Drapieżny ród Piastów

Potężna Kniga ale ilosc zawartych informacji poraza, wiele ciekawostek, osobne kalendarium z datami ze swiata do kazdego z krolow, przystepny format wywiadu ktory wspomaga w czytaniu. Jedyny minus osobiscie dla mnie to zbyt wiele rozgalezien na Piastow slaskich/opolskich.

Świetna książka poświęcona jednej z najlepszych formacji militarnych w dziejach wojskowości (specjaliści pewnie by powiedzieli, że to trochę na wyrost). Pisana przez patriotę dla patriotów (dobrze, że i takie książki powstają). Jej wartością jest bardzo eleganckie wydanie (w twardej możnej oprawie) i świetna szata graficzna – sporo ilustracji, diagramów, tabelek. Książka fajnie porządkuje naszą wiedzę dotyczącą husarii – poznajemy samego żołnierza (jego ubiór, elementy umundurowania, ekwipunek), zasady walki, organizacje chorągwi. Bardzo ciekawie jest opisana sztuka walki husarii – zarówno na poziomie taktyki pojedynczego żołnierza jak i strategii całej formacji, interesująca jest część poświęcona morale wojskowemu. Szczegółowo opisano broń jaką posługiwali się husarze, na czynniki pierwsze rozebrano mityczne skrzydła, a w końcu przeanalizował przyczyny zmierzchu tej formacji (wcale nie broń palna). Książka zdecydowanie do przeczytania, a dla leniwych przynajmniej do przejrzenia.

