Dotyk lata

7,5/10 "Czas nadziei" to drugi tom serii Joanny Kruszewskiej, której akcja rozgrywa się na Podlasiu. Pierwszą część czytałam już dosyć dawno (niedługo chyba będą 2 lata ), no i nie zapadła mi szczególnie w pamięć. Toteż ciężko było mi się wkręcić w akcje i ostatecznie nawet to się udało, ale pierwszej części zbytnio sobie nie przypomniałam. Ale do historii. Jest to powieść obyczajowa, która zawiera jedne z moich ulubionych motywów, czyli rodzinne tajemnice i cukiernię. Szybko mi się ją czytało, jednak raczej nie było tak, aby mocno mnie porwała. Ogólnie momentami niewiele się dzieje, niektóre sprawy ciągną się trochę długo. Z dużych plusów to spodobał mi się klimat tej książki. Podsumowując, było fajnie, ale podejrzewam, że nie zapadnie mi na dłużej ona w pamięci.

Powieść Haliny Kowalczuk pt. „Rysi jar” to dzieło, które wciąga czytelnika w głąb dzikiej, nieokiełznanej przyrody, będącej nie tylko tłem, ale pełnoprawnym bohaterem tej niezwykłej opowieści. Przyznana przeze mnie ocena 9/10 jest wyrazem uznania dla autorki, której udało się stworzyć tekst niezwykle nastrojowy, przesycony realizmem magicznym i głębokim szacunkiem do świata natury. To jedna z tych książek, które po przeczytaniu zostawiają w człowieku trwały ślad, zmuszając do przewartościowania swojego stosunku do otoczenia. Fabuła osadzona jest w tytułowym jarze – miejscu odizolowanym, tajemniczym i niemal pierwotnym. Kowalczuk z niesamowitą precyzją kreśli obraz lokalnej społeczności, która żyje według rytmu wyznaczanego przez pory roku i surowe prawa lasu. Główna bohaterka, próbując odnaleźć spokój w tej odosobnionej enklawie, staje się przewodniczką po świecie, w którym granica między tym, co ludzkie, a tym, co zwierzęce, zaczyna się zacierać. Autorka nie boi się trudnych pytań o naszą tożsamość i instynkty, które mimo wieków cywilizacji, wciąż drzemią pod warstwą konwenansów. Największą siłą „Rysiego jaru” jest język. Proza Haliny Kowalczuk jest gęsta, obrazowa i niemal namacalna. Czytelnik może poczuć zapach wilgotnej ziemi, usłyszeć szelest liści i poczuć chłód porannej mgły unoszącej się nad jarem. Opisy przyrody nie nużą, wręcz przeciwnie – są hipnotyzujące. Autorka operuje metaforą z wielkim wyczuciem, unikając przy tym zbędnego patosu. To literackie rzemiosło na najwyższym poziomie, gdzie każde słowo wydaje się być starannie dobrane, by oddać surowe piękno opisywanego świata. Bohaterowie są skonstruowani w sposób mistrzowski. Ich milczenie często mówi więcej niż potoki słów, a ich motywacje są głęboko zakorzenione w przeszłości i ziemi, którą zamieszkują. Relacje między ludźmi a dzikimi rysiami, które pojawiają się w tytule, są poprowadzone z niezwykłą delikatnością. Nie ma tu taniego sentymentalizmu; jest za to brutalna szczerość i wzajemny respekt, który fascynuje od pierwszej do ostatniej strony. Odbieram punkt za zakończenie, choć logiczne i spójne, pozostawia w czytelniku pewien emocjonalny ból, z którym trudno się pogodzić. Jednak to właśnie ta rysa na idealnym obrazie sprawia, że „Rysi jar” jest książką autentyczną. To lektura dla tych, którzy szukają w literaturze ucieczki od zgiełku miasta, ale ucieczki wymagającej i zmuszającej do autorefleksji. Halina Kowalczuk udowodniła, że potrafi pisać o sprawach elementarnych w sposób nowoczesny, a jej powieść to prawdziwy literacki klejnot, który zasługuje na szerokie grono odbiorców. To hołd dla wszystkiego, co w nas dzikie i nieoswojone.

