Charles Street 44

Główna bohaterka to Lucy, która kilka dni przed swoim ślubem zniknęła z domu.Została odnaleziona na plaży stała w lodowatej wodzie całkowicie straciła pamięć cierpi na amnezję. Nie pamiętała kim jest co się stało i nie mogła odnaleźć powrotnej drogi do domu, nie rozpoznała twarzy narzeczonego. Stopniowo małymi krokami musiała poskładać w części swoje życie i poukładać na nowo,żeby odzyskać swoje życie,swe wspomnienia. Po traumatycznych przeżyciach chce by powróciła jej całkiem pamięć, którą utraciła dowiedzieć się kim była, jak ma na imię, na początku nie jest to takie łatwe. "Kiedy zapomnisz" to wzruszająca, mądra i bardzo dobra opowieść o pamięci,miłości, tożsamości.....natomiast jest historią o poznawaniu siebie oraz zakochiwaniu się na nowo. To mądra, prawdziwa i wciągająca książka, wzruszyłam się przy niej,przyjemnie i super się mi ją czytało. Sama autorka napisała świetnie swą książkę,w prostym, dobrym stylu. Zostałam wciągnięta w tę historię, przeżywałam razem z bohaterką dobre i złe chwile chciałam by jej życie wróciło na dobry tor. Ta książka poruszająca jest.

Książka „Noc na bagnach Luizjany” Nora Roberts. Doskonały prawnik Declan niespodziewanie porzuca intratną posadę, by osiąść w opuszczonym dworze Manet Hall niedaleko Nowego Orleanu. Legenda głosi, że dwór jest nawiedzony, a Declan wkrótce się o tym przekonuje - słyszy głosy i widzi dziwne rzeczy. Ma wizje wydarzeń sprzed wieku, które miały miejsce na, niegdyś wspaniałym, dworze. Towarzystwa dotrzymuje mu atrakcyjna Angelina Simone, która od dzieciństwa jest związana z posiadłością. Z jej pomocą, a także jej babki, odkrywają szokujący sekret, który przetrwał w ukryciu ponad sto lat. Autorka zaprasza nas do świata, w którym teraźniejszość łączy się z przeszłością. Nie zabrakło mrocznej zagadki rodzinnej, która została skrzętnie ukrywana. Oczywiście mamy miłość, morderstwo, dreszcz emocji i niepewności. To charakterystyczny styl widoczny w książkach autorki.

Sarah to rozwiedziona, prawie czterdziestoletnia przedszkolanka, która czuje sie samotna. Siostra namawia ją, by spróbowała znaleźć prawdziwego księcia bajki… umieszczając ogłoszenie w gazecie. Sarah stawia jeden warunek: kandydat musi kochać psy. Czy wśród wszystkich mężczyzn z jakimi zetknie ją los, uda się znaleźć tego jedynego? Czasem nadchodzą takie wieczory, kiedy wszystko czego nam potrzeba to ciepły koc i książka najlepiej żeby było to coś lekkiego.

Porzucony przez zone Hugues zyje dla 4 letniej corki Heloise.Przez wiele lat praca w jego wlasnym hotelu Vendom i corka sa calym jego swiatem. Gdy pojawia sie kobieta z ktora chce sie zwiazac na stale corka nie jest zachwycona i okazuje wrogosc o ktora ojciec jej nie podejrzewal. Z czasem rozumie swoje glupie i dziecinne zachowanie zwlaszcza ze kobieta ojca przezyla cos co je zblizylo. Jak zawsze zyciowo i mozna sie wzruszyc.

