Czarująca panna młoda

Poznajemy parę owiec, która chce adoptować dziecko. Odwiedzają sierociniec w którym mieszka Rufus. Rufus jest wilkiem, ale nie do końca wie, co to znaczy. Widzi, że inne zwierzęta się go boją i nikt nie chce go przygarnąć. Owce po chwilowym wahaniu, podejmują się wychowania chłopca. Wilczek trafia do nowej szkoły, nowe środowisko generuje pewne problemy... Komiks wydaje się prostą opowieść o adopcji i akceptacji. Ale z każdą stroną widzimy, że mamy tu głębszą historię. Autorzy poruszają temat stereotypów, tolerancji, akceptacji, miłości, poszukiwania przyjaciół i swego miejsca w świecie. Może być wyjściem do rozmów o strachu, przemocy, ale także o pokonywaniu swych lęków. Bartosz Sztybor i Agnieszka Świętek umieścili akcję komiksu w świecie zwierząt. I to było świetne posunięcie (Świętek już to zrobiła w Obiecankach). Prosto, jakby z automatu sami przypisujemy bohaterom ich zwierzęce zachowania - delikatne, naiwne owce; zły wilk itp. Dajemy się złapać na stereotypowe myślenie. Ale z każdą stroną, ba z każdym okienkiem zmieniamy zdanie. Nic nie jest oczywiste. Wszystko w co wierzymy, zostaje poddane weryfikacji, gdyż zwierzęta nie wpisują się w swoje cechy gatunkowe. Dodam na koniec, że komiks ma wielobarwną, żywą i radosną szatę graficzną która ucieszy czytelnicze oczy i serca. Publikacja została nagrodzona w III edycji konkursu im. Janusza Christy.

Nie jestem zwolenniczką takiej kreski, ale dla młodszych czytelników powinna być ok - prosta, wyraźna, z kontrastową kolorystyką. Do tego budzi skojarzenia z animacjami na Cartoon Network (i nie chodzi mi o czasy, gdy kanał miał zróżnicowaną ofertę kreskówek, z "Chojrakiem", "Laboratorium Dextera" i trzema Edkami...). Sama historyjka jest również dość prosta, ale zabawna, odwołująca się do znanych z popkultury motywów. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie.

Zabieram Was dzisiaj w podróż do krainy „jutra”, w bliżej nieokresloną przyszłość. To miejsce nie napawa optymizmem... To świat, który został zniszczony w wyniki wielkiego wybuchu. Krajobraz składa się głównie z dymiących kraterów, wymarłych lasów, gruzowisk i ciagnących się aż po smutny horyzont, ogromnych płaci zniszczonej, spalonej i wysuszonej ziemii. Wiktoria wędruje przez tą postapokaliptyczną krainę, a towarzyszy jej psinka o imieniu Bajka. Przemierzają razem zniszczone miasta i zrujnowane lasy. Podązają w kierunku świateł, które co jakiś czas pojawiją się na niebie. Wiktoria jest przekonana, że to znaki dawane przez jej zaginionych rodziców. Z pewnością ich szukają! Nie ma innej możliwości, prawda? Podczas wędrówki czekają na nie przeróżne przygody, które nie zawsze kończą się dla nich szczęśliwie. Padają ofiarami mechanicznego oszusta, dziwnego latającego robota, który wykorzystuje je do własnych celów. Spotykają też przyjazne, pomocne stworzenie - tapira, który wcześniej mieszkał w lokalnym ZOO. Tapir zaprowadza ich do prawdziwej, cudownej, zielonej oazy, czyli do ostatniego ogrodu. Zachowała się tam zieleń, a nawet jest czysta woda! Zdaje się, że to wspaniała kryjówka, miejsce do zamieszkania. Jednak Wiktoria musi odnaleźć rodziców... To pierwszy tom postapokaliptycznej, komiksowej serii dla dzieci, której autorem jest Marcin Podolec. To powieść graficzna, która wzrusza i skłania do przemyśleń, ale także potrafi rozbawić. Po przeczytaniu pierwszej części, mam ochotę od razu sięgnąć po kolejne przygody Wiktorii i Bajki. Moim zdaniem, komiks można czytać już nawet dzieciom w wieku 4/5 lat. Będzie też ciekawą lekturą dla starszych dzieci. Komiks przekazuje uniwersalne wartości i jest zaproszeniem do rozmów o ekologii, sensie ochrony środowiska i zgubnym wpływie człowieka na otaczający nas świat. Mamy tutaj idealny przykład tego, do czego może doprowadzić ludzka bezmyslność, do jakiej ruiny możemy doprowadzić naturę i obrócić wszystko w pył.

