Puść to jeszcze raz

Malutki Lisek i Wielki Dzik. Tam Pomyślałam, że jak już wracać na dobre do czytania, to pełną parą. Już nie tylko mangi, ale i beletrystykę, książeczki dla dzieci i komiksy. Przeróżne. Ten tytuł jest pierwszym polskim. Malutki Lisek rzeczywiście jest malutki i czasami za bardzo nie chce podejmować decyzji, które mogą zmienić coś w życiu, bo dobrze jest jak jest. W dodatku okazało się, że szybko potrafi zatęsknić. Natomiast Wielki Dzik to wielkie zwierzątko, które pojawią się w życiu Liska nagle, niespodziewanie i postanawia zostać. Zostają tak dobrymi przyjaciółmi, że nie jest mu straszne wejść na drzewie po szalik, który Lisek tak bardzo chciał. Razem przeżyli zimę, więc nic innego już im straszne nie jest. :D Polecam, przekochany komiks ze zwykłymi, a jednak niezwykłymi ilustracjami.

Świetny komiks dla wszystkich czytelników, bez górnej granicy wiekowej. Jest to zbiór osiemnastu krótkich opowieści nasyconych do cna dobrym humorem i ogromną dawką przyrodniczej wiedzy. Nie są one ze sobą powiązane, to odrębne scenerie i sytuacje. Wszystkie przygody rozgrywają się w przepięknej Puszczy Białowieskiej, a ich bohaterami są zwierzęta, mieszkańcy lasu.🌲 Obserwujemy braci mniejszych w totalnie zaskakujących i niewyobrażalnych dla nas okolicznościach. Na początku poznajemy tytułowego starego wilka, który z biegiem lat przestał pasować do współczesnego lasu. Po tym, jak przegonił z lasu pitbulla, sam został z niego wygnany. Kolejne zwierzęta to między innymi łasica ninja, łoś z parciem na szkło, wiewiórka zbzikowana na punkcie matematyki, niezbyt mądra sowa czy dziadek dżdżownica, który jest skarbnicą przyrodniczej wiedzy... W tych krótkich opowiadaniach na pewno nie brakuje absurdów choćby szalejący w lesie bardzo głodny pitbull, zwierzęta robiące sobie selfie czy właśnie słynna sowa, która zwykle uważana za symbol mądrości, tu zostaje przedstawiona w nieco innym świetle. 🦉 . W komiksie jest naprawdę sporo zagadnień głównie z zakresu biologii, które przez pryzmat zabawnych przygód są mniej lub bardziej wyjaśnione. Wiele ciekawostek możemy dowiedzieć się o życiu zwierząt w bardzo przyjemny sposób. Zdecydowanie za dużo jest moim zdaniem takiego "dorosłego" czy encyklopedycznego słownictwa. Odnoszę wrażenie, że o ile starsi czytelnicy ogarną temat, tak młodsi mogą mieć problem z pewnymi zwrotami. Nie mniej jednak uważam, że nadal można świetnie się bawić przy czytaniu tej książki, ponieważ humor i zachowanie zwierząt jest przednie! Ilustracje są proste, barwne i bardzo przypadły do gustu Łobuzowi, szczególnie jeśli chodzi o mimikę bohaterów. Autorem ich jest również pan Tomasz, który oprócz tworzenia książek i ilustracji do nich, zajmuje się zawodowo badaniem historii przyrodniczej Puszczy Białowieskiej. Jeśli chcecie więc zasiąść przy zabawnym i zwierzęcym komiksie, na pewno Wam się spodoba. Ja chyba spodziewałam się czegoś innego, aczkolwiek przeczytałam na jednym wdechu :)

Sześcioletnia Laila to bardzo samotna dziewczynka, która bardzo potrzebuje kogoś z kim mogłaby się bawić. Ma trudny okres. Nie chodzi do szkoły, nie ma przyjaciół, a rodzice się niedawno rozwiedli. Dziewczynka została z mamą, która próbuje zbudować swój nowy świat, ale pamięcią cały czas wraca do przeszłości.. do tego co minęło i raczej nie wróci. Laily świat zamyka się w czterech ścianach i jedyną atrakcją jest widok (tylko widok) na miejski park. Dziewczynka zauważa tam wielkiego ptaka Dodo, którego postanawia zabrać do domu. Decyzja ta ma swoje konsekwencje - przygarnięty ptak bardzo szybko zaczyna demolować przestrzeń i życie Laili. https://salomonik.eu/blog/przeczytane/2181-dodo-felipe-nunes

Naprawdę, naprawdę dobrze się bawiłem. Komiksy z drugiego tomu są o niebo lepsze od tych z pierwszego. Różnica w humorze, kresce, konstrukcji świata i przyjemności z czytania jest kolosalna! To są ci sami Lil i Put, których znamy z „Nowej Fantastyki”. Prócz tego pojawiają się tu (chyba po raz pierwszy) postacie drugoplanowe, takie jak Utopiec, Kieszonka czy Świętopełek. Po prostu bomba!

