Czas leczy rany

Piszę to z ciężkim sercem, bo książki pani Kosowskiej zawsze „ łapały mnie za serce i zmuszały do rachunku sumienia jednak po lekturze kolejnej pozycji czuję przesyt. Trudno przymknąć oko na fakt, że autorka serwuje nam wciąż ten sam model relacji, a momentami wręcz przepisuje własne teksty słowo w słowo z innych tytułów, zmieniając jedynie imiona bohaterów. Uwielbiam jej styl i życiowe mądrości, ale czytanie po raz kolejny tego samego scenariusza mija się z celem i odbiera całą przyjemność z lektury.

Mów do mnie szeptem, tak do mnie mów, tak chyba w jakimś wierszu było napisane. Edyta i Jacek to para która spotyka się przypadkiem, on chce ją nosić na rękach, ona nie jest mu przychylna. Ale życie rozpościera własne ścieżki które się między nimi splatają. Ona pisarka lat 50, dzieci odchowane, zaraz będzie babcią, on z kolei 33 letni facet, pracuje na kutrze, jest sam i potrafi szukać pięknych bursztynów. Ponieważ będzie ciąg dalszy historii dlatego mam nadzieję że im się powiedzie bo kto powiedział że nie mogą być razem? Fajnie spędzony czas, polecam.

Czytałam wyobrażając sobie przedstawione postacie i sytuacje. Chętnie zobaczyłabym akcje powieści na ekranie. Autorka potrafła wejść w sposób przeżywania swoich demonów obu bohaterek. Nie ocenia, nie wskazuje, która droga jest lepsza, pozostawia ocenę czytelnikowi. Zaszkoczyło mnie zakończenie powieśći, sądziłam, że Bianka ułoży sobie zycie inaczej, połączy się z dziećmi, które pokochała.

Wydawało mi się, że dopiero co przeczytałam wspomnienia Cecylii Kukuczki, a to już prawie rok minął. Jej wspomnienia to zapadły mi w pamięć, bo za czasów mojej pierwszej młodości w PRL szalała 'kukuczkomania". Większość ludzi śledziła skąpe doniesienia w DT na temat sukcesów naszych himalaistów. Książka Agnieszki Lis jest literacką fikcją opartą na kanwie prawdziwych wydarzeń. Autorka nie skupia sie na postaci "wielkiego" Jerzego. Operuje formą, która ostatnio jest dość popularna, mianowicie pamiętników, a właściwie listów, które nigdy nie miały być wysłane, a nie zdążyły zostać przeczytane. Mamy zatem najważniejsze momenty, w których żona himalaisty zostaje sama, wspierana przez rodziców i wywodzącą się ze starej nomenklatury przyjaciółkę. Mamy opis przygotowań do kolejnych wypraw, które wymagały mistrzostwa w najpowszechniejszym sporcie PRL- załatwianiu. Mamy opis budzących rozbawienie na Zachodzie, chałupniczo wykonanych i przystosowanych elementów wyposażenia wspinaczkowego i dla kontranstu dobra luksusowe- cenniejsze niż złoto artykuły higieniczne czy pieluchy jednorazowe przywiezione zza żelaznej kurtyny. Przyjaciółka głównej bohaterki też jest samotną żoną, potem matką, która jednak nie oczekuje wiecznie na męża w rejsie. Żona himalaisty za to odlicza nerwowo, jeszcze tylko pięć wypraw, jeszcze cztery, byle tylko wytrwać do zdobycia korony Ziemi, i już. Bo wtedy dzieci będą mieć ojca, bo mąż będzie w domu, który łaskawie ofiarowała mu przewodnia siła narodu, choć popierał "garstkę ekstremistów", bo wreszcie będą dwie pensje do utrzymywania rodziny, a nie wieczna zależność od pomocy rodziców. Doskonały, przenikający do kości obraz miłości na tle parszywych czasów. A on zorganizował kolejną wyprawę, bo kiedy pytano "Po co sie chodzi w góry?"- odpwiedź była jedna- "Bo są"

Akcja dzieje się w tytułowym pensjonacie, prowadzonym przez panią Wiesię. Wiesia to lekarz dusz, do jej pensjonatu przyjeżdżają ludzie ze swoim złanym sercem. Jest to ciepła opowieść dająca nadzieję, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. W pensjonacie szuka ukojenia Matylda, która chce. się uwolnić od męża tyrana. Opisana jest też trauma, jaką cały czas przeżywa syn Wiesi, Artur. Czy ci dwoje postanowią razem iść przez życie? W tej części nie ma na to odpowiedzi. Czekam więc na dalszą część.