No, kurczę, jak to możliwe, że komiks o dwóch nierobach i nygusach potrafi tak bawić. Fakt, w ramach gratisu będą historyjki o elfach i krasnoludach oraz o odwiecznej waśni, która toczy się między tymi rasami. Będzie również zakochany utopiec. Smocze jajo, które najlepiej się czuje w gorącej atmosferze jaką potrafi zapewnić ognisty temperament. Będą tatuaże. I ich konsekwencje. A w ramach wisienki na torcie – opowieść o księżniczce nieziemskiej urody. Zabawa przednia. A może i tylna. Żarty sytuacyjne, słowne i jakie tylko się da. Śmiech towarzyszy lekturze niezależnie od wieku czytelnika. Cóż, nie pozostaje mi nic innego, niż pogratulować autorom talentu i poprosić o kolejne tomy. Polecam.

Doceniam książkę gdzie głównymi bohaterami są zwierzęta. Doceniam przybliżenie zachowań zwierząt w naturalnym środowisku. Ale ogólnie to była dziwna historia. Nie podobał mi się zasmiecony las, wredne psy, szalona sowa i końcówka. Boję się o łapkę rysia. Zbyt brutalna, jakkolwiek to brzmi xd Dla fanów Samojlika spoko.

Naprawdę, naprawdę dobrze się bawiłem. Komiksy z drugiego tomu są o niebo lepsze od tych z pierwszego. Różnica w humorze, kresce, konstrukcji świata i przyjemności z czytania jest kolosalna! To są ci sami Lil i Put, których znamy z „Nowej Fantastyki”. Prócz tego pojawiają się tu (chyba po raz pierwszy) postacie drugoplanowe, takie jak Utopiec, Kieszonka czy Świętopełek. Po prostu bomba!

Połączenie komiksu i książki edukacyjnej w duecie Samojlik i Wajrak jak zawsze świetnie wychodzi. Pozornie nudny temat jak las pełen starych drzew zamienia się w fascynującą przygodę z ciekawymi bohaterami i humorystycznymi scenkami, dzięki którym poznajemy las. Elementy wyjaśniające umieszczone między częściami komiksu mogłyby być napisane prostszym językiem, ale zawsze można to lekko skrócić, czytając dziecku.

Matko! Kocham Ariola i Ramono To są dzieci jak wszystkie. No, może troszeczkę bardziej wygadane i rozrabiające Ale to jest totalnie taki typ humoru jaki lubię. W sumie to to taki Mikołajek po kilku energetykach. I w formie komiksu Mój syn czyta 3 raz. Nie dziwię mu się. Połączenie wspólnych zabaw, bijatyk (w żartach, z kumplem), codziennych problemów i cycków siostry ("I jakie są? Paskudne" :D) musi być udane Czuję, że będziemy mieć w domu komplet (nawet wiem, bo udało mi się zamówić pierwszy tom) Polecam uwadze każdemu dziecku 7+ Z kwestii edukacyjnych to tyle, że ma niezbyt wiele tekstu i jest ciekawym komiksem, więc dziecko będzie chciało czytać samo (sprawdzone!)

