Deluks

Powieść „Słowo honoru” była moim zdaniem nieco inna od pozostałych z serii o Edwardzie Popielskim. Główny bohater zestarzał się i ma w sobie więcej pokory i ludzkich słabości, niż w innych częściach. Dzięki temu staje się bardziej ludzki, choć pozostaje w nim zdecydowanie ta niezłomność charakteru i spryt z młodszych lat. Sama intryga jest dość prosta, ale interesująca. Książka wciąga od początku do końca. Uważam, że pod względem powieści z gatunku retrokryminału Marek Krajewski nie ma sobie równych wśród polskich autorów, a na arenie międzynarodowej też wysoko zawiesza poprzeczkę. Piękny styl i język powieści, a także dobra redakcja również zasługują na uwagę. Wydawnictwo Znak poczyniło tutaj postępy, bo niestety w przeszłości zdarzały się niechlujnie skorygowane i zredagowane powieści tego autora, co uważam za zbrodnię przeciwko literaturze.

Kolejna powieść o Mocku, jeszcze brutalniejsza i mroczniejsza, niż dotychczas przeczytane. Mrok, ból, brud, dewiacja i deprawacja i cały ogrom miłości, miłości najczystszej, do dziecka, młodego, dorosłego, nienarodzonego. Wszystko, co się dzieje, odbywa się dzięki miłości, za jej przyczyną ta mroczna powieść mimo wszystko nie przygnębia. Niezwykły zabieg. Autor jest niezwykłym człowiekiem i pisarzem.

Kolejny raz autor przeprowadził nas przez śledztwo w trudnych warunkach - bo w czasie wojny. Dalsze losy komisarza Wróbla tym razem wystawione są na trudne czasy. Bardzo ciekawie napisana książka, choć są momenty nudne. Ale lubię tego typu klimaty i tą serią autor wkomponował się w mój odbiór.

To było bardzo przyjemne pierwsze spotkanie z twórczością Mariusza Czubaja. Nie chcąc zaczynać od cyklu, sięgnęłam po „Półmistrza”. I mimo, że jest to raczej lekki kryminał, to znalazłam tam kilka tematów, które kupiły mnie w całości. Przede wszystkim rejs z Gdyni do Argentyny, całe 20 dni na wodach oceanu‚ na wielkim transatlantyku. Bajka. Druga rzecz - gdy uczestnikami podróży są szachiści (również ci znani z kart historii) płynący do Argentyny na olimpiadę szachową, to wiedz, że coś się dzieje. Trzy - zamknięta przestrzeń, w której dochodzi do zbrodni i główny bohater rozwiązujący zagadki, choć nadrzędny cel miał ciut inny. Czwarty temat - czas akcji, w przededniu wybuchu drugiej wojny światowej, gdy jeszcze nie wszyscy zauważają oczywiste znaki na niebie i ziemi. I po piąte - mimo, że w udziale przypadła mu rola drugoplanowa, niezrównany Gombrowicz w swoich oparach absurdu doprawiający gęby i kierujący się niczym Dali do celów koprofilicznych. W takich okolicznościach przyrody Edward Abramowski ma znaleźć na pokładzie osobę podejrzaną, o której nie wie nic. W jakim celu - tego dowiemy się z kart powieści. Nie spodziewajmy się tutaj tęgiego kryminału, niemniej lektura jest naprawdę zacna i przyjemna.

To bardzo dobra powieść kryminalna. Autor interesująco buduje narrację, odpowiednio dozuje napięcie, nie ma tu dłużyzn, zbędnych wątków. Ciekawe są też opisy ulic i zakątków Łodzi. Oczywiście dla miłośników motoryzacji swoistym smaczkiem są opisy ówczesnych samochodów. Zwraca też moją uwagę poprawność redaktorska tej książki - nie ma w niej literówek, błędów stylistycznych, co w dzisiejszych czasach niestety staje się rzadkością. Jedno, co nie podoba mi się, to wpisanie do fabuły postaci ówczesnego "najwyższego". Nie lubię "przerabiania" historycznych bądź co bądź postaci i wklejania w ich życiorysy zdarzeń, które nie miały miejsca. Wprawdzie Autor zaznacza na końcu książki, że to jest jego własna konfabulacja, ale mimo wszystko... Gdyby nie to, ocena książki byłaby wyższa.