Powieść Anity Scharmach „Mam na imię Ania” to poruszająca, intymna i momentami bolesna historia, która udowadnia, że za fasadą zwyczajnego życia często kryją się dramaty, o których świat woli milczeć. To literatura z nurtu domestic noir wymieszana z dramatem obyczajowym, w której autorka bierze na warsztat temat traumy, przemocy i powolnego procesu odzyskiwania własnej tożsamości. Główną bohaterką jest Anna – kobieta, którą poznajemy w momencie absolutnego kryzysu. Jej dotychczasowe życie w Niemczech, u boku męża, który miał być gwarantem bezpieczeństwa, okazało się złotą klatką, a z czasem – prawdziwym piekłem. Anna pada ofiarą przemocy domowej, która nie zawsze objawia się sińcami na ciele, ale przede wszystkim systematycznym niszczeniem poczucia własnej wartości i psychicznym zniewoleniem. Zdesperowana kobieta podejmuje radykalną decyzję o ucieczce. Wraca do Polski, do rodzinnego miasteczka na Pomorzu, mając nadzieję, że powrót do korzeni pomoże jej złożyć roztrzaskane życie w całość. Fabuła koncentruje się na jej zmaganiach z przeszłością, lękiem przed odnalezieniem przez męża oraz próbami nawiązania nowych, zdrowych relacji. Na drodze Ani staje Adam – mężczyzna, który również dźwiga swój bagaż doświadczeń. Ich spotkanie staje się katalizatorem zmian, jednak droga do spokoju jest wybrukowana bolesnymi wspomnieniami i koniecznością skonfrontowania się z własnymi demonami. Anita Scharmach stworzyła opowieść, która wciąga czytelnika od pierwszych stron, nie dzięki gwałtownym zwrotom akcji, ale dzięki niesamowitemu ładunkowi emocjonalnemu. „Mam na imię Ania” to przede wszystkim wiarygodne studium psychologiczne ofiary, która uczy się na nowo wypowiadać swoje imię z dumą, a nie ze strachem. Autorka unika taniej sensacji. Choć temat przemocy jest brutalny, Scharmach skupia się na tym, co dzieje się „po”. Najciekawszym elementem książki jest opis procesu wychodzenia z traumy – to nie jest prosta linia w górę, lecz droga pełna upadków, ataków paniki i paraliżującego wstydu. Czytelnik współodczuwa z Anią każdy moment zawahania, co jest zasługą bardzo empatycznego i plastycznego stylu pisania autorki. Ważnym aspektem powieści jest ukazanie reakcji otoczenia na powrót „marnotrawnej” bohaterki. Scharmach celnie punktuje mentalność małych społeczności, gdzie plotka bywa groźniejsza od prawdy, ale też pokazuje siłę bezinteresownej pomocy. Postać Adama została nakreślona z dużą subtelnością – nie jest on typowym „rycerzem na białym koniu”, lecz człowiekiem z krwi i kości, który daje Ani to, czego potrzebuje najbardziej: czas i przestrzeń. Reasumując, „Mam na imię Ania” to książka o wielkiej sile rażenia. Choć momentami bywa przygnębiająca, ostatecznie niesie ze sobą ogromną dawkę nadziei. To lektura dla każdej kobiety, która kiedykolwiek poczuła się niewidzialna we własnym życiu, oraz dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć mechanizmy przemocy domowej. Scharmach przypomina, że ucieczka to nie tchórzostwo, lecz pierwszy, najtrudniejszy krok ku wolności. To solidny kawałek literatury kobiecej, który zostaje w sercu na długo po zamknięciu okładki.

