Cienie na wrzosowisku

Książka pisana z perspektywy dwóch kobiet - matki i później córki. Właściwie to ten zabieg - przeplatania opowieści i różnych spojrzeń na pewne sprawy - podtrzymywał lekturę książki. Takie trochę pamiętniki z codziennego życia zwykłych ludzi, wzbogacone historiami miłosnymi obu kobiet. Fajna książka na kilka wieczorów.

Zaczęłam dawno temu i odłożyłam. Wrocilam i nie żałuję. Książka pokazuje jak ważna jest konunikacja w rodzinie, a nie jakieś domysły wyssane z palca niosące lawinę nieporozumień. Lena miała dużo szczęścia, bo dostała szanse na poprawę, niestety nie każdy ma tak dobrze... miłej lektury :)

Główna bohaterka jest dość irytująca, pomimo tego książka to przyjemna lektura z historią rodzinną w tle. Bardzo raziły mnie błędy. Literówki mogę przeżyć ale notorycznie używano formy ‚zawieść, odwieść’ (w sensie przemieszczania się). Szczególnie absurdalnie brzmi to we fragmencie, kiedy Marta napomina córkę, że nie mówi się ‚tą książkę’ tylko ‚tę książkę’, po czym pyta kogoś ‚czy mógłby ją podwieść autem’ :)

"Miłość na wrzosowisku" to druga część serii Wrzosowisko. Basia prowadzi kawiarnię w pewnej małej miejscowości, która dobrze prosperuje, remontuje dom, zmaga się z problemami córek, poznaje bliżej sąsiadów. Nagle przychodzi strzała Amora, namiętność i pożądanie, którego Basia dawno nie czuła. Czy długoletnie małżeństwo Basi i Marka przejdzie tę próbę  ? Co wybierze Basia - stabilność z mężem czy rodzące się uczucie ?

