Cykl Wiecznego Cesarza

Bardzo ciekawa powieść ! Biorąc pod uwagę, że na okładce było napisane +12, nie spodziewałam się niczego spektakularnego. Poznajemy tu Lexi, 16-letnią dziewczynę, która wychowana przez swego ojca na tropicielkę, musi stawić czoła baśni, która powraca do miasteczka po wielu, wielu latach. A przy tym, niespodziewanie pojawia się tajemniczy nieznajomy, którego nasza bohaterka nazwała Cole. Przyznam szczerze, że napięcie, atmosfera mroku, plus ciekawe -choc wiadomo, trochę przewidywalne - wydarzenia sprawiają, że bawiłam się bardzo dobrze. Dodatkowo poznajemy bliższą opowieść nieznajomego na końcu powieści.

Waleczna to książka, którą pochłonąłem w dwa podejścia. Choć jestem dwa razy starszy niż jej docelowy czytelnik, wcale nie czułem zażenowania czy typowego młodzieżowego cringu - dobrze, może z raz 😅 W tej opowieści o Meridzie było coś odprężającego, prawdziwego, przyjemnego, zwłaszcza po cięższej lekturze. Akcja nie pędzi, raczej płynie spokojnym rytmem, ale to nie jestwada. Ta książka ma w sobie klimat dobrej przygodówki, takiej, która nie potrzebuje fajerwerków, żeby dawać frajdę. Czuć szkocki wiatr, magię lasu i serce bohaterki, której upór i wewnętrzna siła wciąż działają tak samo jak w filmie. Historia dzieli się na trzy podróże Meridy. Każda niesie coś ważnego, choć momentami żałowałem, że nie połączono ich w jedną dłuższą wyprawę pełną emocji i opisów w których można by utonąć. Trochę zabrakło rozmachu, trochę akcji, ale nie na tyle, by zepsuć odbiór. Bo to wciąż dobra, ciepła historia, w której można odpocząć. Czy sięgnąłbym po kolejny tom? Bez wahania - gdyby był. Waleczna nie jest idealna, ale ma duszę. Dla mnie była chwilą wytchnienia, powrotem do prostszych emocji i świata, który choć bajkowy, mówi o tym, co w nas prawdziwe. Historia choć niby prosta i banalna zmusza do refleksji - gdzieś tam jest przesłanie nad treścią którego warto się zastanowić. 7,8/10

Była to jedna z lepszych młodzieżówek, jakie do tej pory przeczytałam. Zero frustracji, tylko czysta ekscytacja z lektury - nic, tylko polecać ją dalej! Bardzo oczarował mnie mroczny klimat stylizowany na średniowieczny gotyk: zakonnice, katedry, relikwie i najróżniejsze duchy. Fabuła też była interesująca i przepełniona akcją, więc z łatwością się w nią wciągnęłam. Całość, natomiast, dopełniła praktycznie idealna końcówka. Fantastycznie zbudowane napięcie, szokujące zwroty akcji oraz epilog, który ładnie zamknął całą historię. Najbardziej zapadający w pamięć byli jednak bohaterowie i ich przekomarzania. Autorka popisała się zdolnością do napisania dobrego sarkazmu, więc wielokrotnie się uśmiałam w trakcie lektury. Cieszył mnie też brak wątku romantycznego, gdyż bałam się, że zostanie on tu wepchnięty na siłę. Chociaż i tak najważniejsze - rozsądna i ujmująca protagonistka, która nie wzbudzała chęci do rzucenia książką o ścianę, co jest rzadkością w tym gatunku literatury.

początkowo ciężko było mi się wkręcić w tę książkę, ale kiedy się udało to okazała się bardzo ciekawą i głęboką historią, którą warto było przeczytać. no i motyw found family zawsze robi robotę (przynajmniej w moich oczach). i zauważyłam, że Klune to jest jeden z tych autorów, którego przeczytałam praktycznie w całości, co jest dość fajnym uczuciem.