"Zawsze będziemy razem" to pełna ciepła opowieść o rodzinie, miłości i sile więzi, które przetrwają wszystko. Gabriela Gargaś z lekkością pisze o trudnych emocjach, nie unikając tematów takich jak samotność, żal czy tęsknota. Historia wciąga od pierwszych stron, a czytelnik zżywa się z bohaterami, jakby znał ich od lat. To książka, która uczy doceniać codzienne chwile i bliskich, których często bierzemy za pewnik. Polecam każdemu, kto ceni życiowe, prawdziwe opowieści z sercem.

„Marzenia, które się spełniają” Agnieszki Krawczyk to trzeci i ostatni tom cyklu „Ulica Wierzbowa”, który zamyka losy mieszkańców urokliwego Uroczyna. Autorka ponownie przenosi czytelników do świata pełnego ciepła, sąsiedzkiej solidarności i codziennych wyzwań, ukazując, jak ważne są relacje międzyludzkie i wzajemne wsparcie. W tej części powracają znani z poprzednich tomów bohaterowie, tacy jak Hanna Jawińska, która walczy o swoje dzieci i zastanawia się, czy może jeszcze liczyć na miłość. Stary ogrodnik, Zygmunt Wyrwa, z trudem dochodzi do siebie po wielkiej tragedii, którą przeżył. Inga Oławska nieustannie spiera się z bratem, nie pochwalając jego wyborów. Każdy z bohaterów szuka swego miejsca w świecie i szczęścia, którego pragnie. Po burzach przychodzą jednak przejaśnienia, a słoneczna pogoda daje nadzieję na osiągnięcie bezpiecznego portu. Agnieszka Krawczyk posługuje się lekkim i malowniczym językiem, który sprawia, że czytanie jej książek to czysta przyjemność. Autorka porusza tematy bliskie każdemu z nas, takie jak samotność, potrzeba akceptacji, miłość i przyjaźń. W "Marzeniach, które się spełniają" szczególnie uwypuklona jest rola społeczności i wzajemnego wsparcia, co w dzisiejszych czasach nabiera szczególnego znaczenia. Książka ukazuje, że nawet w obliczu trudności, dzięki solidarności i empatii, można przezwyciężyć wiele przeszkód. „Marzenia, które się spełniają” to ciepła, pełna nadziei opowieść o codziennym życiu, relacjach międzyludzkich i sile wspólnoty. To idealna lektura na letnie dni, która pozwala oderwać się od codziennych trosk i zanurzyć w świecie, gdzie dobroć i wzajemne wsparcie mają realne znaczenie. Dla miłośników literatury obyczajowej i fanów Agnieszki Krawczyk, ta książka będzie satysfakcjonującym zakończeniem serii „Ulica Wierzbowa”.

Jest to druga część cyklu „Pamiętaj o mnie” Anny Karpińskiej. Świat Małgorzaty rozpada się, gdy postanawia zacząć wszystko od nowa i odejść od swego męża Rafała. Dzieci są dorosłe, jednak najmłodsza Zosia odsuwa się od niej i woli pozostać z ojcem, natomiast najstarsza córka Zuza gdy dowiaduje się człowiek, którego przez tyle lat uważała za ojca w rzeczywistości nim nie jest nie może wybaczyć matce, że przez tyle lat była oszukiwana. Po rozstaniu z Rafałem Małgorzata zamieszkuje w mieszkaniu babci i na nowo próbuje posklejać swoje życie i przetrwać sprawę rozwodową. Nie układa się również jej siostrze Michalinie, która jest w bliźniaczej ciąży z synem swojego męża. Jak wszystko dalej się potoczy? Czy Małgorzata spotka się w końcu ze swoim korespondencyjnym znajomym Jonaszem Gradem? Książkę przeczytałam z przyjemnością. Małgorzata, która przez lata była służącą swego męża w końcu postanawia zawalczyć o swoją przyszłość. Nie jest jej bynajmniej łatwo, gdyż ma przeciwko sobie rodziców, którzy stoją murem za Rafałem. Boli ją również odrzucenie przez dzieci, a zwłaszcza przez najmłodszą latorośl – nastoletnią Zosię, która wybrała ojca z czysto samolubnych pobudek (najzwyczajniej mógł jej oferować więcej niż mama, a przy tym dawał jej więcej swobody). Książka jest skierowana do kobiet i czyta się ją dość szybko. Tematy poruszone w książce na pewno nie są łatwe, lecz przez to zmuszają czytelnika do zatrzymania się na moment oraz zastanowienia się. Każdy z nas chce być szczęśliwy więc bardzo kibicowałam głównej bohaterce. Książkę oceniam na 7 pkt.

