Brygady Duchów

Świetnie się czyta, ale... Po zakończeniu czuję ogromny niedosyt. Zniszczenie planety = koniec wojny. Doprawdy? A co z resztkami floty? Co z siłami okupacyjnymi Tilleke w Arkadii i w kopalniach Zyrydu (tom I)? Naprawdę po takiej akcji Tilleke z podmianą duchów-sobowtórów na planetach Witków nie pozostał żaden obcy agent, gotów podjąć się zemsty (tom III)? Oczywiście to tylko fikcja literacka. Więc: "Żyli długo i było im zielono..."

Wiele tu opinii o tej książce. Zarówno negatywnych jak i pozytywnych. Co zaskakująco wszystkie są trafne. Historia jest nad wyraz sztampowa. Nie chcę tu kopiować opinii innych. Jedyne co dodam od siebie to, że w tym s-f niewiele jest science za to wiele fiction. Szczególnie opisy walk w kosmosie z nauką nie mają nic wspólnego. Po przeczytaniu "Zaginionej floty" Jacka Campbella, gdzie walki w kosmosie przedstawione były bardzo realistycznie ciężko jest znieść to jak je opisuje Kennedy Hudner. Jednakże czyta się to bardzo dobrze :-) Zabieram się za tom 3.

Książka z uniwersum znanego z cyklu Odyssey One autora. Taki nurt poboczny. Zmagania kapitana Passera z obcą budowlą i obcymi formami życia. Trochę to przypomina cykl Obcego ale mimo wszystko jest na tyle ciekawie i dynamicznie napisane, iż trzyma w napięciu do ostatnich stron. Myślę, iż Evan Currie to jedna z jaśniejszych gwiazd na firmamencie space opera.

To jest space opera, którą planowałem przeczytać od dłuższego czasu. Zawsze przewijała się jako polecany tytuł obok innych które mi się podobały, takich jak "Frontlines". Jest to utwór starszy niż inne które czytałem, więc możliwe, że to późniejsi autorzy się wzorowali na Scalzim - jednak większość tych wątków już widziałem. Powieść zaczyna się krótkim wstępem na Ziemi, a następnie główny bohater dołącza do armii w kosmosie, żeby walczyć w bliżej niesprecyzowanej wojnie.Po dłuższym okresie szkolenia, John Perry wyrusza na front i bierze udział w serii potyczek. Nie jestem pewien czy autor planował zrobić z tego serię, ponieważ część walki oraz postępu kariery bohatera jest dość skromna. Walki trwają po kilka stron (poza jedną), nie w ma w nich zbyt wiele opisów taktyki ani obcych. Na pierwszy front wysunięci są główny bohater i jego przyjaciele. Choć miałem nadzieję na większą dozę akcji, to książka mnie nie zawiodła. Była ciekawa i zostawia miejsce na kontynuację, którą planuję niedługo przeczytać.

Zauroczony "Wieczną wojną" i rozczarowany zakończeniem "Wiecznej wolności" niepewnie sięgnąłem po "Wieczny pokój". Przyszłość, ludzkość odkrywa metodę na nieskończone pokłady energii. Powstają manufaktury, które mogą dostarczyć nam wszystko czego zapragniemy. No ale nie bylibyśmy sobą gdybyśmy ten luksus zapewnili wszystkim na naszej planecie. Wielcy postanawiają nie dzielić się tym dobrem z malućkimi, którzy się buntują. Aby powstrzymać rewoltę, specjalne oddziały żołnierzyków (roboty sterowane zdalnie z oddali) wypalają posłuszeństwo. No i nagle okazuje się, że te same żołnierzyki mogą zhumanizować człowieka. Paru nawróconych naukowców, kilku straumatyzowanych żołnierzy i garść byłych zwyrodnialców łączy szeregi i powstaje spisek, żeby świat się nie rozpadł i zapanował wieczny pokój. Jak przystało na Joe Haldemana świetne pióro, ciekawe zwroty akcji (no może czasami ciut naiwne) i parę naprawdę dobrych momentów. Wizja uczłowieczenia człowieka jest piękna. Jednak umiejscowienie takowych działań w USA wydaje się szczytem hipokryzji. I tak sobie myślę, czy wszystko zawsze musi się kręcić wokół seksu.