Gdy ginie matka Bree dziewczyna podejmuje decyzję. Przenosi się do uniwersytetu w Chapel Hill w Karolinie Północnej. Wszystko wydaje się tam niezwykłe, a gdy pojawiają się demony żywiące się ludzką energią wszystko się zmienia. Tajne stowarzyszenie zwane Legendarianami poluję na demony, a dowodzi nim sam Selwyn Kane zwany Merlinem. W dziewczynie odblokowują się moce, a wspomnienia do niej wracają, wie że śmierć matki ma coś wspólnego z magią i zrobi ona wszystko aby odkryć prawdę. Mocno czuć, że są to książki korowane do młodzieży. Autorka czerpie ze znanych schematów, sam świat i system magii nie jest skomplikowany, chociaż autorka mocno zasypuje nas informacjami z początku co wprowadza lekki chaos. Główna bohaterka popełnia błędy jakie często popełniają nastolatki, ale chyba właśnie dzięki temu moja sympatia do niej rosła. Uczy się na nowo siebie i nawet dobrze odnajduje się w nowej rzeczywistości, chociaż widać, że to dla niej trudne. Wątki romantyczne w tej książce się pojawiają, jest Nick z którym od początku łączy coś główną bohaterkę, ale jest też Sal, który coraz bardziej wzbudzał moją fascynację jako czytelnika.Podoba mi się walka między Zakonem a Ciemnogrodem. Jest to na maksa ciekawy wątek a im dalej tym bardziej to się rozprzestrzenia i komplikuje. Te książki nie są równe, raz się dzieje innym razem jest lekko nudnawo.Czasami akcja gna i dzieje się za dużo. Patrząc ogólnie to bardzo dobra seria, ale trzeba pamiętać że jest ona mocno młodzieżowa, przez co niektóre decyzję i zachowania są lekkomyślne czy czasami irytujące. Ma wszystko, ciekawych bohaterów, unikatowy i nieczęsto spotykany system magiczny i fantastyczne zwroty akcji. Zakończenie było zaskakujące i ciekawe i mam ogromną nadzieję, że doczekamy się kontynuacji.

Słyszałam dużo dobrego o tej książce, dlatego postanowiłam po nią sięgnąć i muszę przyznać, że faktycznie była to bardzo poprawna i przyjemna młodzieżówka. Książka ma w sobie wiele uroku, a świat przedstawiony jest ciekawy i wręcz bajkowy. W zasadzie nie mam tej książce wiele do zarzucenia mając w głowię docelową grupę odbiorców. Patrząc jednak na moje osobiste odczucia to miejscami ta historia była nieco nudnawa i mało porywająca, co sprawia, że zastanawiam się, czy sięgnąć po kolejny tom. Mimo to z przyjemnością poleciłabym ją młodszym czytelnikom, którzy szukają lekkiej, fantastycznej historii z ciekawym światem i delikatnym wątkiem romantycznym.

Mam wrażenie, że autorka zorientowała się, iż w pierwszej części wątek romantyczny był mocno niedopracowany (właściwie prawie go nie było), i postanowiła stworzyć coś, co wypełni tę lukę oraz niedosyt czytelników. Szczerze mówiąc, po lekturze nadal nie jestem pewna, czy rzeczywiście zaspokoiło to moją ciekawość. Wiele wątków wciąż pozostaje otwartych, a w głowie kłębi się mnóstwo pytań bez odpowiedzi. Co stało się z Silasem? Skąd tak naprawdę pochodzi Elisabeth, kim są jej rodzice? Jaką drogę zamierza obrać główna bohaterka i co dalej z jej karierą? Tyle pytań, a żadnych konkretów. Mimo to, polecam:)

Historia Fable bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Z początku byłam lekko przytłoczona całym morskim/żeglarskim nazewnictwem ale z czasem to dodawało tylko uroku. Główna bohaterka, co się rzadko zdarza w takich powieściach ostatnimi czasy, też przypadła mi do gustu. Tak, to jest kolejna silna FMC ale jakoś tak inaczej. Zbiór przypadków i okrucieństwa to jej codzienność. I w końcu podejmuje TĘ jedną decyzję ale no jednak przypadek głównie rządzi jej życiem. I to jest poniekąd odświeżające, inne od tych wszystkich bohaterek, które biorą życie w swoje ręce, trenują na super wojowniczkę i nagle wygrywają życie. No nie. I to jest fajne. To mi się podoba. Klimat tej książki jest niesamowity. Postacie są surowe, świat brutalny a historia nie jest tym czym się z początku wydaje. Tak, zaskoczyło mnie zakończenie i tak chcę drugi tom. Tylko gdzie jest polski przekład? Prosimy na już!

