Diuna. Dżihad Butleriański

Już wspominałem, że w tym roku powróciłem do świata Diuny. 31 maja rozpocząłem drugą część cyklu Preludium do Diuny, zatytułowany Ród Harkonnenów. I po raz kolejny duet Brian Herbert - Kevin J. Anderson dali radę wprowadzając do znanego świata Diuny nowe elementy. Znany z powieści Diuna Padyszach Imperator Szaddam IV Corrino już od kilku lat zasiada na imperialnym tronie. Planeta Diuna w tej części powieści zarządzana jest przez barona Harkonnena, który czerpie pełnymi garściami z Arrakis. Plan imperatora o sztucznej przyprawie nabiera coraz bardziej realnych kształtów. Oczywiście nie można zapominać o siostrach Bene Gesserit, które coraz bardziej wchodzą w polityczne układy, gdzie najważniejszy jest ich plan eugeniczny, do finału którego jest już całkiem blisko. Sam Leto Atryda nadal musi mieć się na baczności, gdyż baron Harkonnen nadal chce usunąć go z polityki. Lecz Atryda ma bardzo ważnych sojuszników w osobach Thufira Hawata, Duncana Idaho a na horyzoncie pojawia się Gurney Halleck. Trudno opowiedzieć o tej książce cokolwiek aby nie powiedzieć, co nam zafundowali autorzy. Książkę tę czytało mi się dobrze. Na przeczytanie 782 stron potrzebowałem dziewięciu dni oraz dziesięciu posiedzeń. Wynik taki plasuje tytuł ten na 104 miejscu wśród 340 książek Przeczytanych na tronie. Oczywiście polecam, bo jest to bardzo ciekawe rozwinięcie świata Diuny. https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Po krótkiej przerwie wracam, by dokończyć kosmiczną sagę Diuny, tym razem mierząc się z jej Heretykami. Nie wiem, czy to chwila wytchnienia od tego świata, czy może fakt, że ten tom skupia się głównie na Zgromadzeniu Żeńskim, ale coś sprawiło, że piąta część Kronik Diuny wydaje mi się jak dotąd najbardziej złożonym dziełem Franka Herberta — i jednocześnie najbardziej mi się spodobała w tej podróży w przyszłość. Znów mamy tu przeskok w czasie: około 1500 lat po wydarzeniach opisanych w Bogu Imperatorze. Monopol dawnej Diuny na melanż został przełamany — przyprawa pozyskiwana jest już także z innych źródeł. Wszechświat uległ głębokim przemianom: całe planety i cywilizacje zdążyły upaść albo zmienić swoje nazwy. Na scenie pozostali jednak dobrze znani gracze: Ixianie, Bene Tleilax oraz — moje ulubione — Bene Gesserit. Pojawia się też coś zupełnie nowego, z czym muszą zmierzyć się wszyscy: uwodzicielskie i bezwzględne Dostojne Matrony. Ojciec Diuny wiele w tej części nam wyjaśnia. W końcu poznajemy tajemnice mistrzów genetyki z Tleilaxa, a także to, co Leto II naprawdę miał na myśli i jak wyglądał jego Złoty Szlak dla ludzkości. Jest tu dużo filozofii, jeszcze więcej religii — i działa to na korzyść książki, bo pozwala lepiej zrozumieć kierunek, w jakim zmierzają bohaterowie. Niby główną postacią jest baszar Teg, ale mam wrażenie, że to celowa zmyłka autora. Dla mnie prym w tej opowieści wiodą dwie siostry z Bene Gesserit. Cieszy mnie, że to właśnie one przetrwały galaktyczne przemiany i trwają w tej historii, nadając jej ciągłość i głębszy sens. Robią to zresztą znakomicie, adaptując się do zmieniających się układów sił we wszechświecie i do nowych zagrożeń — zgodnie ze starą zasadą: czego nie możesz pokonać, przyswój. Heretycy Diuny to kolejne arcydzieło w sześciotomowym cyklu, ukazujące ogrom wyobraźni Herberta seniora, jego wiedzę, rozeznanie i niezwykłą umiejętność łączenia tych elementów w spójną całość, która urzeka i fascynuje nawet po tylu latach od premiery pierwszej powieści z tego uniwersum. Oczywiście doczytam do końca trzy pozostałe tomy i chyba nic już nie zmieni mojego zdania o tej serii: to najbardziej fascynujący, dopracowany w każdym szczególe kosmos w historii literatury — nie tylko fantastycznej. Mariaż SF z fantasy, bo tak traktuję całą Diunę, jest znakomitą rozrywką, ale daje też szansę wzbogacenia się o wiedzę z wielu dziedzin i czerpania z tego dodatkowej satysfakcji. Czytając Heretyków Diuny, dostaniecie jedno i drugie. I — jak ja — zapragniecie niezwłocznie poznać finał tej sagi, ciesząc się, że macie ją w całości na swojej półce. Serdecznie polecam.