Przyjemna pozycja w sam raz do popołudniowej kawki. Czyta się dosłownie "na raz", a że ja kawę piję dość długo zazwyczaj udaje mi się, tego typu powieści skończyć wraz ze skończeniem boskiego napoju w kubku. Kate to bardzo ambitna kobieta odnosząca sukcesy w branży księgowości. Kiedy niesłusznie zostaje skazana za defraudację pieniędzy klientów, jej świat i wszystkie dotychczasowe wartości legają w gruzach. Bohaterka jest taką sama oszustką jak jej ojciec. Jej system wartości zdecydowanie się obniża, a ilość łykanych tabletek na nadkwasotę i zgagę zdecydowanie wzrasta. na szczęście od czego jest przybrana i kochająca rodzina i strasznie irytujący "przyjaciel rodziny" Byron de Witt. Drugi tom serii "Marzenia" Nory Roberts czyta się tak, jak większość jej książek: szybko, łatwo i przyjemnie, bez rozczarowań i niespodzianek dlatego to dobry wybór na jesienne, deszczowe, sobotnie popołudnie. https://magdarecenzuje.blogspot.com/2018/12/odnalezione-marzenia-nora-roberts.html

Danielle Steel "Happy birthday" ❤ Losy Valerie Wyatt, wytwornej kobiety, która panicznie boi się starości, jej córki April, która tak jak matka ceni swoją pracę, i Jacka Adamsa - byłego futbolistę, uwielbiającego przygodne romanse. Cała trójka obchodzi w ten sam dzień okrągłe urodziny. Zwykła codzienność, która przerodzi się w mieszankę wybuchową. Każde z nich będzie przeżywało swoją historię. Szczęście, zakochanie, rozpacz, strach, radość. Lektura lekka, czasem to zabawna, lecz wydawało mi się, że się dłuży i dłuży. By nie powiedzieć, że nudna to ma swoje plusy, dzięki czemu zostanie u mnie na półce, ponieważ tchnie do pozytywnego nastawienia do życia, a wiek to tylko liczba. Pokazuje najcenniejsze wartości: miłość i rodzina. Pozwolę sobie zacytować piękny fragment: "Wskoczyłam wtedy do ekspresu i nawet nie zauważyłam, że jadę tym pociągiem zupełnie sama. Wówczas pewnie o to nie dbałam, ale dzisiaj jest dla mnie ważne, kto siedzi obok mnie w przedziale. Chciałabym kogoś zabrać w podróż, sam pociąg nie jeździ już jak kiedyś, jedzie z dobrą, równą szybkością, a obok mam dla kogoś wolne miejsce. Nigdy wcześniej go nie miałam. [...] Ale człowiek budzi się pewnego ranka i nagle uświadamia sobie, że jest sam, a na peronach nie ma nikogo, kto chciałby wsiąść do pociągu. Za szybko przemknąłeś przez stacje. Nie chciałabym skończyć w samotności, gdy będę już naprawdę stara, ale wszystko jest możliwe. Mój ekspres nie zatrzymywał się na dostatecznie wielu stacjach, aby ktoś zdążył wejść do mojego przedziału, było za późno, aby cokolwiek zmienić. Możesz mieć wielkie życie, wielką sławę i karierę, której wszyscy zazdroszczą, własną historię, ale jeśli jesteś sam jak palec, nie sądzę, aby te osiągnięcia cokolwiek znaczyły."

O dziwnym wypadku. Deborah pozwala nastoletniej córce prowadzić samochód w pewien deszczowy wieczór. Dochodzi do potrącenia człowieka. Przybyli na miejsce policjanci zakładają, że to Deborah była kierowcą, a ona nie wyprowadza ich z błędu. Z powyższego opisu można by wnioskować, że będziemy mieć do czynienia z thrillerem, ale to mylne wrażenie, bo to powieść obyczajowa opowiadająca w największej mierze o relacjach w rodzinie - presji nakładanej na dzieci (rzeczywistej i wyobrażonej), tęsknocie za zmarłym małżonkiem, trudach poukładania relacji po rozwodzie, tajemnicach w związku. Wypadek samochodowy jest dla Deborah impulsem do tego, aby spojrzeć z boku na swoją rolę rodzinie i stosunki z innymi. Zaskakująco dobra i całkiem wciągająca książka.

Lekka, łatwa, przyjemna, wakacyjna książka. Bardzo ładne włoskie miasteczka i widoki, smaczne jedzenie, sympatyczni bohaterowie, dużo słońca i luzu. Duży plus za Luchaya i namiastkę historii Poppy Mallory. Kto nie czytał jeszcze "Spadkobierczyni poszukiwanej" to po tej książce powinien nadrobić zaległości, zwłaszcza, że to naprawdę dobra powieść. "Lato w Toskanii" polecam zabrać na letni urlop, książka jest cienka i nie zajmie wiele miejsca w walizce a dostarczy na pewno fajnej rozrywki.