Dziwna ale chciałem dobrnąć do końca. Dla mnie jednak to co zrobił King w Mrocznej wieży było pierwsza przygoda z tego typu zabiegiem, więc tutaj wypadło to średnio bo mam porównanie z czym dużo dużo lepszym Gdyby nie to bardzo ciekawy koncept i sama przygoda.

W moim odczuciu to "nowa" seria bo ma może z 10 lat. Dla recenzentów i czytelników na pewno będzie ją trudno jakoś zaszufladkować. Określenie "nowość" pasuje tutaj nie tylko do stosunkowo niedawnego wydania ale ścieżki narracyjnej, konceptu, pomysłów i budowania świata. Nie ośmieliłbym się jej porównać do innych książek ale jeśli już to do Fundacji Asimova. Z tym że podczas czytania miałem wrażenie że cała historia pachniała też Starcraftem, Warhammerem i wieloma innymi produkcjami z dość niedawnych czasów. Mimo to cały koncept i przebieg fabuły jest wybitnie orginalny i pomysłowy.

Do dziś pamiętam czas, gdy jako nastolatek, z wypiekami na twarzy pochłaniałem trylogię "Ludzie jak bogowie" Sniegowa. Absolutny zachwyt wspaniałymi kosmicznymi bitwami, galaktycznymi przygodami, wspaniałą, doskonałą wręcz ludzkością, która po latach wojen osiągnęła, jak to (o ile mnie pamięć nie myli) zostało ładnie przez autora ujęte: "wyższy etap rozwoju" (a ówczesna cenzura z uznaniem kiwała głową, nie mając wątpliwości, o co chodzi). Trylogię tą przeczytałem ponownie kilka lat temu, już jako pan w średnim wieku, mający synów starszych, niż tamten ja. I choć tym razem nie raz parskałem śmiechem ("zływrogi") i kręciłem głową nad naiwnością tej trylogii, to wciąż mi się podobała, wciąż się "sama czytała". Odyssey One to zdaje się dokładnie taka sama saga, jak tamta trylogia. Przeczytałem właśnie tom pierwszy i komentuję na świeżo, ale widzę duże podobieństwa. W tym to najważniejsze: świetna Space Opera, która też się sama czyta, z wartką akcją, wspaniałymi bohaterami, wielce złymi wrogami i mnóstwem kosmicznej batalistyki. I choćby dla samego tego faktu, z czystym sumieniem książkę polecam każdemu wielbicielowi gatunku. Ale to by było na tyle, jeśli chodzi o pochwały, bo dalej już jest ciężko. Przede wszystkim - naiwniutko, ojjj naiwniutko. I tu uwaga, postaram się nie spilerować, ale minimalnie muszę: podobnie, jak u Sniegowa, ludzkość po latach wojen wreszcie osiągnęła względną stabilizację i dało im to tyle, że byli w stanie wysłać pierwszą ekspedycję międzygwiezdną. Nasi pionierzy po raz pierwszy w dziejach Ziemian przemieszczają się do innego układu i trafiają w sam środek zgliszcz po jakiejś kosmicznej bitwie: mnóstwo obcych artefaktów, widać, że "coś" stało się dopiero co. Co robią? W tył zwrot, spieprzamy i z bezpiecznej odległości patrzymy o co chodzi, jak nakazywałby zdrowy rozsądek, zwłaszcza wobec pierwszego kontaktu z obcą cywilizacją, który delikatnie mówiąc wygląda niepokojąco? Zwłaszcza, że nawet nie wiadomo, co się stało, a widać, że stało się dużo i nieciekawie? Agdzietam, lecimy w sam środek, witaj przygodo! W samym środku a jakże, odnajdujemy Obcego. Pierwszy kontakt Ziemian z obcą cywilizacją, w dodatku na pobojowisku po kosmicznej bitwie. Co powinniśmy zrobić? Aaależ oczywiście, że zaprosić obcego na pokład i ponieważ traf chciał, że obcy całkowitym przypadkiem okazuje się być humanoidem, w dodatku piękną kobietą, którą od Ziemian odróżnia mniej więcej tyle, co Polkę od Japonki (no dogadać się ciężko, ale na migi, a potem z translatorem już da radę no i kultura inna, ale nic strasznego, ot parę potknięć towarzyskich i już jest dobrze), to nie ma co deliberować, że to obcy, że Pierwszy Kontakt, witamy panią na pokładzie, może ciasteczko? A i tu jest łazienka, proszę wziąć prysznic i w ogóle czuć się jak u siebie w domu. Fabuła prosta jak po sznurku, żadnych zwrotów akcji, dobrzy bohaterowie są dobrzy, źli są... bardzo źli (jak pisałem, przeczytałem dopiero pierwszy tom, na końcu jest zasugerowane, że ci źli to jeszcze nie byli ci właściwi źli, więc... będę czytał dalej), akcja dzieje się z finezją tej ze Sniegowa (choć tam zwroty akcji i zaskakujące momenty były, tu niespecjalnie), ale dzieje się wartko i fajnie się to czyta. Dlatego daję siedem gwiazdek i biorę się za tom drugi :)