Świetny komiks dla wszystkich czytelników, bez górnej granicy wiekowej. Jest to zbiór osiemnastu krótkich opowieści nasyconych do cna dobrym humorem i ogromną dawką przyrodniczej wiedzy. Nie są one ze sobą powiązane, to odrębne scenerie i sytuacje. Wszystkie przygody rozgrywają się w przepięknej Puszczy Białowieskiej, a ich bohaterami są zwierzęta, mieszkańcy lasu.🌲 Obserwujemy braci mniejszych w totalnie zaskakujących i niewyobrażalnych dla nas okolicznościach. Na początku poznajemy tytułowego starego wilka, który z biegiem lat przestał pasować do współczesnego lasu. Po tym, jak przegonił z lasu pitbulla, sam został z niego wygnany. Kolejne zwierzęta to między innymi łasica ninja, łoś z parciem na szkło, wiewiórka zbzikowana na punkcie matematyki, niezbyt mądra sowa czy dziadek dżdżownica, który jest skarbnicą przyrodniczej wiedzy... W tych krótkich opowiadaniach na pewno nie brakuje absurdów choćby szalejący w lesie bardzo głodny pitbull, zwierzęta robiące sobie selfie czy właśnie słynna sowa, która zwykle uważana za symbol mądrości, tu zostaje przedstawiona w nieco innym świetle. 🦉 . W komiksie jest naprawdę sporo zagadnień głównie z zakresu biologii, które przez pryzmat zabawnych przygód są mniej lub bardziej wyjaśnione. Wiele ciekawostek możemy dowiedzieć się o życiu zwierząt w bardzo przyjemny sposób. Zdecydowanie za dużo jest moim zdaniem takiego "dorosłego" czy encyklopedycznego słownictwa. Odnoszę wrażenie, że o ile starsi czytelnicy ogarną temat, tak młodsi mogą mieć problem z pewnymi zwrotami. Nie mniej jednak uważam, że nadal można świetnie się bawić przy czytaniu tej książki, ponieważ humor i zachowanie zwierząt jest przednie! Ilustracje są proste, barwne i bardzo przypadły do gustu Łobuzowi, szczególnie jeśli chodzi o mimikę bohaterów. Autorem ich jest również pan Tomasz, który oprócz tworzenia książek i ilustracji do nich, zajmuje się zawodowo badaniem historii przyrodniczej Puszczy Białowieskiej. Jeśli chcecie więc zasiąść przy zabawnym i zwierzęcym komiksie, na pewno Wam się spodoba. Ja chyba spodziewałam się czegoś innego, aczkolwiek przeczytałam na jednym wdechu :)

Cudownie, że powstają tak wspaniałe komiksy dla dzieci. Czytałem go z prawdziwą rozkoszą i rozmarzeniem. Ma "muminkowy" klimat: jest taki ciepły i przytulny (bez migdałowego posmaku melancholii). Z miejsca polubiłem tę delikatną kreskę, którą narysowano bohaterów i świat. Ludzie i dziwne stworki (jakby wprost z wyobraźni Tove Janosson... a jednak wciąż oryginalne). To jest dziecięcy świat i nie ma potrzeby zastanawiać się nad tym, że mała dziewczynka prowadzi hotel... czy chłopiec mieszka sam w lesie. Po co komu takie myśli? To świat w którym dzieci są samodzielne, zaradne a jednocześnie wciąż dziecięce. Pan Leclair przypadnie do gustu każdemu miłośnikowi książek (no jakbym widział siebie). Kaki kradnie większość uwagi. Rozkoszne Nie-Wiadomo-Co, wszędobylskie, bezczelne, skore do zabaw i nieposłuszeństwa. Dostrzegam tutaj delikatną inspiracją mangą. Reakcje Kakiego są przerysowane. Służy też autorom do żartów ;) Genialni są Gburowaci i duża plansza z Zimnym Wiatrem. Komiks niby prosty ale przykuł moją uwagę bezgranicznie. Jeśli miałbym trafić do bajkowego świata i tam zostać - mocno bym się zastanawiał czy ma być to melancholijna Dolina Muminków czy okolice Hotelu Dziwnego. Świetnie dogadałbym się z Celestynem. Wiem kogo bym zabrał do tego świata :)

Syn wypozyczyl ksiazke w bubliotece szkolnej i przeczytalismy ja wspolnie ‘na raz’. W paru miejscach byl podejscytowany tym, ze ‘to chyba ksiazka dla starszych dzieci’. A w tym wieku (8 lat) wszystko co ‘starsze’ jest ciekawe. Teraz czeka na wypozyczenie drugiej czesci, mysle ze takie ksiazki moga zainteresowac dzieciaki, ktore srednio lubia czytac. Dla mnie duzy plus.