Ciepły portret rodziców i przemijających czasów. Narracja jest bardzo prostolinijna, bez zbytniej głębi ale ciekawie oddaje warunki życia sprzed stu lat. Między sylwetki bohaterów wplecione są smaczki brytyjskiej obyczajowości, przemiany historyczne, społeczne i technologiczne XX wieku. Ilustracje wzmacniają nostalgiczną atmosferę.

Nurkowanie z Jasiem Ciekawskim jest cudowne, bo życie w głębinach ciekawi go już od pierwszego centymetra pod wodą. Zaczyna więc poznawanie fauny i flory od spotkania z meduzą, na rekinie i ławicach ryb czy koralowcach kończąc. Ale głębiny maja więcej do zaoferowania ciekawskim: są wraki statków ze skarbami w zatopionych kajutach, są zatopione całe miasta, które można zwiedzać. Wreszcie są też drzwi, które prowadzą do dość dziwnego miejsca. Czy to wszystko było snem czy jawą? Więcej na https://www.monime.pl/jas-ciekawski-podroz-do-serca-oceanu/

Zdecydowanie lepszy niż t.1. Konstrukcja, wizualia, po prostu wszystko. Jako wielki fan animacji netflixowej połknąłem ten tomik szybko i ze smakiem. Polecam gorąco. Jeden z odcinków bardzo mocno bazował na tej historii zawartej w tym konkretnym komiksie.

Hilda przeprowadza się z mamą do miasta. Mijają tygodnie, ale jest jej tu ciężko. Tęskni za swoim poprzednim domem w sąsiedztwie magicznych stworzeń. Dziewczynka przesiaduje w pokoju z widokiem na ulice Trolberg. Uważa to miasto za nudne, nie potrafi w nim znaleźć swojego miejsca. Jej mama też wydaje się bardziej zestresowana, martwi się o córkę, boi się jej pomysłów i przygód w nowym środowisku. Dziewczynka przekonuje mamę, aby ta pozwoliła jej wyjść na Ptasią Paradę, a także by razem z kolegami z nowej szkoły poznał okolicę. Widać jednak, że od nich odstaje - wyglądem, zachowaniem (nie chce na przykład rzucać kamieniami w ptaki). A gdy jeden z latających braci mniejszych zostaje ranny, empatyczna Hilda udziela mu pomocy. Hilda to mądra i pełna energii dziewczynka. Mała poszukiwaczka przygód, która ma też charakterek i potrafi walczyć o swoje. Jest też pyskata, kłótliwa i nieznośna. Jak prawie każdy dzieciak. Jest prawdziwa, dlatego tak łatwo ją polubić. Sam komiks ma fajną kreskę. Jest barwny. Okienka są różnych wielkości, ale dostosowane są do zmieniającej się akcji. Postacie nie są płaskie, ich twarze "pracują" z emocjami. Dobry komiks dla młodych Czytelników.

Nie jestem fanką biografii. Za średniowieczem nie przepadam. Na sztuce się nie znam. Ale chwyciłam chciwie w łapki komiks o Hieronimie Boschu. Dlaczego? Och, to proste. Lubię jego malarstwo. Zawsze można odnaleźć jakiś nowy szczegół, którego wcześniej się nie zauważyło. Dać się zaskoczyć artyście i ponieść wyobraźni. Komiks świetnie narysowany. Prostą kreską (takie lubię najbardziej), ale przypomina nieco drzeworyty. Kolory są żywe, ale dobrane ze smakiem. Nie przygniatają mnogością, nadają lekko bajkowego charakteru tej graficznej publikacji. Zycie tego niderlandzkiego malarza późnego średniowiecza, właściwie to przełomu gotyku i renesansu opowiedziane zostało w ciekawy i zajmujący sposób. Zostały tu poruszone tematy związane z pracą, rodziną a także inspiracjami. Wszystko jest świetnie osadzone w tle historycznym - brud,bieda, udawana pobożność, egzekucje na każdym kroku... ot epoka mroku. Polecam tą publikację nie tylko fanom komiksów i sztuki. Jest warta poznania.

