Deep Cuts

„Deep cut” to angielskie określenie na takie utwory, które nie zostają singlami promującymi albumy, nie są grane w radiu i znają je tylko ci fani, którzy naprawdę potrafią zagłębić się w czyjąś twórczość muzyczną. To piosenki spoza mainstreamu, schowane gdzieś w środku albumu, mniej popularne, takie, które trzeba samemu odkryć.

Percy kocha odkrywać muzykę, to jej całe życie – choć sama na niczym nie gra ani nie śpiewa, doskonale zna historie wielu muzycznych gwiazd i pasjami o nich pisze w chwilach wolnych od koncertów. Ma też świetną intuicję i potrafi rozpoznać, czy coś może zostać hitem – albo co zmienić w utworze, by tak się stało. Kiedy więc poznaje Joego, który marzy o życiu z grania muzyki i śpiewania, od razu nawiązuje z nim przyjacielską więź, która szybko przeradza się w coś więcej. Być może jednak wspólna pasja do muzyki to za mało, by uczucia mogły w pełni rozkwitnąć – a może przeciwnie, za dużo.

Historia, którą serwuje nam Holly Brickley, to rozpisana na wiele lat opowieść o dwójce ludzi, którzy nieustannie wokół siebie krążą, ale z różnych powodów nigdy nie trafiają na tę samą orbitę. Muzyka przyciąga ich do siebie jak magnes, ale jednocześnie staje się przeszkodą dla uczuć, które się pomiędzy nimi rodzą. Zarówno Percy, jak i Joego poznajemy na początku ich dorosłego życia i z biegiem fabuły obserwujemy, jakich wyborów muszą dokonywać i jakie decyzje podejmować, aby osiągnąć to, czego pragną. Muzyka niewątpliwie ich ze sobą łączy – oboje widzą, że mogą sobie nawzajem dać coś istotnego, ponieważ ich talenty i muzyczne wyczucie doskonale się uzupełniają. Okazuje się jednak, że kiedy do głosu dochodzą ambicje, często nie idą w parze z uczuciami, które rodzą się gdzieś pomiędzy pisaniem tekstów i układaniem melodii. Percy i Joe coraz bardziej się od siebie oddalają, choć uczucia, w przeciwieństwie do wielu hitów jednego lata, nigdy nie przemijają. I tną coraz głębiej.

Autorka zabiera też czytelnika w niesamowitą podróż wehikułem czasu prosto do początku XXI wieku – do czasów płyt CD, sklepów muzycznych i zupełnie innego obcowania z muzyką niż dzisiaj, w dobie tak łatwego dostępu do nowych i starszych albumów za pomocą serwisów streamingowych. Akcja rozpoczyna się w roku 2000 i ciągnie się właściwie przez całą pierwszą dekadę nowego stulecia, rzucając też światło na rozwój i zmiany branży muzycznej, a w tle zahaczając także o przemiany społeczne i polityczne, które następują po najbardziej wstrząsającym dla Amerykanów wydarzeniu, czyli zamachach na World Trade Center. Bohaterowie tej książki to młodzi ludzie, którzy chcą czegoś innego niż poprzednie pokolenie, a swoje obawy, nadzieje i marzenia wyrażają właśnie za pomocą muzyki. Pobrzmiewają tu echa hitów czołowych artystów poprzednich dekad, z Johnem Lennonem, Davidem Bowiem i Janis Joplin na czele, tworząc ciekawą aurę z jednej strony tęsknoty za muzyką lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, a z drugiej świeżości wprowadzanej przez scenę muzyczną lat dwutysięcznych – która dla nas, z perspektywy ćwierćwiecza, już też wprowadza nostalgiczny klimat.

Nie da się ukryć, że „Deep cuts” to książka bardzo skierowana do osób wtajemniczonych w muzykę ostatnich dekad XX wieku i początku XXI wieku, zwłaszcza amerykańską, skupioną szczególnie na kapelach i artystach indierockowych. Moje zainteresowania muzyczne sięgają nieco innych kierunków, dlatego muzyka, którą zachwyca się Percy, jest mi w dużej mierze nieznana – nie odbierało mi to jednak przyjemności z czytania. Percy potrafi doskonale wypowiadać się o muzyce, analizować ją na wiele różnych sposobów i bije z tego szczera radość i niesamowita pasja, z pewnością także podzielana przez samą Holly Brickley, która, mam wrażenie, chciała w pewien sposób oddać hołd swoim ulubionym muzykom. I to się udało świetnie.

Jeśli lubicie książki o ludziach, którzy swojej pasji poświęcają się w stu procentach, a także historie o burzliwych, trudnych miłościach – „Deep cuts” to książka dla Was.

Sandra Popławska