Czar Chanel

Jest coś niesamowitego w tej książce... Zwykle stronię od oceniania biografii - to tak, jakbym miała stanąć przed kimś, spojrzeć mu prosto w oczy i powiedzieć, że moim zdaniem jego życie było 6/10. Tym razem jednak było inaczej. Luca zaprosił nas do La Paisible, rozpalił ognisko w ogrodzie i do późnej nocy częstował ukochanymi potrawami Audrey, opowiadając historie z jej życia i własnego dzieciństwa, które przypominał sobie, zainspirowany smakami i zapachami. W niechronologicznej kolejności, na grubych kartach, pięknym językiem oddając hołd nie tylko Audrey, ale i otaczającym ją wspaniałym ludziom. W jego wspomnieniach Audrey nie jest sławną aktorką, uwielbianą przez miliony dookoła świata, ale mamą, ciocią, żoną. I taką właśnie nam ją pokazał, ściągając ją z piedestału nieuchwytnej ikony Hollywood, sprawiając, że pokochaliśmy ją jeszcze mocniej. @papierowa.julia

Bardzo dobra książka, wydaje się najbliższa prawdzie o słynnych perfumach, które jednak obrosły legendami, mitami. Autorka książki dotarła nawet do klasztoru, w którym wychowywała się Gabrielle Chanel. Opublikowałam recenzję tej książki na moim kanale Ogród perfum Agaty. Przeczytałam tę książkę kilka razy.

Książki biograficzne to jeden z moich ulubionych gatunków, a jeżeli bohaterką jest kobieta, którą cenię i podziwiam to już wystarczający powód aby po taką książkę sięgnąć i przeczytać. Powieść ukazuje życie wybitnej aktorki od dzieciństwa poprzez młodość i początki kariery do Oskara. Dużo wątków pobocznych, za mało samej Meryl Streep, ale warto bliżej poznać jej drogę do sławy.

Książka wydana w 2016 roku, kiedy królowa Elżbieta II skończyła 90 lat, nie zawiera więc informacji z późniejszego życia. Ciekawie przedstawione życie władczyni począwszy od jej dzieciństwa, poprzez młodość, koronację i królowanie. Poznajemy jej życie prywatne, jej stosunek do rodziny, służby, jej sekrety, nieznane fakty rodziny królewskiej. Dowiadujemy się jak funkcjonuje "Firma" Windsorów. Treść uzupełniona zdjęciami monarchini i jej rodziny. Czyta się dobrze, chociaż czasami przeszkadzają skoki czasowe i powtarzanie tych samych faktów. Napisana przystępnym językiem, miejscami z odrobiną humoru.

Książka,, Piękno bez konserwantów.Sekrety urody naszych prababek '' to książka bardzo lekka i przyjemna, ponieważ traktuje o pielęgnacji urody w czasach 20 i 30 XX wieku. Trochę za mało moim zdaniem informacji na temat gotowych kosmetyków , za dużo z kolei przepisów na domowe środki czystości , kremy, toniki a nawet perfumy. Te traktuję z przymrużeniem oka, może w latach trzydziestych kobiety posługiwały się tymi recepturami, obecnie brak nam na to czasu i chęci. Po co godzinami wytwarzać jakieś dziwne mikstury, skoro na rynku jest tyle przeróżnych kosmetyków o dobrych składach ,już nie musimy kombinować . Zresztą nie przemawia do mnie krem czy odżywka do włosów z łojem i smalcem . Fakt,że kobiety w latach trzydziestych były zjawiskowo piękne bez operacji plastycznych i bez używania filtrów przekłamujących rzeczywistość, jednak też stosowały kosmetyki i ich skład wcale nie był lepszy niż obecnie ( bizmut, biel ołowiowa, arszenik). Książka Aleksandry Zaprutko - Janickiej na pewno nie jest wyjątkowym dziełem ,ale można się przy niej zrelaksować i poznać stare sposoby naszych babć na poprawę urody.

Ta pozycja, choć pięknie wydana, niestety nie wnosi dużo treści. Wiele tematów i rozdziałów jest tylko ,,liźnięta", dodatkowo opisana w niezbyt ciekawy sposób. Nie ukrywam, czasem sam wpis na Wikipedii potrafił być ciekawszy. Moim zdaniem zdecydowanie mogłoby być mniej informacji o ludziach - artystach, pisarzach, aktorach - zamiast tego więcej o samym mieście, tak jak tytuł to sugerował. Na plus zdecydowanie wskazałbym fotografie zawarte w tej pozycji.

