Davenportowie

Ann za wszelką cenę chce wyrwać się z rodzinnego domu w Walla Walla – niewielkiego miasteczka w stanie Waszyngton. Okazja do wyjazdu nadarza się, gdy zostaje przyjęta na letni staż w Nowym Jorku. Na miejscu okazuje się jednak, że jej opiekun wyjechał do nowej pracy, a Ann nie jest już tam nikomu potrzebna.... Opis z okładki sugeruje mroczny, pełny okultyzmu kryminał, to co znajdziemy w środku nieco od teo odbiega. Jasne, opisy samego kompleksu i ogródu pełnego trujących roślin można uznać za 'dark akademie', ale nie czułam wcale mroku. Wydobywały piękno renesansowej sztuki, ale nic poza tym. Co nie znaczy, że mi się to nie podobało, po prostu zabrakło grozy czającej się w cieniach antyków. Opisy były niezwykle obrazowe, pozwalające się przenieść czytelnikowi do danego miejsca. Podobało mi się to jak autorka otaczała nas sztuką. Akcja rozwija się tu bardzo powoli. Głównie skupiamy się na przemianie wewnętrznej głównej bohaterki spowodowanej różnymi doznaniami z jej nowego życia. Jak początkowo ten powolny styl mi nie przeszkadzał, tak w okolicach dwusetnej strony powoli zaczynał mnie drażnić. Chociaż, to może za mocne słowo. Zgrzytać? Po prostu zabrakło tego obiecanego mroku. Mimo licznych napomknięć o badaniach jakie prowadziła Ann – tłumaczeniu zapomnianych tekstów, pracy z antykami, stopniowym zagłębianiem się w świat magii, okultyzmu i tarota – my, czytelnicy nic na ten temat nie wiemy. Rozumiem, że przez większą część książki starania bohaterów spełzały na niczym, ale moim zdaniem fajnie byłoby dopuścić czytelnika do tego świata. Pokazać chociaż część wyników ich ciągłej pracy. Pozwolić nam poczuć ten zawód i presję. Bo co z tego, że wiemy że Ann, Patrick i Rachel zgłębiają tajemnice tarota, jeśli my sami na ten temat nic nie wiemy? To mogłoby wprowadzić mrok do fabuły😒 Niewątpliwym atutem Kart są bohaterowie. Niezwykle ciekawi, szarzy, przyciągający...Zaczynając od Patricka, który w pierwszej chwili jawi się jako pewny swego optymista, przez innych uważany za dżentelmena, później objawia swoje fanatyczne zapędy. Rachel, która jest powszechnie uważana za niebywale uprzejmą i intligentną młodą dziewczynę, okazuje się mieć swoją mroczną stronę. Nasza główna bohaterka Ann, początkowo zagubiona i skrzywdzona dziewczyna, która powoli odkrywa prawdziwą siebie. I Leo punkowy buntownik ogrodnik, który ma jednak jasne zasady, których się trzyma. Możecie mi wierzyć, że na ich temat chciałam napisać o wiele więcej, bo to jak została poprowadzona ich kreacja, to jak bohaterowie widzą siebie nawzajem, jak powoli odkrywają kolejne karty, jak skomplikowane relację ich łączą...jest tu CZYSTYM ZŁOTEM, nie chce wam jednak psuć zabawy😉 Dodatkowym plusem jest wątek romantyczny. Jest tak niewielki, że mogłam go w całości pominąć🖤😎 Akcja rozkręca się dopiero pod koniec i nie pozwala nam na odłożenie książki na później. Zakończenie jest spójne i logiczne, przez co jednak przewidywalne i powoduje niedosyt... Nie zostaje też wyjaśniona pewna kwestia na temat mamy Ann, mam co prawda swoją teorię, ale w żaden sposób nie jestem w stanie jej poprzeć😒😑 Ostatecznie 4,3/5☆ co mnie samą dziwi bo raz, że brakowało mi grozy, dwa te zakończenie..., ale naprawdę nie jestem w stanie ocenić tego niżej😩🖤

Ogólnie bardzo sympatyczna książka i mega przyjemnie się ją czytało, tak lekko i bardzo szybko. Była to naprawdę fajna historia, ale jakby coś mi w niej brakowało… strasznie też irytowało mnie zachowanie głównej bohaterki, Aureli.. Mimo że historia mi się podobała, to aż tak nie zachwyciła żebym myślała o przeczytaniu jej kolejny raz..