Anna Szepielak to polska pisarka, nauczycielka, recenzentka i dziennikarka. Autorka 13 książek z literatury obyczajowej, romansu, literatury pięknej oraz powieści historycznej. Najbardziej lubi podróże w przeszłość, a przez życie woli spacerować niż pośpiesznie biec. Urodziła się w urokliwych Górach Tarnowskich, jest absolwentką Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Debiutowała w roku 2010 powieścią „Francuskie zlecenie". Jej bestsellerowa i nagradzana "Saga małopolska" doczekała się wznowień, zaś cykl historyczny "Dziedzictwo rodu" jest przez czytelników określany jako klimatyczna, niebanalnie skonstruowana opowieść rodowa. Popularność zdobyła również inna powieść autorki, "Dworek pod Lipami", która zyskała status bestsellera. Autorka została również wyróżniona, otrzymując nagrody jury w plebiscycie portalu granice.pl, przyznane za książki "Młyn nad Czarnym Potokiem", a także "Wspomnienia w sepii". "Dworek pod lipami" to powieść z gatunku literatury pięknej, która na rynku czytelniczym ukazała się w 2012 roku pod patronatem wydawnictwa Nasza Księgarnia. Powieść liczy sobie 528 stron. Gabriela, autorka bestsellerów, ma dość łzawych czytadeł. Chce napisać wreszcie coś ambitnego. Niestety, wydawca nie podziela jej entuzjazmu. Na dodatek kobieta niezbyt dobrze czuje się w domu niedawno poślubionego męża. Wszystko ma tam stałe miejsce i tylko dla niej nie przewidziano go zbyt wiele. Kiedy więc nadarza się okazja wyjazdu na wieś, Gabriela ochoczo z niej korzysta. Zajmując się zwierzętami i domem przyjaciółki, ma wiele czasu na myślenie. A także pisanie wymarzonej książki... Na oczach czytelnika powstaje opowieść, dzięki której Gabriela zrozumie, czego tak naprawdę pragnie. Z "Dworkiem..." po raz pierwszy zetknęłam się 11 lat temu. Czytając wtedy tę książkę odniosłam pozytywne wrażenia, więc z przyjemnością sięgnęłam po nią po raz drugi. Czytając ją po latach zdania nie zmieniłam - "Dworek pod lipami" to bardzo dobra historia obyczajowa i rodzinna Gabrieli Strzeleckiej, autorki bestsellerowej serii o weterynarz Julii. Gabriela obecnie przechodzi "kryzys twórczy" - ma dość swojej głównej bohaterki, marzy o tym, żeby stworzyć coś ambitnego - oraz kryzys rodzinny - jako młoda mężatka czuje się niepewnie w domu męża, wyobcowana pośród jego domowników, niepewna swojej pozycji zarówno w związku jaki i w domu. Wyjazd na wieś do przyjaciółki ma być przełomowym momentem w życiu Gabrieli. Kobieta ma nadzieję, że pobyt w innym miejscu pozwoli jej odetchnąć od codziennej rutyny i problemów a nowe miejsce wyzwoli natchnienie do nowej twórczości. Czy na wsi kobieta odzyska spokój? Jak przyjmą ją nowi sąsiedzi? W jakie tarapaty wpakuje się nasza bohaterka? Czy uda jej się zażegnać małżeński kryzys? I najważniejsze pytanie - czy Gabriela stworzy powieść o jakiej marzy? Książka jest przyjemna w odbiorze. Autorka stworzyła dobrą powieść obyczajową, którą śledzi się z przyjemnością. Polubiłam Gabrielę, w pewnym momencie zrozumiałam jej rozterki i z całego serca kibicowałam, aby udało jej się wszystko rozwiązać pomyślnie. Autorka książki dała czytelnikowi możliwość na wzruszenie i śmiech, ale stworzyła również momenty, które wprowadzają w niepokój i wywołują strach. Czytając książkę śledzimy nie tylko losy Gabrieli, ale również Celiny, jej nowej bohaterki, która powoli rodzi się w umyśle pisarki. Jest to ciekawa postać, podobnie jak jej twórczyni. Panie są nawet do siebie podobne... Co wyniknie z "rozmów" Gabrieli z Celiną? Czy kobiecie uda się stworzyć nową, bestsellerową powieść? Osobiście przyznam, że chyba sięgnęłabym po losy Celiny, gdyby się takowe ukazały 😉 "Dworek pod lipami" to bardzo dobra, wciągająca i ciekawa historia o kobiecych, małżeńskich rozterkach. Cieszę się, że po latach do niej powróciłam i znów miałam okazję na nowo poznać zwariowaną Gabrielę i nie mniej interesującą Celinę. Bardzo fajna historia, dobra odskocznia na leniwe, coraz cieplejsze dni. Polecam. WYZWANIE CZYTELNICZE - MAJ 2024 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z GATUNKU LITERATURA PIĘKNA.

Spór z nastoletnimi córkami, poczucie niespełnienia stają się impulsem dla Barbary do zmiany swoich planów wakacyjnych. Czy czas spędzony z młodszym synem w pensjonacie wśród szkockich wrzosowisk pozwoli jej zrewidować decyzje związane z wyjazdem do Anglii? Czego dowie się o sobie i o swojej zmarłej kuzynce? Klimatyczna lektura na czas, gdy i u nas kwitną wrzosy.

Z całego serca polecam tę książkę gdyż opowiada o wielkiej sile kobiety o imieniu Franciszka. Jestem pod wielkim wrażeniem jaką ona miała silną psychikę, była praktycznie sama pomimo, że była mężatką i miała obok siebie męża. Jej mąż okazał się bezdusznym człowiekiem, który zmusił ją do usunięcia ciąży wiedząc, że to jego dziecko. Mimo tergo Franciszka się nie załamała i walczyła dalej z całych sił i osiągnęła najwięcej dzięki swej determinacji - urodziła córeczkę, która była całym jej życiem. Znalazła również opiekę od Pani Krystyny która została jej przyszywaną babcią. Książka przedstawia codzienne zmagania Franciszki i jej rodziny. Warto ją przeczytać, bo właśnie takie książki budują i ja cieszę się, że po nią sięgnęłam. Pozdrawiam wszystkich czytelników i życzę wszystkiego dobrego.