Historia z serii uciekającej pany młodej. Marika wbrew woli babci Apolonii. Porzuca idealnego narzeczonego, którego sama wybrała i zakochuje się w pewnym nieznajomym. Janek okazuje się tym jedynym. Są porywy, nieoczekiwane zwroty akcji. Lekka historia romantyczna. Idealna na letnie poranki. Pierwsza książka autorki, którą przeczytałem. Jak najbardziej na plus.

🥼 RECENZJA 👨‍🦽‍➡️ 🧑‍⚕️ "Szpital na peryferiach" Malwina Ferenz 💎 Czasem w wyniku przytłoczenia codziennymi obowiązkami lub innymi problemami zabierającymi nam sen z powiek potrzebujemy odcięcia się od melancholii naszego życia i wtedy z pomocą mogą nam przyjść lekkie, przyjemne książki, koniecznie doprawione solidną dawką niebanalnego humoru. 😂 Do takiego właśnie rodzaju lektur mogę zaliczyć widniejącą na zdjęciu pozycję. Ach, co to była za świetna komedia! Zapewniam Was, że choć z początku miałam względem niej sceptyczne podejście, szybko zmieniłam zdanie, odpuszczając czujność i z niecierpliwością zagłębiałam się w meandry roztaczanej przez autorkę przezabawnej historii przypadków pozornie nie znających się bohaterów. 🙈 Książka ta jest tak łatwa w odbiorze, że nawet nie wiem kiedy minął mi czas na czytaniu, a pochłonęłam ją w zaledwie jeden dzień. Przez tę opowieść płynie się, jakby tak naprawdę oglądało się komedię ze zwrotami akcji niczym w "Jasiu Fasoli", co chwilę łapiąc się za głowę i zadając sobie pytanie w stylu: "Jakim cudem tak się to potoczyło?" 😅 Autorka opowiada nam historię zaledwie kilku dni, w którym łączą się losy; pary narzeczonych udających się na majówkowy urlop, miliardera w niepasującym jego statusowi aucie i policjanta w pogoni za dwójką złodziei na hulajnogach. Bardzo specyficzne połączenie, nieprawdaż? 🤷‍♂️ Otóż ta szóstka bohaterów, trafiając na ten sam oddział szpitalny, zostaje dosłownie wyśmiana przez los, gdy do tego towarzystwa dołącza wybitnie inteligenty, jak na swój wiek, ośmiolatek. Otóż tak - komedia dopiero wtedy się rozkręca na dobre, a autorka roztacza przed nami cały wachlarz zaplanowanych posunięć i prześmiesznych zdarzeń! 🤭 Oprócz oczywistych wątków, dochodzi do tego parę pobocznych historii, które urzekają lub wprawiają w kolejną salwę śmiechu, jednak nawet w takiej pozornie niewymagającej lekturze, autorka zdołała zawrzeć tzw. plot-twist, zmieniający nasze zdanie o niektórych bohaterach. 🤯 Osobiście od początku coś mi w pewnej osobie nie pasowało, jednak nie wiedziałam co, a ostatecznie dowiedziałam się o sekrecie tej postaci w momencie, gdy już byłam całkowicie pochłonięta przez tą książkę. Idealne trzymanie w napięciu tylko dodawało motywacji do przerzucania kolejnych kartek tego tomiszcza! 📖 Dawno się tak otwarcie i bez ogródek nie śmiałam podczas lektury! Tak więc gwarantuję Wam, że jeśli sięgniecie po tę książkę, musicie liczyć się z niekontrolowanymi wybuchami śmiechu! Zapewniam, że warto! 🤩 #szpitalnaperyferiach #malwinaferenz #komedia #coślekkiego #polecajka #szpital #lekarz #złodzieje #policjant #dzieciak #narzeczeni #ksiądz #miliarder #recenzja #zmniejszamstoshańby #czytam #kochamczytać #lubięczytać #czytanie #książki #bookstagram #readthis #goodvibe #wartoczytac #polecam #ksiazkitopanaceum #smiechtozdrowie #dawkahumoru #śmieszne #napoprawehumoru

