Ciężarówka

Na wstępie chciałbym nadmienić, że czuję do tej książki sentyment, pierwszy raz przeczytałem ją jako nastoletni chłopak, by po upływie prawie 20 lat ponownie po nią sięgnąć. Dobra książka nie musi być obszerna, jej objętość nie zawsze idzie w parze z jakością w tym przypadku mamy do czynienia z miniaturką. Książka liczy zaledwie 134 strony i można ją przeczytać w mgnieniu oka. Ta pozycja ma coś w sobie, coś o czym się nie zapomina, co pozostaje w pamięci czytelnika, mimo że jak już wspomniałem, liczy tylko 134 strony. Nie będę spojlerował, jedynie tylko nadmienię, że jest to dobry i zarazem smutny kryminał. Polecam serdecznie.

Ginie człowiek, jaki był motyw zabójcy? A może podobny motyw kiedyś był już wykorzystany? Jaką rolę w tych wydarzeniach spełnia tytułowy indyjski zabytek? Jak przystało na Danutę Frey powieść wyborna, nazwisko autorki zobowiązuje. Polecam nie tylko miłośnikom gatunku.

𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! Słuchowisko Teatrzyk Zielone 👁k👁, w reżyserii Andrzeja Zakrzewskiego. Emisja odbyła się 2002-07-26 Cóż za mroczna i pokręcona intryga. Wypadek, przedziwne metody leczenia, testament z klauzulą zastrzeżenia dziedziczenia i młoda, naiwna farmaceutka która starając się dostosować do panujących warunków w nowym miejscu pracy wpada na trop morderstw. A "nie narzeczony" ratuje ją z opresji. To było interesujące czytadło, prawie jak u Joe Alexa. 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 ! 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : Krzysztof Nowik - Janek; Barbara Szyszko - Mary Milski; Jerzy Kamas - Olaf Swanson; Tadeusz Borowski - Steven Maxwell; Alina Rostkowska - Jane Morrison; Jadwiga Kuryluk - Harriet Morrison; Marek Bargiełowski - Karol Burket. Czas trwania: 00:45:28

Strasznie dziwna pozycja. Fabuła rozkręca się tak powoli, że można dostać niemal szału, ale im dalej tym lepiej. Skutek jest taki, że po przeczytaniu książki można dojść co wniosku, że książka jest całkiem ciekawa, pod warunkiem, że człowiek przebrnie przez pierwsze 30-50 stron.

Córka premiera Szwecji zostaje porwana wraz z opiekunką.Warunkiem uwolnienia dziewczynki jest wypuszczenie na wolność zamachowca,który pozbawił życia ambasadora USA w Szwecji.Sprawa jest więc polityczna.Co zrobić,by uratować dziecko i opiekunkę tak by nie wywołać kryzysu międzynarodowego a siebie (tatuś jest wszak premierem) na utratę stanowiska i przegraną w kolejnych,zbliżających się wyborach? Czy uda się upiec te wszystkie pieczenie na jednym ogniu? Jak postąpi szef państwa i ojciec w jednym? Do czego posuną się porywacze,by uzyskać to czego chcą? Książka jest również o przypadkach wpływających na nasze życie,lojalności i uczciwości.Polecam.

Popularny kiedyś u nas autor, który był tak naprawdę spółką czterech amerykańskich pisarzy. Napisali oni, w różnych konfiguracjach (po dwoje, pojedynczo) pod pseudonimem Patrick Quentin kilkadziesiąt powieści na przestrzeni około trzydziestu lat (lata 30., 40., 50.). "Mój syn mordercą?" z 1954 roku należy jednocześnie do cykli z Piotrem/Peterem Deluthem i z inspektorem Trantem. Bratanek Petera, dziewiętnastoletni Bill jest oskarżony o zamordowanie swojego chrzestnego, wszystkie poszlaki świadczą przeciwko niemu, a jedyną osobą, która nie wierzy w jego winę jest ojciec (czyli brat Petera), wydawca i wspólnik ofiary. Solidny kryminał w starym stylu z kilkoma twistami: 6.5/10

Byłem miło zaskoczony tą książką, choć jest to określenie nieco na wyrost, skoro opowiadanie to nie ma nawet 50 stron. Mimo nieco archaicznego już stylu, można się wciągnąć, intryga jest dobrze pomyślana, historia jest ciekawa. Żałowałem, że skończyło się tak szybko.