Jola Kryczuk po rozwodzie zaczyna wszystko od nowa, dosłownie od nowa. Mąż za dużo majątku jej nie dał bo wszystko było jego, wynajmuje zatem mieszkanie bo nie stać ją na nowe. Znalazła także pracę jako sprzątaczka w przedszkolu. Dzieci jedno na studiach mieszka w akademiku, drugie wyjechało do Niemiec. Czy Joli się nudzi?, może nie ale chciałaby się do kogoś przytulić i nie koniecznie musi to być kot. Bogdan walczy o swoje małżeństwo ale nie daje rady. Żona Marzena zdradza go na prawo i lewo więc rozwód to najlepsze rozwiązanie. Bogdan uwielbia wędkować i sklejać z zapałek różne budynki. Przypadkiem Jola wjeżdża rowerem po koła roweru Bogdana. Zaczęło się niezbyt dobrze ale może dobrze się skończy i Bogdan i Jola odnajdą swoje miejsce w dorosłym już życiu? I drugą część czyta się dobrze i szybko, polecam.

"Uśmiech zimy" to pierwszy tom cyklu "Ślady życia". Powieść obyczajowa, pełna tajemnic i niespodziewanych zwrotów akcji. Główną bohaterką jest Berenika, rozwódka z dwójką dorosłych dzieci. Prowadzi nudne, przewidywalne życie dopóki nie okazuje się, że niespodziewanie dostaje spadek. Warunkiem jego otrzymania jest mieszkanie w otrzymanej willi przez rok. Berenika porzuca dotychczasiwe życie, nudną pracę, chorych rodziców, dzieci i dotychczasowe mieszkanie. Przenosi się do małej wsi na Podlasiu. I od tego momentu jej życie już nie jest nudne, dużo się dzieje. Willa jest pełna tajemnic, dzieją się dziwne rzeczy, odkrywane są kolejne tajemnice. Bohaterowie powieści są barwni, nietuznkowi, autorce udało się bardzo dobrze ich przedstawić. Dzieje Bereniki opisane w pierwszym tomie kończą się niespodziewanie, trzeba poczekać na drugi tom aby dowiedzieć się dalszych losów.

Książkę poleciła mi Pani w bibliotece jako autorkę odwiedzającą nadmorską miejscowość Darłówko o Dąbki, które są dla mnie magiczne. To tam autorka pisze książki. Nie wiem czy na pewno, trzeba będzie to sprawdzić 🙂 Jako pierwsze spotkanie z pisarką oceniam bardzo dobrze, książkę czyta się szybko i płynnie, jest dużo emocji i opisów natury, które lubię. Jest też ciepło, radość, miłość, przyjaźń oraz tajemnica. Można również zaciekawić się miejscem, w którym dzieje się akcja książki. Malownicze krajobrazy, dwór, zamek, ogród, woda, zieleń krajobraz, kultura. Sama treść nie do końca od początku mi się podobała, trochę gubiłam się, by w końcu wciągnąć się w historię i nie móc się oderwać na wiele godzin. Myślę, że chętnie sięgnę po inne książki autorki, może będą tego warte.

"Smak wiosny - ślady życia" to druga część uwielbianej przeze mnie serii ŚLADY ŻYCIA. To bardzo dobra powieść o ludzkich rozterkach, uczuciach, bezradności, pomocy i widokach na lepsze jutro. Są tu opisane dalsze losy Bereniki. Po zimie w pierwszej części nastała wiosna, ale czy tylko na Podlasiu czy również w życiu głównej bohaterki? Smutek, depresja, wyniszczenie - tak zastajemy główną Berenimę na początku książki. Czy coś się zmieni? Niespodziewane wizyty rodziny i nie tylko. Co zmieniły w życiu pani dziedziczki - jak ją tu nazywali miejscowi? Czy Podlaska wiosna zawita również w jej sercu i głowie? Jakie niewytłumaczalne historie dopadną ją w tej części? Co chciał w ostatnich słowach powiedzieć ksiądz? Polecam. Dla mnie 9/10.

Pełna paleta prawdziwych emocji,wzruszenia i wspaniała historia o zwyczajnej,zwariowanej Dance kobiecie,o jej normalnym,szczęśliwym małżeństwie. Czytałam z uśmiechem na buzi,fajny humor uśmiałam się po pachy z tej powieści. Pióro pisarki cudowne,zachwyca mnie swym własnym stylem przyjemnym,z lekkością książka napisana. Zachwyciła mnie ta przecudna,poruszająca i dowcipna lektura.