"Bogobójczyni" to książka, która zdecydowanie trafiła w mój gust czytelniczy, właśnie taką fantastykę lubię. Bawiłam się z bohaterami świetnie, dopingowałam ich w poczynaniach i liczyłam na szczęśliwe zakończenie, ale że to dopiero pierwszy tom serii to muszę jeszcze trochę poczekać, aby się dowiedzieć, czy wszystko skończyło się w moich oczach pomyślnie ;) Drugi tom już czeka na mnie na półeczce więc mam nadzieję, że niebawem powrócę do tego świata i poznam dalsze losy bohaterów. Polecam serdecznie!

Na początku sam opis rodziny jedzącej posiłek w gdzieś na mieście ,mnie nie przekonał a kolejne sceny aż do pierwszego razu gdy bohaterka staje się niewidzialna ,były jak bełkot albo jak zgrzyt i niewiele zrozumiałam ,poza faktem rywalizacji dwuch prymusów i checią zepchnięcia ze sceny "rywala". Później dałam się wciagnąć w historyjkę nastolatki zmagającej się z problemami bycia na siłę tą pierwszą i najlepszą uczennicą,kontra ukrywanie tego,że pochodzi z biednej rodziny i wstydzi sie ,że rówieśnicy mogli by to odkryć. Tu mamy akcję,bo mimo niechęci do swojego największego szkolnego "rywala",to właśnie jego uważa za najmądrzejszego i postanawia poprosić go o pomoc i wytłumaczenie zjawiska swojej niewidzialności. Książka wciąga, chociaż sam romans bohaterów nie jest czymś odkrywczym i przewidziałam go na samym początku -opis biurka Henrego w jego pokoju i zdjęcie odbierania jakiegoś wyróżnienia,gdzie pozują oboje z Alice- samo to zdjęcie już mogło jej zasugerować jakieś zauroczenie z jego strony. Dodam jeszcze że zaznaczenie gdzieś na pierwszej stronie ,że książka nadaje się tylko dla pokoleń Z i afla , jakby ...można było zaznaczyć że jest przedewszystkim przeznaczona dla nastolatków i że może być niewystarczająco dobra dla dorosłego a nawet starszego czytelnika. Nie mniej wracając do fabuły , kulminacja wywalenia bohaterki ze szkoły wycisnęła łzy, a rzadko płacze czytając książki.

Bardzo liryczna odsłona znanego mitu. Na stronach tej powieści znajdziecie nie tylko historię Psyche i Erosa. Równolegle do głównej akcji mamy okazję poznać Helenę w dniu jej ślubu, a nawet zajrzeć do Agamemnona przed wypłynięciem na Troję. Wciągnęłam się w świat pełen emocji i zawiłych intryg. Przy okazji odświeżyłam sobie pamięć o niektórych bohaterach z greckiej mitologii.

bardzo miła, przytulana książka. kojarzy mi się z ciepłym kocykiem, herbatą i kominkiem. wciągnęłam się od pierwszych kartek dzięki łatwemu językowi oraz fabułę. (ratowanie księgarni! kocham!) bohaterowie również super. a szczególnie! waga rodziny, jej bliskość — podoba mi się, że zostało tutaj to podkreślone. polecam wam na zimowe wieczory, żeby poczytać o ludziach, którzy poświęcają się i wspierają nawzajem. wątek romantyczny również słodki i nienachalny.