W mroku średniowiecznych krużganków, gdzie blask świec tańczy na kamiennych ścianach, a szepty wiatru niosą echa odległych bitew, rodzi się opowieść, która wciąż nie pozwala spać spokojnie. „Templariusze. Rozkwit i upadek zakonu świętych wojowników” Dana Jonesa nie jest zwykłą książką historyczną. To portal – subtelny, lecz nieodparty – prowadzący w głąb labiryntu, gdzie wiara splata się z mieczem, a złoto z popiołem stosów. Zacznijmy od ciszy roku 1119. Jerozolima, świeżo odzyskana, ale wciąż krucha jak szkło. Kilku rycerzy, brudnych od pyłu dróg i krwi, klęka w kaplicy Grobu Pańskiego. Nie marzą o bogactwie ani sławie. Chcą jedynie strzec tych, którzy idą boso za krzyżem. Hugo z Payens i jego towarzysze – pielgrzymi o sercach wojowników. W tym momencie, w tej skromnej przysiędze, rodzi się coś, co miało zmienić oblicze świata. Jones opowiada to z niemal mistyczną powagą, jakby sam wsłuchiwał się w odległy dźwięk mieczy uderzających o tarcze. Z czasem zakonnicy stają się legendą. Ich białe płaszcze z czerwonym krzyżem niosą grozę na polach bitew Outremeru. Są nieustraszeni, bo śmierć w walce oznacza dla nich tylko przejście do chwały. Autor nie ukrywa brutalności – chaos krucjat, kurz, pot i krew, fanatyzm miesza się z zimną kalkulacją. Templariusze nie są aniołami w zbrojach. Są ludźmi, którzy odkryli, że miecz może być przedłużeniem modlitwy, a handel – narzędziem przetrwania. Z biegiem dziesięcioleci ich sieć bankowa rozrasta się jak niewidzialna pajęczyna nad Europą i Lewantem. Królowie pożyczają od nich złoto, papieże szukają rady, a oni sami stają się potęgą, której nikt nie śmie otwarcie kwestionować. I właśnie wtedy nadchodzi cień. Najpiękniejsza, najbardziej poruszająca część książki rozgrywa się w mroku lochów Filipa IV Pięknego. 13 października 1307 roku – piątek. Dzień, który do dziś nosi piętno klątwy. Jones opisuje upadek z chirurgiczną precyzją, ale i głębokim zrozumieniem tragizmu. Nie ma tu tanich sensacji. Są za to tortury, zdrada, zimna kalkulacja władcy, który pożądał nie tyle herezji, ile skarbów. Jakub de Molay, ostatni wielki mistrz, płonący na wyspie na Sekwanie, rzuca przekleństwo, które miało brzmieć przez stulecia. Czy naprawdę? Jones nie spekuluje. Pokazuje fakty – i zostawia nas z dreszczem. Lektura tej książki przypomina spacer po opuszczonym zamku templariuszy o zmierzchu. Każdy korytarz kryje kolejną tajemnicę. Dlaczego tak potężna organizacja upadła tak nagle? Czy naprawdę była tylko ofiarą chciwości króla, czy też sama stała się zbyt wielka, by istnieć? Jones nie demaskuje mitów o Świętym Graalu ani ukrytych skarbach. Robi coś znacznie bardziej wartościowego – udowadnia, że prawdziwa historia jest o wiele bardziej intrygująca niż jakakolwiek legenda. W jego opowieści templariusze stają się lustrem. Lustrem dla naszych czasów. Globalna organizacja potężniejsza niż państwa, finanse splatające się z polityką, propaganda, chciwość, zdrada i wiara, która potrafi zarówno wznosić, jak i palić na stosie. Czy naprawdę odeszli? Czasem, gdy patrzy się na dzisiejszy świat wielkich korporacji, tajnych porozumień i nieustającej walki o wpływy, ma się wrażenie, że ich cień wciąż pada na mapę. Dan Jones pisze jak kronikarz, który sam kiedyś nosił miecz. Jego styl jest klarowny, dynamiczny, chwilami poetycki, a chwilami bezlitosny. Książka płynie jak rzeka – od źródeł w Judejskiej pustyni, przez burzliwe wody krucjat, aż po ujście w płomieniach Paryża. Czyta się ją jednym tchem, lecz po zamknięciu okładki jeszcze długo pozostaje w duszy. Jeśli szukacie nie tylko faktów, lecz także refleksji nad naturą władzy, ludzkiej ambicji i ceny, jaką płaci się za wielkość – sięgnijcie po tę książkę! Templariusze odeszli, ale ich lekcja pozostaje. Potęga jest ulotna. Wiara – wieczna. A między jednym a drugim toczy się historia, która wciąż nas fascynuje. I być może właśnie dlatego, w cichych nocach, gdy wiatr uderza w okna, wciąż słyszymy odległy tętent kopyt białych rumaków niosących rycerzy w czerwonych krzyżach. Wciąż jadą. I wciąż strzegą czegoś, czego my sami jeszcze nie potrafimy nazwać. Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @znak_koncept @wydawnictwoznakpl (współpraca reklamowa) 🩷.