W Warszawie w ciągu jednej nocy ktoś kradnie kilkanaście prawie nowych fiatów 125p. Milicjanci dochodzą do wniosku, że mają do czynienia ze świetnie zorganizowaną grupą przestępcza. Dlatego w Komendzie Głównej MO powołana zostaje grup śledcza do rozwiązania zagadki. „Pułkownik Sekulski długo zastanawiał się komu powierzyć prowadzenie dochodzenia. Bral pod uwagę dwie kandydatury. Pierwszy to Kapitan Rudzki. Problem tkwił w tym, iż podstawą sukcesów Rudzkiego była rzadko spotykana dokładność i systematyczność. Prowadziło to do znacznego wydłużania się czasu śledztw i dochodzeń. (…) Drugim kandydatem był kapitan Górski. Miał ogromna intuicję, dzięki niej w sposób błyskotliwy zakończył kilka poważnych spraw, ale… Było jednak to, ale które oznaczało, że kapitanowi zdarzało się, głównie na skutek zbyt szybkiego działania, popełniać omyłki”[1]Ostatecznie obaj oficerowie zajmują się śledztwem, które prowadzone jest powoli, ale dokładnie. Od początku czytelnik poznaje też mechanizm działania przestępców. Nie ma więc mowy o jakimś dreszczyku emocji. Narrator raz przygląda się pracy milicji by za chwilę pokazać co robią bandyci. A ci przemalowują samochody, przebijają numery, czyli robią takie rzeczy, o których w 1977 roku jeszcze się polskim złodziejom nie śniło, bo takie numery zaczęły być powszechnie stosowane dopiero w latach dziewięćdziesiątych.W końcu złodzieje popełniają błąd, jeden z nich ginie w trakcie brawurowej ucieczki samochodem, który spada z wiaduktu i staje w płomieniach. Dzięki identyfikacji zwłok milicjantom w końcu udaje się wpaść na trop złodziei.Opowieść jest jak relacja z długiego żmudnego i nudnego śledztwa. Do tego żaden z bohaterów milicjantów i przestępców nie wyróżnia się zbytnio na tle innych i trudno określić kto jest tu postacią pierwszoplanową. Autor nie zbudował atrakcyjnych dekoracji, bo Warszawa, na ulicach której rozgrywa się akcja praktycznie nie istnieje.Co jest zatem atrakcyjna strona tej książki? To osobliwy poradnik dla złodziei aut, jak kraść i jakich błędów nie robić, aby nie wpaść w ręce milicji. Ciekawe czy któryś ze złodziei z niego skorzystał.

W jednej z zamieszczonych na LC recenzji dotyczących tej książki znalazłam ciekawe stwierdzenie, że czytelnika zaciekawiły dwa pierwsze zdania tej książki, i coś w tym jest. Dużo tu jest bardzo ładnych zdań, które przyjemnie się czyta. Co więcej i intryga jest bardzo zgrabnie skonstruowana, akcja toczy się wartko, a Policjant rozwiązujący zagadkę zabójstwa utalentowanego szewca jest rozbrajająco perfekcyjny. Największym mankamentem tej książki jest to, że trudno samodzielnie znaleźć mordercę, łatwiej wyeliminować tych którzy nim nie są, ale to już coś.

Nie wiem, czy Marianna Aleksandrowicz to prawdziwa osoba, czy tylko pseudonim, ale wiem, że naprawdę szkoda, że na jednej książce się skończyło. Fajnie napisana, z bardzo dobrym tłem obyczajowym i naprawdę nieźle pomyślanymi morderstwami. I nawet jeśli momentami akcja trochę kuleje, główny bohater Grzegorz miejscami zachowuje się jak protoplasta śnieżynek, a rozwiązanie sprawy odbywa się na zasadzie: siądźcie i posłuchajcie gawędy, jak do tego wszystkiego doszło - to i tak nieźle się to czytało i aż zazdrość, że takie "niby nic” sprzedawali kiedyś w kioskach.

WĘGORZ RYBA POŻĄDANA Jan Ekstrom. Moje pierwsze spotkanie z tym szwedzkim pisarzem (skandynawskie sagi kryminalne uwielbiam) i nie ostatnie, bo chętnie sięgnę po pozostałe tytuły.W Smålandii mała mroczna wioska Båraryd do której wraca po studiach Lasse. Społeczność jest podporządkowana jednej osobie dyrektora Fredera, który ma wszystkich w garści z powodu tajemnic,skandali i finansowych zależności...Węgorz ma stać się atrakcyjną forma dodatkowych dochodów Fredera i staje się tez jego posłańcem śmierci. Śledczy Durell we wnikliwy, psychologiczny sposób prześwietla bohaterów i samego mordercę.Polecam bardzo dobrze się czyta.

