Dama z fontanny

Złożona chorobą w pościeli przeczytałam książkę Anety Rzepki. Bardzo dobra książka obyczajowa. Czytając ją zastanawiałam się, czego nie nie wiem o moim mężu, rodzeństwie, przyjaciołach, sąsiadach, koleżankach itd. Wydaje mi się , że każdy z nas miał jakieś przeżycia, o których nie chce mówić. Czy to źle , nie wiem ale czasami ich ukrywanie może prowadzić do niechcianych sytuacji, niezrozumienia, czasami żalu. Autorka super opisała perypetie życiowe czterech bohaterek. Są one tak naturalne, że mogą dotyczyć każdego z nas. Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje Pani Rzepki.

Ewa to młoda fotograficzka i była nauczycielka, która pracuje w małym studiu fotograficznym. Dziewczyna kompletnie nie ma siły przebicia, a lukratywne i ciekawe zlecenia zawsze są zgarniane przez innych, bardziej przebojowych współpracowników. Jej zachowanie drażni Jolę, osobę bardzo wpływową w firmie, która wykorzystując swoje możliwości, spryt oraz przebiegłość, wysyła Ewę do Francji w celu wykonania zdjęć reklamowych bardzo ekskluzywnej sieci kwiaciarni. Właścicielka rodzinnego biznesu i jednocześnie nestorka rodu, Konstancja, uparcie odrzuca wszelkie pomysły młodszego pokolenia na unowocześnienie kwiaciarni i optymalizację wydatków. Ewa stara się skupić tylko i wyłącznie na swojej pracy, ale bezwiednie zostaje wplątana w zawirowania rodzinne, szczere zwierzenia, nocne wycieczki po tajemniczym domostwie, a także w nierozwiązaną zagadkę z przeszłości. Co więcej, na drodze młodej dziewczyny stanie przystojny ogrodnik, który wystawi związek Ewy na wielką próbę. Czy Ewa rozwiąże problemy goszczącej ją rodziny? Czy związek dziewczyny przetrwa francuskie zlecenie? Co czeka Ewę po powrocie do Polski? Francuskie zlecenie to poprawiona wersja debiutanckiej powieści pt. Zamówienie z Francji. Jak na debiut to ta książka jest wybitna <3 Owszem, jest całkowicie różna od sag rodzinnych, w których się zaczytywałam, ale nie jest przez to gorsza. Jest inna, ale równie ciekawa, równie wciągająca, równie lekkim piórem napisana. Nie odstaje w żadnym stopniu od późniejszych powieści. Każda kolejna przeczytana książka Ani tylko mnie utwierdza, że Ania to naprawdę dobra pisarka, która odwala kawał świetnej roboty. Po jej książki możecie sięgać w ciemno. Polecam <3

"Miód na serce" odkrywa przed czytelnikiem kilka historii, których finał ma być plasterkiem miodu na nasze serce. Być może fabuła nie jest odkrywcza i gdzieś już czytaliśmy te opowieści, to jednak potrafią nas wzruszyć i sprawić, że głębiej się przyjrzymy własnym decyzjom.

Historia Beaty była dla mnie zrozumiała od początku, ale jak zaczęły się listy jej babci i księdza Stacha, to już się pogubiłam :P Za dużo osób tam się wtedy przewijało, głównie ze strony babci Beaty, ale jednak. No i według mnie wyszło to takie poplątane z pomieszanym :P Ale końcówka mnie nawet zaskoczyła ;)

Książkę czyta się dość szybko i przyjemnie. Każdy rozdział jest poświęcony innemu bohaterowi, ale książka stanowi całość. Mimo wszystko po przeczytaniu ostatnich zdań czuję pewien niedosyt. Mam wrażenie, że zabrakło rozwiązania niektórych wątków. Czytając tę książkę odnosiłam wrażenie, że czytam swego rodzaju opowieść o życiu pewnej społeczności, które toczy się tak jak życie nas wszystkich. Jednak nagle ta opowieść jest jakby urwana, opis kończy się na wydarzeniach z niedzieli i już nie wiemy co działo się dalej w poniedziałek. Być może autorka pozostawiła pewne wątki otwarte, żeby zostawić sobie możliwość napisania kontynuacji. Jednak to właśnie z powodu tego niedomknięcia odejmuję jedną gwiazdkę.