A więc tak - zainteresowania książką nabrałem po wywiadzie autora w Sigillum Authenticum - i mnie zaciekawił tematyką. Potem zbierając coś z biblioteki się napatoczyłem i tak to idzie Ogólnie książka wiele ciekawych tez. To co książka dobrze uderza w punkt - historycy u nas za bardzo się boczą by robić CZYTADŁA które przedstawią najbardziej PRAWDOPODOBNE wersje według obecnej wiedzy - chodzi o to że ludzie ciekawią się tak po ludzku jak wyglądała ta ziemia między I wiekiem a VIII w.n.e. -- nawet można tu puścić wodzę fantazję - wymyśleć dla przykucia uwagi nazwy potencjalnych wodzów, albo nadać plemionom które widzimy z archeologii że były jakieś nazwy by łatwiej było o nich mówić --- i to wszystko robiąc TWARDO I WYRAŹNIE ZAZNACZAĆ że dowody są małe, to jest dopowiedzeniem pasjonaty - a tutaj przedstawić że ktoś w książce fabularnej wymyślił tak a tak 80 lat temu - i czemu dzisiaj wiemy że to nieprawda, a tamto o dziwo prawda To właśnie robi pan Morys-Twarowski i chwała za to. Najbardziej mi zapadły wątki Krak jako karantanin - jako region z słowiańszczyzny najbardziej łaciński -- dywagacje że wanda i legenda mogła być potencjalnym jakimś rekonansem franków z czasów karola wielkiego. Jednocześnie wiem że autor tutaj użył nie do potwierdzenia tezy - ale jednocześnie nie mamy całkowitej pustki. Podobnie temat wielkiego kruka, związku lugijskiego, wandalów i ta anegdota o przybyciu rdzennych wandalów z wizytacją w kartaginie u kuzynów co wyemigrowali (swoją drogą ciekawe jak to starożytni i średniowieczni lubili takie szukanie korzeni genealogicznych - bułgarzy szukając na uralu przodków, a sasi w VIII wieku już chrześcijańscy wyruszający do dolnej saksonii nawrócić swoich kuzynów obok franków robiących to mieczem) - i że może chorwaci też mieli podobne motywy (czasem białą chorwację umieszcza się w małopolsce) Czemu z tym się tak produkuje - ogólnie chodzi o to że w pełni zgadzam się z tezami autora że jak się nie piszę o takich rzeczach nawet w taki sposób jak powyżej - tak cholera jasna o czasach sprzed Mieszka wychodzi nam Bellona z poczetem lechickich imperatorów. I kurde intelektualiści właśnie są po to by zapewniać alternatywę dla ścieku "alternatywnej historii" Książka daje duży i szybki "pasek progresu" -- duża książka, w twardej okładce, z dużymi literami i ogromnymi przypisami. Bardzo mi się podoba że przypisy autor używa dolne i nie boi się pisać w nich faktycznie a nie suchę fakty o tym że oparte na toponastyce 7 tomu jakiegoś tam językoznawcy sprzed 40 lat z numerem isbn --- a daje informacje na temat alternatywnych teorii albo co jest problematyczne w tej teorii. Wcisnąłem nawet książkę znajomemu T. na urodziny bo stwierdziłem że dosyć zgrabnie się czyta Wysoka ocenę dają w dużej mierze ze względu na bardzo potrzebną tematykę - ale lekki język bardzo mnie urzekł i mam ochotę kiedyś poczytać tą książkę o historii księstwa cieszyńskiego -- wiele jest też odniesień w tej książce do badań i dywagacji jak jakaś legenda albo nazwisko może zostawiać pamięć cale setki lat po asymilacji danego plemienia/uchodźców itd.

Książka ciekawa, autorzy snują ciekawe wizje alternatywnej historii Polski, niemniej jednak zgodziłbym się z innymi tutaj komentującymi, że autorzy niestety patrzą na ogół przez „różowe okulary" w tych wizjach. Jakby to co faktycznie się stało, było czymś najgorszym co mogło się stać, a to co się nie stało (a mogło się stać) było by napewno dla Polski lepsze i lepiej potoczyły by się losy naszego kraju.

Przeczytaj, proszę, rekomendację LC. Więcej nie mogę nic dodać, a powtarzać się nie lubię ! Książka obowiązkowa dla miłośników tematu, ale również dla tych, którzy pragnęliby zapoznać się jedną z największych polskich tragedii !!! Dobrze się czyta, a o to też chodzi. POLECAM !!!

Dobra publikacja opisująca czasy rozwoju i upadku cywilizacji Bliskiego Wschodu i Morza Śródziemnego z późnej epoki brązu. Mimo, że tytuł wskazywałby raczej na charakterystykę upadku cywilizacji z epoki brązu, to jednak więcej jest w niej opisów funkcjonowania ówczesnego świata, związków gospodarczych i politycznych niż czynników, które spowodowały jego upadek - choć takowe oczywiście też są przedstawione. W zasadzie wszystkie informacje przytoczone w książce opierają się na badaniach archeologicznych i analizie starożytnych tekstów. Z tego powodu autor przytacza opisy poszczególnych znalezisk, analizując je w kontekście tez przewodnich książki. Jeśli ktoś nie jest fanem archeologii, to może go to trochę nudzić. Mi najbardziej przypadła do gustu sama strona redakcyjna publikacji. Autor, chyba w związku z wymaganiami wydawcy co do odpowiedniej liczby stron, rozciągnął poszczególne rozdziały i podzielił je jeszcze na liczne pomniejsze podrozdziały. Dzięki temu mogłem czytać książkę w zasadzie z doskoku, przyswajając dość dobrze zawarte w niej informacje. Rzadko chwalę za to publikacje, ale tu naprawdę mi się podobało. Podsumowując przyjemna lektura, dostarczająca wielu interesujących informacji, choć nie jakaś przełomowa, stawiająca choćby nowe hipotezy w tej materii.

