Drobna zmiana

Dla nowej twarzy i dla niewielkiej, niepozornej książki. To zbiór urwanych form z codzienności, na którą patrzy dziecko. Własną rodzinę widzi jako bycie, trwanie tu. Tylko prababka tak naprawdę żyje. Stara schorowana kobieta z alzheimerem i demencją, stara której wydaje się że jest dzieckiem i czasem z walizką i w kapciach staje w ogrodzie i czeka na pociąg. Stoi przy torach, ktore istnieją tylko w jej glowie by po trwaniu w miejscu wrócić do domu. może czeka na śmierć? Moze pociąg mija jej stację bo to nie jej czas? Dziecko trzyma kamień w kieszeni i próbuje mu dać życie, nakarmić go by zyl. A o co w tym świecie chodzi...czy on ma jakiś sens? Czytalam o progu, o szafie-skrytce prababki, o płaczu do wewnątrz i smutku na leżaku obok. Strony tej książki zaprzątają umysł w bardzo dziwny sposób. Najpierw chciałam zrozumieć więcej niż moglam, jakbym sama sobie narzucała intelektualne wyzwanie, jakbym chciała znaleźć drugie dno. Ale tu chyba nie zawsze o to chodzi. To nasz świat, ja jestem dorosła a patrzy na mnie dziecko, wokoło którego toczy sie ten sam świat lecz jakby inny. Trudno szybko przejść, trudno trzasnąć drzwiami, a może latwiej ubrać się w sukienkę trumnę? Smutne, nie dla każdego choć każdy zrozumie Bronkę inaczej. Dlatego nie ocenię

Lubiącym poezję - zdecydowanie polecam. Lubiącym niebanalną literaturę współczesna - również. Książka w formie poematu zmusza do myślenia, wywołuje dużo emocji. Bywa ciężka psychicznie ale to zaleta. Nie można temu utworowi zarzucić wtórności. Dla mnie literacki przełom. Pozwolił mi zrozumieć wiele zjawisk. Przełomowy poemat o genezie zła, jaskrawa krytyka libertynizmu. Mało kto zauważa, że twórczość Dominiki Dymińskiej to diss na antykulture. Szacun dla niej za to. Z pewnością nie zawuaża tego konserwatyści - a szkoda. W nurcie konserwatyzmu awangardowego „Danke” to wg mnie lektura obowiązkowa. W niszowym gatunku literatury roboczo przeze mnie zwanym „Ku przestrodze”/„skąd to się wzięło” istnieją książki, do których wraca się wielokrotnie - za każdym razem czytając je z innej perspektywy. „Danke” Dominiki Dyminskiej po raz pierwszy czytałam w 2017 roku, głównie pod kątem lewicowej hipokryzji. „Mieso” Dominiki Dyminskiej przeczytałam tylko raz, dopiero w 2021 roku i okazało się, ze to była właściwa kolejność - pierwsza książka wyjaśniała druga mocno, pokazując, dlaczego główna bohaterka dokonywała takich a nie innych wyborów (o ile to był efekt zamierzony, ze te książki się uzupełniają). Zatem zaraz po tym przeczytałam „Danke” drugi raz - również w 2021 roku - pod innym kątem. Przede wszystkim - w świetle pozytywnego buntu przeciwko antykulturze (i bzdurom). Skupiłam się na zrozumieniu zamiast moralizatorstwa/szufladkowania. Obydwie książki są skrzywdzone przez zniechęcające redakcyjne streszczenia (blurb’y) - ale po Wydawnictwie Krytyki Politycznej trudno by było czegoś innego się spodziewać. Tytuł „Słowami można wszystko” - sugerowany kiedyś przez autorkę - też byłby trafny dla „Mięsa”. W "Danke" ta myśl znajduje swoje uzupełnienie i konkluzję.

Nierówny zbiór. Fantastyczne eseje o mistrzach zestawione z niewiele odkrywającymi recenzjami współczesnej prozy. Te drugie wypadają w tym zestawieniu bardzo niekorzystnie właśnie przez genialność pierwszych tekstów w zbiorze. Choćby dla esejów początkowych (o Sienkiewiczu, Kraszewskim, obu tekstach o Prusie), a także dla zamykającym zbiór tekście o Johnie Donnie warto po tę książkę sięgnąć. Pozostałe można przejrzeć, lecz bardziej by zebrać sobie rekomendacje lekturowe, aniżeli z powodu jakości tekstów.