Pierwszy tom serii o Bajce i Wiktorii okazał się miłym zaskoczeniem. Całkiem dobrze łączył bajkowość z ponurą postapokalipsą. Jednakże tak naprawdę niewiele dowiedzieliśmy się o przeszłości bohaterek. Tym razem tom oferuje krótkie retrospekcje z życia dwójki głównych postaci. W przypadku Bajki przedstawione jest smutne życie w schronisku dla zwierząt. Z kolei Wiktoria wspomina chwile spędzone z ojcem. Tutaj zakończenie wątku rodzica jest bardzo niepokojące, chociaż niedpowiedziane. W warstwie współczesnej przewija się motyw choroby. Można tutaj dostrzec pewien walor edukacyjny dla dzieci, aby uważać na to co się je. Przy tym też pojawiają się kolejne bardzo absurdalne i pomysłowe motywy. Rysunki podobnie jak ostatnio są dosyć proste. Przy czym udaje się oddać zaskakująco wiele emocji na twarzach postaci. Jest to kolejny tom, który mogę polecić najmłodszym. Tutaj nawet starsi czytelnicy mogą w pewnym momencie uronić łzę, jeśli odpowiednio zinterpretują dane wydarzenia.

Sześcioletnia Laila to bardzo samotna dziewczynka, która bardzo potrzebuje kogoś z kim mogłaby się bawić. Ma trudny okres. Nie chodzi do szkoły, nie ma przyjaciół, a rodzice się niedawno rozwiedli. Dziewczynka została z mamą, która próbuje zbudować swój nowy świat, ale pamięcią cały czas wraca do przeszłości.. do tego co minęło i raczej nie wróci. Laily świat zamyka się w czterech ścianach i jedyną atrakcją jest widok (tylko widok) na miejski park. Dziewczynka zauważa tam wielkiego ptaka Dodo, którego postanawia zabrać do domu. Decyzja ta ma swoje konsekwencje - przygarnięty ptak bardzo szybko zaczyna demolować przestrzeń i życie Laili. https://salomonik.eu/blog/przeczytane/2181-dodo-felipe-nunes

Kolejny komiks paragrafowy rozegrany ;) W tej książce wcielamy się w jednego z dwóch bohaterów: Judy - stara się przeżyć i uciec z miasta zarażonego przez Zombie. Ben - stajemy się zombie i również staramy się uciec z miasta zabijając przy tym jak najwięcej ludzi. Całość przeszedłem dwa razy (raz jedną, raz drugą postacią). Fajne jest to, że każda postać ma swoje dedykowane kadry do których może się udać. Mamy kilka osobnych zakończeń dla obydwu bohaterów. Podobało mi się różne podejście do rozgrywki w zależności, którą postać wybierzemy na start. Szkoda tylko, że fabuły jest tutaj dość mało, a większość zabawy to rozwijanie postaci i walka z zombie czy ludźmi. Na pewno warto sprawdzić ;)