W tym tomie także nie mogłam liczyć na pędzącą „na łeb, na szyję” fabułę, lecz zupełnie inne czynniki spowodowały, że nie umiałam rozstać się z książką. Wspomnienia z przeszłości, zakazane dotąd rejony znacznie bardziej umocniły się na stronach, rozmywając wszelkie niedopowiedzenia, nieścisłości. Ujawniane stopniowo, ukazywane z kilku punktów widzenia, nabierały kształtów, zaciekawiały i wywoływały przeróżne emocje. Odmienne spostrzeżenia na jeden problem pomagały również zobaczyć prawdziwe twarze tych, którzy dotąd skrywali się za przeróżnymi maskami. Tym samym było mi dane znacznie lepiej poznać rodzinę Reczyńskich, spróbować zrozumieć ich nastawienie i podjęte przed laty, nieraz bolesne, decyzje. Chociaż nadal nie zapałałam do nich miłością, to nie mogę zaprzeczyć temu, że są żywym przykładem, iż nieraz płacimy wysoką cenę, by osiągnąć zamierzony cel. W opinii na temat pierwszego tomu wspominałam, że Agnieszka Janiszewska umie rozpalać w czytelniku ciekawość i szybko ją przygaszać. Tym razem było zupełnie inaczej. Autorka rękami i nogami podsycała ogień, który prawie wywołał pożar. Również widać wyraźną różnicę w kreacji bohaterów, gdzie wzbudzali we mnie skrajne emocje: w jednym momencie stałam murem za nimi, by za chwilę chcieć ich osobiście rozszarpać. Totalny kalejdoskop, gdzie w połączeniu z fabułą i doskonałym odzwierciedleniem wojennych i powojennych realiów stworzył istną mieszankę wybuchową. W tej części wyraźniej czuć odniesienie do tamtych lat, nie trzeba ich wyszukiwać na siłę – są po prostu widoczne gołym okiem! Naprawdę cieszę się, że postanowiłam brnąć w te rodzinne dramaty dalej, bo otrzymałam za to wyśmienitą nagrodę.

Najwięcej czasu poświęciłam na przeczytanie tego tomu serii. Trudno było mi się na nim skupić. Bardzo rozwleczony wątek tatarski. Najlepiej czytało mi się od połowy, akcja stała się bardziej wartka, mniej zagmatwana, bohaterowie konkretni i już nie tylu drugoplanowych. Najbardziej jednak podobał mi się wątek współczesny. Zdecydowanie najlepsza była pierwsza część trylogii.

Każdy w życiu jest zmuszony do dokonywania pewnych wyborów. Jola, główna bohaterka, podjęła kilka niezbyt dobrych wyborów. Przyśpieszony ślub ze względu na ciążę nie był dobrym wyborem. Stała się darmową służącą, nie mającą wsparcia ani u teściów ani u męża. Na zewnątrz jej małżeństwo wyglądało idealnie, miała dwoje udanych dzieci, stabilną sytuację materalną, była żoną wójta, co w małych miejscowościach dodawało splendoru. Ale prawda była inna, mąż ją zdradza, jest tyranem, poniża ją. "Starała się dobrze odgrywać role żony i matki, być dobrą gospodynią, a nawet poprawnie ukladać stosunki z teściami, chociaż jej tego nie ułatwiali. I czego się doczekała? Zdrady ze strony męża oraz całkowitego braku zrozmienia i choćby odrobiny wsparcia od teściów." Denerwowała mnie postawa bohaterki, jej przyzwolenie na to jak jest traktowana i wykorzystywana przez męża i teściów. Ale ta historia to samo życie, zdarza się czesto tak, zwłaszcza w małych miejscowościach.

Lipcowe wyzwanie LC - ciepłe kraje. Z dużą przyjemnością wpadłam do Trogiru, z mniejszą spotkałam się z Olgą, bo to wkurzająca baba. Nie potrafiłam jej ani współczuć, ani kibicować, gdy zaczęło się kobiecie w końcu jako tako układać. Pewnie taki był zamysł autorki i sądzę, że to większa sztuka wykreować kontrowersyjną i antypatyczną postać, niż sympatyczną, wielbioną przez każdego przyjaciółkę wszystkich i wszystkiego. Przez pierwszą połowę książki raczej nudno było i leniwie, ale jakże mogłoby być pod błękitnym chorwackim niebem, gdzie sjesta w południe, słońce praży, a życie płynie powoli? Potem nagle wszystko ruszyło z kopyta. Pojawiły się fabularne zakrętasy, odezwała się przeszłość, rozwiązało się wiele zagadek. Tę część zaczynałam czytać z fochem, bo nie lubię jak się poprzedni tom kończy w środku akcji, zmuszając mnie do kupienia kolejnego. Skończyłam udobruchana. Fajne wakacyjne czytadełko, szczególnie jak ktoś spędza urlop na leżaku w Chorwacji. Udanych wakacji życzę.

