Dom złudzeń. Zosia

Zachwycona pierwszym tomem który był fantastyczny poleciałam po tom drugi.Staram się nadmiernie nie krytykować autorów bo w końcu gustów jest tyle ile czytelników, wydaje tylko moją opinię. Bardzo chciałam przeczytać drugi tom , bardzo i zaczęłam czytać i trwało to miesiąc...miesiąc mordęgi i siadania po kilka stron.Tak udziwnić tę piękną historię i dać głównej bohaterce widzieć duchy? Serio? Ale tak naprawdę serio? Dialogi rozwleczone, nie wiem czy drugi tom był robiony na siłę czy jak ale cała historia z pierwszego tomu została zatłuczona tępym narzędziem.Zła byłam czytając kolejne strony, zła i rozczarowana i nie sięgnę po trzeci tom bo drugi przejechał moje chęci walcem.

Kiedy Leszek ulega wypadkowi w życiu Ewy ,jakby coś pękło.Oto,ktoś powie zwykła obyczajówka. Fakt,tych tem,atów.Już jest dużo.Jednak tu,temat był podany w taki sposób.Że od razu zrobiło mi się ciepło na sercu.Zagłębiony w lekturze.Myśłałem o Ewie.Krzysztofie,jak się to wrzystko ułoży. Autorka zagrała na emocjach nie ckliwą lecz poetycką nutę. Dała mi odpowiedź na wiele pytań. Czy droga wyboru Ewy była słuszna. A w pakiecie :-) piękne Roztocze.

Wciągająca, gra pozorów, że pozory często gęsto mylą, świetnie ukazna jak ludzie sami sprawią że śa nieszczęsliwi bo najwązniejsze co ludzie powiedzą zamiast żyć swoim życiem. I ukaznie że w tzw nowobogackich dzielnicach , z prestiżem rodziny nie zawsze jest tak barwnie i kolorowo . polecam nie można się oderwać.

To książka na błyskawiczną poprawę humoru! Dialogi między bohaterkami, ich perypetie, wścibska mamusia i nastolatki, które mówią niezrozumiałym językiem i podejmują dziwne decyzje, to wszystko składa się na naprawdę dobre czytadło. Owszem, to nie jest jakaś wybitna historia. To rodzinne opowieści z życia dwóch sióstr, które chwilowo muszą razem zamieszkać i mierzyć z przeciwnościami losu. Ale obie wychodzą z założenia, że co je nie zabije to je wzmocni. A wzmacnia je przyjaźń z szaloną Anką, która ma niesamowite pomysły i niezły temperament. Dobrze się bawiłam czytałam tę książkę. A czasem po prostu o to chodzi!