„Tymek i Mistrz. Uczeń czarnoksiężnika” to piękne wydanie ciekawego komiksu dla młodych czytelników, który może się spodobać także starszym odbiorcom. Humorystyczna seria fantasy Rafała Skarżyckiego i Tomasza Leśniaka, która ukazywała się przez lata w „Komiksowie”, czyli dodatku do „Gazety Wyborczej”, zyskała status kultowej. Opowieści o wielkim czarodzieju i jego niesfornym uczniu publikowane były w legendarnym francuskim magazynie „Spirou”, poza tym można je także znaleźć w podręcznikach do nauki języka polskiego. To historia, która zainteresuje miłośników fantasy przedstawiająca niesamowite przygody bohaterów. Roztargniony Mistrz i rezolutny Tymek podróżują w czasie i przestrzeni, stawiają czoła duchom, wampirom i potworom, a także innemu czarodziejowi i jego uczniowi. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Przygoda Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika trwa w najlepsze i zwierzątka ani myślą się zatrzymywać. Spędzili miło czas na pięknej łące, gdzie w nocy Lisek próbował złapać świetlika w pustą muszlę po ślimaku, jednak zrozumiał, że robaczek najlepiej czuje się wśród swoich niż sam i świeci wtedy najjaśniej. Przeszli razem nawet zamglone góry, w których prawie się nawzajem zgubili przez słabą widoczność. W końcu dotarli na plażę z cichym i spokojnym morzem, poznając tym samym foki szukające idealnej plaży. Dzik oczywiście chciał być taki jak one, uważał nawet, że są podobni! Dobrze, że Lisek był obok.

Antologie maja to do siebie że prezentują bardzo różny poziom i styl opowiadań i historii. I to zarówno pod względem tematyki jak i wykorzystanych technik graficznych czy malarskich. I właśnie taki jest Kanon Graficzny Tom 1 pod redakcją Russa Kicka. Wpadł mi w łapki dość niespodziewanie, za stosunkowo niewielkie pieniądze i może właśnie to sprawia że nie będę aż tak doszkiwał się wad w prezentowanych opowieściach. Można tu bowiem znaleźć rzeczy dobre (może nie wybitne, ale niezłe) zabawne i niestety moim zdaniem słabe albo całkowicie nieczytelne. Po raz kolejny utwardzamy się w przekonaniu że absolutnie nie trawie i nie kumam historii i estetyki z Dalekiego Wschodu, która weszła w część ww Kanonu. Ubawiłem się przy adaptacjach poematów starożytnych Greków i Rzymian, pośmiałem z Dantego czy historii z 1001 i 1 nocy. Czy warto ? Tak. Bo mimo wskazanych wad (można by zamienić niektóre historie na dłuższe fragmenty innych, ale ma to być praca przekrojowa więc jest jak jest) zawsze warto poznać coś nowego i samemu ocenić co nam się podoba a co nie. 6 na 10 z zastrzeżeniem że znajdziemy tu historie lepsze i gorsze, ale przecież to zawsze kwestia gustu, prawda ?

Tylko Tove Jansson potrafi zaczynać historie komiksowe od wypiętej w stronę czytelnika pupy Muminka. I co więcej, tylko ona potrafi sprawić, że ten obrazek śmieszy. Jestem absolutną fanką jej komiksów. Czego nie mogę powiedzieć o powieściach. Za to historiami w obrazkach zaczytuję się z pasją i przyjemnością wielką. Stoicyzm Mamusi Muminka, która godzi się na wszelkie szaleństwa męża, wychodząc z założenia, że jak już Tatuś Muminka spełni swe marzenia, to spokojnie wróci do domu. Gonitwa za szlachectwem, przygodą, blichtrem tego świata, którą reprezentuje Tatuś Muminka i Panna Migotka. I wreszcie Muminek – spokojny, ciapowaty, a jednak potrafiący postawić na swoim. Cudowne połączenie. I to puszczanie oka do czytelnika. Ech, nie mogę się nim nacieszyć: „- Ryjku! Mama i tata zapodziali się w porządkach! - A nie mówiłem nie warto sprzątać! Sądzę, że wyjechali tylko na moment. - Ale dlaczego? - Och, dla zabawy! Czy nigdy nie chciałeś uciec z domu? Nawet rodzice czasem potrzebują odmiany. - Włóczykiju, znasz świat. Powiedz, co robić, kiedy rodzice uciekną z domu? - Nic. - Ale ja muszę coś z tym zrobić! - Chodź i popływaj ze mną”.