Rzetelna pozycja, którą polecam osobom chcącym zmierzyć się z tematyką wierzeń z okresu "słowiańskiego" w naszej historii :) Książka jest napisana ciekawie i, na szczęście, więcej w niej realnej naukowej analizy niż historycznego chciejstwa. Polecam.

Niezwykle przystępne ujęcie historii tytułowej polis od początków po czasy hegemonii macedońskiej. Everitt ma doskonały, przypominający rzekę styl - jego opisy płynnie przesuwają się wzdłuż dziejów, przez co człowiek ma wrażenie, jakby nie tyle czytał książkę popularnonaukową, co raczej literaturę piękną. Laik przeczyta i nabędzie poznania historii polis ateńskiej. Koneser przeczyta, i nawet jeśli już sam wiele z tego nie wyciągnie, to przynajmniej nacieszy się stylem Everitta.

Zychowicz jest przede wszystkim publicystą, i to konserwatywnym, ale gdy odrzucony jego odautorskie komentarze, otrzymany kompleksową krytykę samej idei"życia prawem wilka". To największa wartość tej kontrowersyjnej, bo argumentacyjnie nierzadko karkołomnej pozycji.

Sławomir Koper znany jest z tego, że potrafi opowiadać. I to tak, że aż chce się tego słuchać. Potrafi porwać niemal każdego czytelnika i z wielką chęcią można nauczyć się historii. Ja zawsze lubiłam historię i miałam szczęście mieć świetnych nauczycieli, lecz wiem, że zdarzają się i tacy, którzy potrafią zanudzić uczniów na lekcjach historii. Książka "Jagiellonowie. Schyłek Średniowiecza" może jest bardziej przeznaczona dla młodzieży, ale myślę, że każdemu ponowne poznanie (lub przypomnienie) sobie o Jagiellonach nie wyda się nudne, ale będzie wspaniałą podróżą w czasie po ówczesnej Polsce, Ukrainie czy Białorusi oraz innych miejscach, w które zabiera nas autor w raz ze swoim nastoletnim synem. To właśnie jemu, w czasie wycieczki opowiada historię Polski od roku 1370, czyli od śmierci Kazimierza Wielkiego (ostatniego Piasta) do schyłku Średniowiecza do roku 1493 - wtedy zmarł Kazimierz Jagiellończyk oraz o najważniejszych wydarzeniach mających miejsce za czasów Jagiellonów. "Kazimierzowi Wielkiemu na ogół dopisywało szczęście, jednak jako dynastia poniósł dotkliwą porażkę, bo chociaż cztery razy był żonaty, to nie doczekał się legalnego następcy tronu." Zwiedzając miejsca będące areną tamtych wydarzeń, Sławomir Koper opowiada o losach dynastii a także odpowiada na pytania zadawane przez syna. Ciekawie poprowadzona narracja zachęca do lektury, czyta się tę książkę jak przygodową powieść. Jednocześnie może być ciekawym przewodnikiem turystycznym. To, że styl pisania autora jest bardziej młodzieżowy czy wręcz dziecinny, zupełnie nie przeszkadza. Uważam, że ma to swój urok i przyjemniej się czyta. Zresztą moi wnukowie bardzo lubią tego typu książki i to za ich namową zabrałam się za tę lekturę. Oglądałam w telewizji film o Jagiellonach, więc moi wnukowie przynieśli mi tę książkę z biblioteki... "Związek Polski i Litwy przez długie lata przypominał małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą. Miłości w nim nie było, ale na pewno był rozsądek i wspólny interes. Dopiero z czasem obie strony zaczęły doceniać korzyści, jakie płynęły z prowadzenia wspólnej polityki." Już dawno naukę szkolną mam za sobą, lecz bardzo miło mi było poczuć się jak na ciekawej lekcji historii. Gdyby w taki lub podobny sposób nauczano tego przedmiotu, to myślę, że chętniej uczniowie sięgaliby nie tylko po książki historyczne. Ważne jest również to, że Sławomir Koper jest bezstronny i nie narzuca czytelnikowi swojej oceny. Mnogość fotografii także uprzyjemnia lekturę, chociaż część z nich jest zbyt mało widoczna a małe mapy nie odzwierciedlają dokładnie opisywanych miejsc. Zaskoczył mnie także opis wydawcy: "Wędruj renesansowymi śladami po polskich Kresach, a w Krzemieńcu wraz z królową Boną zaangażuj się w poszukiwania żony dla jej syna, Zygmunta Augusta.", bo przecież królowa Bona a tym bardziej Zygmunt August, to już zupełnie inny czas... Chronologiczne zestawienie dat, które znajdziemy na końcu książki może być dobrą ściągawką, nie tylko w szkole... A historia naszej ojczyzny przez wieki była bardzo ciekawa a często też i przewrotna. Warto zatem poznać losy dawnej Polski.