Zaczęłam słuchać „Lilianny” i poczułam się skonfundowana…No bo miała być Lilianna, a tu jakaś Marta i to w mocno współczesnym wydaniu, zamiast pierwszej połowy XX wieku…Na całe szczęście szybko okazało się, że Marta to wnuczka Lilianny i w momencie, gdy odnosząca sukcesy młoda kobieta zostaje wysłana na przymusowy urlop, w jej ręce wpada pamiętnik babci Lilki. Zapiski krewnej sprawiają, że Marta, podobnie jak wcześniej jej babcia, wyrusza w podróż za ocean. Oczywiście będzie to podróż po miłość. Ponińska prowadząc opowieść dwutorowo zestawia obraz Ameryki tej z lat trzydziestych i współczesnej. Elementem wspólnym obu czasów są bohaterki, które mocno szukają szczęścia, same nie wiedząc, co tak naprawdę szczęście oznacza i czego chcą od życia. Lilianna odcisnęła na spojrzeniu Marty na świat mocne piętno. Wpoiła w nią ogromną potrzebę samodzielności, zabierając jednocześnie prawo do słabości. Marta powoli odkrywa, co tak naprawdę ją cieszy. Przy okazji odzywają się geny prababki Marii i dziewczyna wraca do porzuconego malowania. Babcia Lilianna była silną, zasadniczą kobietą. Marta na kartach pamiętnika znajduje zupełnie inny obraz babki. Lilka była spragniona wrażeń, miłości. Przy czym miała dość nierealistyczne oczekiwania. Nieudane pierwsze małżeństwo sprawiło, że wyjechała do Ameryki. Podroż na Key West odmienił jej życie, bo tam poznała Ernesta…Ernesta Hemingwaya. W poprzednich tomach „Podróży po miłość” bardzo podobało mi się, że w bardzo realistyczny sposób pisarka przedstawiała sylwetki znanych twórców: poety Rumiego i malarza Ajwazowskiego. Już w poprzednim tomie losy fikcyjnej bohaterki były styczne z życiorysem marynisty, ale w tym przypadku ścieżki Lilki i Hemingwaya mocno się splatają. Nie do końca mnie przekonuje ten zabieg, natomiast rozumiem, że mógł on być kuszący dla pisarki. Nie lubię takich kobiet jak Liliana. Marta jest dużo sympatyczniejszą bohaterką, mimo tego, że jest jak babcia pogubiona w swoim życiu. Lilka, zanim się stała niezależną osobą, była bluszczem, który karmił się swoimi fantazjami i pobożnymi życzeniami, nie zwracając uwagi na szepty zdrowego rozsądku. Ale mimo irytacji zachowaniem Lilianny, dobrze słuchało mi się tej opowieści w interpretacji pani Ponińskiej. Odniosłam wrażenie, że autorka bardzo wczuła się w historie swoich bohaterek, a jej głos doskonale się sprawdza, gdy trzeba ckliwość pewnych scen podkreślić. „Podróż po miłość” to idealny cykl dla wielbicielek romansów, ale wątki postaci historycznych znakomicie rozszerzają potencjalne grono odbiorców. Jeżeli nadmiar słodkości i ckliwości nie powoduje u Was zgrzytania zębami, całkiem miło można spędzić czas, towarzysząc bohaterkom w ich podróżach po miłość.

Lektor może lektorka, opowiada historię absolwentki historii :) która uczy w małej wiejskiej szkole. Życie z duchami dzieciństwa nie pozwala otworzyć się dziewczynie na innych. Miłość jednak pozwala otworzyć tę tamę. Spokojna, obyczajowa książka, w której jednak cały czas coś się dzieje. Nie nudziłem się ani chwili. Polecam

Nie wiem czy bardziej poplątana jest Iga, czy jej życie?! Nie potrafię jej zrozumieć. Miota się między różnymi światami wartości, chyba sama nie wie kto i ma dla niej największą wartość. Niezwykle trafne spostrzeżenie Basi dotyczące Igi: „tobie ten cały dobrobyt wykasował logiczne myślenie” nie straciło swej mocy przez całą lekturę. Były momenty, gdy wydaje się, że przewartościowuje swoje potrzeby, cele, a później znów wraca do dawnych przyzwyczajeń. Racjonalizuje, chce wprowadzić porządek, a chwilę później zaskakuje bezmyślnością, naiwnością, zaciętością bądź sztywnością myślenia. Chwilami nawet próżnością i prostactwem. Co do innych postaci pojawiających się w tej powieści, to razi mnie obłuda, sztuczność wielu z nich. Chyba najbardziej zaciekawili mnie i byli mi najbardziej bliscy: Basia, Staś i Ola. Do atutów zaliczam pomysł na okładkę, przeplatanie się teraźniejszości z przeszłością i zapowiedź kolejnego tomu – może Zosia bardziej będzie mi odpowiadała.

Bajka pełną gębą. Pomimo krzywd z przeszłości, wszyscy się kochają, ze szczęścia rzucają się sobie na szyję, przytulają i wybaczają jak na pstryknięcie palcem. Naiwne to wszystko do granic możliwości, ale całkowicie pochłonęło mi dwa dni mojego życia a nawet wzruszyło. I o dziwo, żałuję że już się skończyło.