Sceny ż życia kochającej się rodziny. Bardzo wzruszająca, poetycka opowieść o pięknie życia w jego najważniejszych aspektach: miłości, narodzinach i śmierci. Fenomenalnie namalowane akwarelą. Świetna praca kolorem. Cudownie uchwycone ludzkie gesty. Jeżeli nie szukacie akcji i lubicie się wczuć w emocje innych ludzi – bardzo polecam.

Polecano mi, i choć finalnie nie skusiłem się na zakup, to trafiło w moje ręce. Urocze, ciekawe, ciekawe stylistycznie i fabularnie też. Historia jest dość prosta i powiedziałbym, że nadaje się jako pozycja dla dzieci, gdyby nie dość czasem krwawe walki pomiędzy myszami a innymi zwierzętami. Nie zachwyciło, choć na to liczyłem.

Przeczytałem po dwóch latach ponownie. Nadal bawi jak dawniej - świetna kontynuacja serii animowanej o przygodach Samuraja Jacka i znanych lub nieznanych bohaterów z kreskówki. Pierwszy tom opowiada o kilku przygodach, które finalnie prowadzą do odnalezienia wszystkich włókien czasu i splecenia Sznura Eonów, który pozwala na manipulacje czasem - czy Jackowi uda się wreszcie pozbyć Aku i cofnąć do rodzinnej wioski? Zakończenia można się domyśleć, jeśli ktoś zna animację - natomiast fabuła w komiksie, koncept na główny wątek i wszystkie przygody, a nade wszystko: warstwa wizualna - choć chaotyczna i grubo-ciosana, naprawdę robi wrażenie i sprawia, że ten komiks jest czymś wyjątkowym. Polecam każdemu fanowi serii, bo są aż 4 tomy! Niestety, nakład komiksów musiał być niski, bo ciężko znaleźć egzemplarze do zakupu - z pierwszej ręki to niemal niemożliwe.

Nie wiem czemu ten komiks jest tak nisko oceniany. Dla mnie jest po prostu genialny. Może i nie jest arcydziełem względem kreski. Ale historia jest prosta a zarazem złożona w przekazie. Osobiście myśle ze to jeden znajlepszych komiksów jakie czytałem w moim życiu!!! Dla mnie arcydzieło Polskiego Komiksu!!! Najlepszy post apokaliptyczny komiks jaki czytałem!!! Jestem zakochany w tej historii. Na stałe dołącza do mojej kolekcji.