"Grecki armator był zachwycony pomysłem goszczenia na swoim jachcie prezydenta oraz pierwszej damy Ameryki, zwrócił się jednak z prośbą do Marii (Callas), by nie brała udziału w rejsie. Aristowi wydawało się niegodne przyjmowanie tak sławnych gości w towarzystwie "konkubiny". Było to jedno z wielu upokorzeń - okrutnych - jakie Maria miała znieść w ciągu najbliższych miesięcy, choć najgorsze jeszcze nie nadeszło." DIVAS REBELDES - kobiety buntowniczki: Callas, Chanel, Simpson, Perón, Hutton, Hepburn, Kennedy, z którymi odbywamy bardzo skróconą podróż przez ich życie. Siedem biografii - dla mnie sześć ciekawych osób. ● Najbardziej zaskoczyły mnie okoliczności dotyczące Coco Chanel. Dla uczczenia swych czterdziestych urodzin stylistka wylansowała i wypuściła na rynek perfumy, Chanel No. 5, które miały się stać marką klasyczną i uczynić ją milionerką. Coco miała nadzwyczaj subtelny węch i sama wskazała ciekawą, wymyśloną przez siebie kombinację (m.in. jaśmin, majową różę i aromaty syntetyczne). Nie lubię tych perfum, bo są duszące, mdłe, ale doceniam pomysłowość i przebojowość projektantki. Po wylewie miała sparaliżowane prawe ramię. Przez 3 miesiące dzięki determinacji i sile ducha leczyła się i rehabilitowała. Po niecałych 100 dniach wróciła do pracy. Niesamowity hart, niezłomność. Tytan pracy. ● Ewa Peron dzięki swej pracy przyczyniła się do powstania ustawy, na mocy której każda kobieta w Argentynie zyskała prawo do głosowania (ustawa została ogłoszona 23 września 1947 roku). Chwała jej za to. Nie można odmówić kobiecie pracowitości. W lipcu 1948 stworzyła Fundację Evy Perón, ponieważ otrzymywała tysiące listów dziennie od potrzebujących ludzi, którzy prosili o jedzenie, ubrania i inne artykuły pierwszej potrzeby. Fundacja otrzymywała darowizny od firm, związków i pracowników, ale te darowizny były często wymuszane. Za nieudzielenie wsparcia groziły kary pieniężne, a nawet więzienie. Część jej przeciwników oskarżyło ją o przywłaszczanie sobie większości pieniędzy z datków, bo cóż, czy inaczej byłoby ją stać na klejnoty którymi się tak lubiła obwieszać, futra i stroje francuskiej i włoskiej haute couture??! Po śmierci prezydentowej wystąpił kult Ewy Peron. Początkowo zwłoki były wystawione na widok publiczny; ludzie czekali po 16 godzin w kolejce, by choć na chwilę spojrzeć na Evitę. • Kiedy ciało trafiło do majora Arancibii, który miał obsesję na punkcie Evy, ten podobno wykorzystał je seksualnie. Gdy mroczną tajemnicę majora odkryła jego żona, ten miał ją zamordować. Sprawa została ostatecznie wyciszona. • W tracie przewożenia zwłok z Hiszpanii dwaj oficerowie pokłócili się i spowodowali wypadek. Obaj zginęli, ale trumna z ciałem Evity pozostała bez szwanku. • Z kolei w 1976 r. zdecydowano się przewieźć zwłoki Peron z rezydencji prezydenckiej do mauzoleum jej rodziny. Niektóre źródła podają, że żołnierze, którzy znajdowali się w karetce przewożącej zwłoki, mieli ze sobą karabiny z przytwierdzonymi bagnetami. Pech chciał, że kierowca ambulansu dostał ataku serca, a dwaj mężczyźni w wyniku wypadku podcięli sobie nawzajem gardła ostrymi bagnetami. ● Natomiast nie rozumiem, co w zestawie niepokornych kobiet robi W. Simpson..? Niepokorna??! Raczej rozwiązła, próżna, chciwa, próżniacza, bez jakichkolwiek ambicji... Nie pasuje mi do pozostałych, istotnych dla historii świata kobiet. Nawet, gdyby Edward, książę Windsoru nie abdykował (zero potomków), historia angielskiej monarchii potoczyłaby się dokładnie tak samo - tron objąłby Albert bądź od razu Elżbieta II. Pani Morató ma problemy z wyciąganiem logicznych wniosków oraz mega skomplikowanym sumowaniem i odejmowaniem w zakresie do stu - kilkanaście razy podaje niewłaściwy wiek księcia, mimo, że zna datę jego urodzin. 🤣🤣 To samo przy biografii Hepburn. Pozazdrościć mocy umysłowych. ● Na marginesie, przeżycia wojenne Audrey Hepburn przypomniały mi, że 3 września 1939 roku Wielka Brytania i Francja wypełniły swoje zobowiązania sojusznicze wobec Polski i wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Poza formalnym aktem zakładającym wsparcie militarne Rzeczpospolitej oba kraje nie przeprowadziły jednak praktycznie żadnych akcji zbrojnych przeciwko III Rzeszy. Dziwna wojna” była działaniem zachowawczym, tak naprawdę stanowiła ciąg dalszy taktyki „appeasementu”, którą przed 1939 r. stosowały Francja i Wielka Brytania. Polegała ona na ciągłym ustępowaniu Hitlerowi w nadziei, że będzie to ostatnie terytorium, którego zażąda dyktator. ● Książkę trudno właściwie nazwać biografią (tylko 7 fotografii), to bardziej notki biograficzne z wyrywkowymi faktami, gdzie akcentuje się głównie nieszczęścia, tragiczne zdarzenia, negatywizmy. Trudno też przeoczyć tuzin błędów, głównie literówki, ale dwóm korektorkom i wydawcy się udało. 😉