Książka ta będzie idealną pozycją dla osób które potrzebują wsparcia, pomocy w trudnych chwilach np. tak jak bohaterka która z dnia na dzień traci pracę i chłopaka. Opisy pól lawendy cudowne, zbawienna moc spacerów i rozmów ze znajomymi pokazuje ile jesteśmy w stanie zdziałać gdy przestajemy martwić się o błahe sprawy.Mnie jednak do końca nie zachwyciła- zbyt dużo rozpoczętych wątków które nie zostały wyjaśnione.

Bardzo krótka nowelka, dosłownie na kilka godzin. Potraktowałam ten obyczaj, może nawet lekki romans obyczajowy jako przerywnik pomiędzy ciężkimi kryminałami. Tego mi było trzeba, takiej krótkiej, wzruszającej lektury, która na moment rozbudzi moje serce i sprawi, że chociaż czytając te słowa uwierzę, że miłość nigdy nie umiera...

Piękna i wzruszająca książka,która zmusza czytelnika do zastanowienia się nad swoim życiem. Biorąc do ręki "Ostatnia nutę" pomyślałam sobie ,że to zwykłe romansidło,że wiem jak się zakończy..żyli długo i szczęśliwie.Dobrze jednak,że dałam sznasę tej książce bo jak się okazało ma ona w sobie drugie dno,które skrywa wiele prawd życiowych Ethan po poślubieniu Anny,zatraca się w swojej pracy,tłumacząc ,że robi to dla dobra rodziny ,dla ich córeczki.Nie daje sobie wytłumaczyć,że pieniądz to nie wszystko.Jest głuchy na prośby żony.Zapomina nawet,że obiecał Annie,że stworzy dla niej ,na pierwsza rocznicę ślubu piosenkę...Wszystko się zmienia ,gdy Anna ulega poważnemu wypadkowi.Życie Ethana zostaje wywrócone do góry nogami.Czy da sobie radę w opiece nad małą córeczką ?,Czy zdąży stworzyć dla Anny piosenkę? "Ostatnia nuta" to życiowa książka,która niesie w sobie sporo smutku i żalu,ale ma również w sobie cel ukazania jaką moc ma siła przebaczenia.Tej cechy uczy Ethana jego dziadek,który przywołuje wspomnienia tragicznej II wojny światowej. Jest to piękna historia,która zapewne wzruszy niejednego czytelnia,ciepła i przyjemna ,a której zakończenia zapewne się nie spodziewacie.Polecam

Vitoria ma siedemnaście lat. Jest piękną dziewczyną przyciągającą męski wzrok niczym magnez, ale nic z tym nie robi, gdyż jest świadoma swojej wartości. Na co dzień zajmuje się domem, gdyż jej mama uskarża się na złe samopoczucie. Vita trzyma wszystko w ryzach. I plantacje kawy i służbę i niewolników. Pewnego dnia poznaje przyjaciela swojego brata. Leon urzeka ją od pierwszego wejrzenia. Na drodze do ich szczęścia staje ojciec, któremu nie podobają się poglądy polityczne młodego mężczyzny. Vitoria i Leon zaczynają się więc spotykać potajemnie. Dziewczyna nie ma pojęcia, że to będzie ją wiele kosztowało w przyszłości. Czy gdyby wiedziała postąpiłaby tak samo? Bardzo długo czytałam tę książkę. Źle się do niej zabrałam. Szkoda, że nie czytałam wytrwale dzień po dniu, choćby po dziesięć stron. Zamiast tego robiłam przerwy, przez co lektura rozciągnęła mi się długo. I brakuje mi teraz spójnego obrazu w głowie odnośnie powieści. Mam nauczkę. Ana Veloso stworzyła wielowątkową fabułę, która jest niezwykle barwna i emocjonująca. Mamy tutaj Rio de Janeiro, plantacje kawy, rozwinięty wątek niewolnictwa w tamtych czasach. Chodzi o II połowę XIX w. Mamy konieczność wejścia w związek małżeński i rozterki kobiety, która została drastycznie wyrwana ze swojego dotychczasowego miejsca życia. Jak widzicie, dzieje się wiele. Jeśli przepadacie za taką tematyką, zachęcam do lektury.