Świetna książka o Wojnie Secesyjnej. Jestem nieco zawiedziony pominięciem walk w Teksasie i kampanii w Nowym Meksyku, jak również praktycznie zakończeniem narracji na kapitulacji w Appomattox, aczkolwiek żadnych innych uwag do autora. Porządne 8/10. ALE... To co najwyraźniej uchodzi w wydawnictwie za tłumaczenie w moim odczuciu uchodzi za zbrodnię. Ocena leci o 2 gwiazdki, tylko ze względu na to co pan Stępowski wyczyniał z tekstem. Rozumiem, że czasami może się trafić jakiś problem, ale czytając tę książkę po raz pierwszy w życiu przeszywały mnie dreszcze ze względu na tłumaczenie.

Kolejna świetna biografia autorstwa Mariusza Urbanka, kolejna nietuzinkowa postać polskiej nauki, dziś praktycznie nieobecna w powszechnej świadomości Polaków. Warto zajrzeć. Edit (po przemyśleniu sprawy): jedyna rzecz, która budzi moje wątpliwości i stawia Profesora w niejednoznacznym świetle, to kwestia etyczności jego postępowania podczas wojny. Nie mam tu na myśli podnoszonego powszechnie faktu, że, produkowanie szczepionki na użytek okupanta jest kolaboracją (ostatecznie albo to, albo koniec badań, brak szczepionki dla AK i mieszkańców getta itd.). Moim zdaniem bardziej dyskusyjny był fakt, że aby otrzymać pracę w jego instytucie, należało przejść selekcję. I tak Profesor (a może bardziej jego asystentka-żona) decydowali, komu uratować (lub przynajmniej ułatwić) życie. A ratowano ludzi nauki, profesorów, artystów, studentów, a także protegowanych tychże. Były to "elity", które później miały odbudowywać Polskę. Ale czy z etycznego punktu widzenia życie naukowca jest więcej warte od życia szewca lub sklepikarza? Ci pierwsi być może byli bardziej zagrożeni podczas okupacji, jednak z moralnego punktu widzenia, to nadal zwykły człowiek poddawał ocenie wartość życia drugiego człowieka, by zdecydować, czy przeżyje lub nie. Raczej tu widziałabym kontrowersyjny aspekt okupacyjnej działalności Instytutu Weigla.

