Bóg. Cisza. Prostota. Brat Marek z Taizé w rozmowie z Piotrem Żyłką

Wspaniała. Skromny kardynał o wielkim sercu . W dodatku z jego relacji dowiadujemy sie o wielu faktach z codziennego życia papieża Franciszka . Obaj niesamowici. Dla mnie taki powinien byc kosciół, powinnismy wiecej robic , działać niz tylko gadać. Jestem dumna , że polski kapłan był jałmuznikiem papieża i zrobil tyle dobrego dla innych ludzi.

Ojciec nie w formie! Czym jest spowiedź? Skąd się wzięła? Co nam daje? Dlaczego jest potrzebna? Nie prościej po prostu powiedzieć na spowiedzi powszechnej, co się dzieje złego w naszym życiu? Po co opowiadać obcemu księdzu? A co będzie, jeśli on to potem wykorzysta, aby nas szantażować? Dlaczego potem na kazaniu słyszę swoje grzechy? Po co mi to? Nie lepiej odpuścić i spowiadać się raz w roku, skoro tak jest w Katechizmie Kościoła Katolickiego? Nie wezmą mnie za dewotkę, jeśli robię to co tydzień? Co to są pierwsze piątki i skąd się wzięły? Nie interesuje Was to? Ta książka jest nieco gorsza od poprzednich części. Może przesyt, a może temat trudny, ale zdecydowanie gorzej się czyta. Istnieją święci, którzy oddali życie za tajemnice spowiedzi. Jak jednak to pogodzić z kapłanami, którzy są niegodni do posługi? Ojciec próbuje na to odpowiedzieć, ale jego tok rozumowania nie porywa. Mam wrażenie, że trochę zamiata pod dywan, a to jednak zupełnie nie pasuje mi do jego osobowości... To my sami decydujemy, jaki ludźmi chcemy być, a w tym wszystkim po środku znajdują się słowa. Wypowiedziane grzechy kreują rzeczywistość. To w umyśle rozstrzyga się w jakim kierunku zmierzamy. Są falą, która porywa wszystko. To wszystko dzieje się w naszej głowie. Skoro tak, to jak można nie grzeszyć? Przecież to naturalna kolej rzeczy... Od czego zacząć taką pracę nad sobą? Jak wygrać walkę we własnym umyśle? To tutaj wygrywamy lub przegrywamy walkę o nasze życie. Z czego składa się spowiedź? Dlaczego warto wypełniać wszystkie pięć warunków? Dlaczego spowiedź w trakcie Mszy Świętej to niekoniecznie dobry pomysł? Co z osobami, które nie wypełnią pokuty? Czy wszystkie grzechy może odpuścić jeden ksiądz? A może istnieją takie, które powinien odpuścić papież lub biskup? Jakie to grzechy? Co z łaską Bożą? Czy są grzechy, których nie da się wybaczyć? Recenzja w formie pytań, gdyż książka bazuje właśnie na tych pytaniach. Taka przemiana dzięki tej książce jest możliwa. Może kogoś zachęci do spowiedzi, ale takiej prawdziwej...

To jest w mojej opinii książka, którą powinien przeczytać każdy człowiek - ponadczasowe rozważania o wartościach i sprawach ważnych dla każdego z nas, starające się wziąć pod uwagę różne punkty widzenia, i szukające przede wszystkim płaszczyzny porozumienia. W dzisiejszym, podzielonym świecie, to bezcenne podejście, którego na próżno szukać w przestrzeni publicznej... Chylę czoło przed mądrością, przenikliwością, i wiarą arcybiskupa Rysia i mam nadzieję, że będzie mi dane kiedyś wysłuchać jego homilii na żywo...

Jak samego Ojca Szustaka uwielbiam, a jego wstawaki oglądam codziennie od kilku lat, tak forma pisana jakoś nie przypadła mi do gustu. Oczywiście w książce zawarte są bardzo wartościowe treści, tylko ja ewidentnie kaznia wolę słuchać, aniżeli czytać😄 6/10.