Książka w podobnym tonie co pierwsza część, ale trzeba powiedzieć, że autor fajnie wkomponował prawdziwe postacie w fikcyjną fabułę. Fajnie to poukładał i do tego cały ten komisarz Wróbel. Naprawdę się fajnie to czyta. Sama książka może i nie jest jakaś super trzymająca w napięciu, ale za samą pomysłowość dobra nota dla książki - bo to rzadkość.

Kolejna "poznańska" książka Ryszarda Ćwirleja jest kontynuacją "Granic możliwości". Tym razem akcja toczy się w nowej Polsce, ale cała plejada bohaterów występuje tu ponownie. Jak pisałem już kiedyś, może nie jest to literatura wybitna, ale cały czas solidna. Autor ma dar obserwacji i umiejętność opisywania czasów, o których akurat pisze, do tego znajomość Poznania. Topografia miasta, gwara, obyczaje, realia nowej rzeczywistości, przemiana milicji w policję itp. - to wszystko opisuje barwnie i ciekawie. Sama fabuła oparta na kontynuacji losów bohaterów znanych też z innych książek autora, chociazby Teofil Olkiewicz czy Rychu Grubiński. To taki solidny, rozrywkowy kryminał z dynamiką i poczuciem humoru. Ja po prostu lubię takie książki.

INTRYGA i WYRAZIŚCI BOHATEROWIE! Po lekturze muszę przyznać, że naprawdę świetnie się to czytało! Wczesny PRL, bezpieka, świetnie zarysowani bohaterowie, aparatczycy partyjni i wojskowi dygnitarze - ze swoimi przywarami i zaletami. Luksusowa posiadłość, schron z trupem i taśmy z podsłuchów, mylące tropy i zaskakujące zdarzenia. Czego chcieć więcej? Wątek kryminalny doskonale balansuje z wątkami obyczajowymi. Sporo też klimatycznego HUMORU - perfekcyjnie podkreślonego przez zabawną interpretację Macieja Stuhra (perełka!). WNIOSEK: Warto, bo to specyficzna komedia kryminalna, której lektura jest zabawna i przyjemna - ale i zaskakująca!