Jak zwykle w przypadku „Opowieści niepoprawnych politycznie” lektura nie jest linearną czy też spójną opowieścią, a dość chaotyczną mozaiką, która jednak, o dziwo, wciąga i robi mocne wrażenie. Moc opowieści nie wynika z odkrywania nieznanych szerzej faktów, ale raczej z komasacji już znanych, ale skutecznie „zamilczanych”. No i sprawnego, wciągającego stylu opowieści.

Sama książka jest bardzo dobra. Tylko treść jest makabryczna. Mao był bowiem na wpół paranoikiem a na wpół człowiekiem o mentalności dziecka które to dziecko nigdy nie dorosło. Wielki naród liczący setki milionów obywateli musiał słychać rozkazów szaleńca a Mao miewał co chwile różne "ciekawe'' pomysły od pomysłu ''Gęstego siania ryżu'' co prowadziło sadzonki do zniszczenia po projekt wytapiania stali w domowych dymarkach (Przy zmuszaniu ludzi do oddawania do przetopienia swoich garnków patelni i rondli ) co w mniemaniu Wielkiego Sternika miało sprawić że produkcja przemysłowa Chińskiej Republiki Ludowej miała przewyższyć produkcję przemysłową Wielkiej Brytanii a nawet samych Stanów Zjednoczonych (Nie ma to jak mieć tak skromne plany) do tego Mao doprowadził do olbrzymich zniszczeń dorobku cywilizacji chińskiej w czasie rewolucji kulturalnej i masowego prześladowania wszystkich którzy dbali o dorobek tak wielkiej cywilizacji albo po prostu znali się na czymkolwiek poza ideologią Mao. Przewodniczący był przy tym przewidywalny jak stado piranii w sezonie godowym: W czasie destrukcyjnej antykulturalnej rewolucji poszczególne grupy czerwonej gwardii raz były potępiane a raz wspierane przez Mao co prowadziło do tego że zwolennicy Przewodniczącego rozwiązywali spory o kto jest bardziej wierny ideom Mao przy użyciu granatów noży i broni palnej a nawet broni ciężkiej. Na pewno życie pod rządami Wielkiego Sternika było "ciekawe'' w rozumieniu przekleństwa "Obyś żył w ciekawych czasach'' Mao doprowadził bowiem do największej klęski głodu w dziejach świata (Szacunki wahają się od 20 milionów ofiar do nawet 60 milionów ) poza tym każdy kto żył pod światła władzą Przewodniczącego nigdy nie mógł być pewien kiedy zostanie oskarżony przez Mao i o co ? Mózg Wielkiego Sternika był bowiem zupełnie nieobliczalny: Mao potrafił wydać rozkaz i nazywać zdrajcami tych którzy jego rozkaz wykonali. Dzieło norweskiego autora jest smutne: Gdyby działalność Mao była absurdalnym filmem komediowym to byłaby może bardzo zabawna ale to była tragedia której liczba ofiar była porównywalna z drugą wojną światową o ogromnych zniszczeniach dóbr kultury i upodleniu milionów tych co to przeżyli nie wspominając.

Na największy plus estetyczne wydanie, ciekawa narracja autora, książka niewymagająca, można czytać nawet na przysłowiowe "odmóżdżenie". Autor skupiając się na regionie Szampanii, a szczególnie na mieście Troyes w pełnym średniowieczu, opowiada o życiu tego miasta i regionu. Książka ma prawie 400 stron, jednak czyta się ją szybko ze względu, że jest to pozycja popularno-naukowa i tekst użyty przez autora jest łatwo przyswajalny. Natomiast patrząc szczerze, dla kogoś kto już więcej poczytał w tym temacie, może ta książka wydać się dosyć ogólnikowa. Mimo wszystko niektóre rozdziały pozytywnie zaskakują, na przykład rozdział 12, w którym autor opowiada o średniowiecznych księgach i autorach. Na wielki plus dosyć szczegółowo opisana "powieść o Flamence".