Pierwszy raz od dawna po pierwszym tomie sięgam natychmiast po drugi. Po skończeniu Jaśminowego tronu przeczytałam kilka recenzji i widzę, że wiele osób zarzuca tej powieści rozwleczenie. Nie zgadzam się z tym. To po prostu doskonała ekspozycja świata przedstawionego, który – przynajmniej na razie – jest naprawdę spójny. Jaśminowy tron to pierwszy tom serii fantasy Płonące Królestwa autorstwa Tashy Suri. Opowiada o losach dwóch bohaterek: Priji i Malini – świątynnej córki oraz księżniczki zniewolonej przez własnego brata. Słuchałam tej książki w wersji audio (czyta Filip Kosior!) i jedyne, czego momentami mi brakowało, to nieco bardziej szczegółowych opisów. Nie twierdzę, że ich nie było, być może gdzieś „odpłynęłam”, ale czasami, gdy bohaterowie np. wspinali się na Hiranę, nie zawsze potrafiłam sobie wyobrazić, jak dokładnie wygląda to miejsce. Książka świetnie buduje ekspozycję świata. Powoli poznajemy zarówno główne bohaterki, jak i postacie drugoplanowe, odgrywające ważną rolę w wielu wątkach. Stopniowo odkrywamy też sytuację polityczną i gospodarczą. Miejscem akcji pierwszego tomu jest Ahiranya, państwo wasalne Parijatdvipy, wielkiego cesarstwa. W tym tomie dość dobrze poznajemy jego społeczeństwo, relację z mocarstwem oraz zawiłe kwestie polityczne. Dużym plusem jest oparcie części świata na wierzeniach hinduskich – w całej książce czuć duszny, indyjski klimat. Fabularnie również jest bardzo dobrze. Ahiranya próbuje uwolnić się spod jarzma cesarstwa, więc pojawia się motyw buntu, wręcz rebelii. Kraj nęka też tajemnicza choroba – butwienie. Oprócz niezadowolonych Ahiranejczyków są również frakcje sprzeciwiające się samemu cesarzowi Ćandrze i chcące posadzić na tronie jego brata. Mamy też wątek księżniczki trzymanej w niewoli i podtruwanej, by zmusić ją do dobrowolnego spalenia się na stosie, jak przed wiekami uczyniły Matki. A do tego dochodzi bardzo dobrze poprowadzony romans między głównymi bohaterkami – liczę, że w kolejnych tomach jeszcze się skomplikuje. Jaśminowy tron to świetna, rozbudowana powieść fantasy. Mnóstwo polityki, specyficzna, intrygująca magia, doskonale zbudowany świat przedstawiony. Gdy się do niego wejdzie, wcale nie chce się z niego wychodzić.

Trochę bałam się sięgnąć po ten tom, bo historia wydawała się być w pełni zamknięta. Jednak w końcu się zdecydowałam, chociaż zamiast czytać, przesłuchałam audiobooka po angielsku. Trochę mi się przez to bohaterowie mylili, bo lektorka wymawiała ich imiona poprawnie, gdy moje wyobrażenie było nieco inne, ale szybko się przestawiłam. Pod względem fabuły ten tom wypada w gruncie rzeczy lepiej. W przeciwieństwie do pierwszego tomu, bardziej zapada w pamięć, a cała książka skupia się na wydarzeniach fabularnych. Akcja jak się zacznie, tak trwa do końca, więc nie było momentów na różne misje, jak w pierwszym tomie – wszystkie zadania były związane z głównym wątkiem. Który sam w sobie był ciekawy, nawet jeśli główny czarny charakter mnie mało przekonał. Ale to mogła być kwestia dialogów. Wszystkie postacie wypowiadały się bardzo… patetycznie. Większość monologów przemieniała się w przemowy, które brzmiały dość sztucznie, oderwanie i nie na miejscu. Zaskoczył mnie finał trójkąta miłosnego, co powinno zadziałać na plus, ale nie zadziałało – mam problem dostrzec podstawy pod tę decyzję, zwłaszcza że cała książka była na „nie”. Ogólnie czytało się to dobrze. Lepiej niż pierwszy tom. Ale czy ciągnie mnie, by wrócić do tego świata dzięki świeżo wydanemu prequelowi? No, to już nie.

