Dzieci 44. Wspomnienia dzieci powstańczej Warszawy

„Chłopak z Warszawy: Powstanie Warszawskie oczami szesnastoletniego żołnierza” autorstwa Andrzeja Borowca. „Chłopak z Warszawy” to więcej niż autobiografia – to poruszające, osobiste świadectwo dojrzewania w piekle okupacji i heroicznego zrywu. Andrzej Borowca, ps. „Zych”, w serii krótkich, lecz niezwykle treściwych rozdziałów, z drobiazgową precyzją odtwarza swoje życie. Śledzimy jego przemianę z chłopca zafascynowanego wojskowymi opowieściami ojca (żołnierza armii Austro-Węgier i II Rzeczypospolitej) w niemal dorosłego, szesnastoletniego żołnierza Armii Krajowej, rzuconego w wir jednego z najbardziej tragicznych i heroicznych wydarzeń II wojny światowej – Powstania Warszawskiego 1944 roku. Początek tej liczącej ponad czterysta stron opowieści koncentruje się na codzienności okupuwanej Polsce, zniewolonej przez dwa zbrodnicze systemy: III Rzeszę i ZSRR. Na szczególne uznanie zasługuje niezwykła pamięć autora, który z płynnością i szczerością opisuje relacje z ojcem, czułą „Mateczką”, biologiczną matką oraz rówieśnikami. Ta wojenna codzienność, z jej małymi radościami i wszechobecnym strachem, stanowi przejmujące tło dla nadchodzącej burzy. Pewien dyskomfort może budzić wątek budzącej się sfery seksualnej młodego Borowca. Mimo że opisany z dużą skromnością i traktowany raczej jako marginalna ciekawostka, wydaje się nieco zbędny w tym kontekście. Na obronę autora należy jednak przyznać, że nie kryje się za tym żaden głębszy podtekst. To po prostu uczciwy element portretu nastolatka, który nawet w obliczu otaczającego go okrucieństwa, wciąż doświadczał zwyczajnych ludzkich potrzeb i marzeń. Im głębiej wciągamy się w lekturę, tym bardziej zapominamy, że opisane potworności przeżywał ledwie nastolatek. Okrucieństwo, bestialstwo i wynaturzenie, z jakimi przyszło mu się zmierzyć, wydają się niemal niepojęte z perspektywy bezpiecznego, współczesnego czytelnika. Narracja jest tym cenniejsza, że łączy bezpośredniość młodzieńczych wrażeń z dojrzałą refleksją mężczyzny spisującego wspomnienia po latach. Znajomość historycznego tła bije z każdej strony. Borowiec, choć fizycznie nie mógł być wszędzie, z reporterską wręcz skrupulatnością odnotowuje kluczowe momenty Powstania, od przedwczesnego wybuchu około godziny 14:00 na Żoliborzu, przez Rzeź Woli, po nieuniknioną kapitulację. Po poważnym zranieniu „Zych” trafia do niemieckich obozów jenieckich. Jego opis tego doświadczenia stanowi interesujący kontrast do walk w stolicy, mniej bezpośredniej grozy za to więcej wszechogarniającej monotonii, głodu i niepewności. Ku uldze czytelnika, relacja z pobytu w niewoli jest wstrzemięźliwa, pozbawiona nadmiernego epatowania okrucieństwem. Książka zyskuje dodatkowy, głęboki wymiar w ostatnich rozdziałach. To opowieść o trudnej powojennej rzeczywistości i traumie, która nie skończyła się wraz z ostatnim strzałem. Mimo zwycięstwa aliantów, młody Borowiec nie mógł czuć się bezpiecznie we własnym kraju. Polska, która znalazła się w strefie wpływów ZSRR, stała się miejscem prześladowań dla żołnierzy Armii Krajowej, uznawanych przez nowe, komunistyczne władze za wrogów systemu. Ta gorzka świadomość nadaje całej opowieści jeszcze bardziej tragiczny wydźwięk. Autor zamyka swoją historię krótkim skrótem dalszych losów: edukacji i kariery, którą budował już na emigracji. Szczerze polecam „Chłopaka z Warszawy” każdemu, kto chce zrozumieć nie tylko historyczne fakty, ale i ludzkie emocje stojące za tymi, którzy przetrwali najczarniejszy rozdział polskiej historii. To lektura, która nie daje o sobie łatwo zapomnieć