Od czasu do czasu lubię sięgnąć po dzieła klasyków czarnego kryminału. Takim bez wątpienia jest James Hadley Chase. Chociaż nie dorównuje Raymondowi Chandlerowi czy Rossowi MacDonaldowi, to pisał niezłe powieści detektywistyczne. Ta książka o dobrym tytule dziejąca się w drugiej połowie lat 50. zaczyna się tak, że Nelson Ryan, detektyw prywatny z Pasadeny otrzymuje telefoniczne zlecenie od niejakiego Johna Hardwicka, który chce, by śledził jego żonę – podejrzewa ją o zdradę. Hardwick twierdzi, że nie może spotkać się z Ryanem, bo właśnie odlatuje do Nowego Jorku, ale niezwłocznie przesyła mu honorarium. Nasz detektyw udaje się pod wskazany adres, ale po całonocnej obserwacji dowiaduje się, że dom, w którym miała mieszkać żona Hardwicka od dawna stoi pusty. Ryan wraca więc do swego nędznego biura i znajduje w nim... zastrzeloną młodą Chinkę, która właśnie przyjechała z Hongkongu z ciałem męża w trumnie. Wygląda na to, że ktoś chce Ryana wrobić w morderstwo, bo alibi ma słabe, ale dlaczego? Sprawa wygląda na bardzo dziwną. A potem teść Chinki, wielki bogacz, wysyła Ryana do Hongkongu, aby się czegoś dowiedział o ofierze i być może wytropił mordercę. Dostajemy dosyć fajny opis tego egzotycznego miasta, przy okazji Ryan staje się celem zawodowych zabójców, jest na niego wiele zamachów, ale oczywiście wychodzi z nich cało – inaczej książka za szybko by się skończyła... Mamy też romanse głównego bohatera, mamy kobietę upadłą, jednym słowem prawie wszystkie składniki czarnego kryminału. A rozwiązanie zagadki morderstwa okazuje się banalne – ktoś zapomniał skasować pewne nagranie w magnetofonie, owo nagranie zostaje usłyszane przez Ryana i bing, wszystkie puzzle wchodzą na swoje miejsce. Walorem książki jest dynamiczna akcja, ale to w zasadzie wszystko, brakuje Chase'owi mocnego tła społecznego MacDonalda czy inwencji językowej Chandlera. Z drugiej strony parę fajnych powiedzonek by się znalazło. Oto Ryan opisuje oficera policji, niejakiego Retnicka: „Retnick dumał przez chwilę. Ta czynność najwidoczniej wymagała od niego sporego wysiłku.” Dalej, pisze o wizycie w komendzie policji: „Minęliśmy dziedziniec, dalej trzy stopnie w górę, wreszcie mroczny, wyłożony białymi kafelkami korytarz, który cuchnął jak wszystkie policyjne gmachy.” W sumie jest to niezłe czytadło, ale nic ponadto, niezła lektura do podróży.