Ostatnio bardzo rzadko sięgam po literaturę obyczajową, ale na “Willę…” trafiłam w biblioteczce mojej mamy, a autorka, którą znam i lubię, gwarantowała, że nie będzie to infantylne czytadło dla gospodyń domowych (niczego im nie ujmując i nie odbierając prawa do wyrafinowanych gustów czytelniczych 😉). Nie rozczarowałam się, Bogna Ziembicka ma talent do snucia historii, które niby niespieszne i pozbawione szalonych wydarzeń i zwrotów akcji (choć ucieczka sprzed ołtarza chyba jednak się do takowych zalicza 🙂), to wciągają od pierwszych chwil i nie pozostawiają czytelnika obojętnym wobec ich bohaterów. Są powiedzielibyśmy - “życiowe”, a dzięki temu przystępne i identyfikowalne. To była cudowna odskocznia od kryminałów i tak wciągająca, że już przeczytałam nawet II tom 🤭

Historia Idy, zdaje się być tu pretekstem do opisania dość kontrowersyjnej metody psychologicznej - ustawień hellingerowskich. Osobiście do tej metody podchodzę dość sceptycznie, jednak muszę przyznać , że autorka w interesujący sposób ten temat ujęła. Ida jest reżyserką. Temat ustawień psychologicznych zgłębia na potrzeby pisanego przez siebie scenariusza do serialu... Gdy w końcu sama zdecyduje się zastosować tę metodę, dochodzi do zaskakujących wniosków... Nasze życie to schemat, tkwiący gdzieś głęboko w podświadomości i powielany z pokolenia na pokolenie. Jakakolwiek zmiana wymaga przede wszystkim świadomości sytuacji oraz chęci zmiany, a co za tym idzie - nie lada odwagi i charakteru. Czy Ida zatrzyma to błędne koło? Czy też okaże się, że czas już zadziałał na jej niekorzyść? Naprawdę warto przeczytać i sprawdzić

Wdowiec, senior rodu, poszukujący kandydatki na żonę. Pięć sióstr - wdów. Czy coś z tego wyniknie? Czy knowania wnuków staną na przeszkodzie planów matrymonialnych dziadka? Kto kogo przechytrzy? Przyjemna lektura, sympatyczni bohaterowie, zwłaszcza seniorzy.