Nie przesadzę mówiąc: bardzo dobre. Na pewno ten zbiór będzie we mnie wzrastał z czasem, choć już jest naprawdę na wysokim poziomie oddziaływania na mnie. "Pięć wierszy, ojciec" to część tomu, która poruszyła i zadrgała we mnie najbardziej. Jego konstrukcja (jedenaście razy po pięć wierszy) zdecydowanie ułatwia lekturę, cedzenie sobie poezji Świetlickiego i napawanie się nią. Odkrywanie. Po raz kolejny sprawdziła się moja intuicja, że najlepiej trafiają do mnie jego krótsze formy, najlepiej te jednostrofowe. Majstersztyk. Polecam każdemu z ukłonem.

„Ja – skoruń, chodząca lewizna, próżniak, matołek”. Tak widział się syn wyrosły „między dwoma zwichrowanymi drzewami”. Ojcem – zwykłym wieśniakiem, sołtysem, sadownikiem, ateistą, nauczycielem majster-klepką o twardych, szybkich rękach i duszy buntownika a matką - byłą pielęgniarką, pobożną i zasadniczą kobietą. Oboje nie wyobrażali sobie życia „gdzie indziej niż tu, w zakolu Wisły, na jabłkowych wzgórzach, z których widać Wierzbiniec, gminne miasteczko o czerwonych dachach”. Ojcowiźnie gospodarza obejścia. Wybrali miejsce, ale nie czas. Lata 80. ubiegłego wieku pełne marnoty według ojca, bo „gdzie nie popatrzysz, tam marnie, i to marnota naprawdę najmarniejsza z marnych, koślawa, śmierdząca: sklepy puste, wszystko na kartki, głupiego »malucha« dostać trudno, nie mówiąc o ciągniku”. W wiecznej kłótni z rodzonym bratem, których konflikt przenosił się na jakość życia wszystkich wokół. Tajemnice rodzinne te podziały pogłębiały. Spojrzenie jego trzynastoletniego syna, tytułowego skorunia, obserwującego relacje dorosłych i zmaganie się bliskich z życiem, który próbował je na swój nastoletni sposób rozwikłać, by wpasować się w nie i znaleźć wśród nich własne miejsce, to nie tylko lekcje życia w jego dojrzewaniu czy retrospekcje dziejów rodziny pozwalające zrozumieć postawy ojca, stryja i matki. To również przepiękna, choć bolesna opowieść o emocjach. Autor niezwykle czule opowiadał o brutalizmie życia nieustannie zaskakującego niewiadomymi, z którymi trzeba było sobie radzić. Dokonywać piekielnie trudnych wyborów, licząc się z ich dotkliwymi skutkami. Łagodnie przekonywał o bezkompromisowej naturze jego nurtu nie do końca tylko pięknym, pomyślnym, szczęśliwym i stałym w radości. Przynoszącym zrozumienie o złych wyborach, by ratować dobro. Niekoniecznie korzystne dla innych. Każdy z bohaterów wyrazisty i charakterystyczny tworzył środowisko tak dobrze oddające zróżnicowanie wiejskie w PRL-u, w którym powojenny awans klasowy chłopa pomimo upływu dekad nie do końca jeszcze odciął korzenie od pochodzenia. W którym ich dzieci jeszcze nosiły w sobie umiłowanie ojcowizny rozumianej dopiero w sytuacjach granicznych. Dla którego „jednemuś zabójcą, drugiemu bratem, jednemuś zbawcą, drugiemu katem”. A wszystko to ujęte w przepięknych, plastycznych obrazach. Urzekających opisami ziemi sandomierskiej, gdzie „pola wznosiły się jak szata skrojona ze zblakłych zieleni”, a wzgórza „mieniły się zielenią sadów i żółcią ściernisk” brzemienne ludzkim życiem. Tak dobrze znanych mi z powieści „Robinson w Bolechowie” i „Golem”. naostrzuksiazki.pl