W zasadzie powinien to być kryminał milicyjny. Napisany pod koniec lat siedemdziesiątych (książka wyszła w 1980 roku) opowiada przecież o naszej PRL-owskiej rzeczywistości, więc powinien mówić o milicjantach i ich doskonałych metodach śledczych. Bo to one zawsze prowadzą do pochwycenia przestępcy i przykładnego ukarania osobnika zdemoralizowanego, skoro ten nie chce wraz ze zdrową tkanką narodu budować świetlanej przyszłości, w której chłopi, robotnicy i inteligenci pracujący będą żyli w kraju mlekiem i miodem płynącym. Ale coś w tej fabule powieści kryminalnej poszło nie tak, jak by życzyli sobie przedstawiciele wydziału propagandy Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. Jerzy Michał Czarnecki krakowski pisarz, poeta i krytyk literacki, autor jednej tylko powieści kryminalnej stworzył opowieść, w której bohaterem jest, o zgrozo, nie funkcjonariusz lecz drobny cwaniaczek Jubi. A czas, w którym rozgrywa się akcja „Fartu” to późny Gierek, czyli socjalizm już nieco trzeszczy, gospodarka niewydolna, ale właśnie dlatego wszyscy powinni brać się do roboty i pomagać, zgodnie z tym o co prosił towarzysz I sekretarz KC PZPR zwracając się do stoczniowców „To co towarzysze, pomożecie?” Towarzysze pomagali, ale Jubi niestety nie. On nie dość, że nie pomaga to jeszcze w ogóle niczego nie buduje, a tylko kombinuje. Zajmuje się drobnym handlem, chodzi po mieście, tu coś kupi, tam coś sprzeda a wieczory spędza w knajpach śpiewając partyzanckie piosenki, które gra mu cygańska orkiestra. Bo Jubi duszę ma tkliwą romantyczną. Jednym słowem jest to element niepracujący, czyli z definicji podejrzany. I w związku z tym, że jest podejrzany tylko dlatego że na to wskazuje jego brak zaangażowania w budownictwo socjalistyczne Jubi wplątuję się w ponurą aferę. W tajemniczych okolicznościach ginie pani Klara, osoba żyjąca z wyprzedaży rodzinnych klejnotów. Raz na kilka miesięcy sprzedaje jakiś pierścień czy broszkę a w transakcji pośredniczy Jubi. Tym razem też coś ma sprzedać dla pani Klary, ale niestety kobieta zostaje uduszona. No i Jubi ma kłopoty. Ale dzięki tym kłopotom poznajemy różne postaci ze świata ludzi handlujących wszystkim czym się tylko da, spędzających czas beztrosko na imprezach towarzyskich, na przesiadywaniu w knajpach, rozmawianiu o niczym, pijących w zależności od upodobań i zasobności kieszeni dobre koniaki i podłe jabole. Jednym słowem pięknie naszkicowany obraz ówczesnego świata, w którym nikt nie ma zamiaru włączać się wraz z inżynierem Stefanem Karwowskim w budowę wspólnego socjalistycznego dobrobytu. Autor stworzył barwną opowieść o krakowskim półświatku, tylko niestety samego Krakowa w tej opowieści tyle co kot napłakał. A szkoda, bo talentu Czarneckiemu do opisywania rzeczywistości pewnie nie zabrakło. Być może uznał, że w kryminale najważniejsza jest akcja a nie lokacja. No ale tak właśnie w tamtych czasach kryminały się pisało. Miasto nie było bohaterem, ale jedynie tłem, czymś w rodzaju lekko naszkicowanych teatralnych dekoracji. Powieść napisana bardzo sprawnie, zagadka kryminalna może trochę zbyt oczywista, ale efektem jest ciekawa i nieoczywista jak na tamte czasy powieść kryminalna. Milicjantów tam mało i w zasadzie pełnią rolę dekoracyjną, choć istotną, bo ktoś w końcu musiał śledztwo w sprawie o morderstwo doprowadzić do szczęśliwego końca. Ale bez Jubiego by sobie nie poradzili. Bo Jubi to człowiek który miał „Fart”.