Ewelina z czasem zrozumiała, że decyzje, które podejmowała w swoim dotychczasowym życiu były poprostu złe. Gdy została mamą zapragnęła stworzyć dla córeczki chociaż małą namiastkę prawdziwego domu. Bez Sebastiana, który formalnie nadal jest jej mężem. Brak mężczyzny u boku czasami jej doskwierał, dlatego idąc za radą stworzyła swoje konto w aplikacji randkowej. Na co dzień pracuje w salonie fryzjerskim, działa też prężnie w mediach społecznościowych. Ewelinie udało się wyjść na prostą. Nawet jej relacja z matką uległa znacznej poprawie. Za to zaczyna ją martwić dziwny niepokój, który odczuwa od kilku dni. Joanna po rozwodowych perturbacjach powoli odzyskuje wewnętrzną stabilizację. Pomagają jej w tym spacery, teatr, spotkania z przyjaciółmi. Nieoczekiwanie zaczyna angażować się również charytatywnie. Gdy któregoś dnia otrzymuje tajemniczy list, wszystko do niej wraca ze zdwojoną siłą. Jadwiga w dalszym ciągu pracuje w bibliotece, a każdą wolną chwilę wykorzystuje na pielęgnację działki. Biorąc ślub z Janem była szczęśliwa. Niestety z biegiem czasu miłość, która ich ze sobą połączyła ulotniła się w nieznanym kierunku. W trakcie niespodziewanej wizyty Pawła, Jadwiga szybko wyczuła, że syn może znowu coś od niej chcieć i prawdopodobnie opowie kolejną wymyśloną przez siebie historyjkę. Jednak tym razem ma zamiar rozegrać to trochę w inny sposób. Jak ja kocham takie książki, od których nie sposób się oderwać. Książkę Kingi Gąski "Czas na nową miłość" przeczytałam błyskawicznie. Byłam szalenie ciekawa jak potoczyły się losy trzech kobiet, które zostały skrzywdzone przez tego samego mężczyznę. Ewelina bardzo mi zaimponowała. Jest szalona i trochę łatwowierna, ale gdy została mamą stała się odpowiedzialną i zaradną kobietą. Szczere rozmowy z mamą dobrze zrobiły im obu. Pisarka świetnie poprowadziła tę postać. Przede wszystkim jest prawdziwa, bo takich Ewelina jest wiele. Zagubionych, marzących o super facecie, które z czasem przekonują się, że życie to nie bajka. W książce pojawiło się kilka retrospekcji czasowych dotyczących Eweliny i Sebastiana. Szczególnie utkwił mi w pamięci jeden fragment, w którym wspomniana została Zosia, ich córeczka. Dziewczynka bała się wejść na tzw. diabelski młyn, wtedy do akcji wkroczył jej tata. Ależ to było piękne i wzruszające. Takich momentów jest znacznie więcej, dlatego warto mieć przy sobie coś do otwarcia łez. Chociażby wspomniane wcześniej rozmowy Eweliny z mamą. Ile było w nich miłości i matczynej troski. Nie mogę nie wspomnieć o magicznym dzwoneczku. Jadwiga cierpliwie znosiła wszystkie wybryki córki. Po tych wszystkich złych momentach postanowiły dać sobie szansę. Jadwiga jest osobą o wielkim sercu. Nikomu nie odmówi pomocy i zawsze wesprze dobrym słowem. Ta dobroć perfidnie wykorzystywana jest przez inne osoby. Niestety zalicza się do nich jej syn. Czekałam na moment, w którym użyje wobec niego magicznego słowa NIE. Paweł to dorosły mężczyzna, a zachowuje się jak rozkapryszony dzieciak. Zamiast wziąć się za uczciwą pracę, dalej knuje i mąci. Najgorsze w tym było to, że miał czelność obrać na swój cel Joannę, byłą żonę. Na szczęście kobieta nie została z tym wszystkim sama. "Czas na nową miłość" to książka, którą może się podobać, albo nie. Dla jednych będzie naiwną historyjką. Drudzy będą nią zachwyceni bo odnajdą w niej ukryte drugie dno. "Czas na nową miłość" zawiera w sobie historię przy której można się zrelaksować, ale jednocześnie warto dogłębnie przeanalizować jej treść. Tym bardziej, że zawiera w sobie wiele ciekawych wątków i tematów, które okraszone zostały życiowymi mądrościami. Polecam ją uważnie czytać, żeby móc dostrzec to, co jest w niej najpiękniejsze, czyli emocje. Jest ich tutaj cała masa. Lektura tej książki sprawia, że zaczynamy inaczej patrzeć na swoje życie. Poddajemy analizie nasze relacje z najbliższymi, które nie zawsze są najlepsze. Dzieje się tak z różnych względów. Kinga Gąska udowadnia jak wielką moc ma rozmowa. Niejednokrotnie czujemy przed nią strach, nie mamy odwagi spojrzeć drugiej osobie w oczy. Całość czyta się bardzo dobrze. Akcja biegnie po właściwym torze. Jeśli chodzi o język, momentami jest on dość specyficzny, szczególnie tyczy się to Eweliny. Dziewczyna posługuje się slangiem młodzieżowym, ale mnie akurat to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie bo mogłam się pośmiać w trakcie lektury. Był jeden taki fragment, który szczególnie mnie rozbawił. Ewelina, Joanna i Jadwiga, trzy kobiety, które musiały stanąć w szranki z przeciwnościami losu. Nie poddały się i zawalczymy o nową siebie. Czy udało im się znaleźć tytułową nowa miłość tego wam zdradzić nie mogę. Za to z czystym sumieniem polecam wszystkim tę książkę. Ja, gdy tylko będę miała okazję, sięgnę po inne książki autorstwa Kingi Gąski.

To czwarta część cyklu "Paleta marzeń" i choć pomysł autorki dawał nadzieję na ciekawy przebieg zdarzeń to niestety realizacja była słaba. Główną bohaterką jest tu Pola, córka Magdy adoptowana przez Alka. Pomimo dwunastu lat przeżytych w szczęśliwej rodzinie przekreśla wszystko, bo usłyszała bzdury o rodzicach, które nijak się mają do ich charakteru oraz związku, który przez lata dochodzenia do pełnoletności mogła obserwować codziennie. Jak taka inteligentna ponoć osoba mogła się tak głupio zachować? Jej sposób myślenia był tak infantylny, że aż irytujący. I w ten sposób autorka zaprzepaściła całkowicie potencjał tej części. Aż strach pomyśleć co będzie w ostatniej, bo jak już przeczytałam cztery to sięgnę i po tę ostatnią. Szkoda mi tylko tego, że w pierwszej książce Magda i Alek stworzyli parę nieszablonową i to dawało nadzieję na dalszą fajną lekturę.