PopKulturowy Kociołek: Akcja albumu Niezwykła podróż. Tom 1 zabiera nas do Wielkiej Brytanii roku 1927. Czasu kiedy I Wojna Światowa ciągle trwa, a południe kraju nieustannie nękane jest nalotami bombowymi. Niespodziewanie na arenie wojny pojawia się trzecia tajemnicza siła, której potęga przyćmiewa oba mocarstwa. W takich realiach żyje dwójka młodych bohaterów Noemie i Emilien, Kuzyni pochodzący z bogatej rodziny, którzy większość swojego dzieciństwa spędzili w szkole z internatem. Pewnego dnia niespodziewanie jednak zostają oni ściągnięci do wielkiej rezydencji rodziców Noemie. Ogromna posiadłość pełna jest sekretów, które tylko czekają na odkrycie. Nic więc dziwnego, że dwójka ciekawskich i genialnych dzieciaków szybko zabiera się za badanie tego miejsca, odkrywając przy okazji pełno niezwykłych wynalazków stworzonych przez ojca Emiliena (który zaginął w tajemniczych okolicznościach). Mamy tutaj do czynienia z komiksem wypełnionym po brzegi wartką przygodową treścią, kierowaną głównie do młodszego czytelnika. Scenariusz jest więc prosty, dosyć przewidywalny, ale też na swój sposób przyjemny w odbiorze. Tak jak zostało to już wspomniane we wstępie scenarzysta Denis-Pierre Filippi łączy steampunkowy klimat (wylewający się z kolejnych kadrów) z przygodową treścią nawiązującą do dzieł Juliusza Verne'a i szczyptą lekkiego humoru. Fani twórczości genialnego pisarza, muszą jednak ostudzić swój zapał. Autor albumu co prawda wykorzystuje pewne schematy i atmosferę znaną z powieści Verne’a (chociażby sama grafika na okładce). Nie jest to jednak bezpośrednie przełożenie książek na realia komiksu i dużo w scenariuszu jest własnej inwencji twórczej. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych zaś wada (wszystko zależne od indywidualnych gustów). Do samej „przygodowej” treści trudno jest się tutaj mocniej przyczepić. Potrafi być ona satysfakcjonująca i w kilku miejscach miło zaskoczyć. Pewną łyżeczką dziegciu są jednak niektóre zachowania młodych bohaterów. W niektórych scenach przypominają oni rozwydrzone dzieciaki z bogatego domu, które nikogo i niczego nie szanują (prawda jest jednak troszkę bardziej złożona). Tym, co na pewno wyróżnia tytuł i sprawia, że wpada on w oko zarówno młodym, jak i starszym miłośnikom komiksów, jest jego oprawa graficzna. Rysunki Silvio Camboniego nie tylko dobrze obrazują steampunkowy klimat, ale również przesycone są dziecięcym akcentem, co szczególnie widać po projektach postaci. Nie każdemu jednak przypadną do gustu dosyć duże oczy bohaterów, momentami przypominające swoją stylistyką starszą mangę. Perfekcyjnie za to prezentują się tła, które pełne są szczegółów i nadają poszczególnym scenom znaczącej głębi. https://gameplay.pl/news.asp?ID=143730

"Szlurp jest dziki, Szlurp jest zły! Szlurpa bardzo swędzą kły! Kto napotka Szlurpa w nocy, ten na drzewo szybko wskoczy!" Poznajcie Szlurpa i Burpa, dwa wampiry, które tracą dach nad głową w hotelu wampirów i muszą się gdzieś podziać. Na swojej drodze napotkają między innymi Zdzicha Kołka, czyli łowcę wampirów. Kto wyjdzie cało z tego spotkania? I co do tego wszystkiego będzie miał kuzyn naszych bohaterów, kuzyn Anastazy? Jak na nie-życie naszych bohaterów wpłynie pandemia, albo pojawienie się gosposi, która "juz wszystko robiła i wszystko widziała"? W książce Bezdomne wampiry o zmroku zebrana jest garść różnych opowiadań, które powstawały na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Część z nich pochodzi z lat 80-tych, a część powstała niedawno, bo w czasie pandemii. Tadeusz Baranowski z właściwym sobie humorem z jednej strony bawi czytelnika, a z drugiej przedstawia realia naszego kraju, ukazując je w krzywym zwierciadle dzięki fantastyczno-komiksowej formie. Oczywiście na zachwyt zasługują ilustracje. Kreska mistrza jest nie do pomylenia z nikim innym! A klimaty wampirzo-upioro-zombiakowe nadadzą się idealnie na jesień!