Czubaj żegna się ze starą Pragą? Lubię czytać powieści Mariusza Czubaja, bo co tu dużo gadać, one czytają się same. Wszystko za sprawą pewnej szczególnej umiejętności którą Mariusz posiada. Czubaj bowiem należy do tych ludzie którzy potrafią zajmująco i ciekawie opowiadać różne historie. Potrafi to robić na żywo, przy kawiarnianym stoliku, podczas autorskich spotkań i co najważniejsze w pisarskiej robocie siedząc przed komputerem. Tak jest w przypadku historii Błażeja Janczara, emerytowanego policjanta. To gość któremu już nic nie musi się chcieć. Poukładał sobie życie post-policyjne i nie myśli już o dawnej robocie, ani nawet o tym, że firma potraktowała go niezbyt uczciwie, po tym jak w trakcie pewnej interwencji zastrzelił agresywnego faceta z nożem w ręku. Teraz Janczar już jest daleko od policyjnej przeszłości i prowadzi sklep ze starymi winylami na warszawskiej Pradze. Codziennie przemierza praskie uliczki ze swoim towarzyszem, jednookim psem Panem Culombo, przygląda się starej Pradze, rozmawia z ludźmi i dostrzega to co na pozór niewidoczne. Bo Praga się zmienia z każdym dniem. Przeszłość, ta pełna małych sklepików, zakładów rzemieślniczych i podejrzanych knajp właśnie pakuje walizki i szykuje się do odjazdu, za to swoje graty wypakowują deweloperzy ściągający do budowanych właśnie bloków zupełnie nowych ludzi. Oni zastąpią starą tkankę ludzką. Kończy się pewna epoka, odchodzi stara Praga i zaludniający ja tubylcy, a ich miejsce zajmują biali kolonizatorzy. Janczar należy właśnie do tych zakorzenionych tu od dawna czerwonoskórych, trzymających się jeszcze kurczowo swojego świata. Łącznikiem z dawną epoką są anachroniczne czarne płyty winylowe, na które jest coraz mniej klientów, tak jak na książki zaprzyjaźnionego z nim antykwariusza. I coraz mniej ludzi wie kim był porucznik Culombo od którego pies Janczara wziął swoje imię. Ale jest też pewien ożywczy powiew świeżości który sprawia że były gliniarz zmuszony zostaje do wyjścia z zaczarowanego kręgu codziennych rytuałów i starych przyzwyczajeń. Siłą sprawczą jest jego dziewczyna, przyjaciółka z którą żyje w niedookreślonym związku. Poczatkująca artystka kabaretowa, zajmująca się coraz bardziej popularnymi u nas stand-upami zadaje pytania które dają bohaterowi do myślenia i w konsekwencji zmuszają Janczara do próby rozwikłania zagadki zabójstw kobiet. Tym bardziej, że znalezienie odpowiedzi na pytania kto zabił i dlaczego może też stać się balsamem na rany jego własnej duszy, powstałe po śmierci jego siostry. W tej książce jest wszystko to co cenie sobie w dobrym, polskim kryminale. Ciekawa intryga, nieśpieszna akcja, mocno narysowane tło obyczajowe i świetnie ukształtowane postaci, nie tylko główni bohaterowie, ale także ci drugo i trzecioplanowi, bez których nie da się dobrze poprowadzić opowieści. A do tego wszystkiego Czubaj nie unika tematów drażliwych, czyli jego bohaterowie potrafią mówić o tym co wkurza nas wszystkich czyli o polityce. Bo jak o niej nie mówić, gdy akcja powieści toczy się w gorącym okresie przedwyborczym roku 2023. Tego nie dało się nie zauważyć i dzięki temu dostajemy kryminał a w bonusie opowieść o nas samych i przełomowym momencie naszej nieodległej historii. Książkę przeczytałem, a właściwie wysłuchałem za sprawą Kamila Prubana.

Od pierwszych stron trylogii wiadomo było jak zakończy się historia Teo, nie ma w tym zaskoczenia. Zło musi być ukarane, a wielkie zło będzie trwać dalej. Za autorem powtarzam szczerze, że będzie mi brakowało bohaterów, chciałoby się za nimi podążać , obserwować ich dalsze losy, ale słusznie, żegnam się z nimi o bladym świcie.

Łódź na początku XX wieku, tuż po rewolucji 1905r. Losy wielkich fabrykantów oraz zwykłych szarych robotników. Ciekawe tło historyczne. Fikcja literacka bardzo mocno inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Interesujące opisy robotniczego miasta, dobrze oddające trudne realia życia ówczesnych ludzi. Książka godna polecenia. Na pewno sięgnę po kolejne publikacje autora.

"Koszykowa 55" bardzo mi się spodobała! Budzący sympatię bohaterowie, bardzo wiarygodny klimat studiów, możliwość "zajrzenia" do codzienności studenta architektury i nietypowe zakończenie. Tak mnie to zachęciło, że sięgnęłam też po inną pozycję autora, już stricte architektoniczną, ale też napisaną językiem podobnie przemawiającym do wyobraźni.