Cóż to była za lektura - złożona, dziwaczna, urzekająca jak i miejscami męcząca literackim stylem przywodzącym na myśl religijne święte księgi. W niektórych dialogach Herbert zalewa taką ilością metafor, ukrytych znaczeń zdań, zdań znaczących wiele rzeczy na raz, że miejscami idzie minutami siedzieć na jednej stronie i kontemplować. I jest to absolutnie cudowne, co nie znaczy, że łatwe w odbiorze. To nie jest książka z rodzaju tych zwyczajnie "fajnych", a bardziej satysfakcjonujących, jak przy rozwiązaniu serii ciężkich zagadek logicznych. Sequele zazwyczaj są bezpieczne, tutaj nie czułem tego ani na moment. Bo o ile Mesjasz Diuny jest jak coda, bardzo rozbudowany epilog części pierwszej, tak dopiero tutaj naprawdę poczułem, że jest to pełnoprawna kontynuacja. Jest to książka o tytułowych dzieciach Diuny i dosłownych jak bliźniaki Leto II i Ganima zrodzeni przez ukochaną przez Paula Fremenkę; Alia, siostra Paula urodzona przez przesiąkniętą przyprawą Jessicę; czy też mniej dosłownego Fara'dna, dawniej następcę tronu Imperium Galaktycznego, którego całe życie ukształtowała rewolta Fremenów. Każda z tych postaci jest pełnokrwista i bardzo ciekawa, a i stare wygi dostają ładne domknięcie swoich wątków. Tak jak oryginalna Diuna była dekonstrukcją motywu boskiego mesjsza, tak Dzieci pochylają się nad religijnym motywem proroka; taka trochę reversed Biblia gdyby zacząć od Nowego Testamentu, a potem przejść do Tory. W Mesjaszu widzieliśmy jak wydarzenia z końca 1 Diuny wpłynęły na ludzi, tutaj jak na całą planetę, jej ekosystem, kulturę. Herbert też mocno krytykuje zinstytucjonalizowane religie, które to błyskawicznie potrafią wypaczyć jej oryginalne założenia jak tylko jej twórca kopnie w kalendarz. Tbh to bardziej ten typ książki, że chętniej bym się z kimś o niej wymienił spostrzeżeniami i godzinami o niej gadał, niż rzucał słowa w stronę bezdusznego ekranu i pisał co o niej myślę, a myślę że tego wywodu już wystarczy. Polecam.

Od wydarzeń z bitwy pod Corrinem minęło ponad 80 lat. Powstało nowe Imperium, a wraz z nim Wielkie Szkoły. Jedną z nich jest Zgromadzenie Żeńskie, będące spadkobiercą czarowniczek z Rossaka. Butlerowcy wciąż mają się dobrze i tępią każdy przejaw postępu technologicznego, wierząc, że ten doprowadzi do powrotu ery myślących maszyn. Tymczasem w swoim programie eugenicznym Wielebna Matka Raquella korzysta — jak głoszą plotki — z zakazanych komputerów. Tak mniej więcej rysuje się fabuła tego tomu Wielkich Szkół Diuny. Opowieść jest misternie poprowadzona, pozwala spojrzeć na uniwersum z wielu stron i perspektyw, koncentrując się jednak na siostrach z Rossaka. To kolejna odsłona zakrytych dla fanów Diuny fragmentów jej świata, napisana z wiernością wizji Franka Herberta. To chyba najlepsza książka kontynuatorów, jaką dotąd czytałem. A może to tylko wrażenie — bo od zawsze trzymałem stronę Bene Gesserit. Podobnie jak poprzednie części, czyta się ją szybko, a akcja toczy się wartko i dynamicznie. Na scenę wkraczają nowe postacie, ale spotykamy też starych znajomych, jak Vor Atryda, wciąż żyjący po zabiegach, jakim poddał go ojciec. Wydarzenia w tej części wpływają na losy całego nowego Imperium — i tak się w istocie dzieje. Jestem ciekaw, dokąd poprowadzi to przyszłość Sióstr, Mentatów czy Gildii. Przekonam się niebawem, bo sięgam już po kolejny tom. Was również zachęcam do zanurzenia się w ten świat — złożony, fascynujący i sprawiający wrażenie najlepiej wykreowanego uniwersum w całej literaturze science fiction, jaką dane mi było czytać. Fantastycznie dobra książka. Polecam