Książka o interesującej fabule, którą czyta się łatwo i przyjemnie. Autorka ukazuje realia panujące na Cejlonie w latach 20-tych i 30-tych XXw. Centralną postacią powieści jest tytułowa żona plantatora herbaty. Przez pryzmat jej przeżyć, duchowych rozterek i doświadczeń poznajemy pełne kontrastów stosunki społeczne kształtujące życie na ówczesnym Cejlonie. Nie brak też tutaj wątków historycznych, choć nie zostały one jakoś szczególnie wyeksponowane, stanowią raczej tło dla obyczajowej fabuły. Dodatkową atrakcją są też opisy egzotycznej, cejlońskiej przyrody.

Zaciekawiły mnie losy drugiej części Sagi Wiedźm z Roztocza i Wrzosowisk klątwy,tajemnice,skrywane sekrety,wpleciony jest wątek Historyczny,obyczajowy z legendami,baśniami. Urzekający piękny klimat Wrzosowisk,zagadkowi i ciekawi bohaterowie. Ciekawa książka bardzo porusza.

Czterdziestoletnia Eliza Mazurek to pisarka. Wysiada z samolotu na lotnisku w Filadelfii. Pojawia się Sussex w Delaware w Ustroniu w pięknym,niezwykłym miejscu by napisać tam swą powieść opisać historię miasta i tego miejsca. Poznaje też sprzedawce antyków bardzo przystojnego,intrygującego mężczyzne migdałowego aromatu. Nawiązuje z nieznajomym bliższy kontakt,często się spotykają ze sobą. Fabuła bardzo dobra,wspaniali,wyjątkowi bohaterowie,świetnie napisana. Ta powieść mnie urzekła mocno,zachwyciła,wciągnęła całkowicie zaczytałam się w książce od pierwszej strony do ostatniej czytałam w skupieniu i w koncentracji. Piękna książka oceniłabym powieść na więcej gwiazdek niż 10,ponieważ jest cudowna!!!!!

"Imperium miłości" autorstwa pani Nermin Bezmen to moim zdaniem książka warta uwagi z tego choćby powodu że jest oparta na faktach 💯 To historia miłości 💑 osadzona w realiach pierwszej wojny światowej i krótko po wojnie ⚔️ Jeśli ktoś widział turecki serial 📺polecam serdecznie też książkę Jeśli ktoś jednak nie widział serialu to tym bardziej powinien tę książkę przeczytać

XIX w. Zabór rosyjski. Królestwo Polskie po upadku powstania listopadowego. Marianna ucieka z domu i zaciąga się do powstańców, by walczyć z wojskami carskimi. Kiedy zryw upada, trafia ona do klasztoru, skąd niebawem ucieka. Kiedy wraca do domu, dowiaduje się, że jej rodzinie grozi zsyłka na Syberię lub konfiskata dóbr, wbrew swojej woli wychodzi za mąż za Michała Sieniawskiego. Wkrótce Marianna odkrywa, że rodzina jej małżonka ukrywa przed innymi straszliwe tajemnice z przeszłości. Marianna to ciekawa powieść, którą mogę określić mianem "historycznego thrillera". To książka pełna zagadek, intryg, spisków oraz zaskakujących zwrotów akcji. Jednocześnie Magdalena Wala ukazuje tutaj losy zubożałej polskiej szlachty poddawanej represjom po upadku powstania listopadowego. Z jednej strony mamy tutaj bohaterów będących patriotami gotowych walczyć o odzyskanie niepodległości przez Polskę, zaś z drugiej osoby zmuszone do współpracy z zaborcami, bądź z własnej woli robiące z nimi interesy. Magdalena Wala ukazuje czytelnikom losy kobiet, które poszukują miłości, ale jednocześnie wbrew swojej woli muszą brać ślub z mężczyznami, których nie znają, gdyż ich rodzice widzą w tym okazję na osiągnięcie swoich korzyści. Choć Marianna początkowo boi się Michała, to z czasem udaje się jej zyskać jego zaufanie. Jednocześnie mężczyzna ukrywa przed nią swoją przeszłość. Marianna pragnie się dowiedzieć, co przed nią ukrywa, co nie podoba się jego najbliższym traktującym dziewczynę w góry, wytykającym ją palcami za to, że w męskim przebraniu walczyła w powstaniu. Wbrew przeciwnościom losu Marianna nie poddaje się i jest gotowa walczyć o swoją niezależność Powieść ta bardzo mi się spodobała ze względu na swój klimat oraz barwny język w jakim została napisana. Czytało mi się ją z wypiekami na twarzy, zaś samo zakończenie okazało się dla mnie zaskakujące.