Książka chyba tak chaotyczna jak sam Lee. Napakowana faktami, co z jednej strony bardzo dobrze obrazowało czasy, w których żył projektant, a z drugiej bardzo rozciągało książkę nieistotnymi informacjami. McQueen to niezwykły człowiek z niesamowitym talentem.

Słabsza niż część I. W sumie, nie wiem dlaczego. Jedyna odpowiedź jaka mi się nasuwa to forma druku. W części I, wydawca pozostawił szeroki margines. W tej książce tego nie ma. Tekst jest często jak jedna wielka plama tekstu. Listy też są jakby mniej porywające i od mniej znanych ludzi. Płytsze. Jest kilka perełek, ale w części I prawie każdy nim był.

Zabawna bardzo, ukazująca społeczność najbogatszych mieszkanek elitarnej dzielnicy Nowego Jorku z punktu widzenia socjologa, antropologa i prymatologa, analizującego przedmiot badań tak, jak się to robi w przypadku plemion pierwotnych, szympansów czy innych naczelnych. Autorka, na własnym przykładzie, pokazuje kolejne elementy, tworzące swoistą kulturę Upper East Side: przejście przez weryfikację zarządu mieszkańców, którzy wcale nie muszą zgodzić się na nowego mieszkańca (a po wyrażeniu zgody i tak nie zauważą go w windzie). Skomplikowany proces zapisywania dziecka do renomowanej szkoły. Społeczny przymus wtopienia się w otoczenie poprzez odpowiedni ubiór, wygląd, schemat zachowań czy światopogląd. Zamknięty krąg spotkań, dyktat akcji dobroczynnych, obiadków, wydarzeń towarzyskich, poprzez które wchodzi się w strategiczne sojusze, wzmacniające (lub nie) hierarchię społeczną. I presja, ogromna presja, strach i stres przed utratą tego wszystkiego, przed starością, odrzuceniem przez męża – posiadacza i dysponenta wszystkich dóbr. Ale najlepsze w tym wszystkim jest zestawienie funkcjonowania elit i zachowań plemion pierwotnych czy ssaków na poziomie małp, co tworzy przekomiczne obrazki i porównania. W efekcie tych badań, jasnym staje się, że zachowania społeczne zamkniętych grup właściwie niczym się nie różnią, niezależnie od tego, czy członkowie grupy walczą o banana czy lepszy model własnego odrzutowca. Ale odkrywanie tego i śledzenie wszelkich przejawów nieustającej „walki o ogień” jest naprawdę ciekawe, śmieszne i warte polecenia.