Przyglądałam się postaciom, całkiem dziwacznym i tym pasującym do ludzkiego kanonu piękna i zastanawiałam się skąd znam tę kreskę. Zagadka wyjaśniła się banalnie szybko – przecież to Andreae, który dołożył swoje trzy grosze do powstania świata Azymutu, maczał palce w tym oto komiksie. Akcja toczy się powoli, bo co też może dziać się na oceanicznym statku, takim typowym wycieczkowcu, na którym co wieczór odbywa się maskarada, a posiłki wydawane są o ustalonych porach. A może jednak coś się dzieje? Dlaczego Phileon za wszelką cenę chce statek opuścić? Dlaczego wywołuje to takie poruszenie wśród tajnych agentów? Chcecie się dowiedzieć? Zapraszam do lektury. Porwie was kolorowa zabawa.

Doprawdy nie umiem powiedzieć, dlaczego do tej pory omijałam Ariola szerokim łukiem. Przecież to taki fajny komiks jest. I uniwersalny. Szkolne problemy małych chłopców bawią w każdym wieku. Wymieniam się tomami z młodym czytelnikiem, który mnie popędza, tak bardzo chce zabrać się za lekturę kolejnej części. Może nie będę oryginalna, ale i tak napiszę, że to Mikołajek w wersji komiksowej. Nie zrozumcie mnie źle, to nie jest plagiat. Ot, po prostu tematy, które poruszają te książki i bohaterowie są podobni. Za to wykonanie oryginalne. I takie naturalne. Zwłaszcza w rozdziale o tym jak dzieci potrafią grzecznie bawić się przez dziesięć minut. A odcinek o zaczytaniu? Genialny. Zatem nie popełniajcie mojego błędu i czym prędzej weźcie się za lekturę. 