Kiedy myślę o Papieżach, to przychodzi mi do głowy, że gdyby każdy z nich dzielił się ze światem takimi refleksjami, a ludzie spróbowaliby choć mikro-ułamek wprowadzić w swoje życie, to świat byłby lepszym miejscem :) Była to dla mnie bardzo ważna książka. Polecam :) Nawet jeśli nie kierują Wami wiara, nadzieja czy optymizm, warto ją przeczytać choćby z ciekawości.

Jakie proste jest chrześcijaństwo kiedy się o nim czyta i jak trudno jest być chrześcijaninem jeśli chce się nim być. Nie można nim być nie znając Jezusa. Bp Ryś w swojej książeczce Go przybliża. Przybliża poprzez owoce jakie wydaje relacja z nim. Pisze prosto ale niezwykle głęboka. Pisze o tym jak ważna jest osobista relacja z Bogiem i jak wiele może to zmienić w moim życiu. Pisze by opowiedzieć o prawdzie, a nie tylko zatrzymywać się na opiniach; by prawdę poznać i zadomowić się w niej. Wtedy prawda będzie prowadziła ku wolności. Przytoczę może jedną myśl z tej książki: o finansach. Bp Ryś pisze, że pieniądz nie ma władzy nade mną kiedy go nie mam albo potrafię kontrolować, ale dopiero wtedy kiedy mając go (mało lub dużo) mam świadomość, że należy nie tylko do mnie i potrafię wyjąć z kieszeni (czy z konta) i podzielić się z tymi co nie mają.

Lepszy przykład niż wykład. Super książka o wartościach w życiu w perspektywie chrześcijańskiej, się bez nudy, teologicznej mowy trawy i zamulania. Ks. Pawlukiewicz mnóstwem anegdot przybliża człowiekowi to, co najważniejsze w życiu piórem lekkim i ciekawym, a jednocześnie głęboko mądrym. Warto!

Cieszę się, że odkryłam abp. F. Sheena. Książka podnosi na duchu, koi zszargane nerwy i daje do myślenia. Zapisuję kilka cytatów, które chciałabym sobie po prostu zachować. "Boimy się śmierci przede wszystkim dlatego, że nie jesteśmy do niej przygotowani. Większość z nas umiera tylko raz, a powinniśmy umierać tysiąc razy - owszem: powinniśmy umierać co dnia. Śmierć jest straszna dla tych, którzy umierają, dopiero kiedy umierają, piękna natomiast dla tych, którzy umierają, zanim umrą." "Nie ma bowiem innego sposobu, by osiągnąć formę wyższą, jak tylko śmierć dla formy niższej; nie można się radować istnieniem w Chrystusie, jeśli się nie zostanie wyzwolonym z dawnego Adama. Do tych, którzy prowadzą życie umartwień w Panu, śmierć nigy nie przychodzi jak złodziej w nocy, lecz oni ją zaskakują. Umieramy co dnia, by ćwiczyć się w umieraniu, a później dobrze umrzeć." "Dlaczego dusza idzie do piekła? Przyczyna jest ostatecznie jedna: dusza nie chce kochać. Nie trafia się do piekła po prostu za łamanie przykazań, bo dlaczego złamanie przykazania miałoby zasługiwać na piekło? Bóg zabrania kłamstw, zabójstw, nieuczciwości, cudzołóstwa nie dla własnej rozrywki, ale dlatego, że takie postępowanie nam szkodzi. To nie są arbitralne zakazy. Ich pogwałcenie jest sygnałem naszego sprzeciwu wobec miłości. Boże przykazania są jak instrukcje załączone do urządzenia - jeśli się do nich nie stosujemy, urządzenie nie przyniesie pożytku. A skoro jesteśmy nieszczęśliwi, nie stosując się do instrukcji danych nam przez Kogoś, kto nas kocha, dlaczego zarzucamy Bogu okrucieństwo? Piekło nie jest jakąś usterką Bożej miłości. Jest stanem tych, którzy nie chcą tej miłości Boga - przyjąć". "Niebo jest wspólnotą, piekło - samotnością". "Potępieni chcą piekła nie dlatego, że męka sprawia im przyjemność, ale dlatego, że nie chcą Boga. Potrzebują Go, ale Go nie chcą." "Piekło jest wiekuistym samobójstwem z nienawiści do miłości. Jest nienawiścią do Boga, którego się kocha". "Kiedy profesor atakuje moralność i kpi z religii wobec uczniów, można być niemal pewnym, że ów człowiek prowadzi niemoralne życie. Dobroć jest dla takich ludzi niewygodna: woleliby,żeby wszyscy byli podobni do nich, bo wtedy nikt nie mógłby niepokoić ich sumienia. Bunt przeciwko dobroci i prawdzie to podstawowa przyczyna prześladowania i wyszydzania wiary" "Kiedy ludzie tracą wiarę w Boga, stają się samolubni, niemoralni i okrutni. A w ogólnoświatowej skali: kiedy słabnie religijność, wzmaga się tyrania; kiedy przestajemy wierzyc w Stwórcę, tracimy wiarę w ludzkość. Tam, skąd wypędza się Boga, poniża się człowieka." "Nie powinniśmy myśleć, że Bóg jest dla nas dobry, bo mamy sporo na koncie. Opatrzność to nie bank kredytowy. Świętość polega na uznaniu, że wszystko, co nas spotyka, jest wolą Boga, a nawet na dziękowaniu Mu za wszystko. " "Zniechęcenie jest formą pychy; smutek często wynika z naszego egoizmu. Kiedy pragniemy tego, czego pragnie Bóg - cokolwiek to jest - nasze życzenia zawsze się spełniają. Kiedy natomiast pragniemy czegoś innego, nie jesteśmy szczęśliwi, dopóki tego nie otrzymamy, a kiedy otrzymujemy, przestajemy się tym cieszyć. To właśnie jest przyczyną naszych huśtawek nastrojów". "Skoncentrujemy się na czymś innym niż my sami. Pragnijmy tego, czego pragnie Bóg, a naszej radości nikt nam nie odbierze". "Tych, którzy nas lubią, możemy jedynie lubić, ale tych którzy nas nie lubią , możemy kochać. Zdołamy przejść przez życie, odwzajemniając przyjazne uczucia bez miłości do Boga, ale bez tej miłości nie zdołąmy kochać tych, którzy nas nienawidzą." "Nieraz uważamy coś za nowoczesne, ponieważ nie umiemy rozpoznać tego, co dawne. Mnóstwo tzw. nowatorskich idei to w rzeczywistości stare błędy, którym nadano nowe nazwy. Przeszłości zawdzięczamy dużo więcej, niż na ogół przypuszczamy."