Niesamowita powieść która na pewno będzie moją topką tego roku. "A Memory Called Empire" (po polsku: "Pamięć Zwana Pokojem"), autorstwa Arkady Martine, jest pierwszą częścią duologii Teixcalaan i nie poznał_m całej historii ale i tak ten pierwszy tom mnie naprawdę zachwycił. Jeśli chodzi o fabułę, to jak widać z opisu wydawcy, może sam pomysł nie wszystkich zainteresuje ale to jak jest przeprowadzona i jakie tematy porusza jest na pewno na tyle ciekawe żeby zadowolić każdego fana sci-fi i politycznych intryg, bo są tutaj polityczne intrygi i jest ich dużo. Na szczęście ich ilość nie przeszkadza w zrozumieniu fabuły, bo autorka bardzo dobrze te wszystkie wątki prowadzi a także my jak i główna bohaterka Mahit, jesteśmy osobami z zewnątrz które nie wiedzą co się aktualnie dzieje w sercu tego imperium, tej planecie-mieście, nawet jeśli bohaterka wie o wiele więcej od nas o kulturze Teixcalaanim to i tak jest tak samo ślepa jak my jeśli chodzi o politykę i tak samo jak ona krok po kroku odkrywamy co się stało z naszym poprzednikiem i co to znaczy dla głównej bohaterki, jej domu oraz także całego Imperium. Widać że autorka podczas pisania powieść oraz samego Imperium Teixcalaanamu inspirowała się kulturą Japońską i imperialistycznymi popędami Imperium Brytyjskiego. Naprawdę mi się podobało jak autorka bierze rzeczy z naszej historii i wykorzystuje je żeby opowiedzieć historię o przeżyciu i walce przeciwko Imperium które się rozrasta i asymiluje wszystko w zasięgu ręki. Trzeba w tej historii zwrócić także uwagę na wykorzystanie języka którym pisze autorka oraz który wymyśliła na potrzeby tej powieści. Język, na pewno inspirowany językiem japońskim, jest tutaj wykorzystany do opisywania rang ludzi w "Sejmie", do pisania poezji z dwoma znaczeniami w zależności jak się je czyta oraz do akcentowania niektórych słów, które dla laika nie miałyby żadnego znaczenia. Naprawdę jestem zachwycon_ tą historią. Pierwszy tom skończył się na dość solidnym clifhangerze i nie mogę się doczekać aż zabiorę się za drugi tom. Naprawdę polecam ta książkę wszystkim fanom sci-fi, którzy chcą przeczytać porządna polityczną historię w kosmosie z inspiracjami Azjatyckimi oraz Imperium Brytyjskim.

Z każdym tomem uniwersum Diuny, napisanym przez kontynuatorów Franka Herberta, wpadam w coraz większy zachwyt nad tym wspaniale wykreowanym światem. To literatura, która oferuje wszystko, czego można oczekiwać — nie tylko jako fan science fiction, ale po prostu jako miłośnik dobrej prozy. Fabuła coraz bardziej się zagęszcza i ujawnia swoje misterne utkanie. Choć ten tom skupia się na Szkole Mentatów, do głosu dochodzą też inne organizacje, w tym budujące swoją potęgę Żeńskie Zgromadzenie pod przewodnictwem Valii Harkonnen. Bohaterka, oprócz troski o sprawy sióstr, przygotowuje także własną zemstę. Wyraźnie obecne są wątki polityczne i ekologiczne, tak istotne również dla Franka Herberta. Obserwujemy walki w młodym Imperium i na Arrakis, której bogactwo — melanż — staje się celem głównych graczy. Autorzy nie unikają też pytań o sens tworzenia inteligentnych maszyn i zagrożenia, jakie niesie technologia. Ich odpowiedź jest mi bliska, a pojawienie się równorzędnego wroga dla zaślepionych butlerowców daje nadzieję na rozwój ludzkości. Ogromnym atutem są krótkie, dynamiczne rozdziały, które przy mnogości wątków i postaci zwiększają komfort czytania. Każdy miłośnik tego typu literatury, a szczególnie fan oryginalnej Diuny, powinien dać szansę tej trylogii — naprawdę warto. Sam sięgam już po Nawigatorów Diuny, by śledzić dalsze wydarzenia i po raz kolejny potwierdzić, że książki Briana Herberta i Kevina J. Andersona to świetna kontynuacja sagi. Jestem więcej niż zadowolony i chcę jeszcze więcej. Serdecznie polecam!