Czy mamy w Polsce jakąś ambitną literaturę? Ostatnio próbuję, po pewnej przerwie spowodowanej zniechęceniem, dać rodzimej prozie jeszcze jedną szansę. Czy jest ktoś, kto choć próbuje? Ryzykuje? Rozumie Słowo? Z początku myślałam, że może "Uprawa..." będzie taką książką-wybawieniem, która wesprze na duchu mój literacki patriotyzm. Śmierć była tu ukazana genialnie. Te fragmenty miały duszę. Cała reszta.. cóż. Mimo wszystko chcę wspierać takie książki i takich autorów. By mieli odwagę. By tworzyli Słowo - może być dziwne, byle trafne. Bez tego nasza literatura nie ma przyszłości.

Absolutnie urocza i urzekająca książka. Połączenie dwojga ludzi, wielkiej literatury z prozą codzienności - naprawdę autentyczny portret związku dwojga twórców. Wczytując się dociera do nas, że życie składa się z prostych momentów (ceny jajek czy cielęciny), ale w tej prostocie jest prawdziwa intymność.

Kultowa poezja, choć niełatwa w odbiorze. Być może to tylko moja ignorancja, ale lektura tomu nie była dla mnie łatwa. Zdecydowanie do gustu przypadły mi utwory bardziej notatkowe, a także jednostrofowe. "Dla Jana Polkowskiego" to dla mnie utwór wyjątkowy, zatem cieszyłam się, że mogłam go zobaczyć w towarzystwie pozostałych wierszy. Poezja piękna, brutalna, nieoczywista. Polecam.

Jest to moja 3 książka tego autora i już wiem, że są to lektury pełne przemyśleń i rozważań. Na dłuższą mętę może to być męczące. Charatkerystyczny styl pisania J. Pilcha. Osobiście lubię nawiązanie w tekście do innej literetury i do sztuki. Książka o miłości, jednak mam wrażenie, że w każdym jego tytule jest ten motyw i w moich oczach ociera się to o erotomanię? skoro ktoś tak bardzo rozpisuje się na uciechami cielesnymi i tak szeroko je analizuje i w zazsadzie wszystko kręci się dookoła pożądania to jak to nazwać inaczej?

Chaotyczny styl jakim jest napisana historia w książce świetnie symbolizuje ten przesyt informacji, jaki towarzyszy nam w dzisiejszych czasach. Utwór mocno oddaje ducha teraźniejszości, ciągły bieg, niepokoje. Czyta się ją bardzo szybko, ale podobało mi się.