Idealna książka, aby zrobić sobie przerwę na polską obyczajówkę. Co prawda nie przepadam za fabułą, gdy bohaterka wyjeżdża na prowincję, a bo to dziedziczy spadek, a to rezygnuje z kariery w korporacji, itd... Zdaje mi się to takie schematyczne, a czasem wręcz infantylne. Jednak w tej książce mi to nie przeszkadzało. Akcja toczy się wartko, bohaterów się lubi i do tego poznajemy Podlasie. Ogólnie miło spędzony czas :)

"Kamienica przy Kruczej" to poruszająca opowieść o losach mieszkańców jednej warszawskiej kamienicy na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Krucza 46 – wspólny adres, od którego zaczyna się każda historia w tej książce. Tosia i Piotr, choć tak różni, byli ze sobą związani przez miejsce, które stało się świadkiem ich miłości, rozstań i walki o przetrwanie. Wojna, okupacja, powstanie, lata powojenne – na tle wielkich historycznych wydarzeń toczy się życie zwykłych ludzi, którzy mimo trudności nie tracili nadziei i optymizmu. To ciepła, emocjonująca powieść o miłości, przyjaźni i sile ludzkiego ducha.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu trafiłam na historię pełną emocji. To typowa kobieca powieść obyczajowa z nutką tajemniczości i zagadek, którą czyta się naprawdę przyjemnie. Poznajemy losy Marty i Rafała oraz ich dorastających bliźniąt, Rozalii i Kajetana. Niestety Rafał w pewnym momencie się zapomniał i wszystko się posypało. Po tym, co zrobił, Marta podejmuje decyzję o rozwodzie i zostaje sama z codziennymi problemami. A tych jej nie brakuje, trudna praca, wymagająca i wszystkowiedząca matka, siostra, która bardziej bierze niż daje… W pewnym momencie czuć, jak bardzo Marta jest tym wszystkim przytłoczona. I chyba właśnie wtedy zaczyna się coś zmieniać. Postanawia w końcu zacząć żyć po swojemu, tak, jak jej dobrze. W jej życiu pojawia się też ktoś… tajemniczy Szymon, który daje jej wsparcie, choć tylko online. Podczas czytania były momenty, kiedy się uśmiechałam, ale też takie, które mnie irytowały. Bardzo kibicowałam Marcie i trzymałam za nią kciuki do samego końca. To ciepła, życiowa historia, w której wiele osób może odnaleźć kawałek siebie. Zdecydowanie polecam 💛🩷🌸

Do książki podchodziłam z dużą rezerwą... zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Ciekawie i wnikliwie przedstawiony portret osoby zmagającej się ze zwatpieniem w swoje możliwości, utratą wiary w siebie oraz drogą do ich odzyskania. Porusza ważne tematy, a mimo to napisana w takim lekkim stylu, co sprawia że przyjemnie się czyta.

W niebie na agrafce - to dla mnie książka niemal idealna. Jest zabawna, szybko się czyta, ma interesującą fabułę... Niestety dla mnie zbyt szybko się kończy. Zuzanna samotnie wychowuje synka, pracuje w banku a w wolnym czasie maluje. Na pogrzebie ciotki zaczepia ją pewien mężczyzna i od tego wszystko się zaczyna.