A mi się podobało 😁 to pomyślałam po przeczytaniu wszystkich negatywnych opinii o tej książce. Trzeba mieć na uwadze że to debiut, więc w moim przekonaniu bardzo udany. Mogłabym się przyczepić do kilku rzeczy ale ostatecznie była to świetna rozrywka na moją długą podróż pociągiem. Wszystkie imiona dało się zapamiętać, fabuła tak samo zrozumiała i łatwo można było się wkręcić w akcję. A to dla mnie jedne z ważniejszych cech. Gdyby coś jeszcze od tej autorki wpadło mi w ręce, to prawdopodobnie przeczytam.

,,Księżniczka dusz'' to lekka książka. Bawiłam się dobrze, ale nie mogę powiedzieć by fabuła była górnolotna czy rozwinięta na zaawansowanym poziomie. Wydaje mi się, że gdyby to była seria to książka by wiele zyskała - więcej romansu, dłuższe "próby" głównej bohaterki czy rozwinięcie historii czarownic. Czułam w wielu miejscach, że rzeczy są omówione po krótce by na pewno zmieścić się w jednym tomie. Co do samych bohaterów to szybko można ich polubić. Selestra to buntowniczka, a Nox rozbawia wielokrotnie swoim humorem. Razem tworzą wybuchową mieszankę. Prawdziwe od wrogów do kochanków. Ocena:7/10. Fajna książka, ale nie czuję by wykorzystała w 101% swój potencjał.

Jestem pod wrażeniem, że autorka w każdej części potrafi wprowadzić dużo zwrotów akcji, ciekawą i angażującą fabułę. Nie mogłam narzekać na nudę, pod tym względem, ale główna relacja nie była tak kolorowa. Orion oraz Rosalind, byli przede wszystkim nudni. Ich relacja strasznie wolno się rozwijała i była całkiem przewidywalna - od początku do trzeciej czwartej książki zachowywali się tak samo.

Świetna kontynuacja pierwszego tomu. Od początku miało nie być szczęśliwego zakończenia, i jak na całość wyszło nawet nieźle. Najbardziej interesowała mnie historia, ciekawość poznania jej w całości tylko pogłębiała się wraz z kolejnymi rozdziałami. Każdy z bohaterów jest ani do końca zły ani dobry. Targają nimi emocje, wątpliwości i pragnienia. Ostatecznie liczą się podjęte przez nich decyzje, które dają skutki. Nie ma znaczenia czy intencje były dobre czyt złe. I to jest w tej historii najlepsze. Alistair to beznadziejny romantyk, szukający uwagi, gdzie się da. Nie taki straszny demon, co go przedstawiają, zwłaszcza rodzina Lowe. Finley znacząco więcej mówi, niż w poprzednim tomie ale nadal jest mało ciekawy. Grieve, ma tak nie zapadające w pamięć imię i rolę, że mało zwracałam na niego uwagi. Oprócz jego zabawy z klepsydrą i magią życiową. Briony, także jest mało zajmująca, jej obsesja na punkcie zostania bohaterką być może się opłaci. Isobel, będąc z początku najciekawszą postacią, sama miesza się we własnych decyzjach. No i Reid, niespodziewana ważna postać, która chyba ze wszystkich obrywa w tej książce najwięcej. Co jest nawet zabawne. Pomijam miłosne perypetie między bohaterami bo nie interesują mnie i mają mało wpływu na zdjęcie klątwy turnieju. Żadna z tych postaci nie wzbudziła we mnie pozytywnych ani negatywnych emocji. Po prostu są, a czytelnik śledzi ich losy. Najważniejszy jest turniej i klątwa oraz to jak one się zakończą. Najlepsze fragmenty to wątpliwości bohaterów i ich ciągle zmieniające się poglądy. Świetnie się czytało.

Oto moja ocena dla całej trylogii. Jestem pozytywnie zaskoczona. Widzę oczywiście pewne niedociągnięcia całości, ale jest kilka zasadniczych zalet: 1. Skondensowanie! Są to 3 niewielkich rozmiarów książki, w których akcja toczy się bardzo sprawnie i szybko, czasem wręcz miałam wrażenie, że chciałabym, aby Autorka nad którymś wątkiem pochyliła się nieco wnikliwiej. Ewidentnie jednak Autorka nie poszła śladem wielu innych twórców, którzy swoje serie sztucznie rozciągają w nieskończoność i 'odcinają kupony' od wierności fanów. 2. Wątek romantyczny - wreszcie! bez taniej erotyki, pełny niedopowiedzeń i zostawienia pola wyobraźni; całkiem realistyczny w tym sensie, że uczucie faktycznie miało czas i szansę się rozwinąć. 3. Całkiem ciekawy pomysł na fabułę. Autorka unika przy tym kategoryczności i dostrzega wiele odcieni szarości przedstawionych idei i bohaterów. Nie ma moralizowania. 4. Historia jest zamknięta. Wiemy nawet co wydarzyło się PO grande finale - czyli jak dalej potoczyły się losy bohaterów. Dla mnie było to ujmujące. Ogólnie rzecz biorąc - polecam Czytelnikom, lubiącym fantasy i romantasy, którzy oczekują nie nadmiernie może ambitnej, acz przyjemnej lektury na jesienne wieczory.