,,Wszystko co lśni" czyli idealne połączenie prawdziwej historii i magii. Paryż. Dwór Marri Antoniny bawi się w najlepsze, podczas gdy biedni głodują i ledwo wiążą koniec z końcem. Nie powinno być dla nikogo zdziwieniem, że bunt powoli narasta w sercach biednych mieszkańców miasta miłości. W tym świecie Camille jest zmuszona opiekować się swoją młodszą, ukochana siostrą. Razem walczą o przetrwanie w tych ciężkich czasach. A brat pijak i hazardzista nie pomaga im tylko podkopuje pod nimi co raz głębsze dołki. Camilla, która jako jedyna z rodzeństwa odziedziczyła po matce magię, robi wszystko aby ich utrzymać przy życiu. Gdy ich brat przekracza pewną granicę, Camille ma dość. Chce ratować siebie i Sophie za wszelką cenę. Sięga wtedy po mroczną magię, która pozwala przybrać jej nową tożsamość. Staje się owdowiałą baronessa, które ma szczęście w kartach. Powoli nawiązuje tam znajomości i mimo początkowej niechęci do szlachty, zaczyna część z nich lubić. Problem pojawia się, gdy jako biedna dziewczyna poznaje konstruktora balonów, w którym się zakochuje i to nawet z wzajemnością!! Tylko naukowiec nie jest zwykłym chłopcem, jak się mogło na początku wydawać... Jest kimś ważnym w tym świecie. A Camille nadal jest tylko córką drukarza. Magia może i jest zakazana we Francji, jednak dwór w Wersalu aż nią kipi. Niestety nie ma tylko dobrych magów. Są też, którzy mają mroczne zamiary i nic ich nie powstrzyma aby dopisać swego...

Lubicie odkrywać tajemnice? Dlaczego? "Znak i Omen" zapoznaje nas z Valeą, która ukrywa się wśród ludzi i prowadzi życie takie samo jak wszyscy. Pracuje w gospodzie i bibliotece, by mieć za co żyć. Tak naprawdę jest wiccancką i ukrywa swoje pochodzenie oraz moce. Gdy w gospodzie zaczepiają ją pijani mężczyźni pojawia się przystojny młodzieniec (strzyga), który staje w jej obronie. Ta noc zmienia wszystko i Valea nie może o nim zapomnieć, a wszystko coraz bardziej zaczyna się komplikować. Początek jest tak emocjonujący, że czytałam go z wypiekami na policzkach. Później towarzyszył mi smutek, który czuła także bohaterka. Gdy dochodzi znowu do spotkania się Valei z jej obrońcą to jestem, aż wściekła na nią za jej zachowanie i podejrzenia. Byłam w szoku, gdy Valea wróciła do swojego rodzinnego domu po takim czasie ukrywania się, dowiedziała się takich rzeczy i jeszcze miała poznać zadanie od swojego dziadka. Zadanie mnie zszokowało, ale i to czego się dowiedziała przed nim. Nie spodziewałam się w sumie tak smutnego i oschłego spotkania. Oczywiście doszło też do ponownego spotkania Valei i Nikolaia, ale nie takiego ich spotkania się spodziewałam. Wydarzeń było coraz więcej, tajemnice coraz bardziej się odkrywały i wielu z nich się nie spodziewałam. Oczywiście zawsze, gdy wszystko zaczyna się układać to zaraz musi się zacząć walić jedno po drugim. Szok gonił kolejny, a ja płakałam i złościłam się. Bardzo zżyłam się z bohaterami, przygotujcie się na to, że są tu także śmierci, które mnie osobiście mocno zabolały. Jest dużo akcji i ich zwrotów, jest walka, namiętność, szczęście, ale także ból i smutek. Każdy z bohaterów był inny, skrywał inne tajemnice i przeszłość. Najbardziej tajemniczą postacią jest tutaj Valea, ponieważ nie wiemy o niej w zasadzie za wiele, gdyż ona sama nie do końca pamięta swoją przeszłość. Zakończenie jest bolesne i trudne, a ja tak bardzo chciałabym wiedzieć co jest dalej. Współpraca recenzencka: @wydawnictwojaguar