Bohaterką powieści „Błękitny dom nad jeziorem” Katarzyny Janus jest Zuzanna, kobieta sukcesu, która w wyniku splotu niefortunnych zdarzeń traci grunt pod nogami. Fabuła rzuca ją z tętniącej życiem stolicy w malownicze, niemal pocztówkowe okolice Pojezierza Drawskiego. To tutaj, w tytułowym domu, który odziedziczyła po tajemniczej ciotce, Zuzanna ma nadzieję nie tylko odnaleźć spokój, ale i poskładać swoją tożsamość na nowo. Początkowa niechęć do prowincji szybko ustępuje miejsca fascynacji lokalną społecznością i sekretami, które skrywają mury starej posiadłości. Katarzyna Janus po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią polskiej literatury obyczajowej, która potrafi pisać o emocjach bez zbędnego patosu. „Błękitny dom nad jeziorem” to książka, która działa na czytelnika jak filiżanka gorącej herbaty w deszczowy wieczór – koi, ogrzewa i daje nadzieję. Autorka nie unika trudnych tematów: rozliczenia z przeszłością, zdrady czy strachu przed nowym początkiem, ale podaje je w sposób niezwykle subtelny i pełen empatii. Atmosfera, która leczy Największym atutem powieści jest jej klimat. Janus z niezwykłą plastycznością opisuje przyrodę – szum trzcin, taflę jeziora o świcie i zapach starego drewna. Czytelnik ma wrażenie, że wraz z bohaterką bierze głęboki oddech i ucieka od zgiełku miasta. To „zniknięcie” w sielskim krajobrazie nie jest jednak eskapizmem w czystej formie; to proces rewaloryzacji własnego życia. Autentyczni bohaterowie: Postacie drugoplanowe są krwiste i wyraziste. Mieszkańcy miasteczka nie stanowią jedynie tła, ale wnoszą do historii humor i ciepło, tworząc mikroświat, w którym każdy chciałby się na chwilę znaleźć. Wątek tajemnicy: Historia domu i ciotki Zuzanny dodaje opowieści nieco głębi. Odkrywanie rodzinnych sekretów jest motorem napędowym akcji, sprawiając, że książka nie jest jedynie sielankowym opisem życia na wsi. Przemiana wewnętrzna: Obserwowanie, jak Zuzanna zrzuca „korporacyjną zbroję” i uczy się czerpać radość z prostych czynności, jest niezwykle satysfakcjonujące. Książka Janus to manifest optymizmu. Autorka przekonuje, że niezależnie od tego, jak bardzo życie nas poturbowało, zawsze istnieje miejsce – fizyczne lub mentalne – gdzie możemy zacząć od nowa. „Błękitny dom nad jeziorem” to opowieść o tym, że czasami trzeba wszystko stracić, by odnaleźć to, co naprawdę istotne. Styl autorki jest lekki, ale nie powierzchowny. Sprawnie operuje słowem, tworząc dialogi, które brzmią naturalnie, i opisy, które pobudzają wyobraźnię. To literatura „comfort food” w najlepszym wydaniu – napisana z szacunkiem do czytelnika i dużą znajomością ludzkiej psychiki. Podsumowanie: Katarzyna Janus stworzyła powieść, która jest celebracją życia, natury i kobiecej siły. To idealna lektura dla każdego, kto czuje się przytłoczony codziennością i potrzebuje literackiego azylu