Czy są tutaj jacyś fani azjatyckiej fantastyki? 🌸⛩️🗡️ Jeśli tak, to mam dla Was genialną trylogię: Cień Kitsune, Dusza Miecza i Noc Smoka. To jest dokładnie to, czego potrzebujecie, jeśli kochacie klimat dawnej Japonii, magię i bohaterów, za których oddalibyście życie. Wszystko zaczyna się od Yumeko— kitsune wychowanej w odosobnionej świątyni przez mnichów. Jej spokojne życie kończy się brutalnie, gdy demony wybijają wszystkich jej bliskich. Ona ucieka, niosąc ze sobą fragment zwoju, który po skompletowaniu pozwala przywołać Smoka i poprosić o spełnienie życzenia. Los rzuca ją prosto na Kage Tatsumiego, mrocznego wojownika, który w swoim mieczu Kamigoroshi więzi demona. Musi on nieustannie walczyć o kontrolę nad własnymi emocjami, by Hakaimono nie przejął nad nim władzy. Choć jego zadaniem jest zdobycie zwoju, nie ma pojęcia, że ta naiwna dziewczyna, z którą zaczyna podróżować, ukrywa go tuż pod jego nosem. Jeśli uwielbiacie motyw podróży, to ta seria jest dla was stworzona. Każdy z trzech tomów to właściwie niekończąca się wędrówka, gdzie bohaterowie próbując dotrzeć do celu i walcząc po drodze z masą niebezpieczeństw, bo ciągle coś próbuje ich zabić. Autorka stworzyła świat, który jest tak naładowany japońską mitologią, że na końcu każdej książki znajdziecie słowniczek i bez niego momentami naprawdę ciężko byłoby się odnaleźć. Wwielbiam tę różnorodność, która się tu pojawia — spotkacie choćby jorogumo, czyli kobietę na pajęczym odwłoku, czy kamaitachi — łasice, którym ostrza wyrastają prosto z łap, a także wiele innych yokai i oni. Świat jest naprawdę niesamowicie dopracowany. To, co jednak najlepsze w tej serii, to fenomenalnie poprowadzony wątek found family, o Yumeko przyjmuje do ich małej drużyny każdego, kto tego chce. Z czasem ich grupka rozrasta się o Ronina, szlachcica i świątynną dziewicę. Yumeko, mimo tragicznych przeżyć, zachowuje najczystsze serce pod słońcem. Jest dobra do szpiku kości, choć przez to na początku bywa naiwna i pakuje grupę w kłopoty. Jednak obserwowanie, jak z czasem dojrzewa i zaczyna rozumieć wagę swoich czynów, to czysta przyjemność. Z kolei Tatsumi jest wiecznie poważny, odcięty od uczuć i udający, że nic go nie obchodzi. Ale to tylko maska kogoś, kto nigdy nie zaznał ciepła, a pod nią kryje się ktoś, komu zależy bardziej, niż chciałby przyznać i pokazać. Wątek romantyczny jest tak subtelny, jak tylko może być, i ja jestem jego ogromną fanką. Cudownie było czytać, jak rozwija się na przestrzeni wszystkich części. Co więcej, dostajemy tutaj nie jeden taki wątek, a właściwie dwa! Okame i Daisuke są moimi absolutnymi ulubieńcami i uważam, że to naprawdę świetni drugoplanowi bohaterowie, którzy wnoszą do tej historii mnóstwo życia. Choć drugi tom może momentami wydawać się nieco nużący przez wolniejsze tempo i nagromadzenie walk, to BŁAGAM nie odpuszczajcie. Trzeci tom to jeden z najpiękniejszych finałów, jakie kiedykolwiek czytałam. Przepłakałam go niemal w całości i nadal się wzruszam, jak tylko przypomnę sobie te wydarzenia. Autorka po mistrzowsku zaplotła intrygę, snując sieć przez wszystkie trzy części, by na samym końcu złapać w nią muchę — czyli mnie. Ten ostatni tom to była czysta perfekcja. Słodko-gorzkie zakończenie, trochę bolesne, ale moim zdaniem jedyne właściwa. Przeżyłam przy tym mnóstwo skrajnych uczuć, a przecież o to właśnie chodzi w czytaniu. Może poszczególne części nie zawsze miały u mnie pełną piątkę, ale jako trylogia to jest absolutne 6/5 ⭐