Miałam wielką przyjemność i ogromny zaszczyt poznać panią Barbarę Wachowicz osobiście. Był to wyjazd wakacyjny i trwał kilkanaście dni. Były to o tyle szczęśliwe okoliczności, że mogłam przebywać i cieszyć się obecnością tak barwnej a raczej w kolorze wrzosu,postaci. Urzekała od pierwszej chwili. Miała we władaniu wszystkich, którzy znaleźli się w jej zasięgu. A to wszystko dlatego, że była osobą pełną pasji i pewną tego co mówi i robi. Gdy zaczynała swoje opowieści, ot tak przy kawie czy herbacie przenosiłam się w inny świat. Należała do ludzi, którzy mówili pięknie. Kochała Polskę. Książki, które po niej zostały są namiastką jej mądrej, wrażliwej duszy. A do mnie mówiła Starościanko.. urocze;-). Na zawsze w moim sercu. Dziękuję

Jeśli mowa o Żołnierzach Wyklętych, to z reguły myśli się o mężczyznach, a ich pseudonimami można sypać jak z rękawa. A przecież wśród nich były także kobiety – nierzadko młodziutkie dziewczyny, jak chociażby „Inka”. Ta książka poświęcona jest właśnie im. Autor opowiada tu historie kilkunastu z nich, a każda wgniata w ziemię. W szczególności zrobiła na mnie wrażenie historia Jagi, Marcysi i Siostry Izabeli. Za miłość do Ojczyzny zapłaciły najwyższą cenę, choć wojna już się skończyła. Z pełnym przekonaniem polecam tę książkę każdemu, kto chce lepiej poznać tę dramatyczną i często zapomnianą część historii Polski. „Dziewczyny Wyklęte” przypominają, że odwaga nosi też sukienkę, bywa cicha i wrażliwa. Ta książka przywraca pamięć o kobietach, które nie tylko walczyły, ale i potrafiły zachować człowieczeństwo w niesprawiedliwych czasach. To poruszające świadectwo siły, lojalności i poświęcenia.

Wielokrotnie oglądałem czarno białe kroniki Powstania Warszawskiego i wielokrotnie zastanawiałem się, kim są ci wszyscy bezimienni bohaterowie tych tragicznych wydarzeń. I właśnie to książka , pozwala poznać nam nazwiska i losy niektórych uczestników PW. Duży plus zdjęcia. Gorąco polecam.

hmm... książka o ... powstaniu oczami młodego chłopaka, który nie był osobą decyzyjną w powstaniu. Wykonywał rozkazy, posiadał znikomą wiedzę na temat sytuacji politycznej... Warto przeczytać, żeby przypomnieć sobie, że powstanie naprawdę było... Historia, pamiętnik- nie ma tutaj politycznych rozważań, dyskusji na wysokim poziomie, są suche fakty. Poszliśmy, zrobiliśmy, uciekliśmy, ginęliśmy... tego się spodziewajcie czytając.