wspaniała książka,świetnie I przemyślanie napisana. Autorka powoli buduje napięcie I zaciekawia czytelnika wcale nie nudząc ani przez moment. Dla mnie to wręcz prawdziwy majstersztyk I koronkowa robota napisanie takiej powieści. Miałam do czynienienia z audioboockiem czytała pani Anna Gajór,cudownie,co w wykonaniu tej lektorki podniosło dla mnie wartość książki.

Przyjemna lektura. Uwielbiam takie powieści, w których akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i kilkadziesiąt lat wcześniej. Jedną głównych bohaterek książki jest Rose, którą poznajemy jako młodą dziewczynę, kiedy przyjeżdża do Londynu w czasie wojny. Drugą bohaterką jest Jane, która wychodzi za mąż za dopiero co poznanego Leo. Jej wybranek zmaga się wieloma problemami, a ona sama ma za sobą mroczną przeszłość, która ją ukształtowała. Gdy Jane poznaje cioteczną babkę męża- Rose- okazuje się, że wiele je łączy i skłania ją to do wielu przemyśleń. Czy „przypadkowe” małżeństwo Leo i Jane okaże się dla ich obojga ratunkiem. Polecam tę powieść.

Piękna opowieść o miłości i jej trudach, o relacjach międzyludzkich i konsekwencjach braku dialogu. Z jednej strony mąż, który z nieznanego powodu z dnia na dzień odsunął się od żony, a z drugiej tajemniczy Szymon, który tak dużo zmienił w życiu Łucji. Wspomnienia bohaterki i teraźniejsze życie przeplatają się ze sobą, co może stanowić pewną trudność w odnalezieniu się w całej opowieści. Jednak jest pewien moment, po którym chciałoby się wrócić i zacząć czytać jeszcze raz, inaczej patrząc na poszczególne wydarzenia. Książka bardzo refleksyjna, wzruszająca.

Monikę poznałem dłuższy czas temu przez Facebooka. Zaimponowała mi wcześniej swoją świetną powieścią, przezabawną powieścią pod tytułem „Bibliotekarki”, więc ucieszyłem się, że zawarliśmy znajomość, która potem ewoluowała w przyjaźń. Od chwili przeczytania „Bibliotekarek” długo szukałem w księgarniach innych książek Moniki, w końcu znalazłem najnowszą z nich, czyli „Na karuzeli”. Jak wspomniałem, z pisarką łączy mnie dobra znajomość, jednak nie ma to żadnego wpływu na moją recenzję. „Na karuzeli” jest świetnie napisana, to trzeba przyznać. Teresa Monika Rudzka opisuje historie pięciu kobiet połączonych ze sobą więzami krwi. Książka zaczyna się w powieściowej teraźniejszości, ukazując narodziny najmłodszej członkini rodu, potem przechodzi do opisu najnowszych wydarzeń z życia Dagmary – matki wspomnianego dziecka, która jest aspirująca pisarką i odnoszącą sukcesy modelką, aby dalej stopniowo opowiadać historie starszych członkiń rodziny, cofając się coraz dalej w przeszłość. Na początku widzimy Dagmarę jako człowieka sukcesu, chwile później jednak cofamy się w jej niedaleką przeszłość, kiedy to dziewczyna próbowała wydać swoją pierwsza powieść - „Ofelia. XXI wiek”. Młoda kobieta daje się wmanewrować we współpracę z bardzo źle prosperującym wydawnictwem, które nie dość, że każe sobie zapłacić za wydanie książki, nie daje autorce zaliczki, to jeszcze nie zapewnia jej powieści reklamy, by w końcu unikać wypłacaniu jej honorarium autorskiego. Ta nieprzyjemna sytuacja nie była jednak jedyną przykrością, która spotkała w życiu Dagmarę, bowiem wychowywała się ona w biedzie, z pomocą matki, przyjmującej u siebie kochanków oraz babci, która wiecznie tylko wszczynała awantury. Dagmara dorasta w takim otoczeniu marząc jedynie o tym, by wyjechać do większego miasta, zerwać kontakty z rodziną. Dorota – matka Dagmary – oraz Danuta – babcia dziewczynki – miały w życiu identyczne plany. Obie również wychowywały się w biedzie. Obie ostatecznie ukończyły szkołę krawiecką. Dorota dorabiała sobie szyjąc ubrania dla ludzi z miasteczka, do tego pobierała rentę ze względu na swoją chorobę. Raz w jej życiu (jak i w życiu pozostałych bohaterek) jest lepiej, innym razem gorzej. I tak przez cały czas. Życie się kręci. Jak tytułowa karuzela. Paradoksalnie niezbyt często się zdarza, żeby powieści obyczajowe były życiowe. Niemal zawsze coś jest przerysowane, koloryzowane, podszyte fantazją autora czy autorki. W książce „Na karuzeli” Teresy Moniki Rudzkiej nic nie jest przerysowane. Problemy ludzi są tutaj świetnie ukazane. Świetnie ukazane są również ludzkie wady - zawiść, obłuda czy chciwość. I że w rodzinie te wady są równie żywe jak między obcymi sobie ludźmi. Świetnie ukazane jest też ludzkie pragnienie, by było lepiej, świetnie ukazane są marzenia o szczęściu. Bohaterowie dążą do spełnienia swoich marzeń wszelkimi sposobami. Być może dlatego nie zawsze się udaje… Mimo wszystko w utworze nie brakuje zabawnych momentów. Nie brakuje ciepła, które daje matka córce, córka matce. I to jest piękne. Że mimo problemów, mimo swoich licznych wad potrafimy jeszcze wykrzesać z siebie miłość. „Na karuzeli” Teresy Moniki Rudzkiej pokaże Ci życie i na pewno zmotywuje do przemyślenia kilku spraw. Dlatego naprawdę warto sięgnąć po tę książkę.