Szczerze? Coraz mniej jestem w stanie wymyślić co jeszcze może znaleźć się w kolejnych 3 tomach. Wyobrażam sobie rozstrzygnięcie wszystkiego w następnym, ale co dalej i po co? Tego na razie nie wiem. Oprócz walki z głównym przeciwnikiem ludzi, Admirał Geary dowiaduje się, że Enigmowie to nie jedyne, nieznane ludzkości do tej pory, zagrożenie. Podróż po nieznanych terenach kosmicznych sprawia, że pojawia się wiele niewiadomych. Od technologii, przez myślenie, do potrzeb kierujących obcymi. Mocno podkoloryzowane, dość - (nie wiem) dziecinne? - nazwanie nowo poznawanych istot. Chociaż w polskiej wersji językowej - dość zabawnie brzmiące i pasujące. Ułatwiło?, a może utrudniło wyobrażenie sobie ich wyglądu. Mamy zdobycze zabrane z przestrzeni zewnętrznej, mamy niespodziewane relacje i sojusze... Ale również wracamy po części do typowych politycznych gierek. Pętla polityczna się zacieśnia, pompowany tom po tomie temat być może zaraz zostanie rozwiązany. Wychodzą na jaw rzeczy które długo były ukrywane. Co wymyśli admiralicja floty Sojuszu i jaki jest jej główny cel?

Chyba pierwsza książka jaką czytałem, w której doppelganger jest głównym bohaterem. I wyszła całkiem fajnie. Świetny pomysł na świat - Kultura jest trochę taką Federacją ze Star Treka, ale patrzymy na nią głównie przez pryzmat działań osób (i AI), który interesem zarządzają i zapewniają mu bezpieczeństwo. Ciekawa lektura była.

W ogóle zapomniałem iż poprzedni tom już kiedyś czytałem ale to i dobrze bo mogę sobie czytać całą serię Hajmdal tak jakby to było pierwszy raz. W sumie to nie wiem dlaczego kiedyś nie czytałem kolejnych tomów. Książka jest ciekawa i nawet jeśli nie za bardzo interesuje mnie co się dzieje na pokładzie i to całe śledztwo i przesłuchania to znajdą się tam ciekawsze wątki. Kolejne tomy na pewno też przeczytam. Nie wiem czy całą serię ukończę jeszcze w tym roku czy część serii zostanie w 2026, to zależy od czasu. Oczywiście, że znajdą się serie lepsze ale czas przy tej nie należy do straconych.