Tą książkę czytało się mi trochę jak bajkę dla dzieci. Bajkę o czterech, a w sumie tak naprawdę o trzech kobietach, które dzielnie zmagają się z przeciwnościami by zaznać szczęścia. Bajka momentami naiwna, momentami zanadto rozwleczona a często wzruszająca. Nie jest to ambitna proza, za to bardzo ciepła, otulajaca jak ciepły kocyk. Główną bohaterka jest Maria. Myszka - jak nazywają ją przyjaciele. Kobieta po przejściach. Kiedyś zakochała się, później mąż podciął jej skrzydła, unieszczęśliwił aż w końcu odszedł do innej, by niedługo później uczynić Marię wdową. Ale to ostatnie o dziwo wzmocniło ją. Otoczona przyjaciółmi i życzliwymi ludźmi odnalazła się na nowo. Książkę, mimo dużej objętości szybko się czyta. Polecam na zimowe wieczory.

Wciągnęła mnie bez reszty i przeczytałam w jeden wieczór. Zupełnie inna niż wcześniejsze pozycje autorki - jest dojrzalsza i wyważona. Humor jest w tej książce raczej przerywnikiem ważniejszego tematu, jakim jest przemoc psychiczna i próba poukładania sobie życia po związku z osobą stosującą przemoc fizyczną.

Uwielbiam letnie poranki, szczególnie te sierpniowe, gdzie już delikatnie czuć nadchodzącą jesień. Wstaję szybko, mijając zaspanych domowników, delektując się ciszą i małą chwilą dla siebie. Kawa smakuje wtedy najlepiej. Cisza i spokój pozwalają zatopić się w lekturze. Letni wiaterek zachęca mnie do literatury typowo kobiecej – lekkiej, ciepłej, wypełnionej nadzieją i prawdziwą miłością. Taką książką, która sprawia, że serce robi się cieplejsze, jest „Powrót na Staromiejską” Anny Mulczyńskiej. „Trzymajcie się cieplutko i pamiętajcie: siła tkwi w każdej z nas i w tych, których kochamy!”. Powiecie pewnie teraz, że to banalne i oklepane stwierdzenie. Być może. Ciężko jest jednak wypracować w samym sobie siłę, by doceniać każdy nowy dzień, by uśmiechać się, bez większych powodów, by kochać tą małą codzienność całym sobą. Anna Mulczyńska swoim dziełem uczy nas, że można, a nawet trzeba walczyć z przeciwnościami losu, zdobywając na każdym kroku iskierki nadziei. Nadzieja jest fundamentem. To dzięki niej człowiek jest w stanie przenieść góry i iść do przodu pewniejszym krokiem. Nadzieja jest fundamentem miłości, a więc też szczęścia. Weronika po kilku latach spędzonych w Szwecji wraca na ulicę Staromiejską. To podróż wspomnień do dawnego zakładu zegarmistrzowskiego odziedziczonego po kochanym dziadku. Przyjeżdża tutaj, by wyleczyć swoje złamane serce. Zamknięta na wszelkie związki skupia się na nowym interesie. Otwiera „Robótkowo”, czyli miejsce dla miłośniczek rękodzieła. Jej artystyczna dusza przyciąga Edzia. Jest on właścicielem restauracji. Był również znakomitym przyjacielem dziadka Weroniki. Jak na typowo miłosną obyczajówkę przystało, pośród przyjaźni, pasji, smutku, szczęścia i masy rozczarowań prym wiedzie miłość. Choć zakończenie tak przewidywalne, klimat opowieści nie pozwala się od niej oderwać. „Powrót na Staromiejską” przyciąga swoim pięknem dzięki wyjątkowym miejscom. „Robótkowo” to raj dla miłośników ręcznych robótek, a że ja uwielbiam wszystko, co związane z tym, poczułam chęć zamieszkania obok tego sklepiku. Byłabym stałą klientką i z chęcią zapisałabym się na zajęcia u Weroniki. Jej ciepło, delikatność oraz subtelność dodają uroku miejscu, w którym pracuje i gdzie spełnia swoje zawodowe marzenia. To odskocznia od świata korporacji i wiecznego biegu za czymś i donikąd. Smaku dodaje restauracja Edzia i potrawy w niej przyrządzane. Zapach pasji unosi się na całej Staromiejskiej. Czytając na chwilę przeprowadziłam się w tą przyjemną okolicę i nie chciałam wyjeżdżać do rzeczywistości. Układałam w swojej głowie, niczym kawałki patchworkowej kołdry Dear Jane, plany na swoje życie. Poczułam przypływ siły i pasji, by działać i spełniać swoje marzenia – natychmiast. Za to pragnę podziękować autorce. „Przyjaciółki ze Staromiejskiej” nie będą czekać długo w mojej czytelniczej kolejce. Nie mogę się doczekać, mając nadzieję, że nie zawiodę się i po raz kolejny wrócę w spokojny świat ulicy z marzeń.