Lubicie komedie romantyczne? Ja tak. Są to historie, które pozwalają wierzyć czytelnikom, że szczęście jest tuż za rogiem albo docenić to, które ma się na wyciągnięcie ręki, ale obrosło w codzienność pełną obowiązków i przyzwyczajeń, przez co stało się mniej atrakcyjne. Takie sięganie po romantyczne historie pozwala przypomnieć wszystkie uczucia z początkowej fazy znajomości i innym okiem spojrzeć na bliską osobę, bo emocje są zaraźliwe. Te pozytywne też. Anita Sharmach w swojej książce „Cztery wesela i rozwód” zabiera nas w świat czterokrotnego, a może nawet pięciokrotnego szczęścia, bo każda opowieść kończy się szczęśliwie. Nawet ta z wątkiem gangsterskim. Do książki wchodzimy w chwili składania przysięgi małżeńskiej przez Maję, czyli nie musimy czekać długo na romantyczne zakończenie. Zamiast tego mamy skomplikowanie akcji, a wszystko przez to, że przeszłość w przypadku każdego bohatera upomni się o swoje prawa. Oczywiście w każdym przypadku inaczej, bo dotyczy innych wydarzeń, doświadczeń i emocji. Cień nad szczęściem Mai pojawia się od razu po jej ślubie, kiedy kontakt z nią próbuje nawiać dawny partner. Na samym ślubie też dzieje się wiele. Jest wesoło, barwnie i żywiołowo. Zwłaszcza, że Malwina należy do kobiet wyzwolonych i nieukrywających atutów swojego ciała. Do tego będziemy śledzić jej przygotowania do ślubu. Michalina i Konstanty z kolei wydają się być bardzo spokojni i samotni, ale możecie być pewni, że i na nich przyjdzie czas. Wesele Mai jest tu zapalnikiem do uruchomienia kilku machin. Niektóre z nich mają włączone trybiki już os wielu lat, ale działają niesamowicie wolno. Dopiero zbiegi okoliczności pozwalają na ich przyspieszenie i wywrócenie życia do góry nogami i porzucenia swojej „niewinności”. W tle życia młodych też dzieje się wiele. Starsze pokolenie okazuje się równie żywiołowe i otwarte na nowe doznania. Pragnienie bliskości i szczęścia czasami potrafi być tak silne, że wyłącza się wszelki rozsądek. Zamiast tego mamy realizację szokującego planu, czyli rozwodu po bardzo długim stażu małżeństwa. Fantazje erotyczne dojrzałego pokolenia też jest bogata. Widzimy tu grupkę kobiet, które nie boją się mówić o swoich potrzebach, dążą do spełniania ich. „Cztery wesela i rozwód” to zabawna i romantyczna opowieść zabierająca nas w świat różnorodnych kompleksów bohaterów, którzy nie potrafią akceptować siebie takimi, jakimi są, dlatego często odgrywają role: a to beztroskich i bogatych, a to nieśmiałych i niedostępnych, a to zgorzkniałych i zbulwersowanych. Można powiedzieć, że każdy tu przyczynia się do uwolnienia się od tego ciężaru innych i musi dać też szansę sobie na takie wyzwolenie. O ile w przypadku młodego pokolenia nie będzie to trudne to starsze, żyjące przyzwyczajeniami będzie miało w tej kwestii pod górkę. Co z tego wyniknie? Anita Scharmach przekonuje czytelników, że odgrywanie ról, całkowite odcinanie się od złych doświadczeń jest niemożliwe. Do tego każdy ma jakieś skazy, na które nie miał wpływu, bo to inni sprawili, że znaleźli się w określonych sytuacjach życiowych. Uświadamia też, że nie każdy musi mieć idealną figurę, bo każdemu podoba się coś innego, dlatego warto pokochać swoje ciało, swoje mankamenty, wziąć się w garść i żyć pełną piersią ciesząc się ze zmian, które przyniósł los. „Cztery wesela i rozwód” to zdecydowanie historia, która rozbawi i poprawi humor. Zwłaszcza, kiedy w grę wejdzie eksperymentowanie różnymi rzeczami przez starsze pokolenie. Świetna, lekka i bardzo życiowa opowieść, której nie zabraknie też trudnych tematów, ale podane są w taki sposób, że dla wielu może okazać się lekturą terapeutyczną. #Anitascharmach #czteryweselairozwód #komedia #romantyczna #wesele #rozwód #pogrzeb #radość #przemiana #przyjaźń #wyzwania #górowianka #górowiankaas #górowiankaksiążki #annasikorska #sikorkawśródksiążek #czytamdlaOli #pożyczprzeczytajpoleć http://annasikorska.blogspot.com/2022/08/anita-scharmach-cztery-wesela-i-rozwod.html