Na tę, w gruncie rzeczy zdominowaną przez ilustracje książkę, natrafiłam przypadkiem na wyjeździe w góry a zachęcona do niej byłam poprzez jedną z uprzednio przeczytanych książek - " Małej kawiarenki w Kopenhadze" - J. Caplin. Treścią książki jest pojęcie "hygge". Autorka opowiada nam jak ona to rozumie i przybliża nawyki, zwyczaje i podejście z nim związane. Czyta się dość szybko i lekko, chociaż jest to nieco monotonne, gdyż zawiera nieco "lania wody". Jak dla mnie była "okej" i nic ponadto powiedzieć nie mogę. Ładnie wydana. Warto przeczytać i zapoznać się z tym, czym jest słynne "hygge". Ode mnie 6/10.

Od wielu lat świat zalewa ocean książek na temat Francuzek, które to nie tyją a objadają się bez opamiętania, piją wino i szampana od rana do wieczora, sypiają z kim popadnie, mają po kilku mężów i niezliczone zastępy kochanków a jeżeli już mają dzieci to oneż pociechy są grzeczne i dobrze ułożone niczym anieli w niebiesiech. Autorka zdaje się miała już dość tych peanów na cześć swych rodaczek i postanowiła się z tymi mitami rozprawić. Książka jest bardzo sprawnie napisana. Omawia zjawisko "Francuzki idealnej" z perspektywy współczesnej kobiety, ale pisze także o sławnych kobietach przy boku królów i arystokratów. Przebiega całkiem sprawnie od czasów wczesno średniowiecznych po obecne tłumacząc nam fenomen francuskiej kultury i to w jaki sposób kobiety były postrzegane i w jaki sposób torowały drogę obecnemu współistnieniu damsko-męskich kontaktów. I wreszcie słynny francuski szyk. Autorka jasno dowodzi, że te najbardziej eleganckie i przyciągające wzrok kobiety w każdym prawie wieku pojawiają się w zasadzie w najbardziej modnych i najbogatszych dzielnicach Paryża. Te kobiety są doskonale wykształcone, zamożne i dobrze wiedzą jak się ubrać, żeby dać się zauważyć ale nie epatować krzykliwą i wulgarną, tanią modą. Mają za sobą doświadczenia matek i babek a niewymuszona, nonszalancka elegancja to wizerunek statusu społecznego bardzo wyraźnego we Francji. Jest to naprawdę znakomita rzecz i każda kobieta innej nacji niż francuska zanim weźmie się do napisania książki - peanu na temat Francuzek po tygodniowym pobycie w Paryżu powinna ją przeczytać i powiedzieć sobie stop. Reszta kobiet niech przeczyta i wyciągnie wnioski.

Stronę Humans of New York śledzę od wielu lat i nie widziałam potrzeby, by nabyć dla siebie wersję papierową wybranych opowieści. Jest to jednak świetny pomysł na prezent dla osoby, której nie po drodze z Facebookiem i językiem angielskim - kupiłam cioci, jest zachwycona. Przepiękne wydanie (choć nieco irytująca okładka).

Syn szewca i krawcowej, który zawojował świat, wyznaczał trendy, zrewolucjonizował fryzjerstwo, sprawił, że zmieniło się postrzeganie tego zawodu. Lakier do włosów, różnokolorowe paznokcie, roślinne płukanki, samoopalacz - to pomysły Antoine,a. Zajmował się również strojami, rzeżbą. To on jako pierwszy ostrzygł kobietę na krótko. Lista jego klientek jest imponująca, m.in.: Chanel, Anais Nin, Bette Davis, BB, Gala Dali, Gloria Swanson, Greta Garbo, Edith Piaf, Josephine Baker, królowe i księżniczki, jego stałą klientką była córka Marii Skłodowskiej, Ewa. A jednak dziś niewiele osób kojarzy to nazwisko. "Jego dorobek zawodowy czyni go Polakiem, który odniósł największy światowy sukces(...) Maurice Sachs napisał: <Powojenne gwiazdy nazywały się Chanel, Cocteau, Antoine, Picasso[...]> z czterech osób wspomnianych w tym cytacie trzy są powszechnie znane. Antoine, dziś zapomniany, wspominany rzadko, zasługuje na to, by przywrócić mu należne miejsce w historii światowej mody i sztuki, by był znowu wymieniany obok swoich przyjaciół."