„Jestem osobny. Zawsze byłem osobny i ta osobność jest moją jedyną ojczyzną”. Choć to zdanie mogłoby paść z ust wielu artystów, w przypadku Marcina Świetlickiego brzmi ono jak manifest programowy. Książka „Nieprzysiadalność. Autobiografia”, będąca zapisem wywiadu-rzeki przeprowadzonego przez Rafała Księżyka, to fascynujący, duszny i momentami boleśnie szczery portret jednego z najważniejszych polskich poetów i muzyków przełomu wieków. To lektura, która drażni, zachwyca i nuży jednocześnie, co czyni ją idealnym odzwierciedleniem samej postaci Świetlickiego, ocenionym przeze mnie na solidne 7/10. Poeta w kontrze do wszystkiego Rafał Księżyk, doświadczony dziennikarz muzyczny, wykonuje tu tytaniczną pracę, próbując okiełznać rozmówcę, który z zasady wymyka się wszelkim klasyfikacjom. Świetlicki w tej rozmowie jest dokładnie taki, jakiego znamy z wierszy czy tekstów zespołu Świetliki: ironiczny, zdystansowany, przesiąknięty specyficznym krakowskim spleenem i programowo niechętny do wpisywania się w jakiekolwiek nurty polityczne czy towarzyskie. Tytułowa „nieprzysiadalność” to nie tylko poza – to głęboko zakorzeniona cecha charakteru, która kazała mu odrzucać ordery, bojkotować media i kpić z autorytetów, nawet tych, które sam współtworzył. Podróż przez epoki i knajpy Autobiografia jest barwnym, choć często mrocznym zapisem przemian kulturowych w Polsce. Od szarzyzny PRL-u, przez karnawał wolności lat 90., aż po współczesność, którą poeta diagnozuje z właściwym sobie pesymizmem. Księżyk umiejętnie wyciąga ze Świetlickiego wspomnienia o początkach pisma „BruLion”, o legendarnej już krakowskiej bohemie i o narodzinach polskiej sceny alternatywnej. Dla fanów twórczości Marcina to prawdziwa kopalnia wiedzy o genezie konkretnych utworów czy tomików, a także o trudnych relacjach z innymi ikonami literatury i muzyki. Problem z „Nieprzysiadalnością” leży w jej objętości i momentami zbyt silnej autokreacji bohatera. Świetlicki, choć deklaruje szczerość, często chowa się za maską cynizmu lub zbywa pytania żartem, co po kilkuset stronach może być dla czytelnika męczące. Niektóre partie tekstu, dotyczące szczegółowych animozji środowiskowych czy kulinarno-alkoholowych eskapad, wydają się nieco przegadane i zrozumiałe jedynie dla wąskiego grona wtajemniczonych. Można odnieść wrażenie, że poeta bawi się z Księżykiem (i czytelnikiem) w kotka i myszkę, nie pozwalając do końca zajrzeć pod podszewkę swojego „ja”. To książka obowiązkowa dla każdego, kto dorastał przy dźwiękach „Oplutego” czy „Pobitych garów”. To portret artysty, który wybrał trudną drogę bycia „pomiędzy” – zbyt literackiego dla świata rocka i zbyt rockowego dla świata literatury. Rafał Księżyk stworzył dokument epoki, a Marcin Świetlicki, mimo swoich uników, po raz kolejny udowodnił, że jest jednym z najciekawszych obserwatorów polskiej rzeczywistości. Lektura zostawia nas z poczuciem fascynacji, ale i pewnego chłodu – dokładnie tak, jak po lekturze wiersza, który zrozumieliśmy tylko w połowie, ale którego rytm nie chce wyjść nam z głowy. To monumentalny zapis walki o prawo do bycia sobą w świecie, który nieustannie chce nas do kogoś „przysiąść”.

