Terry Pratchett Robert Silverberg Andre Norton Emma Bull Patricia A. McKillip Mike Resnick Dennis L. McKiernan Stephen R. Donaldson Martin H. Greenberg Poul Anderson John Brunner Harry Turtledove Gregory Benford Peter S. Beagle Karen Anderson Charles de Lint Karen Haber Barry N. Malzberg Elizabeth Ann Scarborough Judith Tarr Jane Yolen
T. Pratchett, Trollowy most, [w: ] Praca zbiorowa, pod red. M. H. Greenberg, W hołdzie królowi
Ciekawa książką jest ten zbiór opowiadań poświęcony Tolkienowi, zatytułowana jest "W hołdzie królowi". Opowiadań jest 20, wypowiadają się różni znani autorzy fantastyki, nie tylko fantasy. Jednym z nich jest Terry Pratchett i z tego co kojarzę twórczość tego autora to opowiadanie jest raczej wyjątkowe. Bo klimatem rzeczywiście jakoś tam pasuje do klimatu Tolkiena, bo tam są między innymi trolle. Pasuje też, może nawet bardziej do klimatu twórczości Sapkowskiego, bo jak wiemy trolli i całej armii dziwnych stworów w twórczości polskiego mistrza fantasy nie brakuje.
Pod względem samych trolli gry Wiedźmin 2 i Wiedźmin 3 są niesamowite. W dwójce w parze trollowej była drama, bo facet troll znalazł czarodziejkę Triss, jak wyleciała z portalu, a jego samica, była okropnie zazdrosna. A trójka to już w ogóle cała masa genialnych questów z tymi sympatycznymi i wielkimi stworami, bywa, że groźnymi. Na porządku dziennym były teksty typu "takie duże bum i nie ma torfuna" są świetne. Albo jak Talar uczy trzy trolle Oga, Poga i Roga przeklinać, a te go przetrzymują, bo "my być wielkie pany i chcemy mieć buty jak człowieki", wzięło się to stąd, że przykrywką szpiegowską Talara był wóz z warsztatem szewskim i trafił na trollowe towarzystwo. Był też troll patriota, który służył w redańskim wojsku, wysyłał Geralta po farby, żeby namalować białoczerwonego redańskiego orła, który przypomina naszego, ale tego gracz/widz bez problemu się domyśla.
To tak tytułem specyficznego, półżartobliwego wprowadzenia, bo o to też chodzi, żeby czasem wesoło było, przy okazji tego wirtualnego dyskursu o książkach. No ale zacznijmy, co tu się dzieje w tym opowiadaniu, które wybrałem do recenzji. Głównym bohaterem jest Cohen Barbarzyńca, właściwie nie ma konkretów kim on jest. Wiemy tylko, że jest awanturnikiem, charakternikiem, i jak napatoczą się jakieś potwory, to podobnie jak robią to wiedźmini w innym uniwersum, zabija je. Zapewne często bierze wynagrodzenie w jakiejś wartościowej walucie, za tego typu przysługi. Aż pewnego dnia w trakcie peregrynacji przez liczne fantastyczne krainy trafił na tytułowy trollowy most. Troll pilnujący mostu, był zachwycony, że taka wybitna osobistość się pojawiła, żeby go zgładzić. Kazał ściągnąć całą troll'ową rodzinę, żeby obejrzała tą batalię, której wynik był oczywisty do przewidzenia. No ale wydarzył się cud, troll otrzymał coś w rodzaju prawa łaski. Przeżył. No tutaj ten spojler jest konieczny, żeby wyjaśnić, co pojawiło się w głowie bohatera. Wynikło to w rozmowie z koniem, i tu mamy coś podobnego w Wiedźminie 3, a konkretnie w dodatku "Krew i wino". W polskim dubbingu Płotką był Wojciech Mann, znany dziennikarz radiowy i to zrobiło wrażenie jak się to oglądało. Nie ma wyjaśnienia jak to było z koniem Cohena, ale tak czy siak ten koń gadał ile wlezie.
