Brama światów

Ostatnie lata to prawdziwy renesans dla wszystkich mitologii z całego świata. Te z północy Europy swoją sławę zawdzięczają głównie filmom Marvela – wszak każdy obecnie kojarzy Lokiego i Thora, Odyna i Freyę czy młot Mjollnir. Wielka w tym zasługa kinowego uniwersum, które powołało do życia co prawda komiksowych bohaterów, ale trzeba pamiętać, że ich rodowód sięga nordyckich sag. Wolfgang Hohlbein również czerpie z tych źródeł w swojej powieści fantasy Thor, pierwszym tomie Sagi Asgard. Budzi się do życia. Nie wie, gdzie jest ani kim jest. Ba, nie zna własnego imienia. A dookoła niego tylko zamieć śnieżna i lodowa pustynia. Żeby nie zamarznąć, mężczyzna wyrusza w drogę w poszukiwaniu schronienia i jedzenia. W trakcie marszruty napotyka kobietę z dwójką dzieci i rannym mężem, którzy cudem tylko uniknęli zamarznięcia przy tej pogodzie. Urd, bo tak nazywa się nieznajoma, pozwala mężczyźnie przyłączyć się do nich, dzieli z nim resztkami jedzenia, a po śmierci swojego męża wraz z przybyszem wyrusza w drogę. Poszukują schronienia przed zimą, która depcze im niebezpiecznie blisko po piętach, aż trafiają do ukrytej przed postronnymi doliny, zwanej Midgaardem. Tam ich losy komplikują się jeszcze bardziej, szczególnie że mężczyzna, zwany Thorem przez swoją siłę i zdolność posługiwania się młotem, stopniowo przypomina sobie swoją przeszłość i próbuje odkryć kim, tak właściwie, jest. Mój problem z tą książką jest jeden, ale dość zasadniczy. Nie tego się spodziewałam, sięgając po pierwszy tytuł serii zwanej Sagą Asgard i po tytuł związany z imieniem jednego z największych wojowników nordyckich sag. Oczekiwałam wielkich bitew, uczt w Asgardzie, innych bóstw na stronach tej prawie dziewięćset stronicowej cegły. Spodziewałam się krwistej, solidnej fantastyki, taką nadzieją napawało mnie też nazwisko autora, opisywanego jako król fantasy zza naszej zachodniej granicy. Zamiast tego wszystkiego otrzymałam... Nie do końca sama nawet wiem, co. Opowieść drogi? Powieść obyczajową z elementami fantastyki? Bo czystą fantastyką tego nie da się nazwać. Cała historia dzieje się w quasi średniowiecznym świecie, na dalekiej Północy. Zbliża się zima i noc polarna, więc bohaterowie muszą znaleźć schronienie. Bogów jest tu tyle, co na lekarstwo. Główna postać miewa przebłyski z poprzedniego życia, kiedy podobno był bóstwem, którym już nie jest. Jednak jak na osobę o nadnaturalnym pochodzeniu, jest zbyt podatny na zranienie. Kilkukrotnie traci przytomność na dłuższy czas, praktycznie co walka zostaje ranny i prawie zawsze nieomal śmiertelnie. Odkrywa powoli swoje moce i poprzednie życie, ale nieustannie stawia opór wspomnieniom, jakby bał się, co może w nich znaleźć. Irytowało mnie ciągłe powtarzanie, że Thor miał jakieś niejasne wrażenie, miał coś w rodzaju przebłysku i zaraz o tym zapominał. Powtarzało się to notorycznie i po piątym albo szóstym razie zaczęło mi już działać na nerwy. Z głównych bohaterów mamy jeszcze Urd, tajemniczą kobietę, która okazuje się być członkinią sekty Posłańców Światła, kapłanów-wojowników, chcących sprowadzić na ziemię bogów. Są jeszcze jej dzieci: Elenia oraz Lif, którzy odgrywają również niemałą rolę w całej historii, chociaż czasami bywają naprawdę denerwujący swoim zachowaniem, jak to dzieci. Styl autora jest dość surowy, ale mimo to książkę czyta się naprawdę dobrze. Pomimo tego, brnęłam przez nią bardzo długo. Bywało, że przez wiele stron nie działo się kompletnie nic, potem fabuła przyspieszała na krótką chwilę i znowu całość spowalniała. Dopiero ostatnie sto stron to było coś, co porwało mnie jako czytelniczkę – wielka bitwa i akcja, która pędziła bez ustanku na łeb na szyję. Końcówka ratowała trochę całość, ale było tego za mało – przez większość stron brnęłam, jak bohaterowie przez ten śnieg po kolana. Szczerze powiem, że nie wiem, komu mogłabym polecić Thora. Fanom fantastyki raczej nie przypadnie on do gustu z racji znikomej ilości tego gatunku literackiego w fabule. Może czytelnicy powieści obyczajowych byliby bardziej do niej przekonani? Sporo mi w tej powieści brakowało, chociaż uczciwie trzeba przyznać, że to nie jest zła pozycja. Najlepiej, jeśli sami weźmiecie ją do ręki i przeczytacie, a tym samym przekonacie się, czy jest to tytuł dla was. https://wiewiorkawokularach.blogspot.com/2022/05/thor-wolfgang-hohlbein.html