To już drugi raz w tym roku, kiedy biorę z półki w Legimi randomowy romans i okazuje się, że to w ogóle nie jest romans, choć przysięgałabym, że tak tytuł jak i okładka romansowe. Tym razem trafiłam na początek sagi obyczajowej z elementami powieści historycznej i fantastycznej. Chodzi bowiem, proszę ja Was, o czarownice. Moje największe zaskoczenie: mamy tu całą plejadę wiedźm, choć nie wszystkie zdają sobie sprawę z tego kim naprawdę są. Mamy wiedźmy ludowe, które jeszcze w latach 30-40-tych XX wieku zbierały po lasach zioła i leczyły okolicznych niedźwiedzim sadłem. Są współczesne wiedźmy, które mają przeczucia, widzą przyszłość albo po prostu roztaczają dookoła siebie tak wielki urok, że trudno im się oprzeć. W końcu - hit - mamy też prawdziwe bezwzględne czarownice Himmlera, które stały za pasmem sukcesów III Rzeszy. I wszystkie te wątki w mniej lub bardziej zawikłany sposób łączą się na uroczysku niedaleko Suśca na Roztoczu. Doskonale miejsce na taką opowieść! Niestety, pierwsza połowa książki liczącej jakieś 500 stron to powodujący zawrót głowy infodump. Niewiele było trzeba a pogubiłam się w tych dziesiątkach historii prowadzonych w różnych czasach, z coraz to nowymi bohaterami, raz w Polsce, potem gdzieś w Niemczech, w mieście, na wsi i w środku lasu. Dopiero druga połowa przynosi jakąś w miarę spójną opowieść i choć pod skórą czuję, że ten nawał postaci i wydarzeń to inwestycja na przyszłość serii, to na mnie zrobiło to jednoznacznie złe wrażenie. Aż się poważnie waham, czy sięgnąć po kolejną cześć. Najbardziej żałuję tego, że gdy w końcu zaczęło się coś dziać, powieść się urywa, choć jestem prawie pewna, że następna cześć zacznie się gdzieś całkiem blisko zakończenia pierwszej. Wiele wątków nie zostało bowiem nie tylko rozwiązanych ale w ogóle poruszonych po jakimś ledwie przelotnym wspomnieniu ich między wierszami. Osobiście najbardziej mnie kręci wątek grupy partyzantów i jeśli miałabym czytać dalej, to tylko dla nich. Zastanowię się.

„Bieg Anioła” autorstwa Doroty Wójcik to powieść, która od pierwszych stron zaskakuje lekkością pióra i nietypowym połączeniem humoru, obyczajowości oraz kryminalnej intrygi. Choć opis fabuły brzmi jak mieszanka pozornie odległych elementów – samotna bohaterka z tragiczną przeszłością, zagadkowy pies, zemsta sołtysa i… meksykański kartel narkotykowy – to właśnie ta nieoczywistość stanowi największy atut książki. Autorka zgrabnie żongluje wątkami, nie pozwalając czytelnikowi ani na chwilę wytchnienia. Główna bohaterka, Gertruda, to postać zbudowana z kontrastów. Z jednej strony zmęczona życiem, obciążona dawnymi traumami i poczuciem straty, z drugiej – wciąż zdolna do otwarcia się na nowe doświadczenia i relacje. Znalezienie psa w lesie staje się punktem zwrotnym nie tylko w jej osobistej historii, ale i katalizatorem całej serii wydarzeń. Dzięki temu zabiegowi Wójcik pokazuje, jak nawet drobne spotkanie może zmienić los człowieka i popchnąć go ku nowym wyzwaniom. Szczególną uwagę przyciąga kreacja drugoplanowych bohaterów. Drużyna Anioła, której członkowie wspierają Gertrudę, to zbiór postaci pełnych charakteru, a każda z nich wnosi do fabuły coś świeżego – humor, energię, a czasem nieoczekiwane komplikacje. Równie barwne są postacie antagonistów: sołtys z obsesją zemsty, Igor rozpaczliwie poszukujący swojego psa czy wreszcie groźni, ale ukazani z przymrużeniem oka członkowie kartelu narkotykowego. Całość tworzy mieszankę, która z powodzeniem mogłaby sprawdzić się także na ekranie w formie serialu czy filmu komediowo-przygodowego. Ogromnym atutem powieści jest język. Wójcik pisze lekko, z humorem i swobodą, dzięki czemu nawet poważniejsze wątki nabierają lżejszego tonu. Autorka nie ucieka od ironii ani od zabawy konwencją, co sprawia, że „Bieg Anioła” czyta się szybko i przyjemnie. W dialogach często pojawiają się błyskotliwe riposty, a narracja nie pozwala na znużenie. Z jednej strony mamy więc książkę, która podejmuje temat samotności, strachu czy zemsty, a z drugiej – powieść, która nie przytłacza, lecz bawi i daje czytelnikowi dużą dawkę rozrywki. Fabuła rozwija się dynamicznie, a kolejne wydarzenia następują po sobie w rytmie przypominającym film akcji. Momentami wydaje się wręcz, że Dorota Wójcik celowo przerysowuje niektóre elementy, by nadać opowieści charakter parodii. Kartel narkotykowy pojawiający się w polskiej wsi brzmi przecież absurdalnie, ale właśnie w tej absurdalności kryje się urok książki. To powieść, która nie udaje poważnego kryminału, lecz świadomie bawi się gatunkiem, mieszając go z elementami obyczaju i komedii. „Bieg Anioła” to przede wszystkim historia o sile wspólnoty i przyjaźni. Gertruda, choć przez lata żyła samotnie, odkrywa, że z pomocą innych można stawić czoła nawet największym przeciwnościom. Autorka subtelnie pokazuje, jak ważne są więzi międzyludzkie i jak wiele może zmienić pojawienie się w naszym życiu lojalnych towarzyszy – czy to ludzi, czy zwierząt. Podsumowując, książka Doroty Wójcik to świetna propozycja dla czytelników, którzy szukają lekkiej, ale inteligentnej rozrywki. To powieść pełna humoru, nieoczywistych zwrotów akcji i wyrazistych bohaterów, która łączy w sobie różne gatunki literackie w spójną, pełną energii całość. „Bieg Anioła” to książka, która nie tylko rozbawi, ale i skłoni do refleksji nad tym, jak ważne są relacje i odwaga, by otworzyć się na nowe.