Po przeczytaniu całego cyklu stwierdzam, że początki były trudne. W pierwszym tomie raczej drętwe dialogi, ani napięcia, ani poczucia humoru, wszystko od razu bez wątku szczególnie jakiejś zagadki. Całkiem spoko, ale bez rewelki. Mocna 7. Jednak, z każdą kolejną częścią było coraz lepiej, przy 4 już się solidnie wciągnąłem. Czuje niedosyt po 6 tomie, to spokojnie mogło być drugie tyle. Dwie podstawowe kwestie, które zrobiły na mnie wrażenie. Pierwsza to bogactwo pomysłów i opisów gatunków i miejsc, bez przegadania, konkretnie i obrazowo (zresztą wyrażenie konkretnie idealnie pasuje do stylu autora). Druga to profile psychologiczne postaci i przedstawienie różnych typów osobowości. Czuć emocje bohaterów. Ta część stylu nadała fabule autentyczności. Większość pisarzy tworzy papierowe postaci bez wnętrza. Postaci Domagalskiego są żywe i zapadają w pamięć. Wg mnie seria lepsza niż Frontlines M. Kloos, ponieważ bardziej pomysłowa (więcej wyobraźni i więcej naturalności-autentyczności postaci), ale w stylu odrobinę poniżej serii Michała Cholewa. Jednak M. Cholewa włożył w Algorytmy więcej pracy (albo miał lepszą pomoc redakcyjną). Generalnie, gdyby ktoś wsparł stronę dialogową twórczości autora i być może operacyjną (jednak bitwy u Cholewy to profeska) to byłaby szansa na serie której bliżej do 8. Styl robi swoje, np byle jakie opowiadanie o niczym Wegnera, coś o owcach i kozach, byle co a wciąga, ponieważ autor potrafi w dialogi. Nie chodzi o przegadanie, jak to się czasem zdarza u Ziemiańskiego, ale o przyciąganie-zaciekawienie. Serie polecam, j.w. wg mnie tom 1 to mocna 7.

Całość trylogii przeczytana. Dlaczego tak prosta proza o romantycznym bohaterze dostała 8/10 ? Bo świetnie pokazuje naszą przyszłość w kontekście powiązań polityków z korporacjami. Zresztą to się dzieje już dziś a będzie jeszcze gorzej. Do tego ten pomysł z transmisjami on-line walk... Genialne i możliwe patrząc na to, w którą stronę podąża gatunek ludzki przy milczącej zgodzie większości społeczeństw.

Pod wieloma względami jest to okropna książka. Najwięcej zarzutów można chyba mieć do opisów, bo te są cholernie rozwleczone, a autor z pietyzmem opisuje wiele detali. Widać to zwłaszcza w scenach, w których coś się dzieje - są one zagrzebane przez szczegółowość. Jednocześnie jest to pewną zaletą tej powieści, bo już dawno nie czytałem tak dobrze napisanych opisów. Warsztat Petera F. Hamiltona jest imponujący, a jego wizja świata przyszłości bardzo bogata, nawet jeśli wpisująca się w pewien popularny stereotyp (w końcu dużo jest w niej optymizmu, czasami nieco naiwnego). Fabuła jest wielowątkowa, mamy właściwie kilkunastu bohaterów, a autor sprawnie tym wszystkim żongluje. Niestety książka padła ofiarą polityki wydawnictwa, które podzieliło jedną powieść na dwie części, przez co akcja urywa się w połowie. Wystawiam więc dziewiątkę, ale biorę pod uwagę, że jest to 50% powieści - jako takie sprawdza się świetnie.