Wciągające fantasy, choć momentami czuło się, że jest bardziej skierowane do młodszych czytelników i niektóre zachowania bohaterek były dość spłycone, dziecinne lub nie aż tak zagłębione jakbym tego oczekiwała (dlatego trochę zawiodło pod tym względem, szczególnie, że cała historia ma naprawdę duży potencjał). O wiele bardziej podobał mi się wątek romantyczny Rose (Shen lo the man that you are), bo z kolei ten u Wren po pierwsze mnie zaskoczył, bo miałam nadzieję, że będzie mieć romans z przydzielonym do niej strażnikiem, a nie przydzielonym do kogoś innego? Ale szczególnie zaskoczyła mnie jej postawa gdy nagłe postawiła "granicę" między ich relacją, trakując to nagle jako tylko przelotny romans kiedy widać było, że Tor brał to nieco poważniej i ona sama wydawała się w nim zakochana? Jakby, czemu w ogóle z nim flirtowałaś jak nagle stwierdzasz, że to nie ma sensu 😭 No ale nic! Ciekawi mnie jak to wszystko potoczy się w drugim tomie, łącznie z jej relacją z Alarikiem, choć trochę martwi mnie motyw trójkątu miłosnego na który natrafiłam gdzieś w spoilerach, ale mam nadzieję, że nie będzie tak źle jak myślę. Co do samych czarownic, choć mam wrażenie, że powinnam czuć się, że stoję po ich stronię, tak momentami były strasznie irytujące, jakby wcale nie szukały zjednoczenia tylko dokładnie tego samego co u człowieka, którego nienawidziły—władzy. Plus, nie podobał mi się sposób w jaki potraktowały Rose (przynajmniej na początku) uważając, że mają do tego prawo, kiedy ona dosłownie nic im nie robiła, a one same wymusiły na niej przyjście do wioski, nagle oczekując, że wszystko od tak zaakceptuje żyjąc całe życie w kłamstwie. Ale! Reasumując. Jeśli ktoś chce poczytać coś z akcją, przeplataną chumorem i wątkami romantycznymi to ta książka jest w sam raz. Choć trzeba liczyć się z tym, że nie można oczekiwać od niej zbyt wiele!

Myślę że to jedna z lepszych książek jakie do tej pory czytałam. Zakończenie było trochę przewidywalne choć podejrzewam że tylko dla mnie nie chce zdradzać zbyt dużo z fabuły książki, ale mogę powiedzieć że w połowie obstawiałam kim była winna osoba. Jedyny minus tej książki to bardzo długie i męczące opisy budowy i architektury sanktuarium , choć pomimo tego książka nadal zasługuje na wysoką ocenę. Moją ulubioną postacią był chyba mistrz Thomas. Podsumowując i nie przedłużając gorąco polecam i nie zawiodłam się na niej. Szkoda tylko że tak długo czekała bym ją przeczytała.

To dość ciekawa historia, która mimo spokojnej narracji potrafi wywołać emocje i zostać w głowie na dłużej. Choć momentami lektura trochę mi się dłużyła i brakowało akcji, całość oceniam pozytywnie. Mam jednak wrażenie, że opowieść o kimś, kto co roku zaczyna wszystko od nowa, o kimś, kto co 365 dni jest zapominany przez innych, miała znacznie większy potencjał. Tommy to bohater samotny, doświadczony przez los, ale jednocześnie niezwykle silny i zdeterminowany. Jego historia wywołuje u czytelnika sporo emocji, inspiruje i z pewnością skłania do refleksji. Polecam, jeśli macie ochotę na coś bardziej spokojnego, ale z mocniejszym przekazem ;)

Powiem tak książka jest smutna, jest dużo bólu, cierpienia do tego jeszcze demony przeszłości cały czas dopadają bohaterkę ale pomimo tego wszystkiego lubię historię Blanki i Alana.Bohaterka gdy była mała i zobaczyła śmierć swojej matki przez całe życie chciała zemsty i sprawiedliwości i uczyniła to i Blanko jestem pod wrażeniem że potrafisz grać dwie inne osoby i że na tyle byłaś odważna by nie wciągać dalej w to Alana, mam nadzieję że będziesz szczęśliwa już do końca dni i jeden dzień dłużej.Alanie mam nadzieje że wyrwałeś się z tego mrocznego świata,jesteś wolny i żyjesz życiem którego chciałeś.