Jeden z głównych bohaterów, znaleziony w koszyku na schodach sądu, prowadzi podwójne życie. Do momentu, aż nie znajduje swojego zamordowanego opiekuna i dowiaduje się prawdy. Razem z pomocą swoich przyjaciół udają się do ,,drugiego Londynu,, gdzie wszystko staje im na drodze, by znleźć byłego rycerza - Fowkesa i przeciwstawić się grupie rycerzy Goldena - od nich zależy stabilność między światamia. Zdecydowanie większe wyzwanie czeka ich w kolejnych częściach. Myślę, że tytuł zupełnie nie jest interesujący, a okładka nie powala - książka ogólnie nie jest zachęcająca. Sądzę, że gdyby została wydana w inny sposób znalazłoby się więcej zainteresowanych osób, wydawnictwo spaliło jednak sprawę - a zdecydowanie szkoda. Jako osoba, która przeczytała wszystkie części zdecydowanie polecam sięgnąć po kolejne. Fabuła się rozbudowuje, akcja przybiera nieoczekiwany obrót i dostajemy odpowiedzi na nurtujące pytania - jako serie w pełni polecam.

Bardzo dobra książka. Udaje się zabić bestię wilkołaka, ale co począć z ludzkimi niemowlętami, które kwilą w wilczej norze ? Znalazły schronienie i nowego pana, tylko po której stronie przyjdzie im walczyć ? Chociaż zazwyczaj czytuję po 3-4 książki na raz, ta pozycja jest tak świetni skonstruowana, że nie było przerwy na inna lekturę. Polecam, szczególnie, że czas powieści przypada na okres nawracania pogan siłą krzyża. Książka mroczna, tajemnicza i średniokrwista ;) czyli tak jak lubię.

To nie jest bajeczka dla wrażliwych misiów, oj nie.

Trup ściele się gęsto, chociaż na początku wcale tego nie widać i czytelnik nie podejrzewa nawet, że ta historia będzie aż tak krwawa i tragiczna. Lekko archaizujący styl i osadzenie akcji powieści w IX wieku, wśród nordyckich mitów, wierzeń i ludów sprawia, że zapomniany (jakby się zdawało) świat wikingów staje przed oczyma jak żywy. Tak żywy, że aż za bardzo. Autor niewątpliwie wykonał kawał niezłej roboty, aby poznać dokładnie ludy skandynawskie i ich mitologię. Umiejętnie lawiruje między opowieściami o Lokim, Fenrirze i Ragaroku (i nie tylko!) dodając do tego swoje trzy grosze. Na nowo, w ciekawy, zaskakujący, a jednocześnie klasyczny (kanoniczny?) sposób interpretuje mit o wilkołaku.