Jaką książkę przeczytaliście ostatnio, która tak mocno podsyciła waszą historyczną ciekawość, że jeszcze długo po zakończeniu szukaliście o niej dodatkowych informacji? U nas niedawno tak zadziałała „Baśka Murmańska”, która absolutnie nas oczarowała, dlatego kiedy pojawiła się propozycja od Wydawnictwa Replika o przeczytaniu „Niedźwiedzia Wojtka. Niezwykłego żołnierza Armii Andersa” Aileen Orr, wzięłyśmy tę książkę od razu. Kochamy tego typu historie o zwierzętach i ich niezwykłych losach, bo zawsze potrafią wstrząsnąć emocjami i przypomnieć, że nawet w najtrudniejszych czasach potrafi narodzić się coś pięknego. Książka przedstawia drogę małego niedźwiadka, który przez przypadek trafia do polskich żołnierzy. Początkowo kruchy, zagubiony maluch szybko staje się nieodłącznym towarzyszem oddziału, a z czasem wręcz jego symbolem. Towarzyszy żołnierzom w pracy, w marszu, w chwilach radości i w tych najcięższych momentach, kiedy jedyną siłą napędową jest nadzieja. I choć całość wydarzyła się naprawdę, miejscami czyta się to jak fikcję, tak niezwykłe były ich wspólne przeżycia. Fabuła została zbudowana tak, że krok po kroku odkrywamy kolejne fragmenty życia Wojtka i oddziału. To nie tylko opowieść o zwierzaku, ale o ludziach, którzy znaleźli w nim wsparcie i namiastkę normalności w czasie, kiedy cały świat walił się w gruzy. Autorka łączy codzienność wojenną z osobistymi historiami żołnierzy, a między tym wplata sceny z życia Wojtka, zabawne, wzruszające i takie, przy których trzeba na chwilę przystanąć. Emocje gwarantowane, mówimy wam !  Klimat książki jest niezwykle poruszający. Jest tu ciepło, jest mrok, jest niepewność, ale jednocześnie pojawia się coś, co trudno opisać jednym słowem, to taka mieszanka nostalgii, wdzięczności i dumy. Każdy rozdział ma swoje emocje, a cała opowieść niesie ze sobą taki rodzaj historii, który pamięta się długo po skończeniu lektury. Styl książki jest bardzo przystępny, momentami rozbudowany, ale nie męczący. Czyta się szybko i przyjemnie.  Zupełnie nie spodziewałyśmy się takiej dawki emocji. To historia, która igra z uczuciami, wzrusza, bawi, ale też zadaje cios prosto w serce, bo wojna nigdy nie jest neutralnym tłem. A teraz najważniejsze pytanie: dla kogo jest ta książka? Przede wszystkim dla osób, które kochają poznawać prawdziwe losy niezwykłych zwierząt, jak również oczywiście dla miłośników historii, zwłaszcza II wojny światowej. Powiemy wam,że również dla czytelników lubiących opowieści pełne emocji i ludzkich wartości, no i oczywiście dla tych, którzy po prostu lubią dobre, angażujące książki, które zostawiają coś po sobie. A przede wszystkim dla tych, którzy pokochali „Baśkę Murmańską”, bo klimat, serce i charakter tych historii pięknie się uzupełniają. Podsumowując: „Niedźwiedź Wojtek” to powieść pełna wzruszeń, niesamowitych momentów i pięknych relacji. Jest przemyślana, wartościowa, dobrze napisana i absolutnie warta przeczytania. Jeśli kochacie książki o zwierzętach tak jak my,  ta historia skradnie wam serce. Czytajcie mówimy wam, jest świetna !

Książka składa się z rozdziałów, gdzie każdy poświęcony jest wspomnieniom innej kobiety, która była łączniczką w czasie wojny. Rozdziały są czasem przerywane wkładkami ze zdjęciami z podpisami. Ogółem ciekawa pozycja, chociaż wspomnienia są dość krótkie, mało szczegółowe.

Lubicie czytać historie z Powstania Warszawskiego? Pomimo iż często te historie podszyte są strachem i ogromnym bólem to uwielbiam się w nie zagłębiać. Dla mnie to są historie bohaterów, które powinniśmy poznać. Dla nich. Dla pamięci o nich. Książka, którą miałam przyjemność czytać dzięki współpracy z wydawnictwem @Znak była chyba najlepszym wyborem jeśli chodzi o tę tematykę. A to dlatego, że wydarzenia, postacie, które są tam przytoczone są prawdziwie. Dziewczyny dzielą się z nami swoimi losami. Swoimi szczęśliwymi chwilami, momentami chwały ale i tymi przykrymi zdarzeniami. Śmiercią bliskich, niebezpiecznymi sytuacjami, ciężkimi warunkami. Poznajemy ich losy sprzed powstania ale i po nim. Dzięki temu możemy je naprawdę dobrze poznać. Je i ich bliskich. Wyznam Wam, że jestem zachwycona tą książką, tym pięknym wydaniem, tymi historiami, które zostaną we mnie już na zawsze. Czuje ogromną dumę i przepełnia mnie podziw, że dziewczyny takie jak ja, dały sobie radę w tak okropnych czasach. Kochały, śmiały się i płakały. I niestety też walczyły. Gdyby nie odebrali im wolności to niczym nie różniłyby się ode mnie. Spacerowałyby boso po łące o mglistym poranku, ciesząc się z pierwszych promyków słońca by wrócić do domu i napić ciepłego mleka. Bez strachu o swoje życie.