Książka dobra, przyjemna w czytaniu. Jeśli ktoś lubi military sci-fi powinien czuć się usatysfakcjonowany, jest akcja, jest technologia, są całkiem ciekawie bohaterowie. Nie ma walczących okrętów, a piechotę, co zdecydowanie lubię bardiej. W pewnym momencie powstał jednak chaos, na szczęście dosyć szybko minął i dalej już było w porządku. Spotkanie z tajemniczym przeciwnikiem było ciekawe i nieco zaskakujące, gdyż autor od początku pisał hard science-fiction, więc człowiek mniej spodziewał się takiego wątku, co nie znaczy, że nie był dobry. Poza tym + za science, nie tylko fiction. Lubię hard sci-fi, więc podobało mi się tym bardziej. Przyjemnie było czytać wstawki technologiczne (przynajmniej mi), a także zjawiska fizyczne, które zdecydowanie urozmaicały scenerię. W trakcie oblężenia ponadto czuć było zmęczenie i wysiłek bohaterów. Ogólnie książka nie jest wybitnym dziełem, jednak czyta się ją przyjemnie i zainteresowaniem. Dostarcza rozrywki, a wtrącone gdzieniegdzie urywki ze świata powieści ciekawią. Lubiącym wojenkę w kosmosie polecam.

Bardzo solidne i wciągające SF. Widać, że space opera zakrojona z rozmachem i ciekawe co przyniosą kolejne tomy. W pierwszym znajdziemy mnóstwo akcji, pelnokrwistych bohaterów, sporo tajemnicy i taktyczne zmagania dwóch ludzkich armii po kosmicznej apokalipsie. Polecam.

Dziwna... Skomplikowana i nieco nadęta powieść, lecz mimo to trudno się od niej oderwać. Znajdziemy tu klimat i z Awatara i z Matrixa. Olbrzymia ilość technicznych szczegółów i informatycznych detali. Nie mam pojęcia, czy prawdziwych, czy wymyślonych przez Autora. Jeśli prawdziwych- to szacun za wiedzę, jeśli nie, to tym większy za wyobraźnię. Bohaterowie niejednowymiarowi i dający się lubić. Intrygujący motyw Konstruktu i Legionu Awatarów. Biorę się za pozostałe tomy ;)

O panie! Jak to mnie przeorało! Będę nudna jak flaki z olejem, ale wspomnę po raz setny, że rzadko płaczę na książkach. A tu ryczałam jak bóbr! 💙 Panie Brown, coś Pan ze mną zrobił?! Tak po prostu się nie robi (jestem obrażon!). HOW DARE YOU?! W tej książce wszystko grało, wszystko było na swoim miejscu i przyniosło emocje, które zaskoczyły nawet mnie. Mogłabym rozpisywać się na temat tego, jak świetnie napisany jest świat oraz postacie, ale jeśli czytaliście poprzednie recenzje, to już to wszystko wiecie. Boję się cokolwiek mówić, bo nie chcę zaspoilerować, a tutaj każdy tom się ze sobą łączy. Uważam, że to, co tu czytacie, nie jest recenzją, a raczej sprawozdaniem z emocjonalnego rollercoastera. Jestem w trakcie kolejnej części i na samą myśl o tym, co autor zamierza nam zgotować, drga mi powieka. A mimo to podążam w ślad za Darrowem i niczego nie żałuję. To nie jest książka dla każdego, ale jeśli chcecie spróbować - próbujcie!