„Noc Perseidów” to kolejna historia, która udowadnia, że nie potrzeba wielkich dramatów rodem z telenoweli, żeby poruszyć emocje. Wystarczy zwyczajne życie – ze swoimi decyzjami, słabościami i konsekwencjami, od których nie da się uciec. To opowieść bardzo ludzka. Emilia i Tomek znają się od lat, ich relacja wydaje się naturalna, „bezpieczna”, trochę jakby z przyzwyczajenia. I właśnie to jest w tej książce ciekawe – autorka pokazuje, że nie każda miłość, która trwa długo, jest dojrzała i zdrowa. Czasem jest tylko wygodna. A czasem jedna decyzja wystarczy, by wszystko się rozsypało. Ogromnym plusem tej historii jest to, że emocje nie są tu podkręcane na siłę. Zdrada, zagubienie, porównywanie jednej kobiety do drugiej, presja otoczenia, ambicje i kompleksy – to wszystko brzmi boleśnie realistycznie. Tomek jest postacią, która potrafi irytować, ale jednocześnie jest bardzo prawdziwa. Jego wybory nie są usprawiedliwiane, ale też nie są czarno-białe. To człowiek, który chce „więcej”, tylko sam nie do końca wie, czego. Bardzo podobał mi się motyw Nocy Perseidów i życzeń wypowiadanych w tym magicznym czasie. To ciekawy, symboliczny zabieg, który nadaje historii lekko metaforyczny wymiar. Bo z jednej strony mamy marzenia i pragnienia bohaterów, a z drugiej – brutalną rzeczywistość, która szybko je weryfikuje. I tu nie ma cudów. Jest za to coś innego: karma. W tej książce naprawdę czuć, że każdy dostaje to, na co zapracował. Nie zawsze od razu, nie zawsze wprost, ale prędzej czy później konsekwencje doganiają bohaterów. I to jest bardzo satysfakcjonujące – nie w sensie zemsty, tylko sprawiedliwości. Życie nikogo tu nie oszczędza, ale też nikogo nie krzywdzi bez powodu. Wątek miłosny – podobnie jak w poprzednich książkach, które ostatnio czytałam – rozwija się naturalnie, bez fajerwerków i wielkich słów. Uczucia dojrzewają powoli, czasem boleśnie, czasem wbrew planom. I właśnie dlatego łatwo w nie uwierzyć. „Noc Perseidów” to książka pełna emocji, ale takich codziennych, znajomych. To opowieść o wyborach, które zmieniają życie, o marzeniach, które nie zawsze spełniają się tak, jak byśmy chcieli, i o tym, że los bywa najlepszym – choć czasem bezlitosnym – scenarzystą.