Anna to kobieta, która wyszła za Anglika i od 20 lat mieszka wraz z nim w Londynie. Prowadzi spokojne, poukładane życie wierząc, że jest szczęśliwa. Po śmierci matki jej męża - Waltera - postanawia z pomocą syna przyjaciółki z dawnymi lat i jego dziewczyny wyremontować dom zmarłej kobiety, aby przygotować go do sprzedaży. Ten pomysł jest początkiem wszystkiego. Młodzi mieszkają razem z Anną w remontowanym domu, poznają się. W kobiecie budzą się dziwne uczucia, pojawiają się emocje, które nie powinny według niej się pojawić. Anna stara się to wszystko od siebie odpychać, tłamsić w zarodku. Kiedy już ma poczucie, że uporała się z niestosownym uczuciem młodzi się rozstają. A wszelkie tamy oraz mury ochronne, które wokół siebie budowała zaczynają się kruszyć. Później to już równia pochyła … Romans, tragedia, poczucie winy i niespodziewany koniec tej historii. Akcja książki dzieje się powoli, wszystko jest spójnie. Bardzo dobrze czytało się tą historię. Według mnie Anna jest zagubioną duszą, która znalazła się w sytuacji, która ją przerosła. Kobieta nie chciała ryzykować, wybrała bezpieczną przystań nieumiejętnie kończąc pewien burzliwy rozdział w swoim życiu. Nie wzięła pod uwagę uczuć innych, później mierząc się z konsekwencjami i poczuciem winy.

No cóż, znowu zaczęłam od drugiego tomu. A skoro zaczęłam, nie mogłam przerwać, by poczekać na dostępność pierwszego. Akcja mnie wciągnęła. Polubiłam bohaterów, mimo iż nie zawsze rozumiałam i akceptowałam ich postępowanie. Tylko jednej postaci nie byłam w stanie polubić, choć poznałam również fakty z przeszłości, nie byłam w stanie usprawiedliwić jej obecnych zachowań. O kim piszę? Każdy, kto przeczyta ten tom, od razu odgadnie. Ale to tylko taka mała rysa… Zaczarował mnie Różany Gaj. „Starsze panie” urzekły mądrością i trafnością wypowiedzi w stylu: „Zwątpienie jest jak ciemne, gęste chmury na przejrzystym niebie. Wątpiąc w siebie, nie widzimy tego, co tak naprawdę jest przed nami… Wielkie słońce, po które można sięgnąć w każdej chwili”. Najmłodsze pokolenie rozczuliło i rozbawiło pomysłowością. Całość ładnie się komponuje. Czekam na poprzedni tom, aby poznać historię bohaterów od początku.