Poczucie bezsilności to chyba najbardziej depresyjne uczucie, jakie może człowieka dopaść.* Są tytuły, które czasami wręcz nam „wyskakują z lodówki”, dla mnie w pewnym momencie właśnie były to książki Julii Maj. W końcu po nie sięgnęłam, tylko czy były one dla mnie? Hania jest mężatką i matka dwójki dzieci. Kiedyś zakochana w meczu, spełniającą się jako pani domu i pracująca na pół etatu. Teraz mocno nieszczęśliwa, bo miłość odeszła przez codzienne problemy, ale i brak szczerych rozmów, zrozumienia oraz postawę męża. By zrobić coś dla siebie, zapisuje się na kurs prawa jazdy na motocykle. Tam poznaje Tomka, który początkowo pomaga jej tylko w zdaniu prawka, ale z czasem pojawia się uczucie. Czy na tyle silne, by porzucić męża i zrobić rewolucję w życiu dzieci? Nie da się ukryć, że obie książki są opisane bardzo dobrze. Pod względem językowym nie było się do czego przyczepić, autorka potrafi pisać stylem lekkim i - pomimo tematów - przyjemnym w odbiorze. To głównie dlatego (oraz przez objętość) obie części czyta się wręcz ekspresowo. Warto też wspomnieć, że to opowieść bardzo życiowa, porusza tematy małżeństwa, zdrady, poszukiwania szczęścia, ale i samego siebie. Autorka przybliża też relacje międzyludzkie i ukazuje, jak skomplikowane mogą być. Przede wszystkim jednak losy Hani skłaniają do przemyśleń na temat podejmowanych przez nas decyzji oraz ich konsekwencji. Jak widać, to tytuły dobre i zmuszające do myślenia, ale muszę być szczera i przyznać, że ja od tej historii się odbiłam. Nie mówię, że była mi obojętna, bo często się irytowałam, denerwowałam i byłam sfrustrowana, ale to chyba jedna z tych opowieści, którą każdy inaczej oceni, bo jest na innym etapie życia. Obecnie nie rozumiałam, czemu robi teraz tyle złego sobie, dzieciom, mężowi i nawet Tomkowi. Wystarczyłyby szczere rozmowy, a jeszcze prędzej zatrzymanie się przed podjęciem decyzji i pomyślenie czy faktycznie tego chcemy, czy naprawdę czujemy to, co czujemy. No ale to życie i przeżywamy je raz. Czy polecam? Trudno powiedzieć, wiem za to, że jedni będą losy Hani przeżywać, a inni - jak ja - nie do końca je pojmą, bo wiele rzeczy można by było zrobić inaczej. #booktour #btzzarecenzowani @zarecenzowani @julia_maj_autorka_wamp

Czy naprawdę, jak to głoszą wszelkie slogany motywacyjne, warto marzyć? Lucy to dziewczyna, którą stanowczo zbyt mocno doświadczyło życie. Gdy los zaczął się do niej uśmiechać pod postacią matczynej miłości do małego chłopca, brutalne realia uniemożliwiły jej jego adopcję. W najgorszym momencie swojego dorosłego życia, Lucy dostaje kolejną szansę - wzięcia udziału w nietuzinkowym konkursie, w którym wygrana wiąże się z bezcenną nagrodą. Pełna desperacji, Lucy wraca na tajemniczą wyspę, będącą w przeszłości jej bezpieczną przystanią, by zawalczyć o przyszłość swoją i ukochanego chłopca. Tam zostanie zmuszona do stawienia czoła dawnym demonom. Książka "Gra w życzenia" to niesamowicie urocza opowieść o tym, że czasem marzeniom należy dopomóc. W świecie, w którym każdy mierzy się ze swymi problemami, tylko obecność innych ludzi może przynieść pociechę. Ostatecznie to nie wielka wygrana czy majątek przynosi szczęście, a relacje, które możemy dzięki tym dobrom pielęgnować. Choć spodziewałam się po książce zupełnie czegoś innego, kończę lekturę zupełnie usatysfakcjonowana. "Gra w życzenia" przypomina o tym, jak ważne są więzi międzyludzkie i udowadnia, że na swej drodze warto szukać życzliwych osób. Dodatkowo robi to w sposób niewymuszony, pod postacią uroczego romansu - nic, tylko czytać.