Świetna książka - patrząc po negatywnych opisach mam wrażenie, że osoby te albo nie zrozumiały przedstawianych zjawisk (co nie jest wytknięciem zważywszy na trudną tematykę), albo nie są zainteresowane wyjaśnieniem jak działa świat i przybliżeniem problemów i paradoksów związanych z badaniami prowadzonymi w tym kierunku. Jeśli ktoś natomiast jest zainteresowany tego rodzaju tematyką, myślę że nie będzie zawiedziony - książka pisana lekko, przez co mimo trudnej tematyki czyta się ją łatwo, szybko i przyjemnie. Dodatkowo dużo wstawek humorystycznych, które również odejmują ciężaru tematyce książki. Po przeczytaniu nabrałem nowego spojrzenia na wszechświat i jego złożoność i zachęcony tematyką już zabieram się za kolejne podobne książki.

Bardzo ważna uwaga dla niewtajemniczonych: książkowo "Ród Atrydów", "Ród Harkonnenów" i "Ród Corrinów" tworzą jedną spójną całość czyli trylogię. W formie komiksów każda z książek jest rozbita na trzy tomy komiksu. Minęło kilka lat od kiedy czytałem Ród Atrydów ale w miarę czytania komiksu szuflady pamięci powoli się uchylały. Normalnie bym dał chyba "5" ale to fragment uniwersum "Diuny" więc jest lekko w górę. Fabuła jest w porządku, co do rysunków - nie jestem zwolennikiem nowoczesnej kreski spod ekranu komputera ale broni się. Ten tom jak i dwa pozostałe mają na celu zarysowanie nam sytuacji, zaprezentowanie postaci i ich celów. Najważniejsze, że wszystkie trzy tomy rysuje, koloryzuje i tłumaczy ten sam zespół ludzi więc jest wewnętrzna spójność.

Ostatni, pełnoprawny tom Ekspansji. Po drodze został jeszcze zbiór opowiadań, ale to właśnie tutaj domyka się główna historia, rozpisana na dziewięć naprawdę potężnych tomów. Czy zakończenie jest satysfakcjonujące? To zależy. Po tak długiej podróży trudno jednoznacznie ocenić, czy dostaliśmy dokładnie to zakończenie, na jakie się czekało przez tysiące stron. Ja przez długi czas miałem poczucie, że to po prostu „kolejny tom Ekspansji”, a nie finał całej sagi. Przez mniej więcej trzy czwarte książki narracja rozwija się dość spokojnie, a dopiero końcówka próbuje spiąć wszystko w jedną, zamkniętą całość. Nie jest to klasyczne zakończenie w stylu długiego epilogu, w którym każda postać dostaje swoją scenę i szczęśliwe życie po wszystkim. Pewne wątki zostają domknięte, inne bardziej zasugerowane. Jeśli ktoś liczy na jasne i komfortowe rozwiązania dla wszystkich bohaterów, może poczuć lekki niedosyt. Jednocześnie wydarzeń jest tu bardzo dużo. Pojawiają się nowe postacie, a jednym z wyraźnych plusów tego tomu jest Tanaka, świetnie napisana antagonista, jedna z ciekawszych „złych” w całej serii. Im dalej w książkę, tym mocniej autorzy wchodzą też w abstrakcyjne rejony science fiction: połączone umysły, inne wymiary, rozmowy odbywające się poza klasycznie pojmowaną rzeczywistością. Trzeba czytać uważnie, a momentami zaakceptować fakt, że nie wszystko jest podane na tacy. Przyznaję bez bicia, że sam kilka razy ratowałem się interpretacjami innych czytelników. Mimo tych uwag nie mam wątpliwości, że to mocny finał. Może nie idealny, może nie taki, jakiego każdy by oczekiwał, ale spójny z tym, czym Ekspansja była od samego początku. Ambitnym, momentami wymagającym, ale bardzo konsekwentnym science fiction. Podsumowanie całej sagi Ekspansja To była naprawdę mega długa podróż. Dziewięć tomów to w sumie ponad 5000 stron, spędzonych w jednym z najlepiej zaprojektowanych uniwersów science fiction, jakie miałem okazję czytać. I co najważniejsze: przez większość czasu autorzy dowożą jakość. Ogromnym plusem całej serii są powracające postacie. Załoga Rosynanta to ekipa, z którą naprawdę chce się spędzać czas, a bohaterowie drugoplanowi często potrafią ukraść całe rozdziały. Amos, Avasarala, Bobby czy Holden to postacie z krwi i kości, z wadami, zmęczeniem, własnymi demonami i bardzo ludzkimi reakcjami na kosmiczne problemy. Bardzo doceniam też to, jak Ekspansja jest osadzona w realiach science fiction. Nie ma tu teleportacji, cudownych gadżetów rozwiązujących każdy problem ani magii podszytej pod technologię. Jest fizyka, ograniczenia, logistyka, polityka i zwykłe, często brutalne konsekwencje decyzji. To sprawia, że nawet najbardziej kosmiczne wydarzenia wydają się dziwnie przyziemne i wiarygodne. Jeśli mam wskazać moje ulubione tomy, to zdecydowanie wysoko stoją: - Przebudzenie Lewiatana jako rewelacyjne otwarcie, - Gra Nemezis jako emocjonalny i świetnie poprowadzony punkt zwrotny, - Wzlot Persepolis jako jeden z najbardziej dynamicznych i intensywnych tomów całej serii. Nie wszystkie części były równe. Zdarzały się momenty przestoju, rozwleczone wątki czy książki, które sprawiały wrażenie przygotowania gruntu pod kolejne wydarzenia. Ale nawet wtedy rzadko miałem poczucie straconego czasu. Ekspansja to saga wymagająca cierpliwości, ale bardzo hojna wobec czytelnika, który zdecyduje się zostać z nią do końca. Dla fanów science fiction to pozycja absolutnie obowiązkowa. Ja tej podróży na pewno nie żałuję.