Ufam swoim zmysłom. Jestem w zgodzie z perfekcją natury- jej pięknem, jej kolorami, jej zapachami- a ona pozwoliła mi dostrzec perfekcję w mężczyźnie. Fleurette, jedyna córka w zamożnej rodzinie Delacroix trudniącej się wyrobem perfum, zostaje zmuszona do poślubienia człowieka, który budzi w niej odrazę – Aimery’ego De Lasseta, szefującego wiodącej fabryce pachnideł we Francji. Jedynie katedralne dzwony, wzywające na front w noc poślubną mogą ocalić ją od dzielenia z nim łoża. Brat Aimery'ego wysyła do niej list, w którym ostrzega Fleurette przed tym małżeństwem. Wkrótce dziewczyna staje w obliczu przerażającej tajemnicy, zdolnej zniszczyć obydwie rodziny i ich perfumiarskie imperia raz na zawsze. Sekret perfum to uczta dla zmysłów, historia o wielkiej namiętności, poczuciu obowiązku, pożądaniu i kłamstwie. Perfumy wplatają swoją woń we wszystkie karty tej powieści, stają się motywem przewodnim. Perfumy: Każdy zapach składa się z trzech podstawowych elementów – trzech nut zapachowych. Jest to zbiór woni rozwijających się w trakcie kontaktu wonności ze skórą. Cała koncepcja nut zapachowych jest oparta na założeniu, iż jedne substancje będące w składzie kompozycji perfum odróżniają się od innych szybkością parowania, czyli trwałością. Większość dzisiejszych perfum jest komponowana wedle tego składu. Taka struktura potrafi precyzyjnie określić moment, w którym poszczególne komponenty kompozycji są wyraźnie wyczuwalne w miarę jak zapach się rozwija, a później znikają wskutek kontaktu z powietrzem. Wąchając perfumy najpierw wyczuwamy nutę górną, nazywaną także nutą głowy, potem środkową, tzw. nutę serca, a na samym końcu dolną, zwana nutą bazy (głębi lub podstawy). Przyjrzyjmy im się trochę bliżej. NUTA GŁOWY – to pierwsza nuta, którą czujemy zaraz po otwarciu flakonika z perfumami. Ma ona bardzo duże znaczenie - jest pierwszym odczuciem Klienta i to głównie na podstawie jej zapachu decydujemy się na zakup konkretnych perfum. Na samym początku jest niezwykle intensywna lecz jej zapach bardzo szybko się ulatnia. Wyczuwamy ją na skórze przez kilkanaście minut do pół godziny. Ta nuta składa się zazwyczaj z owoców, które nadają całej kompozycji lekkości i świeżości. NUTA SERCA – kolejna z nut, którą poczujemy po ok. 10 minutach od użycia perfum. Jest ona połączeniem dwóch pozostałych nut, ale stanowi również konieczne ich uzupełnienie. Często zdarza się tak, że w ogóle nie zwraca ona naszej uwagi, lecz to właśnie ona jest odpowiedzialna za istotę połączenia pozostałych aromatów - tworzy bukiet i decyduje o charakterze zapachu. Najważniejszymi składnikami w tej nucie są akordy korzenne oraz kwiatowe. Jej zapach utrzymuje się na skórze do dwóch godzin. NUTA GŁĘBI (BAZY) - wraz z upływem czasu perfumy przechodzą kolejną magiczną metamorfozę, aby na samym końcu dotrzeć do swojej nuty bazowej, czyli podstawowej. Poczujesz ją po 20 minutach. Chociaż jest to nuta o niewielkiej intensywności, ale to ona ma decydujący wpływ na charakter całej kompozycji zapachowej, jest tłem zapachu, decyduje o jego osobowości i dlatego czasami jest nazywana nutą głębi. To od tej nuty zapachowej kreatorzy perfum rozpoczynają komponowanie całego zapachu. Jest ona odpowiedzialna za trwałość zapachu, ulatnia się bardzo powoli i jest wyczuwalna od kilku do nawet kilkunastu godzin. W skład nuty bazowej wchodzą takie składniki jak cybet, leśne żywice, piżmo i ambra, a także wanilia, przyprawy drzewne i korzenne. Poza tym dodaje się także do niej substancje, które powodują, iż zapach przez dłuższy czas utrzymuje się na skórze. Woń nuty bazowej może być wyczuwalna nawet po upływie kilku dni. Komponując perfumy kreatorzy zwracają baczną uwagę, aby w każdej z trzech faz rozwijania się ich aromatu występowały substancje pachnące podobnie. To zapewnia harmonijny i nieprzerwany proces rozwijania się aromatu.