Kupiłam tę książkę dawno temu i skusiła mnie…okładka. Pierwsze podejście? Odpadłam po 30 stronach. Ale ostatnio wróciłam do świata Antonowów i Fiodorowów i przepadłam! Jest to opowieść o dwóch skłóconych rodach czarownic - Antonowów i Fiodorowów. Mamy tu walkę kobiety kontra mężczyźni, stare urazy, nielegalne interesy i magię, która bezlitośnie miesza w życiu wszystkich bohaterów. W samym środku tego chaosu poznajemy Maszę i Dimę, którzy zakochali się w sobie bez pamięci, choć nigdy nie powinni. Po latach ich drogi znów się przecinają i wtedy zaczyna się wszystko sypać. Nie chcę zdradzać zbyt wiele z fabuły, ale uwierzcie mi dzieje się tu duużo. Tragiczne wydarzenia przeplatają się z momentami czułości, a intrygi i rodzinne konflikty nie pozwalają na nudę. Jest śmierć, jest zemsta i zakazana miłość. Ulubione postacie? Bardzo polubiłam Maszę ( choć ma swoje za uszami ) oraz Lwa ( który też ma tu swój wątek z pewną Antonową, ale nie będę więcej spoilerować) najmłodszego z Fiodorowów. Autorka świetnie oddaje udrękę bohaterów i ich rozdarcie między obowiązkiem wobec rodziny a własnym sercem. To historia pełna magii, zdrad i namiętności, którą czyta się błyskawicznie. Świat jest na tyle dobrze zbudowany, że trudno się w nim pogubić. Jeśli lubicie retellingi klasyków (tutaj kłania się Szekspir i jego Romeo i Julia) mroczny klimat, motyw enemies to lovers, rodzinne wojny i magię w nowoczesnym wydaniu to ta książka może Was totalnie wciągnąć. Czy to była historia idealna? Nie. Czy żałuję drugiego podejścia? Zdecydowanie nie!

Cyrus to chyba mój kolejny książkowy mąż. Po wydarzeniach kończących 1 tom bardzo ciekawa byłam tej postaci, czy będzie tak złożona jak mi się wydaje. I nie pomyliłam się. Kłótnie Alizeh z Cyrusem to po prostu wisienka na torcie. Między tą dwójką jest niesamowita chemia, aż bucha z kartek płomieniem. Na scenę wkracza ponownie Kamran, co wywoła nie małe zamieszanie. Czy poza rozwojem relacji było tak dużo wydarzeń fabularnych? Nie, ale powiem szczerze, że tutaj tego nie odczułam, bo padały tak mocne dialogi, że aż piszczałam pod kocem podczas czytania. Ocena:10/10. Pakt z diabłem, niewypowiedziane pożądanie i dworskie intrygi. Arcydzieło, nie książka.

"Zanim odejdziesz" było moim pierwszym spotkaniem z twórczością Klaudii Bianek, ale na pewno nie ostatnim. To, co prawda nie była historia, która by mnie w sobie rozkochała, ale zasiała jednak we trochę zainteresowania pozostałymi książkami autorki. Gdybym miała powiedzieć, jaka ona była to bym użyła dwóch słów dobra i nierówna. Jeśli mam patrzeć na tempo akcji to miejscami miałam wrażenie, że wszystko idzie za szybko, a czasem szło odpowiednio. I o ile w paru sytuacjach jak najbardziej rozumiałam, czemu to wygląda tak, a nie inaczej, tak innym razem już mi przeszkadzało. Zwłaszcza w końcówce, gdzie niezbyt komfortowa sytuacja została rozwiązana na paru stronach. Nie mogę jednak ukryć tego, że polubiłam się z tymi bohaterami. Nie wiem, czy zapadną mi na długo w pamięci, ale wiem, że chociaż przez tę parę wieczorów byli dla mnie miłym towarzystwem. Lubiłam poznawać prawdziwych ich oraz to jacy są w otoczeniu, patrzeć jak się zmieniają, widzieć co tak naprawdę kieruję ich zachowaniem. Myślę, że najbardziej polubiłam się z Natalią, ponieważ była bohaterką, która walczyła o siebie. "Zanim odejdziesz" nie była dla mnie może historią wybitną, która by mnie czymś zaskoczyła, ale zdecydowanie była historią, przy której bardzo miło spędziłam czas. Jeśli szukajcie obyczajówki z nutką pikanterii to myślę, że ta historia może się idealnie sprawdzić! Jeśli jednak nie czujecie się na siłach to książkę znajdziecie na Legimi w formie ebooka oraz audio, a w tej drugiej formie jest dostępna także na Storytel! [ współpraca reklamowa ]