Warto pisać i czytać takie książki, aby pamięć tamtych wydarzeń nie zaginęła. Anna Herbich jak zawsze nie zawodzi w temacie. Historie prawdziwe, książka spójnie zredagowana, bardzo dobrze się czyta. O ile można tak powiedzieć, bo historie przecież trudne i ciężkie. Dają jednak wielką nadzieję, ile może przetrwać człowiek, jak może się poświęcić dla miłości, dla dziecka. Jakże silne były kiedyś kobiety i więzy rodzinne, międzyludzkie. A zwłaszcza te panienki z 'dobrych domów' nienawykłe do ciężkiej, ani żadnej, pracy. Historie może nawet bardziej opisują szczęśliwe dzieciństwo brutalnie przerwane, więzy i relacje rodzinne, patriotyzm, okoliczności aresztowań, wywózki, przesluchania, niż stricte życie na Syberii. Może dlatego, że tak trudno o tym mówić, do tego wracać. Bardzo smuci fakt, jak wiele jako naród straciliśmy polskiej inteligencji, naukowców, duszpasterzy, inżynierów, wynalazców, wojskowych, biznesmenów. Ile majątków zostało zagrabionych, ile młodych marzeń zaprzepaszczonych, ile młodych żyć przerwanych. Naród polski nie zaginął, ale to nie jest już ten sam naród- patriotyczny, z wybitnymi postaciami. Niestety kwiat młodzieży i inteligencji został brutalnie podeptany. Dlatego nasz kraj i władze wyglądają jak wyglądają... Poniekąd i Ruskom i Niemcom trochę się to jednak udało, aby naród polski tak ogłupić. Bardzo, bardzo smutne. Wielki szacunek dla wszystkich bohaterek. Również tych wszystkich bezimiennych. Oraz wieczny odpoczynek dla zakatowanych, zagłodzonych, zabitych. Warto przeczytać. Polecam wszystkie reportaże Pani Herbich - są bardzo wartościowe.

Książkę czytałam jeszcze przygotowując się do matury z ustnego polskiego, czyli 10 lat temu. Wracałam do niej jeszcze kilkukrotnie później. Jest to poruszająca pozycja książkowa, dla każdego kto chce poznać relację kobiet, które przeżyły Powstanie Warszawskie. Znaleźć można tu też poruszające wątki wspomnień tak żywych, jak by były niedawnymi wydarzeniami. Mamy do czynienia z różnymi pespektywami, zarówno pod względem wieku, pozycji społecznej, czy zawodu. W tego typu książkach zawsze szukam zdrowej perspektywy oraz neutralnego spojrzenia autorów. I w tym przypadku się nie zawiodłam. Polecam każdemu kto chce sięgnąć po książkę, która wprowadzi go w ten jakże trudny temat Powstania Warszawskiego, ale z perspektywy kobiet.

Literatura faktu z rzeczowym podejściem do tematu traktowania więźniów w obozie koncentracyjnym. Skupia się na dość szokującym małżeństwie za skłonnościami sadystycznymi. Mowa o Karlu i Ilse Koch. Para, która miała wiele za uszami i napawała się władzą jaką mieli nad osobami przebywającymi w obozie Buchenwald pod ich nadzorem. Czyny, których się dopuścili zostały osądzone. Aby dowiedzieć się jakich zbrodni wojennych dokonali państwo Koch, jak potoczył się ich proces, odsyłam do zapoznania się z treścią tej książki. Jako osoba, która wykazuje minimalne zainteresowanie wiedzą historyczną lekturę przeczytałam sprawnie i nawet nie odczułam znużenia. Autorowi udało się zainteresować mnie tematem, mimo ogromu danych, nazwisk i liczb, które występowały w treści dotarłam do końca. Jest to ogrom wiedzy, ale przekazany w przystępnej formie.

Krótkie opowiadania, szkice, w których autorka opisuje bohaterstwo kobiet w różnym wieku i z różnych warstw społecznych w okupowanej przez Niemców Polsce w czasie II wojny światowej. Stanisława Kuszelewska Rayska sama brała udział w konspiracji a jej córka Ewa ps "Mewa" zginęła bohaterską śmiercią w powstaniu Warszawskim. Zginęła z bandażem w rękach do końca opatrując rannych powstańców zastrzelona przez hitlerowskich oprawców. Rozdział "Matki" cytat: "została na straconej placówce, nie odstąpiła rannych.Zabili wszystkich w jej oczach.Potem zabili ją.Na Mokotowie jest siedem grobów powstańczych, w każdym leży dwustu ludzi. W jednym--ona. W którym nie wiem." Ból matki po śmierci córki widoczny jest niemal we wszystkich opowiadaniach.