Londyn 1912 roku i kobiety walczące o prawo głosu na równi z mężczyznami. Po drugiej stronie ci, którzy są przeciwnikami tak radykalnych zmian. Spiski, knowania, niebezpieczne akcje, a nawet morderstwa, a w środku tego wszystkiego początkująca dziennikarka starająca się zaistnieć w redakcyjnym świecie, zdominowanym przez mężczyzn. Czytałam wiele opinii, że książka jest beznadziejna i nudna...cóż, chyba jestem "inna" bo mnie książka wciągnęła, mimo że akcja rozkręca się dość powoli. Książka ta rozbudziła we mnie także zainteresowanie tematem sufrażystek. Prawdopodobnie sięgnę po lekturę pozycji, które autorka podaje na końcu, z których korzystała dla podparcia swojej powieści autentycznymi wydarzeniami z tego okresu.

Barwna, pełna twórczości, być może nawet inspirująca książka. Mnóstwo zdjęć, wierszyków, ilustracji do popularnych niegdyś "Świerszczyka", "Płomyka", oraz innych pism dziecięcych. Sam wywiad też niczego sobie. Poznajemy Panią Wandę jako małą, dziewiecioletnią dziewczynkę z czasów wojny. W dalszej kolejności jako redaktorkę, poetkę. Zawarte są rozdziały, w których wypowiadają się osoby znające Panią Wandę osobiście. Przedstawiają ją w taki sposób, w jaki ją zapamiętali. Delikatna jak śniegowe płatki, których niebo nam tak skąpi. Malownicza niczym pierwszy kolorowy telewizor, który po latach szarości mieni, ku uciesze wpatrzonych weń oczu. Beztroska niczym wakacyjne dni, niespieszne spacery lasem wśród ptasich treli. Jednak jest pewne ale... w dalszej części, części o dorosłej Wandzie Chotomskiej, jest głównie jej twórczość. Czasami ma się przesyt Jacka i Agatki, to kultowe postacie, ale "ciągnięte" jak najdłuższy żelek. Zaś chciałoby się odkryć Chotomską, która z jakiegoś powodu chowa się pod wszelakimi innymi postaciami. Postacie dla dzieci - ich szczegółowa geneza, no nie wiem czy ktokolwiek skusił się na tą książkę, aby właśnie przez "set" stron czytać tylko powyższą tematykę. No ale cóż. Barbara Gawryluk nie kwapiła się, by zejść na tematy dotyczące Pani Wandy od strony prywatnej. A szkoda.

Jest wspaniała, jest zjawiskowa! Ning cierpi na niebywałą trafność myśli i umiejętność przechodzenia gładko z fragmentu delikatnego jak porcelana do fragmentu, który powoduje dyskomfort. Ale nie zdążysz się skrzywić czytając te mocniejsze fragmenty, bo zaraz masz w głowie myśl lekką jak piórko i widzisz zgrabne ciałka w ciepłej pościeli, szukające stopą chłodniejszego kawałka prześcieradła. No cudo. Pięknie azjatycko wyważona stylistyka, dużo mądrości i dużo świeżości.

Można Bohaterkę tej książki kochać lub nienawidzić, ale książkę - rozmowę z K. Montgomery czyta się jednym tchem i z zainteresowaniem. To spotkanie z Wielkim Kinem i jego twórcami, teatrem i jego tajemnicami, ale też Pani Krystyna odkrywa swoją prywatność. Brakowało mi jedynie więcej szczegółów ze szkoły teatralnej, ale plusem książki jest wiele fotografii, piękny język i opis naprawdę ciekawego życia. Polecam.

„Szkoła wdzięku Madame Chic” trafiła do mnie trochę przypadkowo. Po przeczytaniu poprzedniego tomu (recenzję znajdziecie w poście z 10.03) nie planowałam sięgać po inne książki autorki. Przyznać muszę, że jednak pisze ona bardzo lekko, a czytanie takich poradników sprawia mi przyjemność, więc gdy zobaczyłam tę książkę na półce u mojej przyjaciółki po prostu nie mogłam się powstrzymać... Właściwie wszystko co napisałam w recenzji „Lekcji Madame Chic” mogłabym napisać i tutaj. I to jest mój największy zarzut względem tego tytułu. Autorka wzięła na warsztat właściwie ten sam temat i napisała po raz kolejny… to samo. Może znalazło się tu trochę więcej informacji o tym jak dbać o urodę (sporo treści poświęcone jest np. makijażowi), ale to akurat mnie nie zainteresowało. Książkę polecam szczególnie młodym kobietom i nastolatkom, które chciałyby żyć bardziej elegancko, bardziej „chic”, przy czym jeśli czytałyście już wspomniane „Lekcje Madame Chic” to raczej wielu nowych wskazówek już tu nie znajdziecie. Moja ocena jest zatem nieco niższa niż byłaby, gdybym sięgnęła najpierw po ten tytuł.