🔰".... głód trzeba było zaspokoić. Głód chodzenia, wąchania i patrzenia. Dziwienia się, widzenia pierwszy raz. Pieczołowitego zapamiętywania i beztroskiego zapominania." (s.21) Droga wojewódzka nr 816, nazywana Nadbużanką, biegnie wzdłuż granicy polsko-białoruskiej i polsko-ukraińskiej. Dalej płynie Bug, za którym rozciąga się Wschód. Tą trasą idzie Michał Książek. Porusza się zgodnie ze ściśle wytyczonym planem, rozpoczyna w Chełmie i stąd, już pieszo, idzie wzdłuż drogi - tytułowej bohaterki reportażu - aż do Puszczy Białowieskiej w okolicach Hajnówki. Nocuje w przygodnych miejscach, spotyka tubylców, nad którymi pochyla się z ciekawością odkrywcy nieznanego świata. Czasem jednak wielkie pokłady przychylności, które nosi w sobie nie okazują się przydatne w zderzeniu z doświadczaną rzeczywistością. Czego efektem są następujące refleksje: 🔰"Wsiadając do cudzego auta, musisz czasem zmienić tożsamość. To boli, fizycznie. Nie możesz okazać się mądrzejszy od agronoma zjadacza rozumów, bo za oknem noc. Nie możesz sprzeciwić się handlarzowi żydożercy, jeśli na zewnątrz deszcz ze śniegiem. Gimnastykujesz się, zmieniasz temat, oszukujesz i kłamiesz. Byle jechać. Cierpisz. To jest zapłata za przejazd. Kiedy wysiadasz, czasem dobroczyńca zdaje się żądać kasy, ale twoja mina mówi: "Starczy co, swoje już wziąłeś". (s.105) Zapiski, które pojawiają się na stronach tej publikacji, dalekie są od tego, do czego przyzwyczaił nas klasyczny reportaż. Inna jest przede wszystkim ich forma, ponieważ na opis tej podróży składają się „migawki”, czyli ulotne zapisy wrażeń na temat mijanych miejsc. W ten sposób powstaje notatnik z tej wyjątkowej podróży. Krótkie, gęste, nasycone treścią opisy fragmentów rzeczywistości pełne są zapachów, kolorów, dźwięków – oddziałują na wszystkie zmysły. Zdradzają poetycką wrażliwość autora: 🔰"Dobrze było iść drogą pośród wysokich czereśni, coraz głębiej na wschód, który był po prostu zmierzchem. Szedłem, a żyzna noc zasypywała wszystko. Wpadało się w to jak nasionko w bruzdę." (s.12) 🔰"Zmierzchało i świat w tym miejscu zaczął przybierać swój najstarszy kolor, to znaczy czerń. Czerń dało się oglądać jak zabytek, jak coś niezwykle cennego i trwałego, co ocalało z czasów trudnych do wyobrażenia. Z ciemności, czy też czerni, ludzie czerpali garściami, żeby budować symbole, znaki, sygnały, metafory i alegorie. Niektórzy twierdzą, że jest tylko brakiem koloru i tak naprawdę jej nie ma." (s.27) Przy okazji tej niespiesznej wędrówki, autor porusza temat współistnienia kultur, historycznych zaszłości, tragedii w skali mikro i zastanej współczesności, którą ja nazwałabym Polskim Dzikim Wschodem. Michał Książek przechodzi przez niszczejące wsie i małe miasteczka, ogląda zrujnowane drewniane chaty pamiętające XIX wiek. Szuka śladów żydowskich i prawosławnych nekropolii, zburzonych lub spalonych cerkwi i domostw. Wysłuchuje osobistych wspomnień starych ludzi opowiadających rodzinne i lokalne historie. Jest specyficznym kronikarzem, ponieważ swoje uwagi zapisuje jak impresje – czasem skupia się na ludziach, innym razem na miejscach, ich nazwach lub na zdarzeniach z przeszłości, z którymi mają związek. Oto jak wspomina niechlubną politykę przywódców II RP: 🔰"Tamtego roku [1938] polskie władze w powiecie chełmskim zniszczyły 18 cerkwi [akcje przeprowadzało polskie wojsko]. W całym województwie lubelskim dużo ponad sto. Nikt o tym nigdy nie uczył w siedmiu szkołach i czterech uniwersytetach, na które uczęszczałem." (s.35) Osobną kategorią jest przyroda, która zachwyca bogactwem form: ptactwa i owadów i innych stworzeń, precyzyjnie nazywanych przez autora. Flora i fauna jest wieczna, jednak współistnienie z ludźmi wymusza na niej przystosowania się, przeprowadzenia zmian, które wędrowiec zauważa z wprawą botanika: 🔰"... w czasach, kiedy zmieniły się domy ludzi, zmieniły się również gniazda ptaków. Konstrukcje pozostały te same: strzyżyk buduje kulę z mchów, zimorodek kopie norkę w brzegu, a wilga plecie koszyczek. Jednak materiał, z którego budują i którym wyściełają, jest inny. Ptaki często używają śmieci."(s.64) "Droga 816" odkrywa Polskę nieznaną i zapomnianą w sposób, który wymyka się jednoznacznym klasyfikacjom. Magiczna wędrówka wciąga od pierwszych stron. Ta publikacja usatysfakcjonuje miłośników reportażu literackiego, którzy cenią subtelne opisy miejsc i przyrody. 🔰"Na stepie niebo to połowa widoku, połowa świata. Metamorfozy nieba i jego gniew składają się na meteorologię: deszcze nie przychodzą zza gór, tylko z nieba. Widoczne z daleka, stały się niebu tożsame." (s.7) 🔰"Lasek zasłaniał zaciszną skarpę, w której widniały norki gniazdowe żołny. Merops apiaster to jeden z najbardziej kolorowych i dziwnych ptaków Europy. Gniazda zakłada w tunelach wygrzebanych w piaszczystych urwiskach, co jakoś łączy go z odległym światem ssaków. Żołna jest wielkości szpaka, a kolorowa jak neonik. Jakby sama miała oświetlić ten długi, bo czasem aż dwumetrowy, i ciemny korytarz lęgowy". (s.18) 🔰"... sikora bogatka polowała na latolistki cytrynki. Skrzydła latolistka są żółte i jeśli go schwytać i powąchać - rzeczywiście pachną cytryną." (s.171/172) 🔰"Oglądanie motyli różni się od oglądania ptaków. Motyle, niestety, nie śpiewają. Nie mają spojrzeń. Nie kręcą głowami. Ich ruch przestrzenny w ogóle jest inny. Nie gubią piór, bo mają malutkie łuski zamiast pierza. Nie zdradzają uczuć, na przykład strachu, ale wobec ich radości trudno być obojętnym." (s.146) 🔰"Za lasem zachmurzone niebo czemuś nie runęło.Nie miało tu przecież sosnowych, dębowych i czereśniowych podpór, a jakoś trzymało się nad widokiem. Dobiegło z niego wołanie dzięcioła czarnego, to żałosne, lecz przeraźliwe kliooo (...). Dzięcioł czarny krzyczy tak tuż przed lotem, zazwyczaj w regularnych odstępach". (s.25/26) 🔰"Prostoskrzydłe śpiewały, mysz albo coś pokrewnego chodziło po deskach, w ciemności klaskał lelek kozodój. A Droga Mleczna biegła na południowy wschód, w stronę Czeremchy. Zupełnie jak wczoraj i miliony lat temu." (s.162) 🔰"Kapela kumaków nizinnych rżnęła wesoło, a chrabąszcze przeszkadzały im zawzięcie. Od guniaków czerwczyków głośniejsze były chrabąszcze majowe. Ich nazwa miała sens dopiero od jutra, jutro zaczynał się maj, ale to nie pierwszy przypadek, kiedy desygnat wymykał się nazwie". [s.112] 🔰"Najważniejszy bywa moment przyjazdu. Spojrzenie nie działa jak sieć rybacka, ma raczej naturę strzału, zawsze wybiera jakiś cel. Zatem nie widok, a raczej punkt w widoku (...). Fetysz, który zawsze już będzie przywoływać miejsce, bez którego nie utrzyma się ono w pamięci." (s.173) 🔰"Trudno rozstać się z miejscem, z którym tworzysz doskonałą całość. Odejście jest małą katastrofą. Sprawia fantomowy ból. Oznacza, że cię nie ma. Wracasz, więc wciąż....." (s.100)