Dla zainteresowanych tematem będzie to świetna przygoda. Odnajdywanie ukrytych w tej powieści smaczków to dodatkowa zabawa na długie godziny, a zakończenie zaskakuje - zwłaszcza, jeśli czytelnik da się zwieść autorowi.

Dziwna, ale wciągająca książka. Autor wykreował ciekawy świat z interesującymi postaciami. Były momenty, kiedy niewiele się działo, a jednak czytało mi się dobrze. Szkoda, że są niezakończone wątki i dużo niedopowiedzeń, bo choć chętnie przeczytałabym pozostałe tomy z serii, właśnie się zorientowałam, że nie dostanę ich w języku polskim. Eh, szkoda.

"Czarna Księga Sekretów" F.E.Higgins, to pozycja oryginalna, żeby nie powiedzieć dziwaczna... Autorka opisuje w niej losy Ludlowa Fitcha, który ucieka od okrutnych rodziców i trafia do górskiej wioski Pagus Parvus. Tam poznaje Joe Zabbidou właściciela lombardu zajmującego się także skupowaniem od ludzi ich tajemnic. Wszystkie tajemnice zapisuje w Czarnej Księdze Sekretetów, która w przyszłości ma trafić pod opiekę Ludlowa. Zacznę od tego, co najpiękniejsze, czyli od klimatu. Cała książka nasycona jest mrocznym nastrojem na pograniczu fantasy, baśni a nawet... horroru. Już na pierwszych stronach znajdziemy dość makabryczne opisy przemocy, które rodzice stosowali wobec Ludlowa. Całość opisana bardzo konkretnie i prosto, jakby książka miała być przeznaczona dla dzieci. Nic bardziej mylnego. Moim zdaniem jest to pozycja dla wszystkich, którzy cenią sobie dzieła oryginalne i lekkie. Całość czyta się niezwykle szybko. Już pierwsze strony zachęcają aby zobaczyć co będzie dalej. Opisy działają na wyobraźnię a całość ma jedynie 250 stron. Wszystko to sprawia, że książę można dosłownie połknąć jak pelikan. Jeśli ktoś lubi książki nastrojowe, dziwaczne, z szybką narracją to jest szansa, że się spodoba🙂 A komu tą książkę odradzam? Przede wszystkim osobom, które nie lubią fantastyki, mrocznych, niekiedy ohydnych opisów i baśni. Na okładce jest napisane "Pochwycić cie w swoje szpony". No mnie pochwyciła, dlatego daję 8/10

Cienka książka pełna wyobraźni, lęku, dreszczy, pasji, miłości i wartkiej akcji. Pod tą tandetną okładką (dawno nie widziałam nic tak obrzydliwego) ukrywa się mała perełka. "Nie ocenia się książki po okładce" ta pozycja to doskonały przykład. Gair musi umrzeć. Po prostu musi, bo jest magiem i za to, że taki się urodził został skazany na śmierć. Los jednak okazuje się dla niego łaskawy, zostaje napiętnowany i wyrzucony ze swojego domu, którym jest zakon. Poznaje on Alderana, który mu pomaga. Po wielu przygodach docierają do Kapitularza, gdzie znajduje się szkoła dla magicznie uzdolnionych. Gair nawiązuje tu przyjaźnie i znajduje miłość. Jednak jego szczęście nie potrwa długo, całemu światu grozi zagłada... Gair jest bardzo interesującą postacią. Zachodzi w nim niezwykła przemiana. Rzadko zdarza się aż tak wyraźna zmiana w bohaterze, ale może to być "wina" długości całej powieści. Każdy z bohaterów jest dobrze skrojoną postacią, bardzo indywidualną. Akcja toczy się w bardzo interesującym świecie, choć widać, że był inspirowany kilkoma innymi historiami. Jest to jednak wybaczone, bo książka jest bardzo poprawna i zgrabna. Nie wymyślna, prosta akcja, która wciąga. Autorka nie złapała stu srok za ogon, napisała prostą, ładną historię, którą bardzo miło się czyta.. Świetna historia na leniwy wieczór. Obowiązkowa pozycja dla fanów gatunku.