Jedno w życiu jest pewne - śmierć. Nawet Ci w swoim mniemaniu najwięksi, najbrutalniejsi i najokrutniejsi schodzą z ziemskiego padołu i o tym jest ta książka. Jak sam tytuł wskazuje, autorzy skupiają się na ostatnich dniach wybranych bohaterów, a jest ich sporo. Raczej znani, jednakże dla czytelnika nie znającego bohatera, po przeczytaniu rozdziału o nim, anonimem pozostanie. Książkę czyta się dobrze, jest z cyklu lekkich nie wymagających wyjątkowego uruchamiania szarych komórek.

Książka opowiada o bohaterce z AK aresztowanej przez Rosjan i poddawanej brutalnym przesłuchaniom. Po pobycie w celi śmierci otrzymuje złagodzenie wyroku na 25 lat katorgi w łagrach na Syberii. Tam cierpi głód pracując przy budowie lotniska oraz w kopalniach. To przez co przeszła jest nie do pojęcia. Mimo całego cierpienia nie utraciła wiary i człowieczeństwa. Więcej nie będę zdradzał ale szczerze polecam tą książkę bo niesie wiele dobrych wartości.

Pierwsza z poznanych przeze mnie książek o powstaniu warszawskim, która pisana jest z perspektywy dziecka, później nastolatki, przeżywającej ten czas najpierw jako córka i siostra, potem harcerka. Bardzo podobało mi się to, że historia opowiadana jest w pierwszej osobie i uwzględniono w narracji niewiedzę bohaterki, co w danym momecie powstania dzieje się w innych rejonach kraju czy świata. Faktycznie, przepływ informacji był bardzo utrudniony i walczącym brakowało wiedzy na temat tego, co aktualnie dzieje się gdzie indziej.

Historia Danuty Siedzikówny "Inki" od narodzin, do tragicznego końca. Mnóstwo szczegółów, książka wydaje się bardzo kompetentna. Jest to jednak bardziej reportaż, niż książka historyczna, sporo faktów jest podanych z odautorskim komentarzem. Do tego dochodzi styl autorki, który nie trafił w mój gust i w efekcie często podczas lektury się męczyłem. Sumarycznie i tak warto książkę przeczytać. Zwłaszcza, jak ktoś za pacholęcych czasów, tak jak ja, naczytał się ówcześnie dostępnych dzieł mówiących, że Łupaszka=Bandera, a Walter, który kulom się nie kłaniał to bohater jakich mało. Ciekawa konfrontacja rzeczywistości i wspomnień.

Woda, drzewa i rowery. Otwock jak Kanada pachnie żywicą. Przygody jak z Tolkiena. Liczne szczęścia w nieszczęściach. Nie wychylaj się, nie popisuj, nie staraj się być za mądry, nikomu nie ufaj, nigdy się nie zgłaszaj na ochotnika. - przepis na przeżycie pod komuną. Wrzesień '39 - w jednym miejscu trwają walki, a w innych ludzie chodzą do pracy, albo na ... grzyby. Świetne.

Książka bardzo ciekawa, dość prawdziwa opisuje holokaust z perspektywy uczestnika którego nie wszystkie zachowania były bohaterskie i godne pochwały. Dla mnie książka miała prywatny osobisty charakter, gdyż mój pra dziadek przebywał w kilku tych samych miejscach i przebył tę samą drogę.

Dziennik nieśmiałej Leny Muchiny, pokazuje nam oblężenie Leningradu przez wojska Niemieckie w latach 1941-1942. Dramatyczne losy mieszkańców tego Rosyjskiego miasta w czasach II wojny światowe, są obrazem i tekstem w jednym. Pokazuje nam on ż czym musieli się mierzyć Rosjanie.

Pokazanie obozowych warunków z perspektywy dziecka, w dodatku jako bliźniaki Mengelego to bardzo dobry pomysł jednak czuję niedosyt bo dzięki tej historii książka mogłaby być zdecydowanie bardziej obszerna i można było ten wątek bardziej rozpisać bo książka ma raptem sto parę stron jak odejmiemy zdjęcia i dodatkowe wtrącenia (ale to moje prywatne zdanie).