A co jeśli twoja rodzina nie jest taka, jak ci wmawiano? A co jeśli każdy, dosłownie każdy jej członek ma swoją tragiczną tajemnicę? A co jeśli wszystkie sekrety wychodzą na jaw w tym samym niemal momencie? Druga część trylogii Agnieszki Jeż przenosi czytelnika ze wspomnień wojennych i powojennych w czasy współczesne. Autorka, znana z wrażliwości w portretowaniu ludzkich emocji, ukazuje dalsze losy dwóch rodzin, których przeszłość wciąż rzuca długi cień na teraźniejszość. „Spotkajmy się po wojnie” to opowieść o odkrywaniu rodzinnych tajemnic, o kłamstwach, które przez dziesięciolecia niszczyły relacje, i o próbie zrozumienia, kim naprawdę jesteśmy, gdy pękają mity o idealnej rodzinie. Każdy z bohaterów nosi w sobie ranę, każdy skrywa sekret, a moment, w którym wszystkie prawdy wychodzą na jaw, staje się punktem zwrotnym dla całej opowieści. Jedyny zgrzyt, jaki można zauważyć, dotyczy chronologii. Dziadkowie głównych bohaterów mieli po dwadzieścia kilka lat podczas II wojny światowej, co oznacza, że współcześnie musieliby mieć około stu lat. Tymczasem akcja książki wyraźnie rozgrywa się w świecie smartfonów i internetu. Ta nieścisłość może budzić pewien dysonans i utrudniać w pełni wiarygodny odbiór historii. Mimo tego drobnego potknięcia „Spotkajmy się po wojnie” pozostaje poruszającą, mądrą powieścią o międzypokoleniowych traumach, o potrzebie prawdy i o sile, jaką daje zrozumienie własnych korzeni. To książka, która skłania do refleksji nad tym, jak bardzo przeszłość wpływa na nasze dzisiejsze wybory – i czy można naprawdę żyć dalej, nie mierząc się z tym, co było.

"Czasami jedna chwila zmienia całe życie na zawsze." "Pomiędzy życiem a śmiercią istnieje granica cienka niczym kartka papieru. -I dlatego tak ważne jest, by cieszyć się z każdego dnia [...]" Trzy osoby, jedno tragiczne wydarzenie, które połączy losy trójki bohaterów. Jedna chwila, która może zmienić wszystko, odmienić nasze życie… na zawsze. Bardzo poruszająca historia. Wzrusza ale też zmusza do przemyśleń. Piękny przekaz – mimo tragedii - może być jeszcze dobrze. Ważni są ludzie, nie dobra materialne. "Daj nam jeszcze szansę" jest drugim tomem cyklu serii "Dobre chwile", moim zdaniem jeszcze lepszy od poprzedniego. Przeczytałam jednym tchem. Nie ukrywam że długo zwlekałam z przeczytaniem tej książki, ponieważ przy lekturze pierwszej części zalewałam się łzami. Teraz żałuję że przeczytałam dopiero teraz. Obiecuje przeczytać kolejny tom od razu po premierze. Bo będzie kolejna część, prawda, Pani Sylwio? Mam nadzieję że tak. Uwielbiam twórczość Pani Sylwii. Nie tylko dlatego że pisze z mojego rodzinnego Szczecina 😉 Cudownie się czyta sceny z miejsc za którymi tęsknię.

Książkę wymęczyłam, nawet bardzo. Gdyby nie kontuzja to chyba już bym dała sobie z na spokój. Główna bohaterką jest Klara rozpieszczona z dobrego domu, postanawia przeprowadzić sie do swojej pracowni i zacząć malować pierwszy obraz do swojej nowej wystawy. Poznaje przypadkiem Łucje, która twardo stąpa po ziemi ma męża, dwie córki i matkę która ma dwubiegunówkę, przez co praktycznie nie ma życia. Zderzenie dwóch światów dziewczyny gdzie gosposia usługuje i świata dziewczyny gdzie od młodych lat zmaga się z chorobą matki. Ciężko to sie czytało pomimo poruszenia ważnego tematu, czesto tabu o jakim nie mamy pojęcia z czym zmagają sie tacy ludzie jak Łucja.

Nostalgiczna, momentami trudna i wzruszająca historia o miłości, stracie i odwadze. Tak w jednym zdaniu mogłabym opisać tę książkę. @joannatekieli zabrała nas do Ameryki, na fikcyjny szlak wśród lasów i gór. Szlak, który niektórych sprawdza, innych zawodzi, niektórym zabiera, a jeszcze innym ratuje życie. Kilka tygodni wyprawy w survivalowych warunkach zmieniło życie głównej bohaterki. Jej przemiana była kamienista, ciężka i usłana kolcami, a nie różami. Warto ją poznać, by zobaczyć, że nawet z najgłębszego dołu jest szansa na wyjście. Tylko trzeba spróbować zawalczyć. A walka o siebie jest chyba jedną z najtrudniejszych jakie można podjąć.