Ta książka to klasyczna literatura obyczajowa dla czytelników, którzy lubią wchodzić w klimat miejsca, w którym toczy się akcja. Bo akcji tu nie brakuje. Jest trochę romantycznie, czasem dramatycznie, trochę tajemniczo. Ale największym atutem tej książki jest umiejętność wprowadzenia czytelnika w klimat miejsca akcji. Jak Lwów, to czujemy, że tam jesteśmy. Jak Bieszczady, to już mamy ochotę pakować plecak i podążyć za bohaterami. Ale wisienką na torcie jest sielskie życie na podlaskiej wsi. Zarówno plenery jak i remontowany przez bohatera dworek są opisane tak plastycznie, że nie sposób tego nie zobaczyć. Tak samo tworzone przez młodego, introwertycznego artystę płaskorzeźby. Potrawy gotowane w księżowskim przybytku - czytając wprost czujemy ich smak. Ale lojalnie uprzedzam, to lektura dla czytelników, którzy lubią zanurzać się w takie klimaty. Chociaż moim zdaniem akcja może leniwa, ale też jest wciągająca. No i nie wiem czy ta moja opinia się komuś przyda, bo nie wiem czy zachęcam, czy zniechęcam. Najlepszy sposób by się przekonać - trzeba sięgnąć po książkę.

To moje drugie spotkanie z twórczością Anny Karpińskiej po "Odnajdę Cię"). Być może nie ostatnie... Nagła śmierć naukowca z Torunia sprawia, że przed jego żoną Jagodą otwierają się drzwi do kariery naukowej. Kobieta ma możliwość rozwinąć skrzydła zarówno na uczelni, jak i w życiu prywatnym. Jednak nie daje jej spokoju, że wypadek Dariusza jest grubymi nićmi szyty. A to za sprawą mężczyzny łudząco podobnego do Dariusza, który mignął jej w czasie pogrzebu. Podobne wrażenie ma przyjaciółka Jagody. Wkrótce wychodzi na jaw tajemnica Dariusza, którą odkrywa 17-letni syn Wojtek. W książce poznajemy rodzinę Elwiry i Karola z Wybrzeża. Oboje pracują w firmie ojca Elwiry i wiodą dostatnie życie. Przypadkiem zobaczona informacja o śmierci toruńskiego chemika sprawia, że Karol znika z domu, a Elwira zachodzi w głowę i wymyśla kolejne powody dziwnego zachowania męża. Czytelnik nie musi długo czekać na wiadomość, że Karol i Dariusz to bliźniacy. Sytuacja materialna ich biologicznej matki spowodowała, że mężczyźni poznali się dopiero w dorosłym życiu, gdy Dariusz poprosił Karola o niecodzienną przysługę, skutkiem której stał się Wojtek. Szybko wciągnęłam się w fabułę, która płynie wartko. Książka napisana jest lekkim językiem, więc czyta się ją bardzo szybko. Do tego Jagoda ma w sobie tyle ciepła, że wątek z nią w roli głównej czytało się z niezwykłą przyjemnością. Ciekawy jest też wątek Wojtka i jego rozterki zarówno w wieku dziecięcym, jak i młodzieńczym. Denerwowała mnie natomiast Elwira i jej ojciec. Nie spodziewałam się takiego zakończenia, jakie zaserwowała pisarka. Niestety jest na duży minus. Do tego kilka niewyjaśnionych kwestii (np. maile Dariusza i nieznanej kobiety) odebrały sens całej książce :(