Wokół 14 krótkich zdań, niekiedy nawet jedynie pojedynczych słów, zapisanych w Biblii Fulton Sheen osnuwa duchową opowieść, która jest na wskroś aktualna i wręcz boleśnie trafna. Dziełko krótkie, iskrzące się frapująco zwięzłymi obserwacjami, pozwala spojrzeć świeżym okiem na nieco spowszedniałe historie biblijne i odkryć ich praktyczny, duchowy sens.

Fascynujące jest to, jak z matematyczna precyzją można odczytywać teksty Pisma Świętego - i jak wszystkie elementy układają się w logiczną całość. Autorka dostrzega poziomy interpretacji tekstów, które nigdy nie przyszłyby mi do głowy. Podziwiam Jej wnikliwość i umiejętność opisania żywym językiem tak trudnych tematów. Jednak to opracowanie nie wyczerpuje interpretacji, do czego zresztą Autorka nigdy nie aspirowała, i dla mnie postać Jezusa, jaką poznałam u Amesa ("Oczami Jezusa") jest "bardziej prawdziwa", a nie do końca pokrywa się z tym, jak opisuje Go autorka. To nie jest zarzut. Wielkie dzięki za odkrywanie nowych, głębszych poziomów rozumienia Słowa Bożego.

Polecam wszystkim, a w szczególności tym, którzy kiedyś byli blisko kościoła, a z czasem ulegli "pokusie" i odeszli od kościoła. Ta książka nie ma na celu wyprostowanie jakichkolwiek pogladów, jest obiektywnie napisana i daje dużo przestrzeni czytelnikowi, do samodzielnej analizy i oceny sytuacji ogólnie, swoich decyzji.