Mimo, że wyrosłem mocno z literatury młodzieżowej, to seria "Amulet" mnie zainteresowała. W Comics Report poświęconym temu tytułowi, napisałem, że liczę na dość mroczne fantasy, choć oczywiście z nastawieniem na odbiorcę docelowego. Dot ego w miarę zawiłą fabułę i ciekawe postacie drugoplanowe, a całość skąpaną w magii. W praktyce wszystkie te założenia w większym stopniu się sprawdziły, a lektura prezentowanego tutaj, pierwszego tomu serii, była błyskawiczna. Co jednak ważniejsze - od razu sięgnąłem po tom drugi. To chyba najlepsza rekomendacja dla serii komiksowej, jako może być. Kiedy po skończonej lekturze czujemy mocny głód na więcej i więcej. Tak było ze mną w przypadku "Amuletu", choć nie jestem odbiorcą docelowym dla tej serii. W niniejszym tekście przedstawię powody, dla których tak się stało. W Comics Report pisałem, że już sam prolog zrobił na mnie wrażenie. Jest mocny, brutalny i smutny. Przedstawia śmierć ojca głównej bohaterki, Emily Hayes, czyli tytułowej strażniczki. Potem jednak nie jest już tak złowrogo, choć akcja nie zwalnia tempa, a część maszkar, w tym dziwny potwór z okładki, jest rodem z rasowego horroru. Tak naprawdę niewiele trzeba byłoby zmienić, aby przebudować ten komiks w serię skierowaną typowo do dorosłego odbiorcy. To naprawdę ogromna zaleta, bo mimo młodzieżowego wizerunku, fabuła potrafi wciągnąć nawet dojrzałego i bardziej wymagającego czytelnika. Przy "Amulecie", filmowa adaptacja "Więźnia labiryntu" to w praktyce rozrywka dla naiwnych dzieci. Emily i jej brat Navin zostają bowiem wrzuceni w magiczny świat, który jest gotów ich pożreć. Dosłownie. Zwie się on Alledii i jest czymś na wzór naszego świata, tylko przepełnionego magią. Słowem - stara zagrywka. Widzieliśmy to w masie książek, filmów, komiksów czy gier. Wystarczy wymienić "The Longes Journey", albo" Dziesiąte królestwo" i już mamy podstawy do tego co spotkamy w "Amulecie". Przynajmniej w teorii, bowiem Allediia rządzi się swoimi prawami. To nie jest kolejna kopia klasycznego świata fantasy, z wyżej wymienionych tytułów. Więcej tu mroku, odcieni szarości, dziwnych istot, zaś sama magia nie wydaje się być domeną wróżek. Kilka razy podczas lektury miałem wrażenie, że patrzę na odbicie świata z serialu "Witch", który swoją drogą zawsze lubiłem. W uniwersum "Amuletu" zadziałała na mnie ta sama magia - niby to dla młodzieży i dzieciaków (tutaj niekoniecznie tylko dla dziewczyn), ale całość jest miejscami tak mroczna, a fabuła na tyle ciekawie skonstruowana i pełna sekretów, że chce się to czytać. Czuć tutaj po prostu rasową przygodę w świecie magii oraz maszyn. tak maszyn, bo tych jest sporo, ale to pozostawiam już do samodzielnego odkrycia. Co zaś się tyczy pary głównych bohaterów, czyli Emily i Navina, to z jednej strony prezentują klasykę, a z drugiej dają coś od siebie. Nastolatka musiała dużo szybciej dorosnąć, po stracie ojca, w pewnym stopniu przejmując rolę matki w wychowaniu młodszego brata. Ten jest jeszcze beztroski, ale przy tym nie głupi. Nie ufa wielu rzeczom, na które Emily godzi się pod presją, w pewnym stopniu kuszona przez amulet swego pradziadka. Na tym polu wątek wygląda bardzo ciekawie, bo ciężko mi powiedzieć, czym w praktyce jest istota zaklęta w tym kamieniu. Takich odcieni szarości w komiksie jest znacznie więcej, dlatego trudno wyrobić sobie klarowny obraz jakiegoś antagonisty i protagonisty. Pewne jest tylko, że rodzeństwo zostało rzucone na głęboką wodę, zaś ich rodzinna scheda bardziej przypomina klątwę, niż dar. Finał również skrojono bardzo ciekawie i potrafi on zaskoczyć.

nasz-zaczytany-swiat.blogspot.com Cieszę się, że w dzisiejszych czasach nadal nie przemija moda na czytanie komiksów. To w końcu doskonała rozrywka zarówno dla dzieci jak i dorosłych. I spora dawka humoru :-) Dzisiaj kilka słów o komiksie nagrodzonym w II edycji „Konkursu im. Janusza Christy na komiks dla dzieci”. Poznajcie dwóch bardzo ciekawych przyjaciół – nosorożca Wojtka i łosia zwanego Rudym. To właśnie te dwa zwierzaki umilą nam czas w trakcie czytania. Ich życie z pewnością nie należy do nudnych i pełne jest zaskakujących zwrotów akcji. Krótkie historie rozbawią nie jednego ponuraka. Humor w nich przedstawiony jest ponadczasowy i rozśmieszy dzieci, ale także rodziców. Każdy epizod kończy się jakąś śmieszną puentą. Wojtek i Rudy zawsze są pełni zapału, mają ciekawe pomysły i interesujące przemyślenia. Jednak rzeczywistość, czasem dość brutalnie weryfikuje ich plany :-) Każda strona tego komiksu porusza inny wątek. M.in. możemy prześledzić losy nosorożca i łosia na osiedlu, w szkole, zoo czy na łonie natury. Czasami nieograniczona wyobraźnia naszych bohaterów przenosi nas do innego świata :-) Podsumowując komiks „Wojtek i Rudy w tarapatach” jest wart uwagi. Ilustracje są bardzo dobre, humor na najwyższym poziomie i całość bardzo szybko się czyta. Jak dla mnie nagroda w konkursie na komiks dla dzieci jest w pełni zasłużona :-)