Wiele ludzi marzy o całkowitej zmianie stylu życia i o delektowaniu się słodką szarlotką i kieliszkiem wybornego wina na własnym tarasie. Co zatem tak naprawdę powstrzymuje nas przed spełnianiem marzeń? Zazwyczaj jest tak, że ograniczają nas nie zewnętrze czynniki, ale tkwiący w nas samych lęk przed zmianą. Pora sobie uświadomić, że brak funduszy, problemy z pracą czy obawa przed oceną otoczenia to tylko pretekst, aby pozostać w sferze komfortu, by nie opuszczać bezpiecznego kokonu - nawet, jeśli zaczął on nas uwierać. Są jednak osoby, które zdecydowały się na zmaterializowanie swoich snów o własnym domu na końcu świata. Jedną z nich jest Majka Leśniewska, bohaterka porywającej książki Anny Makos A miało być tak spokojnie. Lektura tej powieści powinna być przez lekarzy przepisywana jako balsam na złamane serca, na depresję i zniechęcenie szarą, polską rzeczywistością. Lekka i przyjemna fabuła przekonuje, że jeśli się bardzo czegoś pragnie, to sukces jest gwarantowany - nawet, jeśli będzie to wymagało nieco wysiłku z naszej strony. I jeszcze kiedyś, patrząc na swoje życie, westchniemy z niedowierzaniem, bo przecież miało być tak spokojnie.

Książka jest II tomem serii: "Czarownica". Tom pierwszy kończy się gdy mała Małgosia ma lat 6 a tom II rozpoczyna gdy Małgosia jest studentką. Trochę lat przeleciało. Dziewczyna wraca na wieś aby odpocząć przed męczącym rokiem studenckim. Ciepła i wciągająca powieść i sięgam po następny tom.

„Miseczka szczęścia” Aneta Rzepka Zaczynając lekturę tej książki myślałam „oho będzie kolejny ckliwy romans” ale postanowiłam dać tej lekturze i autorce szansę i mój instynkt mnie nie zawiódł;) Ostatnie strony historii czytałam w samochodzie w przerwie w pracy. Historia opowiada o 4 zranionych duszach których losy krzyżują się ze sobą, tworząc momentami dość bolesną historię, jest wątek kryminalny, jest wątek łzawy, jest poruszona historia alkoholizmu. Książka od pewnego momentu przybiera 2 formy: czatu/forum internetowego oraz historii właściwej. Według mnie warto dać się porwać tej historii i poświęcić jej czas mimo, że początki mogą być ciężkie.

dla mnie najlepsza powieść tej autorki. Historia Poli - niestandardowej, niepokornej , barwnej cioci oczami siostrzenicy Tosi. Saga rodzinna od czasów przedwojennych poprowadzona aż do współczesności. Wciąga, angażuje , identyfikuje czytelnika z bohaterami. Polecam. Dla mnie najlpesza powieść autorki .

"Cóż warte jest życie, kiedy w każdej chwili można je zdmuchnąć jak płomień? Podmuch wiatru, nagły przeciąg i już .... Nie ma cię! Przestajesz istnieć w jednej, nieoczekiwanej chwili. O niczym innym od dawna nie byłam w stanie myśleć. Zobojętniała na wszystko, odliczałam czas kolejnymi transportami, zrezygnowana, zniechęcona, nie wierzyłam już, że cokolwiek mnie jeszcze zaskoczy, że coś dobrego mnie jeszcze spotka". Początek książki to historia Laury. Po śmierci rodziców wychowuje ją babcia Irena. Jednak nie ma pomiędzy nimi miłości, babcia jest surowa i nie okazuje wnuczce uczucia. Laura dorasta, wychodzi za mąż za Niemca i i wyprowadza się do Berlina. Jorgen to bardzo dobry i opiekuńczy mężczyzna. Jednak babcia nie toleruje go i jest przeciwna temu związkowi. Nigdy go nie zaakceptowała. Pokłóciła się z wnuczką i zerwała z nią kontakt na długie lata. Kiedy starsza kobieta umiera, Laura wraca do Warszawy na jej pogrzeb. Dziedziczy po niej zielone pudełko pełne zeszytów, które okazują się być pamiętnikami babci z młodości. Dzięki nim kobieta dowiaduje się o wielkiej rodzinnej tajemnicy mającej swój początek w czasach II wojny światowej. Dopiero podczas czytania pamiętników budzą się w niej ogromne emocje i zrozumienie dla babci. Książka to debiut autorki i od tego czasu nie napisała już żadnej innej. Wątek współczesny i historia Laury niezbyt mi się podobała. Natomiast wątek przewodni czyli wspomnienia babci bardzo mnie poruszyły. Mamy tu obraz wojennej Warszawy, a także getta i obozu koncentracyjnego z jego tragiczną i bardzo realistyczną rzeczywistością. Głód, strach, ból, choroby, cierpienia i dymiące kominy krematoryjne poruszają do głębi. Jest też wiele momentów, gdzie autorka w bardzo realistyczny sposób opisuje doświadczenia wykonywane na więźniach, bicie, głodzenie i mordowanie dzieci. Ta bardzo smutna i wzruszająca historia, która poraża i chwyta za serca. Opis okrucieństw i bestialstwa jakich doznawali więźniowie obozów koncentracyjnych wywołuje wściekłość i łzy, ale daje też do myślenia. Przecież takie rzeczy działy się naprawdę i człowiek człowiekowi zgotował taki los.