Pobiegłam po książkę po powrocie z wycieczki w Kopenhadze, która wtedy bardziej mnie zawiodła niż oczarowała, i potrzebowałam czegoś więcej. Miałam wrażenie, że będąc tam – coś mnie ominęło (warto wspomnieć, że całą duńską stolicę wyobrażałam sobie jako jeden wielki sklep Tiger). Weekend spędzony z książką duńskiego badacza szczęścia przyniósł mi dużo spokoju i refleksji, i co ciekawe, bardziej na mnie wpłynął niż wspomniana wycieczka, a może pogłębiło? Bo chyba to duńskie szczęście jest szerzej rozumiane społecznie, a jednostkowo bardzo introwertycznie? Hygge to norweskie słówko oznaczające „dobrostan” i o tym, jak tego dobrostanu doświadczyć autor stara się przekazać na duński sposób. Moje luźne notatki: ŚWIATŁO: świeczki - naturalne, wszędzie Uważne wybieranie lamp + strategiczne miejsca + łagodne światło (1800 KW, niewidoczna żarówka) POROZMAWIAJMY O HYGGE: słówka, słóweczka Manifest Hygge 1. Atmosfera: wyłącz światło 2. Tu i teraz: bądź tu i teraz, wyłącz komórkę 3. Przyjemności: kawa, czekolada, ciasteczka, cukierki! 4. Równość: nie ja, tylko my 5. Wdzięczność: bądź otwarty, może tak jest najlepiej 6. Harmonia: rywalizacja i przechwalanie jest niepotrzebne 7. Komfort: poczuj się dobrze, zrób sobie przerwę, odpręż się 8. Spokój: żadnych dramatów 9. Bycie razem: nawiązuj relacje i snuj opowieści: pamięta, jak… 10. Schronienie: twoje plemię, twoje bezpiecznie miejsce BYCIE RAZEM: równowaga między pracą a życiem osobistym Dla introwertyków - niewycieńczający sposób na bycie towarzyskim POTRAWY I NAPOJE: wypieki, słodkości i ciepłe napoje UBRANIA: szale, warstwy, luz, swoboda DOM: główna siedziba hygge kącik - kominek - świece - drewniane rzeczy - natura - książki - ceramika - myślenie dotykiem - vintage - koce i poduszki Zestaw ratunkowy: świece, czekolada, herbata, książka, film/serial, dżem, wełniane skarpety, listy, sweter, notes, koc, ołówek, muzyka, album HYGGE POZA DOMEM: dobre towarzystwo – luz, swoboda – natura – tu i teraz Praca również może być hyggeligt. HYGGE PRZEZ OKRĄGŁY ROK: jak cieszyć się każdym miesiącem HYGGE ZA MAŁE PIENIĄDZE: najlepsze rzeczy w życiu są za darmo gry planszowe – spiżarnia party – wieczór telewizyjny – książka – aktywności na świeżym powietrzu – ognisko HYGGE W KOPENHADZE: co porobić w duchu Hygge w stolicy BOŻE NARODZENIE: kulminacja nastroju hygge HYGGE LATEM: cydr – grill – ogród – piknik – rower (!!!) PIĘĆ WYMIARÓW HYGGE: smak: znajomy, słodki, przyjemny dźwięki: trzask ogniska, krople deszczu, szum wiatru, skrzypienie podłogi zapach: kojarzy się z poczuciem bezpieczeństwa, przenosi do wspomnień dotyk: drewno, ceramika, wełna, skóra // rzemieślnicze wzrok: naturalne kolory, powolny ruch (opadający śnieg), światło szósty zmysł: hygge HYGGE I SZCZĘŚCIE: szczęśliwy Duńczycy jako społeczeństwo i na co dzień Książeczka, bo tak fajnych rozmiarów, dodatkowo jest bardzo ładnie wydana (obrazki, tabelki, grafiki, zdjęcia) i oprawiona.