Podobało mi się. Fakt, książka jest trochę dziwna, nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką formą. Jest Plemię, którego członkowie to elfy, ale nie takie o jakich można przeczytać w innych książkach. To elfy, które rywalizują ze sobą o pożywienie i tereny łowieckie, gotowe zabijać się nawzajem i zabijające wszystko, co da się zjeść i co są w stanie zabić. Bo mimo pewnego rodzaju potęgi, nie każdy jest w stanie zabić człowieka. Jest też główny bohater, Franz. Zwyczajny człowiek. Chłopiec, którego rodzice przyjechali z nim do Anglii z nazistowskich Niemiec "na wakacje". To drugi wątek powieści- Franz jest przekonany, że jego rodzice należą do nazistowskiej partii i czuje do nich głęboką niechęć, wręcz nienawiść. Mieszkańcy miasteczka, do którego się sprowadzili, mają ich za szpiegów. Okazuje się, że prawda jest bardziej złożona, a chłopiec bardzo się myli co do własnych rodziców. Losy Franza i jednej z dziewcząt z Plemienia splotą się ze sobą. Krwiożerczą, przerażającą Lodową Panią i samotnego człowieka połączy coś dziwnego, zostaną związani pnączami... Szybka, krótka, łatwa i wciągająca, choć specyficzna lektura. Polecam wielbicielom książkowych dziwolągów.

Zachwycona "Klątwą opali" zaczęłam szukać kontynuacji. "Magia złota" była w tamtym czasie dla mnie nieosiągalna, ale trafiłam na "Krąg Magii", inny cykl tej samej autorki. Ta pozycja też mi się podobała, choć nie zrobiła na mnie takiego wrażenia, jak "Kroniki Tortallu". Możliwe, że to dlatego, iż ten cykl skierowany jest do młodszego czytelnika. A może po prostu miałam cichą nadzieję, że akcja też będzie toczyła się w uniwersum Tortallu.

Motyw mistrza, i nauczyciela. Niby proste, ale jednak osadzone w świecie u schyłku wojny, gdzie ostatnie wolne porty wciąż bronią się przed potężnym imperium. Świat jest przyjemnie stworzony, mimo że odebrałem go jako surowe smutne miejsce, a autor dobrze pokazuje więź młodego ucznia ze starym nauczycielem, zmuszając czytelnika do poczucia tej więzi, aż do jej zerwania na ostatnich stronach. Dzięki tej książce, zemsta staje się czymś zupełnie innym.

Podejrzewam, że jakbym czytała "Wintercraft" teraz, ocena i odczucia byłyby zupełnie inne. Ale dla dwunastolatki wciągającej każdą książkę fantastyczną w zasięgu wzroku? Cud, miód i orzeszki. Losy Kate czytałam co najmniej trzy razy, pragnąc by okazało się to serią. No i proszę, dzisiaj się dowiedziałam, ze jest kontynuacja i to nie jednoczęściowa, co mnie cieszy. Trochę się jednak boję, patrząc po opiniach. Mimo wszystko raz kozie śmierć, a nuż okaże się, że dalsze części zachwycą mnie jak ta pierwsza? Oby był Silas ze swoimi przeszywającymi oczami i ja będę zadowolona. Co do moich bardziej szczegółowych wrażeń odnośnie "Wintercraftu" - pamiętam, że bardzo polubiłam Kate za jej niezłomność i Silasa za... chyba za to, że po prostu był. Koncepkt książki także mnie zaintrygował. Utalentowani zdolni do ożywiania i zaglądania za zasłonę, która dzieli świat żywych i umarłych, niegodziwa Da'ru, podziemne miasto, rytuały. To wszystko wkradło się do mojego młodego, spragnionego magii serca i już zostało. Ja osobiście polecam, ale z pewnością dla młodszego czytelnika.