Przede wszystkim ta książka ma najbardziej idiotyczną okładkę jaką można sobie wyobrazić (nie tylko brzydką). Na okładce wydawca umieścił coś o wojnie płci - spieszę donieść, że ta książka nie traktuje o niczym takim. Jest to taka sobie opowiastka w klimacie Bridget Jones. O kobiecie lat 37, która szuka miłości. No mnie tego typu lektura była akurat potrzebna, więc historia mi siadła elegancko, finał rozczarował, ale w sumie trochę tęsknię za główną bohaterką. Dlatego ja bym jej nie oceniała na 4 czy 5, bo to jest po prostu niezły przedstawiciel swojego gatunku literackiego.

Lekka książka do przeczytania jedyne co, to od połowy już chciałam, żeby się to skończyło ta ich zabawa w kotka i myszkę była trochę wkurzająca raz ona chce potem nie chce, a potem on i tak w kółko chciasz oboję chciała być razem i dostawali na to sygnały, a woleli uganiać się za kimś innym fajna, lekka książka polecam.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Historia przejmująca,wartościowa opowiada o kobietach,które marzą i poszukują księcia wymarzonego z bajki,idealnego mężczyznę. Nie zawiodła mnie książka,fajnie się czyta poruszyła autorka temat ciekawy,poruszający. Pióro pisarki wspaniałe,zachwyciła mnie,urzekła tą książką,wciągnęła mnie od pierwszych stron powieści. Czytałam z czystą przyjemnością tą dobrą książkę.

Megan jest szczęśliwą żoną i matką trzech córeczek. Jednak na początku książki Jej najmłodsza córka – Emma znika , gdy kobieta dosłownie na chwilę odwraca od Niej wzrok w ich domu , a drzwi okazują się uchylone(Zapomniała Je zamknąć inna córka) I tak mija dwa lata i wydaję się , że już tylko Megan wierzy , że Jej córka wciąż żyję i wróci. I poświęca temu każdą myśl. I przez to Jej relacja z mężem i córkami mocno podupadła. Jednak mimo tego Megan nie potrafi odpuścić. A my zadajemy sobie pytanie - Co tak naprawdę stało się z Emmą? I czy faktycznie żyję jak uważa Megan? Powiem szczerze , że książka od początku mnie wciągnęła , bo lubię takie historię , ale na minus to , że bardzo szybko(Po kilku pierwszych rozdziałach) dowiadujemy się co się stało z Emmą i tylko czekamy aż prawda wyjdzie na jaw. I tak samo zabrakło mi trochę bardziej rozwiniętego zakończenia. Po prostu mamy prawdę i prawie od razu koniec , ale książkę naprawdę warto przeczytać i czyta się błyskawicznie

Wiele ludzi marzy o całkowitej zmianie stylu życia i o delektowaniu się słodką szarlotką i kieliszkiem wybornego wina na własnym tarasie. Co zatem tak naprawdę powstrzymuje nas przed spełnianiem marzeń? Zazwyczaj jest tak, że ograniczają nas nie zewnętrze czynniki, ale tkwiący w nas samych lęk przed zmianą. Pora sobie uświadomić, że brak funduszy, problemy z pracą czy obawa przed oceną otoczenia to tylko pretekst, aby pozostać w sferze komfortu, by nie opuszczać bezpiecznego kokonu - nawet, jeśli zaczął on nas uwierać. Są jednak osoby, które zdecydowały się na zmaterializowanie swoich snów o własnym domu na końcu świata. Jedną z nich jest Majka Leśniewska, bohaterka porywającej książki Anny Makos A miało być tak spokojnie. Lektura tej powieści powinna być przez lekarzy przepisywana jako balsam na złamane serca, na depresję i zniechęcenie szarą, polską rzeczywistością. Lekka i przyjemna fabuła przekonuje, że jeśli się bardzo czegoś pragnie, to sukces jest gwarantowany - nawet, jeśli będzie to wymagało nieco wysiłku z naszej strony. I jeszcze kiedyś, patrząc na swoje życie, westchniemy z niedowierzaniem, bo przecież miało być tak spokojnie.

