkę. Na małżeństwo spadają też inne kłopoty natury małżeńskiej. Ostatecznie wyprowadzają się oni do miejscowości Hinkston. Tam dzieją się dziwne rzeczy z dziećmi. Dzieciaki w miejscowości wykazują sadystyczne skłonności, malują makabryczne rysunki, torturują zwierzęta (sic!) itp. Jednak prawdziwy koszmar zaczyna się gdy Sue decyduje się podać dziwnemu zabiegowi sztucznego zapłodnienia. Akcja książki jest prowadzona w ciekawy sposób. Już na samym początku mamy pokazane jak wyglądały eksperymenty z przyśpieszaniem rozwoju embrionów, w latach 40 XX wieku. Sceny eksperymentów przeplatają się z czasami współczesnymi pokazującymi perypetie małżeństwa i scenami krwawych morderstw w Hinkston. Wszystkie wątki są prowadzone ciekawie, a zakończenia historii nie sposób przewidzieć. A końcówka, dynamiczna i pełna ciągłego napięcia jest genialna. Książka zawiera na prawdę dużą dawkę wszelkiej makabry, przemocy, wyuzdanego seksu. Czasami czułem się tym nieco przytłoczony, niemalże tak jak czytając twórczość Edwarda Lee. Nie jest to typowa B klasowa pulpa, gdzie choć pojawia się, przemoc i golizna to nawet jak się człowiek skrzywi, przy jakiejś scenie to i tak ma się banana na ustach. Całości bliżej do prozy ekstremalnej, niż do radosnej twórczości Smitha, czy innych mu podobnych. Żeby nie było tak różowo, a raczej czerwono :)Książka ma też wady. Czasem denerwują zachowania bohaterów. Ich działania bywają często głupie i podejmowane od czapy. Np. gdy mąż Susan próbuje dopaść na własną rękę mordercę ich dziecka. Rozumiem że gość nie jest żadnym detektywem, ani policjantem, ale do zlinczowania morderców i gwałcicieli swojej córki powinien się konkretnie przygotować. Zwłaszcza że gość wie że bandytów było dwóch. Logiczne zatem jest że wiedząc jak wygląda jeden z nich, to powinien próbować od razu wyśledzić tego drugiego psychopatę, a następnie przystąpić do działania. Zamiast tego facet gania po mieście, za niebezpiecznym zwyrodnialcem, aż ten wyląduje na torach. Genialna robota, nie? Ten wątek jest w całości durny i jak dla mnie można by go zastąpić go kolejnymi eksperymentami na Embrionach, lub scenami morderstw dokonywanymi przez dzieciaki w Hinkston. Ogólnie postać męża Susan jest maksymalnie durna i odpychająca. I to nie jest głupota która jest bynajmniej zabawna, jak w twórczości Smitha. Gdzie gburowaci, przerysowani, nierzadko durni bohaterowie byli fajni i pocieszni w tych swoich wyskokach. Tej postaci nie da się lubić za nic w świecie. O ile Susan da się jeszcze po ludzku zrozumieć, że po śmierci dziecka obsesyjnie pragnie mieć drugie. To jego zachowania nikt nie zrozumie nigdy i niech tak zostanie. Ogólnie świetna powieść grozy, z pogranicza horrory ekstremalnego i literatury klasy B. Kto lubi takie klimaty i ma silny żołądek będzie w niebo wzięty. Inni cóż... To książka nie dla nich. :)

Razem z bohaterem wędrujemy przez trzy części książki: PYTANIA, ODKRYCIE i OPĘTANIE. Razem z nim odkrywamy tajemnicę małego sennego miasteczka położonego tuż nad oceanem. O czym mieszkańcy nie rozmawiają a co koniecznie chce odkryć młody dziennikarz z Chicago? Jak zakończy się dla niego poszukiwanie prawdy o tajemniczych skokach z urwiska? Niesamowicie wciągająca książka....

Są historie, które od lat funkcjonują w popkulturze jako „te, których lepiej nie oglądać po zmroku”. I dla mnie właśnie takim tytułem od zawsze był „Egzorcysta” od Williama Petera Blatty’ego. Bo prawda jest taka: horrory filmowe nigdy nie były moją bajką. Z jednego, bardzo prostego powodu – ja po prostu… nie lubię się bać. A właściwie: boję się bać 😅 Muzyka, nagłe zwroty akcji, obrazy, których nie da się „odzobaczyć” – to zdecydowanie nie dla mnie. I dlatego nigdy nie obejrzałam ekranizacji „Egzorcysty”. I szczerze? Nadal nie zamierzam. Ale książka? To już zupełnie inna historia. Bo czytanie daje pewien komfort. Można zwolnić, można na chwilę odłożyć, można… ominąć fragment, który robi się zbyt intensywny. Strach działa tu inaczej – bardziej wyobrażeniowo, ciszej, ale momentami równie skutecznie. I właśnie z tej ciekawości sięgnęłam po wznowienie tej powieści. Chciałam wiedzieć, co tak naprawdę kryje się za legendą. I teraz już wiem jedno – niektórych scen naprawdę nie chciałabym zobaczyć na ekranie. Historia Chris MacNeil i jej córki Regan zaczyna się dość niewinnie. Dwunastoletnia dziewczynka, tabliczka ouija, kontakt z „Kapitanem Howdym”. A potem wszystko zaczyna się powoli wymykać spod kontroli. Dziwne zjawiska, zmiany w zachowaniu, coś, czego nie potrafią wyjaśnić lekarze. I tu pojawia się to, co w tej książce działa najlepiej. To narastające poczucie niepokoju. To moment, w którym racjonalne wyjaśnienia przestają wystarczać. To bezsilność – matki, lekarzy, ludzi, którzy próbują znaleźć odpowiedź tam, gdzie jej nie ma. Motyw kryzysu wiary, który przechodzi ojciec Karras, też wypada bardzo dobrze. To nie jest tylko historia o opętaniu. To też opowieść o zwątpieniu, o granicach ludzkiego rozumienia i o tym, jak trudno uwierzyć w coś, co kompletnie nie mieści się w znanym nam świecie. Ale… nie będę udawać, że to była książka idealna. Bo dla mnie była bardzo nierówna. Są fragmenty naprawdę mocne, niepokojące, momentami wręcz trudne do czytania. Takie, które zostają w głowie i budują klimat grozy, z którego ta historia słynie. Ale obok nich są też długie partie, które zwyczajnie mnie wynudziły. Dużo tu medycznych analiz, rozmów, opisów, które spowalniają akcję. I choć rozumiem, że to miało budować wiarygodność całej sytuacji, to momentami miałam wrażenie, że napięcie po prostu siada. To nie jest horror, który cały czas trzyma w napięciu. To raczej historia, która falami buduje atmosferę – raz przyspiesza, raz zwalnia, czasem aż za bardzo. Czy było warto? Tak. Bo to książka, którą warto znać – choćby ze względu na jej kultowy status i wpływ na popkulturę. I mimo tych dłużyzn, mimo momentów znużenia, to doświadczenie było… ciekawe. Ale czy sięgnę po film? Absolutnie nie 😅 „Egzorcysta” to historia, która udowadnia, że największy strach rodzi się gdzieś pomiędzy wiarą a zwątpieniem. I że czasem wyobraźnia działa mocniej niż obraz. A ja zdecydowanie wolę, kiedy to ja decyduję, jak bardzo chcę się bać.