Kupiona za grosze i ze świadomością, że to gorsza z ostatnio wydanych powieści autora - podszedłem do niej bez większego entuzjazmu i oczekiwań. Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie swiatotworstwo. Widać, że autor spędził nad nim masę czasu. Odkrywanie go sprawiało mi wiele przyjemności. Na początku historia dosyć prosta, ale ze względu na wszystkie tajemnice i niedopowiedzenia, była bardzo satysfakcjonująca. Parę głupot też się trafiło i nie do końca przekonywały mnie ich wyjaśnienia. Chętnie sięgałem po książę aż do momentu, gdzie wyjaśnia się dokładnie dlaczego bohaterowie zmierzają do swojego celu... I meh... Nic ciekawego. Niestety książka kuleje fabularnie. Żadna z postaci nie zapadnie mi na dłużej w pamięć. Do żadnej się specjalnie nie przywiązałem. Ich los był mi do końca obojętny a przecież miały dużo miejsca w powiesci. Możliwe, że to właśnie powoduje u mnie małe zaangażowanie w wydarzenia. Również finał mnie nie przekonał. Autor chyba za wiele inspiracji chciał zmieścić w książce i finalnie to nie działa. Szkoda bo do momentu "przeciągania liny" w pewnym mieście - zapowiadało się na solidne 8. Szkoda.

Jak większość osób lubiących i ceniących sobie twórczość -wg mnie ojca horroru - zdecydowałem się dać szansę owej książce. I tak jak byłem podekscytowany, przystępując do lektury, tak bardzo szybko zostałem sprowadzony na ziemię. Nie będę tu oceniał każdego opowiadania z osobna, choć mógłbym. Uważam, że książka byłaby o wiele bardziej spójna i nawet lepiej by się ją czytały, gdyby kilka opowiadań w niej po prostu nie było. Chyba, że wydawnictwo stwierdziło, że ta różnorodność będzie atutem (podpowiedź: nie jest), że zaraz po opowiadaniu Lovecrafta damy paszkwil - to naprawdę nie wiem kto to zatwierdził. Ok, ale przechodząc do samych opowiadań, to krótko: "Góra, co ruszyła z posad", "Artemida o stu piersiach", "Nadciąga Cthulhu", "Ciepły", "Panienka" oraz "Opowieść psiego opiekuna" trzymają poziom i z całym przekonaniem mogę je polecić. Także w ogólnym rozrachunku książka posiada ciekawe i cuchnące klimatem lovecraftowskim opowiadania, jednakże jako całość zasługuje na tę ocenę.