"Zagubione niebo" to zbiór opowiadań, w którym Katarzyna Grochola przybliża nam różne odsłony życia – pełne emocji i nadziei, smutku i radości, a przede wszystkim miłości. Motyw nieba przewija się w nich w wielu wymiarach: jako przestrzeń dosłowna, w którą można się wpatrywać; jako symbol duszy trafiającej po śmierci do wieczności; jako ekstaza czy miejsce ocalenia, kiedy ktoś okazuje bliskość i wsparcie drugiej osobie. Opowiadania splatają się w piękną, liryczną opowieść o miłosnych uniesieniach i rozczarowaniach, sile przebaczenia oraz wybaczania sobie błędów, które często okazują się drogą do odnalezienia czegoś lepszego. W jednym z moich ulubionych opowiadań pada poruszająca myśl: "Tam, gdzie jest strach, nie ma miłości, a tam, gdzie jest miłość, nie ma strachu." To słowa bohatera, który zrozumiał, że jego lęk przed odpowiedzialnością i zaangażowaniem sprawił, że stracił szansę na wspólne życie z ukochaną Julią. Dziś dostrzega, jak bardzo się mylił, ale czas na naprawdę błędu już minął. W innym opowiadaniu – "Zdążyć przed pierwszą gwiazdką" – kobieta decyduje się zaprosić nieznajomego do domu, w duchu bożonarodzeniowej tradycji. Domyślałam się kim jest ranny wędrowiec a upewniły mnie w tym słowa podsumowania. Grochola często stosuje właśnie takie, finalne zdania, które w prosty, a jednocześnie mocny sposób podsumowują całą historię, czasem zmieniając nasze postrzeganie faktów. Styl Grocholi jest pełen barw i metafor, co widać zwłaszcza w opowiadaniu "Scarlett O'Hara z Pilawki Górnej". Autorka opisuje tu wypadek, w którym tłuczone szkło odbija się w słońcu jak diamenty. Bohaterka, początkowo przekonana, że jej życie jest jedynie szarością, dzięki temu wydarzeniu odkrywa, jak wiele kolorów kryje się w jej codzienności, i jak bliscy darzą ją troską i wsparciem. Zamiast czekać na rycerza na białym koniu, zaczyna dostrzegać własną wartość i miejsce w świecie. Grochola z wyczuciem kreśli historie, które mimo różnorodności wątków łączy ciepły, optymistyczny ton. Wiele opowiadań ukazuje, jak bohaterowie odnajdują szczęście i miłość – czasem przypadkowo, a czasem dzięki subtelnemu „pomaganiu” przeznaczeniu. Choć większość z nich kończy się pozytywnie, zakończenie opowiadania "Niebo pode mną" przynosi wyjątkowo melancholijną nutę, przypominając, że nie każda historia ma szczęśliwy finał. Także w opowiadaniu "On jeszcze nie wie, że mnie kocha" widzimy kobietę, która do końca żywi się złudną nadzieją na odzyskanie miłości ukochanego. "Zagubione niebo" to zbiór pięknie napisanych, wzruszających opowieści o ludzkich losach, idealny na chwile refleksji i odpoczynku. Grochola potrafi mistrzowsko przekazać emocje, przez co łatwo wczuć się w losy bohaterów – przeżywać ich zachwyty, lęki i nadzieje. Ta lekka, niosąca pokrzepienie książka jest doskonała na poprawę humoru. Polecam każdemu, kto pragnie zanurzyć się w ciepłych, poruszających historiach.

Całkiem fajna książka. Czyta się szybko. Tylko czuje niedosyt po zakończeniu.... Dla kogo pracuje piąta osoba???? Czy coś mi umknęło w książce??? 🤔🤔🤔🤔 Czy poprostu naraził się jeszcze innym ważniejszym ludziom? Bo wątpię żeby go Brad wynajął. I czemu powiedział,że to on? Czyżby chciał poprostu zrobić wrażenie na LeeLee?? Nawet go nie było u Ansona....