Adrian Goldsworthy w „Pax Romana” podejmuje temat jednego z najczęściej idealizowanych okresów w dziejach Europy – rzekomego „złotego pokoju” w cesarstwie rzymskim. Autor od początku podważa popularne wyobrażenie, że panowanie Rzymu było łagodne i sprawiedliwe. Zamiast tego pokazuje, że pokój rzymski był w dużej mierze wynikiem brutalnej siły, przemyślanej polityki i nieustannej gotowości do stosowania przemocy. Goldsworthy pisze przystępnie, ale nie upraszcza historii. Potrafi łączyć wojskową precyzję z analizą polityczną i społeczną, dzięki czemu czytelnik widzi, jak funkcjonował mechanizm władzy w imperium. Dużą wartością książki jest obalenie mitu o „humanitarności” Rzymian – zamiast tego dowiadujemy się, że ich pokój oznaczał dominację zwycięzców, a nie harmonię między narodami. Mimo ciężkiego tematu lektura jest zajmująca, bo autor ma talent narracyjny i umie przywoływać liczne przykłady – od podboju Brytanii po bunt w Judei. Nie ma tu suchego wykładu, ale raczej dynamiczna opowieść o tym, jak imperium utrzymywało swoje granice i dlaczego tak wielu ludzi godziło się na panowanie Rzymu. Podsumowując: „Pax Romana” to książka, która zdejmuje złoty pył z obrazu starożytności. Pokazuje Rzym realistycznie – jako państwo bezwzględne, ale też niezwykle skuteczne w budowaniu stabilności. Dla osób zainteresowanych starożytnością to lektura obowiązkowa, bo pozwala krytycznie spojrzeć na hasło, które w podręcznikach brzmi często zbyt idealistycznie.

Dla osób, które interesują się dziejami polskich chłopów, szlachty, pańszczyzny, rozwarstwienia społecznego pod zaborami, oraz konsekwencjami, ktore z tego wynikły, będzie to bardzo ciekawa lektura. Książka napisana jest przystępnym, zrozumiałym językiem, zawiera mnóstwo ciekawostek i ważnych historycznie faktów. Autorzy podzielili ją na rozdziały, z których niektóre to: Analfabeci, Cham, Bat, Bunt, Pańszczyzna, Czworaki, Folwark, Drzymała itp. W każdym znajdziemy cenne i czasem zaskakujące informacje. Np. ta, o działającym do dzisiaj zapisie prawnym, regulującym pobór drzewa z lasów (tzw. serwituty) w woj. świętokrzyskim, zapis pochodzi z 1454 roku! Co ciekawe, nadal korzysta z niego kilkaset osób! Zaskoczyło mnie również, że chłopi nie uważali siebie za Polaków, sądzili raczej, że to szlachta, panowie należą do narodu polskiego, dlatego nie byli chętni walczyć o wolność niepodległej Polski. Reasumując jest to bardzo ciekawa i wciągająca lektura, godna polecenia!

Bardzo dobra książka, jako człowiek kompletnie bez wiedzy historycznej i bez szczególnej fascynacji na ten temat pochłonęłam ją błyskawicznie. Nie epatuje okrucieństwem dla niepotrzebnej sensacji, jest napisana w przystępny sposób, rysuje tło historyczne na tyle ile jest to potrzebne bez przytłaczania czytelnika. Polecam

Ciekawy sposób przedstawienia historii – jesteśmy oprowadzani po Wiecznym Mieście, godzina po godzinie, od rana do wieczora. Odwiedzamy domy bogaczy oraz ciasne mieszkania biedoty w czynszowych kamienicach, zaglądamy do sklepów, term, świątyń, a nawet... miejskich szaletów. Niejako w przerwach między zwiedzaniem wplatane są sekcje z ciekawostkami. Autor oferuje nam wycieczkę pełną niemal namacalnych szczegółów, opartą na znaleziskach archeologicznych - zapiskach, mozaikach, ruinach, słowem - śladach życia codziennego sprzed wieków.