Krasnolud Nap to postać wykreowana przy współpracy Macieja Jasińskiego (scenariusz) i Krzysztofa Trystuły (ilustracje). Autorzy mają też na swoim wspólnym koncie komiks „Uczeń Heweliusza” nagrodzony w konkursie z okazji obchodów Roku Jana Heweliusza. „Krasnolud Nap” także powstał na konkurs. Tym razem imienia Janusza Christy i otrzymali wyróżnienie za realizację „w duchu Janusza Christy”, czyli bliskie twórcy „Kajka i Kokosza”. Akcja serii rozgrywa się w realiach przypominających średniowiecze, czyli w klimacie znanym nam z książek fantasy. Do bohaterów należy księżniczka Klara, Rodricka (syn niani księżniczki), lord Darton (czarny charakter planujący stworzyć miksturę dającą władzę nad całym światem), rycerz Bodor i Krasnolud Nap. Z każdym albumem ilość bohaterów wzrasta, akcja się rozwija. A wszystko zaczyna się od przybycia Bodora z klatką, w której znajduje się Krasnolud Nap. Ten więzień bardzo ucieszył lorda Dartona, ponieważ krasnolud jest ostatnim składnikiem, którego brakuje w jego magicznej miksturze. Na szczęście naszemu bohaterowi udaje się uciec. W lesie spotyka Klarę i Rodricka obiecyjących pomoc w powrocie w rodzinne strony. Wyruszają nazajutrz i bardzo szybko okazuje się, że nie będzie to łatwa wędrówka. Jakby tego było mało za nimi wyrusza król z rycerzami, czarnoksiężnik ze sługa i gadający pies. Akcję urozmaicają ciągle wprowadzane niezwykłe postaci i wydarzenia pełne zabawnych sytuacji. Maciej Jasiński świetnie bazuje na humorze sytuacyjnym. Wszystko wzbogaca dopracowana oprawa graficzna. Krzysztof Trystuła stworzył dynamiczne postacie, na rozbudowanym tle, w którym nie brakuje niezwykłej fauny i flory. Każdy album ma temat przewodni. Wspomniany pierwszy tom zatytułowano „Smocza Kraina”. Tytułowy bohater pochodzi z magicznej krainy, do której dorośli nie mają wstępu i zazwyczaj nie zapuszcza się w rejony ludzi, ale niestety okoliczności zmusiły go do postąpienia wbrew tej zasadzie. Jego umiejętności przysporzyły mu po drodze tak samo wielu przyjaciół, co i wrogów. Wśród nich jest złowieszczy lord czarnej magii potrzebujący krasnoluda do niecnych celów. W czasie ucieczki Nap trafił na dwójkę dzieci: księżniczkę Klarę oraz towarzysza jej zabaw – Rodricka. Mali bohaterowie pomagają Napowi w powrocie do domu, ponieważ jego nieobecność może wywołać straszne skutki. Razem ze smokiem mającym demencję ruszają do magicznej krainy. Próbują złapać ich fajtłapowaci złoczyńcy. Wszyscy przeżywają niezwykłe, a czasami zabawne przygody prowadzące do dość dziwnego zakończenia. Kontynuację zdarzeń znajdziemy w tomie drugim „Krasnolud Nap. Diamenty są bezpieczne”. Jak sam tytuł wskazuje będziemy mieli tu do czynienia ze skarbem, a tam gdzie pojawiają się kosztowności nie brakuje również niebezpieczeństw. Po raz kolejny tom otwierają niepozorne wydarzenia. Maciej Jasiński i Krzysztof Trystuła w drugim tomie zabierają nas do przydrożnej karczmy cieszącej się coraz większym powodzeniem, przez co nawet sam król musi czekać na wolne miejsce. Lokal prezentuje się elegancko. Mamy na scenie, na której artysta występuje z psem eleganckie bordowe i purpurowe zasłony oraz dywanik pod kolor. Do tego zapewne złote (żółte) naczynia, wizerunek króla na ścianie, wygodne