Nie spodziewałem się, że tak mi podpasuje. Wokół literatury Pilcha kręcę się już od lat, lecz do tej pory ostatecznie nie skusiłem się na żadną pozycję pisarza. Będąc w bibliotece przypadkiem natrafiłem na ten autobiograficzny wywiad-rzekę i okazało się to zdecydowanie strzałem w dziesiątkę. Jerzy Pilch był niewątpliwie erudytą, elokwentnym, a przy tym bezpretensjonalnym. Cała ta książka kipi wielkomiejskim, krakowsko-warszawskim klimatem bohemy artystycznej, intelektualnej, ale i przystępnej. Dużo smaczków o samych literatach, dziennikarzach, a z drugiej strony rodzinie pisarza i znajomych z góralskiej Wisły. Trudne relacje z ojcem, lepsze z kobietami, bardzo dobre z przyjaciółmi od czasów studenckich czy z pracy w prasie. Jest też miejsce na różne dziwactwa, refleksje mniejszego i większego kalibru, chorobę, piłkę nożną i oczywiście alkohol. Pani autorka prowadząca wywiad, Ewelina Pietrowiak, moim zdaniem miejscami nie dojeżdża poziomem, lecz widać, iż częstokroć wystawia piłkę Pilchowi (być może nawet niekiedy nieświadomie) by ten mógł rozwinąć skrzydła. Bardzo polecam wszystkim fanom pisarza, fanom literatury w ogóle, jak i fanom po prostu mądrych ludziach o ciekawych życiorysach, którzy dla odmiany naprawdę mają coś do powiedzenia.

Stasiuk tutaj jeszcze nie wchodzi w fazę wulgaryzmów na co drugiej stronie. On w tej książce jeszcze nie ma "wyj_bane" jak w swojej ostatniej pozycji. I tego Stasiuka na Osiołku to ja chciałbym mieć wśród znajomych. Człowiek zawsze w drodze, choć musi czasami przystanąć, żeby nam o tym opowiedzieć.