Opowieść ta spełniała w minionym tygodniu funkcję przerywnika. Nie planowałam zapoznawać się w najbliższym czasie, ale przez przypadek natrafiłam na nią w Audiotece i skusiła mnie oczekiwana prostota, plasterek na zmęczenie umysłu. Rzeczywiście, fantasy jest krótkie, zwarte, opowieść oparta na kilku tropach, przede wszystkim mamy motyw drogi i zbierania Scooby-Doo teamu: trzecia córka króla, księżniczka Marra, wyrusza z misją zabicia … księcia i ocalenia siostry, po drodze dołączają do niej różni tacy 🙂 Pomysły na postaci są sympatyczne, a że główna bohaterka jest około trzydziestki, zastanowiło mnie jaki jest profil potencjalnego czytelnika tej historii. Szybka, przyjemna lektura.

Ta książka była dla mnie dobrą rozrywką. Podoba mi się pomysł na umiejscowienie fabuły w czasach rozbiorów Polski i wiele aluzji do realnych wydarzeń oraz osób żyjących w tamtych czasach. Mocno poruszył mnie też zawarty w tej powieści wątek dotyczący niezdrowej relacji z opiekunem - w moich oczach jest on bardzo ważny i łatwo można go przełożyć na nasze codzienne realia. Irytowały mnie zmienne postawy bohaterek. Ale z drugiej strony - ich wiek powoduje, że jak najbardziej mogę to zrozumieć.

ig:ksiazkowyduet Bri nie ma łatwo – magia wariuje, a rodzina wyskakuje nagle jak ciocia, która na weselu nagle ujawnia, że „od zawsze wiedziała, że jesteś wyjątkowa”. I tak oto nasza bohaterka musi nie tylko opanować swoje moce, ale też przy okazji odkryć, że jest częścią starożytnej linii obdarzonych, co brzmi mniej więcej jak wylosowanie w totka... tyle że nagrodą nie jest Ferrari, tylko magiczne Serce, które chce ukraść każdy złoczyńca w promieniu pięciu wszechświatów. No właśnie – Serce. Klucz do potęgi, dziedzictwa i potencjalnie największy magnes na kłopoty od czasu wynalezienia internetu. Jeśli komuś się wydaje, że rodzina potrafi być uciążliwa, to wyobraźcie sobie krewnych, którzy jednocześnie chcą ci pomóc, rządzą się jak szefowie mafii i przy okazji mogą rzucić na ciebie klątwę, bo „takie są tradycje”. Akcja gna jak w telenoweli na turbo – co rozdział nowe sekrety, nowi przeciwnicy i nowe pytania: kto naprawdę kontroluje Serce? Czy mama Bri przeżyje? I przede wszystkim – czy Bri kiedykolwiek zdąży na spokojnie wypić herbatę?

Retelling powinien być INSPIROWANY baśnią, a nie przepisaniem jej kropka w kropkę z drobnymi zmianami. Ta myśl towarzyszyła mi przez co najmniej pierwszą połowę książki. Czułam, jakby autorka pod ,,Kopciuszka" i ,,Piękną i Bestię" podstawiła tylko inne imiona i nazwy. Ciekawe połączenie tych dwóch baśni, ale nadal były dosłownie identyczne. Na szczęście później się to aż tak nie przeszkadzało. Zaczęło się coś dziać, i aż tak przestałam zwracać na to uwagę. Bohaterowie w tej książce są do polubienia. Mają swoje wady, ale dobrze się o nich czyta. Krótko mówiąc, nie było to nic nadzwyczajnego, ale było fajne. Przyjemnie się czytało, nie mam większych zarzutów do niczego i nie męczy. Lektura na jeden wieczór.