I znów jestem pod wrażeniem historii bardzo ciekawej i niespiesznie prowadzonego śledztwa. Do tego klimat małej, zamkniętej w swoich tajemnicach, górskiej społeczności, świetnie wykreowani bohaterowie i mocno dopracowana fabuła, gdzie nie sposób przewidzieć zakończenia (przynajmniej w moim przypadku😁). Ciekawie i intrygująco.

„Pięć martwych psów” Michała Sýkory to powrót do świata i bohaterów znanych z pierwszego tomu, co od razu buduje poczucie ciągłości i literackiej spójności. Autor nie traci czasu na zbędne wprowadzenia, tylko szybko wciąga czytelnika w mroczny, realistyczny klimat opowieści. Już od pierwszych stron czuć, że mamy do czynienia z kryminałem dopracowanym i świadomie poprowadzonym. Osią fabuły są dwa różne przestępstwa, które początkowo wydają się całkowicie niepowiązane. Sýkora bardzo umiejętnie dawkuje informacje, pozwalając, by z czasem poszczególne elementy zaczęły się zazębiać. To właśnie ten proces odkrywania zależności sprawia, że napięcie systematycznie rośnie a ciekawość czytelnika ani na moment nie słabnie. Na duży plus zasługują wyraziste, wiarygodne postaci, które nie są jedynie tłem dla intrygi. Ich motywacje, słabości i decyzje wypadają naturalnie co dodatkowo wzmacnia realizm całej historii. Niektóre wątki są całkowicie niespodziewane i wręcz wstrząsające, pozostawiając po sobie mocne emocjonalne wrażenie. Zakończenie zaskakuje i długo nie daje o sobie zapomnieć, jednocześnie otwierając przestrzeń na dalszy ciąg. To finał, który nie tylko domyka opowieść ale też rozbudza apetyt na więcej. Mam ogromną nadzieję, że autor zdecyduje się na kolejne tomy, bo ten cykl zdecydowanie ma jeszcze wiele do zaoferowania.

Prostodusznych postaci perypetie przeplatają się w klimatycznej, mocno umownej, wprawiającej w dreszcz historii terroru. Terroru fizycznego, jak i do głębi psychologicznego, czego najlepszym przykładem jest niedoszła zakonnica, Weronika, na drodze do apostazji, jakże uzasadnionej. W ten układ wtłoczono też trochę ironicznego humoru, który momentami jawnie przybiera barwy groteski. Powstaje z tego mieszanka w paru miejscach wybuchowa, a w paru miejscach dziwna i komiczna. Przyzwyczaić się trzeba, fakt, i lubić takie literackie kombinacje. Ja doceniać się je staram, aczkolwiek w tym przypadku brakuje jeszcze doświadczenia pisarskiego autora, myślę, niemniej w przyszłości może z tego coś ekscytującego się w interesujący sposób rozwinąć..

Robert Małecki po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem polskiego kryminału. Seria z Marią Herman i Olgierdem Borewiczem to nie tylko trzy świetnie skonstruowane historie kryminalne, ale też głęboka, emocjonalna i poruszająca opowieść o ludzkich demonach, winie i odpowiedzialności. Nie ma tu lepszego i gorszego tomu. Każdy jest świetny, dobrze prowadzony fabularnie i poruszający! „Zapadlina” to część, która prowadzi swoich bohaterów na skraj emocjonalnej wytrzymałości. W tym tomie autor jeszcze mocniej (o ile to w ogóle możliwe) zagląda w ludzką duszę, pokazując, że przeszłość zawsze ma swoją cenę, a granica pomiędzy winą a niewinnością potrafi być naprawdę cienka. W tej serii Małecki tworzy bohaterów dalekich od ideału. Zarówno Borewicz, jak i Herman nie są krystaliczni. Ba! Wręcz przeciwnie. To „brudni” gliniarze, którzy wracają do „brudnych” spraw sprzed lat, sami walcząc z własnymi słabościami i demonami z przeszłości. Popełniają błędy, czasem naginają zasady, a jednak w jakiś dziwny sposób nie da się ich nie lubić. Mają w sobie surowość i upór, ale też wewnętrzną siłę i lojalność. Są twardzi, kierują się własnym kodeksem moralnym i, mimo wszystko, potrafią z odwagą ponieść konsekwencje swoich czynów. To niesamowite, że Ci nieidealni, mroczni i zagubieni w sobie bohaterowie potrafią tak bardzo uwieść czytelnika. Nie wiem, czy w jakiejkolwiek innej książce zdarzyło mi się coś podobnego. Reasumując, cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują Cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują zachować człowieczeństwo w świecie pełnym brudu, bólu i cieni. To cykl, który wciąga, porusza i na długo zostaje w pamięci. To historia pokazująca, że szarości i czerń to kolory, które zbyt często próbujemy pokolorować. Polecam! Zdecydowanie warto sięgnąć po tę serię. Jestem pewna, że nie zawiedzie zarówno pod względem kryminalnym, jak i emocjonalnym.