Plotka jest potężną bronią. Rodzicielstwo jest czasami pokonywaniem najgłębszych rozpadlin, z których warto wyjść tylko po to, by zobaczyć promień światła. Przecież nie można całe życie uprawiać marketingu. Trochę prawdy też czasem się przyda. Są ludzie, którzy swoją konstrukcją psychiczną, tak kruchą i delikatną, ożywiają naszą codzienność, jednak cena, którą płacą, jest dla nas niewyobrażalna. Kalorie to takie wredne robaki, które codziennie w nocy zszywają twoje ubrania. Największą wartością jest oryginalność. Istota rzeczy kryje się w jej indywidualnym rozumieniu, nie w postrzeganiu ogólnym. Życie nie jest łatwe, wymaga ostrożności i uważnego zbadania okoliczności. Czasem nasze oczekiwania są najgorszą karą, jaką sami sobie zadajemy. Póżniejszy zawód jest wyrokiem, na który sami się skazaliśmy. Chodzi o to, żeby robić, co nam w duszy gra, a nie to, czego oczekują inni. Strach nie jest namiastką miłości, może jednak stanowić jej zamiennik.

Urocza, chwytająca za serce, pełna humoru i super się czyta po prostu płynie się z fabułąz podziwia widoki, towarzyszy bohaterom. Książka daje dużo fajnych wskazówek i wspierających życiowych lekcji. Otula ciepłem i dobrym słowem. Jest też nutka tajemnicy i zagadki. Wszystko to sprawia, że cudownie spędzałam czas i na pewno sięgnę po kolejne książki Doroty Mili 😊😊🌞🩷

Najważniejsza rzecz, którą chce napisać na sam początek to to, że nic nigdy nie jest takie, jakie się wydaje z zewnątrz lub jakie widzimy na pierwszy rzut oka. Każdy ma swoją tajemnice, ukryte problemy i cierpienie które nosi, a które niekoniecznie wszystkim pokazujemy. Ta książka jest idealnym przykładem właśnie takiego ocenienia osób i późniejszego pokazania jak naprawdę wyglądają. Otworzyło mi to oczy i zmusiło do refleksji. Książka miła, przyjemna, ciekawa, pokazująca wzruszające i osobiste historię bohaterów i to, że literatura zmienia człowieka i łączy. Ekscytujące było dla mnie to jak obcy sobie ludzie cały czas jakoś się mijali w książce, żyjąc po prostu swoimi codziennymi sprawami, jak nieświadomie i przypadkowo są ze sobą powiązani i jak po nitce do kłębka do siebie dochodzą i odkrywają - najciekawsza i najpiękniejsza część książki moim zdaniem. „Zwyczajne cuda” porusza nasze przyziemne problemy, zamartwianie się brakiem miłości i zbiegi okoliczności. Bardzo mi się podobała ta książka i teraz przed świętami zdecydowanie Wam ją polecam ❄️❤️ Miałam z jakiegoś powodu większe oczekiwania co do tej książki i że będzie większe "BUM" magii i miłości, jest to tylko i wyłącznie moje prywatne odczucie i myślę, że w każdym razie zatopicie się w tej lekturze ❤️

Cóż ja mam napisać o serii " Dwór w Zaleszycach"? 🤔 W dwóch pierwszych częściach trzymała mnie tajemnica i wstawki z przeszłości, to było ciekawe i sprawiało, że chciało się czytać. Współczesna bohaterka? O matko z córką 🥴 infantylna, nudna, wypowiada się jakby miała 15 a nie 20 kilka lat. Dialogi między Juliana a Danielem vel Henrykiem jak z powieści dla nastolatek i to tych bardziej przed 15 rokiem życia niż po. Trzecia część mnie całkiem pokonała, nie chcem spojlerowac więc tylko napisze, nuda, przeżywanie niektórych historii jakby to był dramat z XVI w. Przewidywalna ale chyba to przeżywanie i " jęczenie" Julianny nad wszystkim, jak to się nie spodoba znajomym Daniela, jaka tragedia ja spotkała itd mnie pokonało, a Daniel zachowuje się nie jak 30 letni mężczyzna tylko jak nastolatek. Ale mimo tych rzeczy, które mnie wkurzaly i nie dały zakończyć serii, coś tam maja w sobie te książki, że jednak dałam 6 a nie niżej 😁