Od pierwszych zdań książka mnie bardzo wciągnęła, ale 1po kilkudziesięciu stronach było jak dla mnie coraz gorzej. Pojawia się kultura chińska, owszem bardzo ciekawa, ale stanowczo za dużo o jej historii, za dużo opisów,. W tle oczywiście wątek miłosny, wcześniej dramatyczny.

Audiobook 🌹 Ostatni tom cykliu "Po sąsiedzku" pod tytułem "Uzasadnione wątpliwości" Jest napisany lekko, niesie w sobie wiele głębi. Słuchając, nie raz serdecznie się uśmiałam :) Skończyło się lato, w ogrodach zakwitają zimowity. Lecz choć w powietrzu czuje się jesienny chłód, serca kobiet z Różanej pełne są gorących emocji. Maria, zakosztowawszy wolności, nie chce wracać do domu matki i po raz pierwszy w życiu zdobywa się na odwagę, by realizować swoje pragnienia. Karolina, którą przerosła rola samotnej matki, zaczyna rozumieć, że decyzje, jakie podjęła, wiążą się z określonymi konsekwencjami. Teresa, przyjmując od losu to, co odrzuciła Maria, być może zdobędzie szczęście, a przynajmniej zyska życiową stabilizację. Agata powtarza sobie, że bardzo kocha męża, lecz jakoś trudno jej przyjąć jego przeprosiny. Sylwia powinna wspierać nieszczęśliwie zakochaną córkę, ale nie może myśleć o złamanym sercu Julki, bo ma większy problem – pilnie poszukuje ojca dla swojego drugiego dziecka. A Leokadia… nestorka rodu Jezierskich w końcu dopięła swego. Serdeczne polecam całą serię książek "Po sąsiedzku" 🌹

Historia była przejmująca,bardzo dobra opowieść urzeka,pięknym stylem autorka napisała tę powieść obyczajową. Pióro ma lekkie,świetne,o trzech przyjaciółkach serdecznych,wspaniałych o kobietach,dziewczynach,które odważne są i mają siłę w sobie,silne i nie poddawają się nigdy bez walki. Pisarka zagwantowała mi ogromne emocje,wzruszenia,był też niezły humor boki zrywałam ze śmiechu. Poprawiła mi nastrój książka,to przyjemność była ta cudowna lektura,którą miałam możliwość przeczytać.

Jestem troszkę rozczarowana książką. Zwłaszcza jej zakończeniem. Ale po kolei. Zaczęło się dosyć ciekawie, od przeprowadzki na Brzozowy Zaułek. Tam zawiązały się przyjaźnie pomiędzy główną bohaterką a jej sąsiadkami, wszystko rodem z amerykańskich seriali. Ale żeby nie było tak nudno, dojdą różne perypetie mieszkańców tego zacisznego zaułka. Autorka połączyła wątki obyczajowy z kryminalnym i romantycznym. W tle szczątki trupa, krowa w ogródku i sąsiedzkie intrygi. Dziwni lokatorzy spod 8 i 13. Ogólnie było kilka nierozwiniętych wątków, trochę zagmatwanej ,,intrygi". Mimo że dużo się działo w powieści czuję jakiś niedosyt. Zwłaszcza za niezbyt udanym zakończeniem.. Książka kończy się nagle, jakby zabrakło jej paru stron. Jest to sprytny zabieg autorki mający pewnie na celu jakąś kontynuację, ale mnie on nie przekonał. Było kilka zabawnych momentów, głównie z 5-letnim Benkiem synkiem Iwony, niezwykle rezolutnym i inteligentnym dzieckiem. Jest i mroczne znalezisko sprzed kilku lat. Które dodaje akcji szczypty dreszczyku i pikanterii. Reszta to babskie ploteczki i ,,problemy". Nie obyło się też bez sąsiedzkich imprez. Jak dla mnie jest to takie lekkie czytadło, na raz, o którym szybko się zapomina. Mimo wszystko polecam na poprawę humoru ;)