No ale wróćmy do tej pogaduszki z wiernym towarzyszem podróży Cohena, koniem. Obaj rozmawiali o tym, że świat się zmienia i duża w tym robota samego Cohena, że trolle, gobliny, z nim łatwego życia, nie miały, do tego stopnia że prawie wszystkie zostały uśmiercone. Cohen, mimo, że sam się do tego przyczynił, stwierdził, że ten świat się zmienił, stał się jakiś taki byle jaki. Pojawił się też motyw ekologiczny, bowiem było nie było potwory jako element ekosystemu świata fantastycznego broniły przyrodę przed nadmierną ekspansją ludzi, i co za tym idzie wyniszczenia przyrody. W prozie Sapkowskiego też było coś podobnego. Największy rwetes był o las Brokilon, bowiem driady nie dopuszczały okolicznych królów do tego, żeby zajmowali ich ziemie, a ludzie, którzy tam trafiali byli zabijani strzałami z łuku, bo driady były dobrze w tym wyszkolone. Upiekło się Geraltowi, został z poselstwem wpuszczony do lasu. Jak wiemy wiedźmin poznał tam Ciri i zaczęło się to całe zamieszenia z przeznaczeniem.
Potwory, zarówno u Sapkowskiego, jak i Pratchetta były pożyteczne jak się okazuje, bo chroniły przyrodę przed niekorzystnymi zmianami klimatu.
Szkoda, że tutaj w sensie dosłownym nie było mowy o jakiejś Ithlinie, no ale opowiadanie raczej jest krótkie i koncept autor miał cholernie intrygujący. No i dałem dowód na to, że jest ono cholernie treściwe. Czyta się je bardzo fajnie, daje do myślenia. Zaraz pojawiają się analogie do Tolkiena i Sapkowskiego. Bo przecież u Tolkiena też mamy drzewa entowe, z którymi czarodziej Saruman ma na pieńku. Czytelnik rozumiejąc te analogie literackie z pewnością docenia kunszt Pratchetta i innych twórców, którzy wzięli udział w projekcie jakim jest książka zatytułowana". W hołdzie królowi". Opowiadania są świetne, warto je przeczytać. Książka jest świetna.
Szukamy ofert...
2208
1477
Opinia
„Ciekawe czasy” to dla mnie bardzo udany powrót do jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów Świata Dysku czyli Rincewinda. To postać skrajna w najlepszym możliwym znaczeniu — z jednej strony kompletny pechowiec, który jak magnes przyciąga wszelkiego rodzaju katastrofy, nieporozumienia i kłopoty, z drugiej zaś niewiarygodny szczęściarz bo z każdej opresji wychodzi cało w sposób zupełnie niepojęty. Terry Pratchett po raz kolejny doskonale wykorzystuje ten kontrast czyniąc z Rincewinda centrum wydarzeń pełnych chaosu, humoru i absurdu.
Tym razem los — tradycyjnie dla bohatera wyjątkowo złośliwy — rzuca go do odległego, obcego kraju na innym kontynencie gdzie oczekuje się od niego rzeczy co najmniej osobliwych. Bardzo spodobało mi się to, że autor wziął na warsztat Daleki Wschód a konkretnie wyraźnie inspirował się Chinami i Japonią. Mamy tu cesarza, szogunów, feudalny porządek i walkę o władzę a cały ten świat do złudzenia przypomina Chiny i Japonię sprzed kilku wieków. Pratchett robi to jednak po swojemu — z przymrużeniem oka, w prześmiewczym, ironicznym stylu, dzięki czemu całość czyta się z ogromną przyjemnością.
Szczególnie przypadło mi do gustu to jak z typowych dla tej kultury elementów wyłuskał to, co najciekawsze i przekuł w znakomitą fabułę. Walka o tron cesarski staje się jednym z głównych motywów powieści a zderzenie dwóch zupełnie różnych kultur zostało opisane wręcz fenomenalnie — absurdalnie, błyskotliwie i bardzo zabawnie. To właśnie w takich momentach najlepiej widać geniusz Pratchetta: potrafi jednocześnie rozbawić do łez i celnie sparodiować rzeczywistość.
Ogromną frajdę sprawił mi również powrót starych, dobrze znanych bohaterów. Dwukwiat, Cohen Barbarzyńca wraz ze swoją wiekową, ale nadal groźną ekipą wojowników a także pojawiający się epizodycznie Śmierć sprawiają, że książka ma jeszcze więcej uroku dla fanów cyklu. Bawiłem się przy tej lekturze setnie i zdecydowanie uważam „Ciekawe czasy” za jeden z przyjemniejszych tomów z Rincewindem w roli głównej.
„Ciekawe czasy” to dla mnie bardzo udany powrót do jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów Świata Dysku czyli Rincewinda. To postać skrajna w najlepszym możliwym znaczeniu — z jednej strony kompletny pechowiec, który jak magnes przyciąga wszelkiego rodzaju katastrofy, nieporozumienia i kłopoty, z drugiej zaś niewiarygodny szczęściarz bo z każdej opresji wychodzi...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to