Audiobook🌹 Ulica Różana to spokojny zakątek ze starymi domami i wspaniałymi ogrodami. Tutejsi mieszkańcy są jak rodzina, a rodziny się nie wybiera. Czasem się lubimy, czasem nie, ale wspieramy naszych bliskich. Ciche wille na przedmieściu niewielkiego miasteczka pulsują emocjami mieszkających w nich kobiet. Maria żyje wspomnieniami młodzieńczego uczucia. Leokadia straciła męża, teraz usiłuje ratować małżeństwo wnuka. Agata zakochuje się w żonatym mężczyźnie. Karolina, nie umiejąc się odnaleźć w roli żony i matki, postanawia odmienić swoje życie. W dodatku po latach nieobecności wraca Wanda, co może bardzo skomplikować sytuację dawnych przyjaciółek. Każda z tych kobiet jest inna, łączą je marzenia o szczęściu i miłość do ogrodnictwa. Co łatwiej pielęgnować – róże czy uczucia? Serdeczne polecam🌹

Ewa ukończyła studia z mikrobiologii. Była w tym niesamowita więc dostała propozycję stażu w Paryżu. Jednak wiadomość o śmierci jej mamy zmieniła wszystko. Los nie sprzyja młodej kobiecie. Wraca ona na wieś by zaopiekować się chorym bratem. Z czasem znajduje pracę u bogatego biznesmena Aleksa. Między nimi nawiązuje się romans, który również jest wystawiany na wiele prób kiedy ludzie zaczynają odkrywać czarną przeszłość Aleksa. Oboje mają problemy, ale razem je rozwiązują. Na Ewe zapadają sidła wspólników Aleksa, ponieważ chciał zrezygnować ze współpracy z nimi. Okoliczności są bardzo brutalne. Ukochany ratuje kobietę i sam ucieka. To ich ostatnie spotkanie. Następnie Ewa dowiaduje się, że samochód Aleksa spłonął, a kierowca był w środku. Powieść kończy się tajemniczą widokówką z miejsca gdzie Aleks obiecał zabrać Ewę. Co rozdział pojawiają się również listy, niewiadomo o co w nich chodzi i kto je pisze. Na zakończenie wszystko się wyjaśnia. Polecam książkę, jest naprawdę niesamowita.

Ile kilogramów książek już przeczytałam? Duuużo... Nie wszystkie jednak czytam z równym zapałem, nie każda książka zniewala tak, jak książki Pani Moniki. W nich zaczytuję się bez wytchnienia. Klimat, jaki wyczarowuje, lekkość posługiwania się słowem pisanym i warsztat, jakim dysponuje sprawia, że jej książki czyta się "od deski do deski" i nic nie jest w stanie sprawić, żeby odłożyć lekturę na później. Ta książka również oczarowała mnie bez reszty. Historia Ewy, głównej bohaterki wciąga z każdą stroną, choć z pozoru niewiele się dzieje, a w każdym razie tempo nie powala. Ewa jest zagubiona w swoim 42-letnim życiu, nie potrafi posklejać swego życia po wielkim zawodzie miłosnym, a jej głównym problemem jest samotność. Ile jednak barw samotności doliczycie się w tej książce, to wprost trudno zliczyć. Naprawdę warto poświęcić jej lekturze trochę czasu, by móc dostrzec wokół siebie wszystko to, o czym z takim pietyzmem raczy nas autorka.

Jedna z tych, które zostają na dłużej. Patrząc na okładkę nie spodziewałam się zbyt wiele, ot - czytadło na tydzień, okazało się, że bardzo mylnie oceniłam książkę po okładce.. Powieść niesamowita, wciągająca, poruszająca, fascynująca. Autorka bez reszty wciąga czytelnika w historię każdego z bohaterów. Dawno nie czytałam tak dobrej książki, polecam gorąco!

To moja ulubiona saga Anny Szepielak , przeczytana kilkukrotnie. Prawdziwe klimaty opisywanych epok, ujmujące rozumienie świata dziecka, poczucie humoru. Cykl angażuje emocjonalnie, wciąga, a zarazem tchnie spokojną mądrością. Czytam kolejny raz i odkrywam coś nowego co mi umknęło. Książka z duszą, chciało by się mieć takie własne wspomnienia. Polecam.