Zbiór trzech tomów opowiadań w jednej książce parę naprawdę dobrych parę słabszych i trochę średnich ale nie ma słabszych wszystkie mają w sobie to coś. W całości mamy pomieszane kilka gatunków horror fantastykę, i sporo nawiązań do książek Simmonsa jak hyperion czy też trupia otucha.

Powinnam napisać bardzo długi komentarz o tej serii, a może nawet recenzję każdej jej części. Ograniczę się jednak do kilku zdań: „Ekspansja” to fantastyczna seria – trochę przygodowe sci-fi (które, jak powiadają, nie depcze zasad fizyki), trochę thriller polityczny, a miejscami nawet horror. Ma wszystko, naprawdę wszystko, czego można oczekiwać od kosmicznej epopei. „Legion Wspomnień” to miły prezent dla czytelników, którzy przez dziewięć tomów zżyli się z bohaterami. Polecam czytać go albo w trakcie (chronologicznie), albo – jak ja – dopiero po zakończeniu całej serii. „Oberon” to zdecydowanie moje ulubione opowiadanie, choć wszystkie były znakomite. Ocena tego tomu jest moją oceną całej serii: dzieła spójnego, epickiego, w którym każda część składa się na porywającą opowieść ze wspaniałą kulminacją. (Sam "Legion Wspomnień" to takie 7,5/10)

Książka to zbiór opowiadań trzech o przygodach Bauchelajna i Korbala Broacha. Bohaterach którzy pojawili się w serii Malaziańskich księgach poległych. Książka ciekawa przepełniona czarnym humorem przybliżająca nam postaci głównych bohaterów oraz ich lokaja Emancipora Reesa który dla mnie jest najciekawszą postacią. Minusem książki jest pomieszanie kolejności opowiadań to znaczy czas opowiadania trzeciego toczy się bezpośrednio po pierwszym a drugie w znacznym odstępie czasowym po pozostałych dwóch

📦 Zdejmuję z półki (i z siebie kurz) 💡 📡 Połącz i zrozum – czyli futurologia na chłodno, nie na haju 🤖 📘 Łukasz Lamża nie zabiera nas w kosmiczną odyseję z robotem w roli Mesjasza, tylko... zaprasza do warsztatu. Bierze na stół rozkręconą przyszłość, ogląda trybiki, analizuje śrubki i tłumaczy, dlaczego ten android jeszcze nie poda Ci kawy – chociaż bardzo by chciał. 💡 To nie jest książka „wow” z tanim efekciarstwem. To książka „aha” – o świecie, który dzieje się teraz, tylko nie zawsze go dostrzegamy. Lamża z dziennikarską precyzją i pasją naukowca rozbraja wielkie techno-wizje: od robotów humanoidalnych, przez spersonalizowane media, po edycję genomu. I nie przeraża – wręcz przeciwnie, budzi szacunek do detalu. 🔍 Styl? Klarowny, gawędziarski, chwilami zadziorny. Autor wie, kiedy przystanąć przy ciekawostce, kiedy zadać trudne pytanie, a kiedy mrugnąć do czytelnika jak stary znajomy. Forma ramkowa i świetnie wybrane przykłady sprawiają, że można czytać na wyrywki albo od deski do deski – i nigdzie nie boli. 🧠 Czy po lekturze zmieni się Twoje spojrzenie na przyszłość? Może nie całkiem. Ale na pewno przestaniesz ją traktować jak coś z Netfliksa i zaczniesz widzieć jako ciąg logicznych, mozolnych kroków, które właśnie się dzieją – w laboratoriach, klinikach, centrach danych. 📈 Dla mnie: 8/10 - to książka, która nie krzyczy, a robi wrażenie. I choć może nie zostaje na zawsze w głowie, zostawia wewnętrzny nawyk – szukania sensu w detalach zamiast bujania w chmurach. 👁 Kilka spojrzeń w lekturę 👁 🔧 Twój robot – Marzenie o robocie-służącym to pretekst, by pokazać, jak trudne (i fascynujące!) są próby nauczenia maszyn chodzenia, mówienia i rozumienia.
 🎯 Twój świat – Spersonalizowane treści i inteligentne przedmioty tworzą nową rzeczywistość, która bardziej przypomina lustro niż wspólnotę.
 📊 Twoje dane – Gromadzone o nas informacje stają się paliwem dla algorytmów, które wiedzą o nas więcej, niż chcielibyśmy przyznać.
 🧬 Twoje ciało – Od regeneracji tkanek po edycję DNA – przyszłość medycyny to nie tylko leczenie, ale i projektowanie człowieka.
 🧠 Twój umysł – Połączenie mózgu z komputerem to nie sci-fi, tylko pytanie o tożsamość, pamięć i granice „ja”.