Książkę czytało się dobrze ,ale... bez żadnego napięcia i bez wypieków na twarzy. Historia czterech kobiet bardzo ciekawa ,ale... taka nie realna(choć sama z chęcią zamieszkałabym w takich" Kasztanach"). Powieść lekka i przyjemna gdyby...nie zakończenie.,ale jak sam tytuł nam sugeruje-Nic nie trwa wiecznie.

Początkowo Rita mnie irytowała. Odbierałam ją jako kobietę, która nie potrafi docenić tego, co ma. Później byłam jej wdzięczna, że zabrała mnie do miejsca, które stało się dla niej i dla innych kobiet prawdziwą ostoją. Pozwoliła mi je odkrywać w czterech odsłonach związanych z porami roku i dokonującymi się w nich zmianami w przyrodzie, rytmie dnia mieszkańców. Pokazała również zmiany dokonujące się w niej samej przez ten rok. Może rzeczywiście warto by było ograniczyć ilość wskazówek dotyczących samorozwoju, ale mnie one nie przeszkadzały.

Książka sama w sobie nie jest zła. Ma ciekawą tematykę - nowa żona taty z punktu widzenia dzieci, to okrutna macocha, która zatruje im życie. Iza stara się nawiązać jakąś nić porozumienia z dziećmi męża. Problem jest w tym, że córka Piotra, traktuje ją z wrogim nastawieniem, a gdy kobieta zwraca jej uwagę, gówniara biegnie z płaczem do tatusia. I okej, tyle że Piotr to postać nieobecna, niby jest ale jakby za szybą. Iza prosi aby porozmawiał z córką, a ten wzrusza ramionami z tekstem sorry nie mój problem sama się z nimi dogadaj. PRACA, praca i praca. Ponadto postać Piotra wygrywa statuetkę najbardziej wk*rw*ającej postaci pierwszego półrocza 2023. Odejmuję kolejne dwie gwiazdki za zakończenie, którego dosłownie nie ma. To tak jakby urwać opowieść w połowie. Ciekawił mnie też nierozwiązany problem. Rozumiem otwarte zakończenie ale nie w ten sposób, bo z tego co odczułam, to Iza albo by odeszła od męża albo by została. [SPOILER] Iza chciała mieć też swoje biologiczne dzieci, a Piotr mówił w kółko po co chcesz bawić się w pieluchy - zobacz trafiły ci się odchowane. Iza rozważała odejście i znalezienie mężczyzny, który da jej dziecko. [KONIEC SPOILERU]. Taki problem w małżeństwie uważam za poważny, dlatego takie zakończenie książki mnie mocno zdenerwowało. 500 stron i brak rozwiązanego problemu, który według mnie jest ważny, ale znalazło się miejsce na sceny, które do książki nic nie wnosiły i można by było je na spokojnie usunąć.