Tom pierwszy serii Łowca Czarownic. Sam pomysł na książkę ciekawy, choć dosyć nietypowy. Jedyne co mi przeszkadzało, to wiek głównego bohatera - 15 lat, a więc i pewne zachowania Jake'a typowe dla tego wieku. No cóż osobiście wolę starszych bohaterów, wtedy jest zdecydowanie ciekawiej. Piętnastoletni Jake Harker ma fioła na punkcie horrorów. Czyta wszystkie komiksy i książki na temat demonów i potworów. Pewnego dnia matka chłopca zostaje brutalnie zamordowana, a on sam trafia w sam środek niezwykłych wydarzeń. Co jednak, gdy on sam nie do końca okazuje się być sobą? Jakie sekrety skrywa Instytut Hobbarona? Co zrobi Jake, gdy okaże się, że tylko on jest w stanie ocalić ludzkość przed demonami?

Książka ta dostarczyła mi przyjemnej rozrywki na kilka dni. Fabuła mnie wciągnęła. Przyznam że zwroty akcji potrafią tu zaskoczyć i na prawdę bywają niespodziewane. W książce jest wiele scen bardzo brutalnych jak i erotycznych, co nie jest czymś w czym osobiście jakkolwiek gustuje, jednakże sądzę iż bardzo dobrze odzwierciedlają one realia. Książka przypadła mi do gustu i polecam ją serdecznie innym czytelnikom których nie razi rozlew krwi.

Aoife Grayson to przyszła pani inżynier twardo stąpająca po ziemi, gotowa jednak w każdej chwili uwierzyć w coś nie z tego świata. Za wszelką cenę próbująca udowodnić ludziom, że inna nie znaczy gorsza. We krwi ma szaleństwo, tak jak i jej matka, tylko czeka, aż nekrowirus dosięgnie i ją. Nie może przed tym uciec. Wszystko zmienia listu od obłąkanego brata, który prosi ją o pomoc. Opuszcza akademię wraz ze swym przyjacielem i wyrusza do posiadłości zaginionego ojca, gdzie prowadzi ją nowy dziwny człowiek o imieniu Dean. Po drodze i kilku przygodach docierają do danego domostwa, które skrywa więcej tajemnic, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. "Żelazny cierń" to połączenie mitologii Lovecrafta, fantastyki naukowej i antyutopii. W mieście Lovecraft nikt nie posiada wolnej woli - każdy przejaw ludzkiej fantazji i oderwania od rzeczywistości jest tępiony. Pełno tu nakazów i zakazów, które są jej siłą napędową - czytelnik zastanawia się, jak dalej potoczą się losy Aoife, Deana i Cala. Książka jest dobra, świat maszyn wydawał mi się na początku nieciekawy. Ale na szczęście pierwsze strony książki rozwiały wątpliwości. Minusem jest fakt, iż główni bohaterowie książki mają po piętnaście lat. A wielki plus to okładka zapowiadająca mrok :) "Żelazny cierń" to pierwszy tom z cyklu "Żelazny kodeks", wydaje mi się że szybko nie sięgnę po kolejny tom, gdyż książka nie zaciekawiła mnie na tyle, żebym nie mogła się doczekać dalszych losów.

Insygnia. Wojny światów” autorstwa S.J. Kincaid to bardzo przyjemna młodzieżowa powieść science fiction, zwłaszcza jak na debiut. Książka wyróżnia się ciekawym pomysłem na futurystyczny świat i dynamiczną akcją, a jej dużym atutem jest różnorodność i wyrazistość bohaterów. Choć momentami fabuła bywa nieco naiwna, dobrze wpisuje się to w konwencję młodzieżową i nie przeszkadza w odbiorze. Można jedynie odczuć lekki niedosyt w kwestii głębszej rozbudowy świata przedstawionego, bo sam koncept ma potencjał. A brakuje tego mięska .