Usiądź wygodnie w fotelu, weź kubek z ulubioną herbatą, otwórz powieść Heleny Kowalczuk i daj się porwać opowieściom głównej bohaterki, które przeniosą Cię na "Wilczą polanę", gdzie oprócz wspaniałej przyrody, zarówno mieszkańców, jak i przyjezdnych, otacza magia dawnych czasów i legend. To tu poznajemy Ulę, na pozór wycofaną, wyposażoną w odbierające urok okulary, wiecznie z nosem w książkach mało atrakcyjną bibliotekarkę, od lat mieszkającą w podhalańskiej Sosnówce, i znającej niemal wszystkie związane z okolicami prastare historie. Posiadającej niezwykłą umiejętność opowiadania ich w taki sposób, że potrafi zainteresować swymi opowieściami nawet największych ignorantów. Autorka stworzyła swoją bohaterkę na zasadzie kontrastu, udowadniając tym samym, że pozory bardzo często mylą i nie warto oceniać książki po okładce. Choć wygląd Uli potwierdza wszystkie przypisywane bibliotekarkom stereotypy, jej charakter jest zdecydowanym przeciwieństwem fizjonomii. Wraz z rozwojem wydarzeń Ula okazuje się być kobietą z krwi i kości, umiejącą zawalczyć o swoje i przeciwstawić się. Jej siła z dnia na dzień rośnie, co widać nie tylko w relacjach zawodowych, ale także, a może przede wszystkim, uczuciowych. Na kartach powieści obyczajowej, autorka porusza wiele ważnych wątków społecznych, politycznych i historycznych, a gdzieś pomiędzy, jakby w tle, rozgrywa się wątek romansowy, co jest ogromnym walorem książki Heleny Kowalczuk. "Wilcza polana" to powieść o bezkarności, samowolce i fałszerstwach władz samorządowych, o ludziach, którzy chcąc ugruntować swoją pozycję, nie cofną się przed niczym. Autorka poruszając kwestię agresji wobec narodu żydowskiego, doskonale pokazała jak niszczącą potrafi być nienawiść, która zrodziła się jeszcze w odległej przeszłości. To także opowieść o sile przyrody i przyjaźni człowieka ze zwierzętami. Więzi tak mocnej, że w obliczu zagrożenia jedno za drugie jest gotowe oddać swe życie. A wszystko to na kanwie budzącego się uczucia między „prowincjonalną gęsią biblioteczną” a "nadętym mieszczuchem". Ilość wątków, choć z jednej strony, czyni tę historię coraz ciekawszą, z drugiej może także nieco przytłaczać i wywoływać poczucie niedosytu, ponieważ są tak ciekawe, że chciałoby się poznać te motywy znacznie głębiej. Choć uważam, że autorka pisze z ogromną lekkością, swobodą i zdecydowanie potrafi zaciekawić, to od dialogów wymagałam większej dojrzałości i finezji równej opisom walorów fauny i flory. Książki Helena Kowalczuk zawsze są dla czytelnika wyjątkowo przyjemną podróżą, gdyż autorka maluje słowem wyjątkowo piękne obrazy i budzi do życia, znane tylko okolicznym mieszkańcom, legendy regionu, w którym toczy się akcja książki. Malownicze krajobrazy, piękne idee i siła miłości przeniosą Cię do świata, w którym, niczym w bajce, dobro zawsze zwycięża zło.