Diuna. Opowieść graficzna Tom 2 i 3 Czyli jak przypadkiem trafiłem do Miejskiej Biblioteki ;) Trochę czasu upłynęło od lektury tomu 1, bo jeśli dobrze pamiętam, przeczytałem ją chyba zaraz po seansie pierwszej części filmu Villeneuve. I jakoś nie mogłem się zebrać, żeby sprawdzić czy biblioteka wzbogaciła się o tom 2. A gdy już całkowicie w sposób nie planowany zajrzałem do dawno nie odwiedzanego przybytku, to ku mojemu lekkiemu zaskoczeniu byli już w posiadaniu 2 i 3 części komiksowej adaptacji Diuny. BRAWO JA :) Wrażenia? Było warto. Dostajemy porządne wydanie plus minus 180 stron graficznej opowieści otwierającego sage Herberta (Herbertów???) tomu historii planety Arrakis alias Diuny. Ciekawa kreska, wartka akcja, logicznie przedstawione wątki i wydarzenia przykuwają Naszą uwagę i pozwalają po raz kolejny zanurzyć się w ten niesamowity świat wykreowany przez autora (autorów) I mimo iż wiemy przecież doskonale jak to się kończy i do czego zmierza, to czyta się świetnie i z narastającą ekscytacją. Dla mnie, jako wielkiego fana komisów od lat, jest to kolejny przykład, jaka siła drzemie w graficznych małych perełkach, historiach rysowanych z pasją, wyczuciem i zaangażowaniem. Jeśli Kogoś z Was, moi Drodzy, ominęła jak dotąd przyjemność obcowania z taką adaptacją kultowej sagi to z całego swego małego serduszka polecam Waszej uwadze wspomniane wyżej tomy. Bo naprawdę warto poświęcić te kilka godzin na lekturę całego cyklu. Na podparcie swych słów, powiem tylko że z przyjemnością, poznał bym dalsze losy ludu pustyni i losy Paula Atrydy, przedstawione w taki właśnie sposób. 8/10 jak najbardziej zasłużenie. Ukłony i jak zawsze zapraszam do skomentowania jak Wasze wrażenia?

Druga część trylogii o Thrawnie i jego losach w służbie swojemu rodowi i Dynastii Chissów, kontynuacja całkiem ciekawego otwarcia cyklu "Chaos" ... i, szczerze powiedziawszy, książka okazała się dosyć dziwna. Przeczytałem większość powieści Zahna z GW, nie tylko te o Thrawnie, i zawsze imponował kreatywnym budowanie ciekawej akcji i umiejętnym tonowaniem jej zwrotów - a tutaj w "Wyższym dobrze" ta akcja jest bardzo nierówna; szczególnie wątki równoległe do poczynań Thrawna są momentami wręcz irytujące albo usypiające - i sam ich finał niespecjalnie przekonuje do tego, jak były od początku budowane. Główne punkty fabuły tworzące oś splatającą całą trylogię oceniam raczej pozytywnie, w szerszej perspektywie mają sens a postać i sylwetka samego Thrawna jest jak zwykle budowana hipnotyzująco - jednak pozostaje ta łyżka dziegciu, że autor jakoś nie dowiózł wszędzie jakości, do której nas przyzwyczaił. Najsłabsza część całej trylogii zdecydowanie.