Cholernie ciężko się to czytało. Chyba nie przepadam za epistolografią. Lisy Jarosława były niezwykle męczące, nudne, powtarzalne. Mimo wszystko "Wszystko jak chcesz" towarzyszyło mi przez pół roku, bo od sierpnia 2022. Podczytywanie i odkładanie sprawiało mi jakąś tam przyjemność. No i część z listami pośmiertnymi Jarosława do Błeszyńskiego... Wzruszająca i tragiczna. W tym zbiorze widać życie, radość mieszana ze smutkiem - zakochanie, pierwsze nieśmiałe spotkania, żar namiętności, chorobliwa zazdrość, zdrada, przybliżanie się i oddalanie aż po ostateczne odejście.

Coś mi się wydaje, że pan Mariusz nie zaprzestał poszukiwania prawdy wraz z końcem Projektu Prawda i mi też dał do myślenia, jakbyśmy odpowiedzieli na pytanie "Jaka jest twoja prawda?". Projekt zawiera w sobie powieść Stanisława Stanucha "Portret z pamięci" i muszę się przyznać,że chyba nie umiałam dobrze przeczytać tej powieści. Jest bardzo chaotyczna, nie mogłam się w ogóle skupić, a zabieg pisania jej części jednym ciągiem, bez znaków przestankowych jeszcze pogłębiał chaos i dezorientacje. Być może powinnam przeczytać ją jeszcze raz?

Warszawskie mindfulness? Buddyzm po polsku? Myślę, że Michał Cichy nie potrzebuje takich określeń. W ogóle choć na książce musiałam się nieraz skupić, to zachęcała mnie do tego, żebym zostawiła słowa w spokoju i poszła żyć. Potrzebne są książki, które próbują przebić się przez myśli i mitologie, w które wierzymy, a pokazują świat takim jakim jest. „Pozwól rzece płynąć” to udana próba osiągnięcia takiego efektu. Przemyślenia ciekawe. Miejscami może zbyt długo. Ale będę wracać. Drzewa, psy, ludzie, reklamówki, miasto jako organizm. Miłe to było.

Dziś chciałabym Wam polecić tomik poezji Anny Świrszczyńskiej ps. Swir "Budowałam barykadę" ❤️. Autorka była uczestniczką powstania. Jej wiersze są przejmującą kroniką wydarzeń - od euforii, zrywu, nadziei, budowania barykad, przez walkę, próby ratowania życia w szpitalach, wędrówki kanałami, zniszczenia miasta, śmierć powstańców i ludności cywilnej aż po zagładę miasta, jego upadek i gehennę ludzi. Prostymi słowami obrazuje przemijanie Warszawy i ludzi, tragedię dzieci, młodzieży i dorosłych, powstańców i cywili. Jej wiersze są przejmujące, bo są świadectwem wydarzeń, które nie powinny nigdy się zdarzyć. Wywołują gamę emocji, które pozostają w sercu. To wydanie jest wyjątkowe. Zostało opublikowane przez @wydawnictwoliterackie w 40. rocznicę Powstania Warszawskiego. Jest bogato ilustrowane, zawiera bowiem unikatowe zdjęcia Jerzego Tomaszewskiego, oficjalnego fotoreportera powstania. Fotografie dobitnie unaoczniają prawdziwe i niewyidealizowane oblicze powstania. Czytajmy poezję ❤️. Warto!

Fenomenalna! Pierwszorządna. Porwała mnie ta książka. Czytałam zachłannie i odłożyłam dopiero po skończeniu :) Co ta książka z czytelnikiem robi, najlepiej widać po przejrzeniu opinii tutaj. Powstają długie, uszczegółowione, pełne uwielbienia teksty pochwalne. Bo po przyjęciu tak mocnej dawki energii odczuwa się momentalnie potrzebę oddania jej innym. Świetne zdjęcie na okładce. Pani Justyna jest zabawna, mądra i taka ładna — eh, szkoda, że nie ma już Filipinki, byłaby pani Justyna zachwalana młodym — mogłaby stać się wzorem dla dziewczyn z klasą.