Galeria nietuzinkowch postaci, niewymuszony humor, dbałość o najmniejszy szczegół przedstawionego świata - to wszystko sprawia, że książkę czyta się świetnie, w przedwojennym Poznaniu poczuć się można jak w rodzinnym mieście, a każdego bohatera zdaje się znać jak wieloletniego znajomego. To wszystko sprawia jednak, że sama akcja toczy się wolno, a mnogość bohaterów momentami wywołuje mętlik, a to dla kryminału musi być łyżka dziegciu. Mimo tych kilku słabości moje pierwsze spotkanie z autorem wypadło bardzo dobrze.

Bardzo dobra powiesc, trzyma styl i poziom tomu pierwszego, choć przyznam ze momentami sie dłużyło z powodu nadmiaru opisow bokserskiego "mordobicia". Wole Teo Coppera niz gangstera :). Jednak i tak ogromne pochwały za dopracowanie wątków : codziennosc sxarego człowieka z Poloni, psychoanaliza, kryminalistyka, świat gangsterow, i to wszysto osadzonevw latach 20. Odnosze wrazenie, ze wymagalo to dokladnego reaserchu i wiele pracy, w porównaniu z przecietnym kryminałem. Zakończenie fenomenalne!

Czyżby ostatnie spotkanie z Wachmistrzem i radcą Abellem? No na to wygląda. Dobre jak zwykle dobre tylko co ja teraz będę czytać. To takie kryminały w stylu noir. Ale czyta się to na jednym wdechu ...co prawda po lekturze człowiek ma czasem ochotę pójść i się ociaptać w wodzie, bo jakby trochę tego brudu z lektury na paluchach zostawało. Ale to się właśnie ceni w dobrej książce. Mocna końcówka serii (jeżeli autor dotrzyma słowa) koniec II wojny światowej, zmiana warty na świecie totalny dom wariatów a w tym wszystkim nasi bohaterowie i ich ostatnia akcja. Historia zaczyna się od próby odnalezienia teścia radcy a kończy na szukaniu poniemieckiego archiwum. W tym wszystkim są i naziści, i żołdaki z armii czerwonej pojawiają się Polacy. No i zaczyna się, kto kogo przechytrzy i okaże się szybszy. Historia toczy się sprawnie szybko a koniec nieco zaskakuje. No i pytanie czy autor się złamie i jednak będzie odcinał kupony czy zakończy całość tak jak jest?

To moje czwarte spotkanie z komisarzem Bernardem Grossem i wszystkie były nadzwyczaj udane. Pierwsze 3 tomy oceniłem na 9 tym razem akcja była dla mnie odrobinę mniej ciekawa mniej dynamiczna zatem przyznałem oczko niżej.. Cenię twórczość Roberta Małeckiego i chętnie do niej wrócę aby dokończyć cykl z Grossem. Mam już za sobą trylogię z Markiem Benerem, z pewnością przeczytam kolejne pozycje.