Książka Lep na muchy Dashiella Hammetta zawiera dwa opowiadania kryminalne, których bohaterem jest bezimienny agent Kontynentalnej Agencji Detektywistycznej. Lubiłem czytać jego powieści i opowiadania kiedyś, a teraz postanowiłem sięgnąć po krótki zbiór opowiadań i przekonać się jak wypadnie obecnie. Main nie żyje – pierwsze opowiadanie kryminalne dotyczy sprawy zaginięcia pieniędzy, które ma odzyskać nasz bohater i dowiedzieć się prawdy. Autor rozpoczyna śledztwo wciągając nas w wir zdarzeń i zwrotów akcji. Bohater uwikłany w sprawę przy pomocy detektywów sprawca poszczególne poszlaki i drąży w oszukiwaniu odpowiedzi. Przesłuchuje świadków i nie waha się przed użyciem siły jak zajdzie potrzeba. W krótkim opowiadaniu dostajemy nie tylko dochodzenie, ale również obraz prohibicji, gangsterów i przekupnych policjantów. Sam działając na skraju prawa rozwiązuje sprawę jaką mu zlecono. Kryminał z dawką brutalności, sprytnych posunięć i twardych gości gotowych na wiele. Nie brakowało strzelanin, podstępów, sprytnych zagrywek bohatera, walki na pięści i ucieczek przestępców. Sprawa jest prowadzona na tyle ciekawie, że od samego początku wciąga nie pozwalając oderwać się i trzyma w napięciu do samego końca. Dodatkowo czarny humor i ironiczne podejście bohatera spodobało mi się. Zakończenie nieco przewrotne, bardzo dobre i wyjaśniające wszystko, lecz nie potraktowane za szybko. Dlatego Main nie żyje jest dobrym opowiadaniem, szybko czytającym się, nie pozbawionym zwrotów akcji, czasami potrafi zaskoczyć i pozwala świetnie bawić się podczas czytania. Lep na muchy – drugie opowiadanie ze zbioru i zarazem ostatnie dotyczy odnalezienia córki wpływowego potentata, która zaginęła nagle. Bohater w kolejnym opowiadaniu z pomocą przydzielonych detektywów próbuje ją odnaleźć wnikając w półświatek przestępczy. Autor kolejny raz zabiera nas w podróż do czasów prohibicji, gangsterskich porachunków, ciemnych spelunek i przekupnych policjantów. Opowiada ze swadą tworząc ciekawy i wciągający kryminał o twardych ludziach nie bojących się walki na pięści, strzelanin i potyczek. Śledztwo prowadzone jest umiejętnie jak poprzednio nie ujawniając za szybko wszystkiego, a zarazem zwroty akcji potrafią nawet zaskoczyć. Zagłębiając się w wir wydarzeń i zacieśniającej się intrygi bohater nie ma łatwej sytuacji i dopiero praca jaką wykonuje wraz z innymi detektywami przynosi jakieś rezultaty. W tym wszystkim ważne jest spryt, dawanie sobie rady i wniknięcie w półświatek przestępczy. Poznanie skrywanych tajemnic, przesłuchania, badanie poszlak i informacji. Lep na muchy jest kryminałem ciekawie poprowadzonym, z twistami i potrafiącym zaskoczyć. Zakończenie dobrze podane i wyjaśniające wszystkie wątki pojawiające się w fabule. Jednocześnie nie pozbawiony smolistego humoru, ironicznych komentarzy i dobrej zabawy w czasie czytania. Książka Lep na muchy jest zbiorem dwóch opowiadań kryminalnych klasyka czarnego kryminału, który stworzył postać bezimiennego agenta operacyjnego z Kontynentalnej Agencji Detektywistycznej rozwiązującego powierzone sprawy. Autor osadza swoje fabuły w okresie prohibicji, ciemnych zaułków w jakich czają się bandziory, mrocznych spelunek i barów, gangsterów i skorumpowanych policjantów przymykających oczy na przewinienia. Twardych bohaterów i brutalnej przemocy zalewających ulice. Gdzie strzelaniny, potyczki, walki na pięści i ucieczki są na porządku dziennym. Autor tworzy mroczny obraz Ameryki rządzącej przez przemoc i brutalność, gdzie cienka jest linia oddzielająca dobrych i złych od siebie. Jednocześnie tworzy postacie z krwi i kości nie osądzając ich, wyrazistych i posiadających głębie. Nasz bohater jest detektywem agencji podejmującej się różnych spraw i nieraz sam działa na granicy prawa, aby dopaść przestępców. Jest twardy, bezkompromisowy w działaniu, sprytny i pomysłowy, a jednocześnie potrafiący dać sobie radę w trudnej sytuacji. Oprócz niego spotykamy na drugim i dalszym planie inne postacie jakie mają do odegrania rolę w fabule opowiadań przewidzianą przez autora. Dobrze zarysowane i ciekawe. Relacje między nimi są opatrzone czarnym humorem, ironicznymi komentarzami, powagą i odzywkami rodem z czarnego kryminału. Dlatego wydają się nam bliskie, można poczuć nić sympatii i polubić mimo wyborów jakie dokonują. Dialogi świetnie napisane, żywe, nie pozbawione humoru, ciętego języka, ironii i wciągają. Książka Lep na muchy jest zbiorem opowiadań równych klasyka czarnego kryminału, które mimo długości jaka dostajemy czyta się dobrze i bawiłem się przy nich świetnie. Zaludniające je postacie są ukazane jako twarde, dostające od życia w kość, podejmujące decyzje i walczące o swoje w tym mrocznym świecie Ameryki. Na każdym kroku czyha śmierć, brutalne i pełne przemocy walki o przeżycie. Dwa śledztwa prowadzone przez bohatera ujawniają cienką granicę między półświatkiem i niebezpieczeństwem jakie czyha na swoje ofiary. Ciekawie poprowadzone od samego początku, mające wciągającą fabułę i zwroty akcji nadal mimo upływu lat czyta się świetnie. Autor posługuje się przystępnym, lekkim i przyjemnym stylem potrafiącym oddać klimat dawnej Ameryki za czasów prohibicji, gangsterskich porachunków, ciemnych zaułków, spelunek i brutalnych policjantów. Dlatego nie zestarzały się od czasów napisania i nadal czyta się świetnie mimo upływu czasu. Sięgając po zbiór wiedziałem czego mogę spodziewać się po nim. Ciekawa intryga okraszona poszlakami, brutalnością, przemocą, zwrotami akcji i dobrym zakończeniem zamykającym wątki. Trzyma w napięciu nie pozwalając oderwać się od niej. Na pewno do autora jeszcze nieraz wrócę za sprawą przeczytanej pozycji i sięgnę po jego książki lub zbiory opowiadań w przyszłości.