siedziska. Akcja zaczyna się dość leniwie od powitania władcy, jako niezwykłego gościa. Razem z królewną Klarą i jej towarzyszem zabaw do magicznej krainy na Górę Tysiąca Wiatrów odebrać krasnoluda Napa nazajutrz kończącego roczną służbę za księcia. W tym czasie krasnolud ciągle uwija się w czasie opieki nad smokami w żłobku. Kiedy kończy pracę wpada w poślizg na tym, czym beknęło małe nakarmione smoczątko. Pech chciał, że drzwi do podziemi były otwarte i krasnolud Nap spada do podziemi, a tam gubiąc drogę staje się świadkiem obrabowania królewskiego skarbca. Rusza w drogę jako pasażer na gapę latającego okrętu, którym ucieka włamywacz. I od tego momentu zaczynają się kłopoty wszystkich bohaterów: Nap trafia między złoczyńców pragnących przejąć władzę, a jego przyjaciele zostają pojmani jako znajomi podejrzanego o kradzież krasnoluda. Na szczęście logiczne pytania księżniczki sprawiają, że król zaczyna wątpić w swoje pierwsze podejrzenie. Wielki Skarbnik upewnia go, że nie mógł tego dokonać ktoś, kto nie zna szyfru, a Nap go nie znał. Dzięki temu bohaterzy zostają uwolnieni i ruszają w pogoń za latającym statkiem, którego wywąchał towarzyszący im pies. W tym czasie Nap wpada z deszczu pod rynnę: jest brany za nowicjusza w bandzie złoczyńców i zostaje zagoniony do pracy w kuźni produkującej broń na zbliżającą się wojnę. Tam jednak długo nie zagrzeje miejsca, ponieważ po całym dniu wyczerpującej pracy ze smokami i zajęcia przy miechu sprawiają, że zasypia, doprowadza do wypadku i zostaje wrzucony w szczelinę… Ku jego radości znajduje skarb. Pozostaje pytanie, w jaki sposób go wynieść i nie dać się schwytać renegatom? W trzecim tomie, „Śmiech nadejdzie jutro”, Krasnolud Nap z gadającym psem Azą może cieszyć się zdobytym bogactwem. Ich idylla nie trwa długo, ponieważ z więzienia wychodzą dwaj ścigający ich zbóje (Dartor i Bodor) chcący przerobić krasnoluda na magiczny eliksir. Uciekający bohaterzy trafią w morskie odmęty, na bardzo suchą pustynię, a nawet do wnętrza wulkanu. Do czwartego tomu wprowadza nas kolejna odsłona sklerozy poznanego wcześniej smoka. Tym razem zapomniał o ślubie z ukochaną. Na szczęście na drodze spotyka krasnala mającego magiczną miksturę, która pozwoli mu się uporać z problemem. W końcu może wziąć ślub. Pół roku później zaprasza Krasnoluda Nap z towarzyszami, aby przedstawić mu swoją rodzinę, czyli gromadkę dzieci. Poznajemy także innych bohaterów mających rodzinne problemy. Na szczęście jest ktoś, kto pomoże je rozwiązać. W każdym tomie Krasnolud Nap nie szuka kłopotów, ale one i tak go znajdą, a wszystko przez pechowy zbieg okoliczności i własną ciekawskość, a czasami chęć doświadczenia czegoś nowego, rozwinięcia nowych umiejętności. W komiksie znajdziemy wiele motywów znanych z baśni i legend. Maciej Jasiński z wprawą sięga po literaturę i przerabia ją tworząc kolejną wersję wydarzeń. Nieco karykaturalne rysunki Krzysztofa Trystuły z charakterystyczną kreską nadają całej opowieści magiczny wymiar. Zostajemy przeniesieni w otoczenie znane starszym czytelnikom z powieści fantasy. W kolejnych ujęciach widać dynamikę. Żywe, intensywne barwy sprawiają, że komiks skutecznie przyciąga uwagę młodych czytelników. Zdecydowanie polecam.