Potwornie lekko się czyta. Musząc odłożyć książkę na bok, ze zdumieniem zauważałam jak wiele stronic przebyłam. To już? Tak szybko? Prosty język i prostota samej opowieści była naprawdę relaksująca. Nie potrafię ukryć, że urzekły mnie elementy pojawiające się w książce. Egzaminy które klasyfikują twoje miejsce w społeczeństwie, rodzinka głównych bohaterów i ich podejście do rzeczywistości, istoty dodające dreszczyku przy podróży- Pomysły wydawały mi się naprawdę interesujące... i to na tyle, że chętnie sięgnę po kolejną książkę z serii. Polecam szczerze, chociaż lepiej nie oczekiwać złotych gór.

Dalsza część losów bohaterów "Głodu dotyku". Miała to być trylogia pełna magii i magia jest, coraz więcej magii... niestety nie będzie już tomu trzeciego. Autorka cierpi na chorobę zwyrodnieniową mózgu, już nie skończy tej mrocznej opowieści...

Do zakupu książki najczęściej zachęca przyciągającą uwagę okładka lub ciekawy tytuł. W przypadku "Elyria. Polowanie na czarownice" oba aspekty wypadły na plus. Niestety jak to często bywa, wnętrze okazało się mniej wartościowe. Historia zapowiadała się ciekawie, ale później robiło się coraz nudniej. Narracja w trzeciej osobie przeszkodziła w poznaniu bohaterów. Właściwie niemal nic o ich charakterach nie wiadomo. Byli bezosobowi, nie odznaczali sie żadnymi charakterystycznymi cechami. Wyjątek stanowi tytułowa bohaterka, która wyróżnia się największą bezosobowością. Podobał mi się natomiast klimat w jakim autorka utrzymała całą powieść. Nie miałam wątpliwości, że znajduję się w starodawnym, zniszczonym świecie fantasy. Ucieszyło mnie także zakończenie. Po śmierci mojego ulubionego bohatera nie zależało mi już na niczyjej egzystencji spośród tamtejszych bohaterów, więc smutny koniec powieści poprawił ocenę książki ;) Do plusów muszę zaliczyć także prolog, zawierający bardzo cenną uwagę "Najgorszą ze wszystkich dobrych intencji jest chęć posiadania wiedzy, bo czyż nie jest to tylko złudna mrzonka zrodzona z pragnienia, by zrozumieć świat?". Myślę, że to cytat wart zapamiętania.

Pierwszy raz czytałam tę książkę w gimnazjum i wieki zajęło mi odnalezienie ponownie tej serii. Jest ona odpowiedzią na pytanie, czy warto wracać do książek z dzieciństwa. W tym przypadku było warto. Ale we wspomnieniach i tak zdążyła urosnąć do rangi wielkiego dzieła. Historia jakich wiele z tamtego okresu. Główna bohaterka parająca się zajęciem dla mężczyzn i tajemniczy chłopak, z którym znajomość zaczęła od kłótni. Było kilka niedociągnięć, świat przedstawiony był jako późnośredniowieczna Europa, czarów jako takich nie było, ale mamy gadające koty i specyficzne duchy. Przyznam, że nieco mnie to raziło. Głównych bohaterów da się lubić. Ale w sumie nie wiem, co więcej mogłabym o nich powiedzieć. Nie wyróżniają się niczym szczególnym, po prostu są przyjemni.

Książka tak samo wciągająca jak cześć pierwsza a przy tym nie napisana na siłę. Nowi bohaterowie, stare historie, ale nic nie można przewidzieć. Cała seria to naprawdę świetna historia. Średniowiecze, rycerze, zamki, klasztory, inkwizycja i wśród tego zwykły wiejski człowiek, które pewne sprawy rozumuje lepiej niż sprawujący nad nim władzę samozwańczy intelektualiści. ZAKOCHAŁAM SIĘ W TYCH KSIĄŻKACH <3