Skoro treść tej książki to zapis jednych rekolekcji dla sióstr zakonnych, to faktycznie taki rekolekcjonista musi sporo się napracować, żeby wykonać swoją pracę. Wydanie bardzo ładne, chociaż nie jestem fanką wyciągania kilku zdań i umieszczania ich z boku tekstu w formie złotych myśli. Z jednej strony rozumiem zabieg chęci zwrócenia uwagi na poszczególne zdania, jednak wybijało to trochę z rytmu. Inne elementy: okładka, warstwa graficzna na plus.

Wiele mądrości o wierze i podstawach wiary jest w tej książce. Są też wątki autobiograficzne kardynała Sarah. Wiele cytatów dotyczących modlitwy gdzieś mnie poruszyło, bo również dostrzegam jej istotę i wagę w życiu religijnym. Ogólnie książki kardynała Roberta Sarah są odkryciem dla mnie w tym roku. Mam jeszcze dwie jego inne książki do przeczytania. Może uda się w tym roku jeszcze przeczytać.

Obu panów autorów raczej przedstawiać nie trzeba - znani ze swojej katolickiej działalności publicystycznej. Książka ma formę wywiadu, momentami nawet bardziej rozmowy, w której Tomasz Terlikowski jest stroną "pytającą", a wywiadu udziela ks. Isakowicz-Zaleski. Jest to lektura przyjemna i przykra jednocześnie. Przyjemna, ponieważ mamy trzeźwe spojrzenie na Kościół w Polsce, jego bolączki, a przykra, bo sami panowie zdają sobie sprawę z tego, że do potrzebnych rozwiązań palących problemów nie dojdzie. Kościół upada na naszych oczach, jednak nie padnie z hukiem, czeka nas obserwowanie powolnego gnicia. Będzie śmierdziało, ale wszyscy (na czele z hierarchami) będą udawali, że trochę kadzidła zamaskuje ciągnący się smród. Choć książka z 2020 roku, moim zdaniem nie straciła na aktualności. Przez te 4 lata nie zmieniło się moim zdaniem nic. Pozycja ciekawa nawet dla ateisty - tu nie mówimy o wierze, a o korporacji.

Wywiad - rzeka przeprowadzony z współczesnym doktorem teologii ks. Grzegorzem Strzelczykiem tak wciąga w swój nurt, że nie sposób przerwać czytania. Autor jak zwykle nie zawodzi i językiem w pełni zrozumiałym wyjaśnia trudne zagadnienia teologiczne. Moim zdaniem jedna z publikacji "must have" każdego, kto pragnie zgłębić sens swej wiary i nie pozostawać na poziomie powtarzanych czasem bezrefleksyjnych praktyk religijnych. Wzrastając w otoczeniu chrześcijańskim wielu traktowało je z taką oczywistością jak powietrze, którym się oddycha, bez zastanawiania się nad nim. Ks. Strzelczyk świetnie sprawdza się w roli przewodnika po tychże niezgłębionych labityntach.

Książka przedstawia życiorysy kobiet, które znamy z Biblii w innym świetle. Podobało mi się to, że autorka pokazuje ich życie, decyzje, losy z punktu widzenia mentalności i kultury w której żyły te kobiety. Niektóre fakty czy opinie na ich temat były dla mnie nie do pomyślenia bez wiedzy autorki. Polecam tę książkę każdej kobiecie, aby umocniła swoje poczucie wartości oraz mężczyznom, aby również mogli spojrzeć na kobiety z innej strony.

Byłam w stanie wyłuskać tu dla siebie rzeczy warte zapamiętania, a także takie nad którymi chciałabym więcej pomedytować - to na plus. Niestety miejscami miałam wrażenie, że Autor zarzuca niezbyt zasadnymi założeniami na wyrost żeby wyszło "na jego".

Bardzo dobra książka. Czytając ją często można odnieść wrażenie inności przeżyć które towarzyszą ludziom gdy czyta się coś skrajnie wielopoziomowego w znaczeniach i rozumieniu, jednym z takich książek jest pismo święte, a przez to uniwersalniającego dane doświadczenie. Zdecydowanie właśnie taka jest ta książka. Polecam każdej osobie.