W dobie wszędobylskich wampirów, wilkołaków i duchów, których współczesną wizję ukształtował szeroko pojęty konsumpcjonizm, milo jest spojrzeć na starosłowiańskie, mitologiczne stworzenia. Kościół starał się je zniszczyć za wszelka cenę, ale pamięć po nich pozostała i w kulturze nadal jest żywa, choć nie tak bardzo jakbym tego chciał. Karol Kalinowski przybliża je nam po raz drugi w ciekawej i niegłupiej opowieści, zatytułowanej Kościsko. Jest to bowiem miejsce, gdzie żyją wszelkiej maści skrzaty, zmory, duchy lasu i powietrza, starając się przetrwać w ludzkim świecie przeżartym technologią. Jednak takie miejsce skrywa w sobie również sekret, w tym wypadku bardzo mroczny i zawiły. Zatem gdy przybywa do niego pewien człowiek z swoim młodym synem, w Kościsku zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy. Fabuła zaczyna się od przebudzenia Leszego - opiekuna lasów i drzew. Przespał on ponad wiek, skryty pod ziemią, po tym jak stoczył zwycięską walkę z potężnym biesem. Przez ten czas ludzie urośli w siłę. Ich miasta się rozrosły, fabryki rozbudowały, gospodarka rozwinęła, zaś ludzkość przetrwała dwie Wojny Światowe, Zimną Wojnę i kilka innych konfliktów. Leszy dziwując się uporowi człowieka w dążeniu do samozagłady, postanawia wrócić do Kościska - jedynego miasta zamieszkiwanego przez mityczne stworzenia. Tam obecnie Kustosz, zarządzający miastem, zatrudnia... człowieka. Ma on zajmować się biblioteką, jednak szybko się okaże, ze w Kościsku nic nie jest zwyczajne. Pierwsze co rzuca się w oczy czytelnika to specyficzny humor. Zderzenie się dwóch światów - słowiańskich stworzeń i ludzi - obfituje w wiele zabawnych anegdot dotyczących wierzeń Słowian. To sprawia, że współczesny człowiek, nie znający tej kultury, jest postawiony w niezręcznej sytuacji i nie wie jak ma się zachować. Szczególnie, że mityczne istoty starają się za wszelką cenę upodobnić do ludzi i nie gardzą nowoczesną technologią. Świetnie w tej roli wypada Kiki, będąca zmorą prowadzącą lokalny bar i lubiąca telewizję, którą ogląda w dziwny sposób. Jej próby panowania nad sobą aby nie dusić ludzi są obłędne, a finalne znalezienie Złotego środka dość zaskakujące. Jednak główna oś fabularna toczy się wokół pary ludzi - Karola, który został zatrudniony w bibliotece, i jego syna Maxa. Ten pierwszy stara się sobie wszystko racjonalnie wytłumaczyć, jak czyni to typowy dorosły człowiek we współczesnym świecie. Jego syn natomiast wierzy w dziwy jakie dzieją się w mieście oraz jego okolicy. Potrafi tym sobie napytać czasem biedy, ale jak to u dziecka, ciężko wytłumaczyć że czegoś co jest fajne nie wolno robić. Ciekawie natomiast jest poprowadzona relacja pomiędzy Karolem a Kustoszem. Jej finał jest bardzo ciekawy i owocuje w sporo niespodzianek dla czytelnika. Podobnie jest w przypadku Leszego, który w całej historii również odgrywa istotną rolę, chociaż nie zawsze od razu jest to zauważalne. Na szczególną uwagę zasługuje oprawa artystyczna komiksu. Kreska, przynajmniej w moim odczuciu, świetnie oddaje klimat mitów z punktu widzenia współczesnego człowieka. To nie są te same, w kółko wałkowane stereotypy o dziwnych stworzeniach z lasów. Tutaj są oni bardzo... ludzcy. Autor oddał ducha tamtych wierzeń, jednocześnie pozostawiając czytelnika w klimacie nowoczesnych seriali animowanych puszczanych na okrągło w telewizji. To pozwoliło mu oddać zderzenie dwóch światów co czyni również sama historia. Kościsko to genialny komiks, obowiązkowy do posiadania w swych domowych zbiorach. Wyróżnia się on na tle konkurencji, głównie za sprawą fabuły oraz tematu. Do tego czyta się go błyskawicznie, potrafi zaskoczyć, miejscami rozbawia do łez i przecudnie wygląda. Zdecydowanie warto po niego sięgnąć, bo tego typu literatura, szczególności polskiego autora, nie trafia się często. Co ważniejsze nie trzeba znać poprzedniej pracy Karola Kalinowskiego, aby móc w pełni rozkoszować się Kościskiem. Dlatego jeśli ktoś jeszcze nie miał przyjemności poznać tego komiksu, to doradzam szybko nadrobić zaległość.