Louis Wu w dniu swoich dwusetnych urodzin dostaje niezwykłą propozycję. Wraz z lalecznikiem, przedstawicielem niewidzianej od dawna rasy, ma wybrać się w odległą podróż, której cel jest nieznany. Wraz z nim ma podróżować również Mówiący-do-zwierząt, przedstawiciel agresywnej rasy kzinów oraz ludzka kobieta, Teela Brown. Gdy słyszę o fantastyce naukowej z lat 70. to zwykle mam chwilę wahania. Polskie dzieła z tamtego okresu często są po prostu przestarzałe i trudne w przyswojeniu. Jednocześnie zdaje sobie sprawę, że dobra powieść próbę czasu powinna bez problemu przetrwać, dlatego i tak, i tak zwykle te książki sprawdzam. Nie zmienia to faktu, że sięgając po „Pierścień” spodziewałam się raczej poważnej, nieco cięższej książki. Zwłaszcza że polska oprawa sugeruje intelektualną klasykę SF. I na Merlina, nie mogłam się bardziej mylić. „Pierścień” Larry’ego Nivena to rozrywkowa i niezbyt militarna space opera, będąca przy okazji powieścią drogi. Napisana w inteligentny i błyskotliwy sposób, ale w żadnym razie nie cieżki i męczący. Autor wyraźnie chciał napisać coś, co będzie po prostu bawić i mimo tego, że od premiery minęło 50 lat, ta książka dalej robi to całkiem nieźle. Grupa bohaterów jest ciekawa, wyrazista i sympatyczna zarazem. Początkowo miałam wrażenie, że znów weszłam do świata „Mass Effecta”, tylko w formie książki, a nie gry. Zbieranie drużyny nie trwa długo, ale już samo to było po prostu wciągające i zabawne, a to nie zdarza się często. Niven tworzy świetne dialogi i ma po prostu dobre pomysły, np. zastanawia się nad tym, czy… szczęście może być przekazywane genetycznie. Znam sporo powieści, i SF, i fantasy, i z czymś takim jeszcze się nie zetknęłam. Nie muszę chyba nawet wspominać, że tytułowy Pierścień wszedł do popkultury na stałe. Ba, ma nawet swoją stronę na Wikipedii w trzech językach. To ciekawy koncept, o którym słyszałam wielokrotnie, ale dopóki nie dostałam na skrzynkę e-mail wiadomości o wydaniu kolejnej części cyklu przez wydawnictwo Zysk, nie miałam pojęcia, że ten pomysł stworzył bądź rozpopularyzował właśnie Larry Niven. Ostatnio narzekałam często na powieści drogi, bo sporo się ich u mnie przewijało. Wydawało mi się, że nie, już nic dobrego w tej kategorii chyba nie znajdę… a tu proszę! Ta space opera dała sobie radę i w tym względzie. Przygody bohaterów wciągają, nie są przedłużane na siłę, a jednocześnie ich droga nie wydaje się być nienaturalnie skrócona. Czyli da się na 420 stronach stworzyć pełną opowieść. Och, współcześni autorzy, uczcie się od takich twórców. Naprawdę, zwykle 800-900 stron nie jest Wam potrzebne. Oczywiście mijające lata trochę wpłynęły na tę powieść. Na przykład, współcześnie Teela Brown niemal na pewno nie zostałaby skonstruowana w taki sposób, w jaki jest (nie chce zdradzać więcej przez wzgląd na spoilery), aczkolwiek jej kreacja pasuje mi do samego tonu książki. Ponadto autor sięga po nieaktualne dziś hipotezy naukowe, np. dotyczące tego, co znajduje się w centrum galaktyki. Ale to akurat naprawdę nie przeszkadza w czytaniu i w gruncie rzeczy nie ma większego wpływu na fabułę. Po prostu czytelnik musi zawiesić trochę niewiarę i uznać, że w galaktyce Nivena obowiązują takie, a nie inne prawa. Lata mijają, a „Pierścień” dalej bawi. Jeśli szukacie dobrej, rozrywkowej fantastyki to jest ta książka, po którą musicie sięgnąć. Nawet gdy nie przepadacie za SF to warto dać tej powieści szansę. Bo opisów technologii raczej zbyt wiele tu nie ma, a nawet jeśli są, to w tej książce chodzi o przygodę i drużynę, a nie o dokładne metody działania wynalazków.

Pierwsza połowa nieco mnie odrzucała ilością homofobii w dialogach, jednak z uwagi na specyficzne środowisko dałem kredyt zaufania. I dobrze, bo volta narracyjna i druga część jest znakomita! Rozwiązania fabularne oraz wplecione w nie rozważania naukowe to bardzo wysoka półka hard science fiction z elementami filozofii o istocie człowieczeństwa.