Rico wcale nie chciał się zaciągnąć do wojska. Jednak skoro jego kolega to zrobił, młody chłopak poszedł w jego ślady. Droga wojskowego nie jest jednak prosta, a już na pewno nie wtedy, kiedy twoja planeta walczy z kosmicznymi robakami. Gdy ostatnio zaczęłam liczyć książki fantastyczne z lat 50. XX-wieku, które udało mi się poznać to okazało się, że jest ich zaskakująco dużo. I wydaje mi się, że dzięki temu widzę przynajmniej część z trendów i sposobów na pisanie literatury z tego okresu. Ostatnio do grona znanych mi, starszych powieści z tego okresu dołączyła kolejna. „Żołnierze kosmosu” Roberta A. Heinleina to powieść opublikowana w 1959, która z tego co mi wiadomo rozpoczęła nurt na militarną fantastykę naukową. Jeśli ktoś mnie zna, to wie: mnie militaria raczej nie interesują. Nie chodzi nawet o sceny wojenne jako takie, ale w tego typu książkach bardzo częśto autorzy skupiają się raczej na broniach i taktyce, a nie na bohaterach, co skutecznie mnie odrzuca. Ale „Żołnierze kosmosu” to nie jest tego typu powieść. Być może dlatego, że jest po porstu historia starsza i nie pisaną wcale po to, by rozbawić czytelnika pragnącego strzelania laserami i wielkich statków kosmicznych. To książka, która funkcjonuje raczej jako pewne ostrzeżenie oraz przedstawienie realiów wojennych. Książka ma konkstrukcję pamiętnika, w którym główny bohater, Rico, opisuje, jak wyglądała jego droga do wojska. Opowiada o szkoleniu, jego trudach i niebezpieczeństwach, a potem o służbie. W związku z czym nie jest to powieść akcji, a raczej opis drogi konkretnego człowieka. Jak na powieść fantastyczno-naukową, w której głównym punktem „sprzedającym” całość jest wojna z wielkimi owadami: jest ich tu bardzo mało. To chyba ta konstrukcja i skupienie na bohaterze sprawiły, że z pewnym zainteresowaniem czytałam powieść. Jednakże przyznaję, im dalej w las, tym bardziej montonna wydawała mi się całość i gdyby była dłuższa (ma niecałe 300 stron) to prawdopodobnie mogłabym mieć problem ze skończeniem jej. Jednak w tej formie była ciekawym przerywnikiem od tego, co czytam na co dzień i przy okazji zwróciła moją uwagę na kwiestie, o których zwykle nie myślę. Sam świat przedstawiony przez autora ma ciekawy potencjał. Na przykład, w tym uniwrsum pełnym obywatelem jest tylko ten, który przeszedł przez wojsko. Nie jest to obowiązkowe, co jest regularnie w powieści podkreślane, jednak jesli ktoś chce zostać politykiem czy mieć prawo do głosowania – musi zaciągnąć się na służbę. Sama idea wielkich owadów i ich wojny z ludźmi też mogłaby być interesująca, ale najzwyczajniej w świecie nie jest zbyt szczegółowo opisana. Nie wiemy do końca, o co chodzi w tym konflikcie, nie znamy pełnej stawki, bo po prostu to nie jest opowieść o tym, a raczej o drodze młodego żołnierza. „Żołnierze kosmosu” swoje lata mają i w konstrukcji powieści po prostu jest to widoczne. I choć na pewno nie jest to powieść dla każdego to jeśli ktoś ma ochotę dać jej szansę: nic nie stoi na przeszkodzie. Bo bez wątpienia ta historia wydana w 1959 roku wciąż ma swoje do zaoferowania, nawet jeśli są to inne zalety, niż współczesnego, rozrywkowego, militarnego SF.

W przeciwieństwie do poprzednich tomów, nie mam tu za dużo zwiedzania, co osobiście uwielbiałem, ale tu autor serwuje nam zwiedzanie mega konstrukcji, więc jestem mu wstanie to wybaczyć. Cała książka też skupia się wokół tych dwóch wątków, co różni ją od pozostałych, gdzie działo się mnóstwo historii naraz. Nie wiem w sumie czy to plus czy minus, ale trochę zmienił się ten styl. Mimo wszystko, humor, styl pisania i multum odniesień popkulturowych pozostał i wciąż świetnie bawi. Mamy bardzo dużo rozważań, na wiele różnych tematów. Cóż, to zawsze było nieodłączną częścią tych książek, ale tu konkretnie skupiamy się na rozważaniu nad duszą i życiem po życiu. A warto pamiętać, że Bob jest ateistą. Pewnie perspektywa bycia rozumną sondą trochę zmienia spojrzenie na świat.

W drugiej księdze dosyć szybko przechodzimy do tematu demonów i samej otchłani. Mam wrażenie ze autor chce wycisnąć z tego świata jak najwięcej, sama fabuła jak dla mnie naciągana i troche odtwórcza względem Cyklu Demonicznego. Młodsi bohaterowi są zmuszeni pokonywać podobne problemy, tylko że wszystko dzieje sie szybciej i przychodzi im to łatwiej. Ciężko wyrobić sobie tutaj więź z nimi.