Czy zastanawialiście się kiedyś jak bardzo jesteście uzależnieni? Nie od papierosów, wódki czy seksu, ale innych, bardziej niewinnie wyglądających używek jak samochód, praca, pogoń za modą czy chęć wpasowania się w "jedyną słuszną wizję świata". Testując Apokalipsę to komiks trudny, głównie z powodu abstrakcyjnego przedstawienia naszych codziennych, wielkomiejskich słabości oraz nałogów. Jednocześnie jest na tyle ważny, że każdy, szczególnie zaś "Pan/Pani z Wielkiego Miasta", powinien go przeczytać. Dotyka on bowiem spraw, uchodzących w pewien sposób za tabu. No bo przecież ja mogę to rzucić w każdej chwili, mogę się bez tego obejść. Ile razy sobie powtarzamy to kłamstwo, wrzucając je potem do szuflady z gigantycznym napisem "Nie otwierać". Właśnie na tym polega nasze codzienne tabu, ludzi z Wielkiego Miasta, światowych i wykształconych. Sami tak naprawdę nie zdajemy sobie sprawy, że jesteśmy tylko szczurami laboratoryjnymi umieszczonymi w wielkim, betonowo-szklanym labiryncie nad którym unosi się jaskrawy neon krzyczący "Apokalipsa". To tabu łamie w swej pracy Tom Kaczynski, w ciekawy i bardzo dosadny sposób obrazując nasze codzienne nałogi. Na komiks składa się kilkanaście opowieści, jednak nie będę tutaj omawiał każdej z osobna gdyż nie ma to najmniejszego sensu. Część z nich jest krótka i zajmuje zaledwie jedną stronę inne po kilka lub kilkanaście kartek. W części z nich poruszana jest ta sama przywara lub ich zbiór, jednak koncentrując się na innym źródle, z którego się wywodzą. Autor postarał się aby czytelnik mógł swobodnie odróżnić od siebie poszczególne opowieści. Każdej poświęcił odpowiednio dużo miejsca na tytuł, często zajmujący dwie strony co też jest celowym zabiegiem, oraz dał inny kolor dominujący. w jednej jest to czerwony, w innej pomarańczowy a w jeszcze innej fioletowy czy zielony. Reszta zaś jest czarno-biała, co świetnie kontrastuje z wepchniętym, jakby nieco na siłę kolorem, stanowiącym coś w rodzaju symbolu danego nałogu. Przynajmniej tak to można interpretować, gdyż Kaczynski na tym polu pozostawił czytelnikom naprawdę ogromną swobodę w działaniu. Jedną z najczęściej przewijających się chorób, jest utrata samodzielności. Chodzi tutaj głównie o samodzielne i w pełni świadome podejmowanie decyzji, ważnych dla naszego codziennego życia. Autor pokazuje jak człowiek żyjący w wielkim mieście staje się błyskawicznie podrzędną mrówką, swoistą robotnicą, która ślepo wykonuje rozkazy dla dobra koloni. Nie umie i nawet nie chce, sprzeciwić się temu procederowi, bo przecież tak musi być. To jest naturalne oraz logiczne. W ten sposób zatraca swoją świadomość, swą unikalność i podąża za tłumem robiąc to co on i dając sobą manewrować w myśl woli "Królowej". Wszak tak powinno być, bo przecież z każdej strony jesteśmy bombardowani pochwałami nad właśnie tą formą postawy. Samodzielność jest zła bo wyłamujemy się z ogółu wielkomiejskiego społeczeństwa. Z tego wypływa kolejny nasz nałóg - pogoń za poparciem społecznym. Stereotypy nie biorą się znikąd, a milion much nie może się mylić. Cały ten sztuczny twór sprawia, że czujemy się jak przybysz z innej planety, na przykład Marsa. Jesteśmy obcy w miejscu, które powinniśmy uznawać za dom i wszystko wskazuje na to że zwyczajnie przespaliśmy swoje życie. Gdy zaś się budzimy nie rozumiemy za bardzo co się wokół nas dzieje, więc idziemy za tym co modne i robimy to co inni. Zaczynamy nabywać, nabywać i nabywać, a Wielkie Miasto tylko na to czeka. Na swoich konsumentów, którzy bez opamiętania będą wydawać ciężko zarobione pieniądze aby mieć to co inni. Bo tak trzeba. Bo tego wymaga duch nowej, wspaniałej epoki technologii cyfrowej. Ten element również nie pozostał pominięty przez autora co pokazuje dobitnie w pierwszej historii, zatytułowanej 100.000 mil. Obnaża on trzy największe używki człowieka "sukcesu". Pracę, w której występujemy w roli robota, pogoń za iluzją oraz nasze wręcz chore uzależnienie od motoryzacji. Pokazuje też cały proces prowadzący do tego, że te nałogi zostają zaszczepione u nas już od lat dziecięcych. Sprawna machina miejska, której arterie wypełniają pojazdy pełne ludzi jadących do pracy w wielkich korporacjach, nie mogłaby funkcjonować bez swej propagandy zwanej reklamą. To właśnie ta siła sprawia, że w końcu przestajemy myśleć samodzielnie i stajemy się pacynką na sznurkach, która szuka bezpieczeństwa w iluzji na przedmieściach lub w małym pojeździe. Choć i ten może nas w końcu zwieść. To tylko kilka z przymiotów człowieka z Wielkiego Miasta jakie opisuje komiks. Jest tego znacznie więcej, a dzieło Toma Kaczynskiego niesie nie tylko naukę, ale także nadzieję. Nadzieję na to że w końcu wybudzimy się z tego snu, przejrzymy na oczy i zaczniemy oddychać pełną piersią. Nie zrezygnujemy z pracy w korporacji, ale jednocześnie nie zabijemy swych marzeń. Nadal będziemy jeździć samochodem, jednak przestaniemy go traktować jak azyl i nieraz przesiądziemy się do komunikacji miejskiej. A co najważniejsze daje nadzieję, ze w końcu zaczniemy podejmować świadome decyzje z pełną wiedzą o ich konsekwencjach. Bo tego współczesnemu, cywilizowanemu człowiekowi z Wielkiego Miasta najbardziej brakuje.