Jeżeli tylko mogę, staram się unikać tematu II wojny światowej w literaturze ze względu na ładunek emocjonalny. Jednakże z tą pozycją zetknęłam się z polecenia i nie żałuję wyjścia ze swojej czytelniczej strefy komfortu. Co więcej, chcę także zmierzyć się z adaptacją, a bywam bardzo wymagającą odbiorczynią tych ekranizacji, gdzie literacki pierwowzór zapewnia mi taki wachlarz emocji czy też zwyczajnie podoba mi się książka, a niekoniecznie film. Ba, nareszcie sięgnę po "Cudownego chłopaka", choć wprowadzenie pozwala na zapoznanie się z historią bez znajomości uprzedniej treści. Owszem, jest to pewnego rodzaju fabularny spojler, aczkolwiek można domyślić się treści i wyciągnąć odpowiednie wnioski bez większej szkodliwości dla późniejszej lektury powieści poprzedzającej tę fabularyzację komiksu. Nie ukrywam, że i ta forma "Białego ptaka" mnie zainteresowała. Mam nadzieję, że jeszcze będę miała okazję nadrobić tę pozycję wydawniczą, jako że przepadam za porównywaniem kresek w komiksach. Dwutorowa narracja została odpowiednio zaznaczona za pomocą osobnej czcionki i uważam to za bardzo dobre rozwiązanie dla młodszych odbiorców, do których adresowana jest powieść. Dodatkowym atutem jest słowniczek pojęć i posłowie od obu autorek z wyraźnym podkreśleniem najważniejszego przesłania, które nie tylko jest znane, a uniwersalne: nigdy więcej zagłady. Lektura wybitnie przejmująca w dzisiejszych czasach. Choć zakończenie historii poznałam przed jej poznaniem, nie zniechęciło mnie to do sprawdzenia wartości książki, że została polecona, ponieważ wzbudza empatię wobec tych, którzy przeżyli Holocaust, wojnę, a zatem uczy także szacunku dla ludzi starszych, a coraz mniej mamy świadków tamtych strasznych wydarzeń. Przykład literatury zaangażowanej, dedykowanej młodzieży, gdzie walor edukacyjny stanowi podstawę oceny i świadczy o wartości tytułu, na bazie którego można prowadzić dyskusję nad istotą życia. Polecam każdemu, aby nabrał dystansu do spraw codziennych, a przypomniał sobie, jak kiedyś wyglądała codzienność ukrywających się dzieci, odseparowanych od rodziców, bliskich i żyjących z jednej strony w niepewności co do nadejścia jutra, a z drugiej strony pełnych nadziei, że tyran musi odejść, a zwycięży dobro. Miłość pokona największe bestie. Nawet, gdy wspólne ścieżki wydają się przedarte, dzięki pamięci ci, co zostali odebrani, nigdy tak naprawdę nie odchodzą. 8/10

Dobrze czytało mi się te książkę. Historia również została dobrze wymyślona przez autorkę. Niby taka fajna, przyjemna, całkiem wciągająca książka ale.. chwilami przypominała mi trochę tani romans z głupiutką bohaterką w tle, która totalnie w siebie nie wierzy, mimo iż jest ładna, inteligentna, mimo iż posiada dobrą i bardzo odpowiedzialną pracę 🙃 ogólnie jeśli ktoś chce sobie przeczytać coś luźnego, tak dla relaksu, dla zabicia czasu czy po prostu miłego spędzenia wieczoru przy romantycznej lekturze no to polecam.

Pięknie napisana opowieść o emocjach, które unoszą się gdzieś między codziennością a marzeniami. Autorka ma wyjątkowy styl, choć momentami zbyt poetycki jak na mój gust. Historia jest subtelna, delikatna, ale potrafi poruszyć. Bohaterowie są dobrze zarysowani, choć chciałoby się więcej dynamiki w akcji. Warto przeczytać, zwłaszcza jeśli ktoś lubi bardziej refleksyjną prozę.