Komentarz do Pisma Świętego jest tym, bez czego nie wyobrażam sobie mojej półki z książkami. I wcale nie jest tak, że brakowało na niej takiego tytułu. Owszem, zanim zacząłem zakupy serii, do której należy ta konkretna książka, miałem w swojej biblioteczce inne komentarze. Ale miały już swoje lata. Z biblistyką jest jak z każdą inną dziedziną. Rozwija się. Nie można więc zatrzymywać się na pewnym etapie, bo prowadzi to do systematycznego pozostawania w tyle za resztą. Tak było trochę z moimi komentarzami. Są dobre, ale mają swoje lata. Stało się więc tak, że zauważyłem gdzieś reklamę tej serii i postanowiłem sobie, że będę sukcesywnie kupować kolejne tomy, żeby zaktualizować swoją biblioteczkę. Z komentarzami jest tak, że zazwyczaj sięga się po nie wtedy, kiedy przygotowuje się kazanie (mówię o sobie). Rzadko kiedy czyta się je w całości. Zresztą rzadko kiedy (oceniam na postawie moich doświadczeń) są przygotowane z takim założeniem, że ktoś przeczyta dany komentarz "od deski do deski". Poza tym, wcale nierzadko pojawia się w nich bardzo hermetyczny język, który zniechęca do czytania dłuższych fragmentów. Z tym komentarzem jest inaczej. Jest napisany bardzo przystępnym językiem, który sprawia, że ten konkretny komentarz jest "przyjazny dla użytkownika". Nie wydaje się być pisany z myślą o specyficznej grupie ludzi jaką są księża czy teologowie. Jest napisany "dla każdego". I to moim zdaniem jest jego największa wartość. Dlaczego w ogóle postanowiłem przeczytać ten komentarz? W końcu - jak napisałem wcześniej - większość z nich nie nadaje się do tego za bardzo. Z uczciwości wobec tych, którzy słuchają moich homilii. Chciałem przestrzec się przed zbytnim pokładaniem zaufania w swoją wiedzę i w swoje własne interpretacje. To ostanie było dla mnie szczególnie ważne, bo mam wrażenie, że to szczególna plaga dzisiejszych czasów. Każdy interpretuje Pismo Święte tak, jak mu się podoba. Nierzadko w ogóle nie przejmując się zasadami, nauką Kościoła i całym bagażem dokonań nauk biblijnych w tym zakresie. Nierzadko więc dziś dochodzi do tego, że przychodzi mi stanąć wobec "proroka", który ignorując to wszystko stwierdza coś w rodzaju: "Nikt przede mną nie rozumiał tego dobrze, dopiero ja wam powiem jak to ma być." I co z takim począć? Ten komentarz polecam nie tylko księżom. Polecam go każdemu, kto chce lepiej rozumieć Słowo Boże. Członkom Kręgów Biblijnych, lektorom, liderom grup modlitewnych... I na koniec jeszcze jedno. Coś co mnie zachwyciło. Na samym końcu znajduje się jedna strona, która może być bezcenna, a która zawiera propozycje lektur. Złoto!!!

Przemyślenia papieża Franciszka na temat ekologii to mądra, pouczająca i dająca do myślenia lektura - jakże współczesna i aktualna. Nie ze wszystkim się zgadzam, nie każdą myśl przyswoję z radością i potakiwaniem głową. Uważam, że w wielu aspektach papież się myli i ta lewicowa narracja kreowania rzeczywistości może niebezpiecznie przewartościować "ambicje i aspiracje" i "żądania". A tu już prosta droga do agresji i deprawacji narodów i społeczeństw. Papież dotyka delikatnej materii ochrony środowiska, bardzo żywej i pulsującej. Ocenia ją przez pryzmat chrześcijańskiej miłości człowieka do Boga i wszystkiego, co spod ręki Stwórcy wyszło. Jedna myśl z dzieła Franciszka zostanie ze mną na dłużej: czy poziom mojej konsumpcji jest taki, że gdyby cała ludzkość zaczęła konsumować tak jak ja, to czy świat by to wytrzymał? Jeśli przy tym pytaniu mam choćby trochę wątpliwości jak odpowiedzieć, znakiem - czas przewartościować swoje ekologiczne podejście i zatroszczyć się, by "po nas choćby potop" - w tym przypadku potop ekologicznej degradacji, nie stał się faktem.