Szusta rano

Wspaniała. Skromny kardynał o wielkim sercu . W dodatku z jego relacji dowiadujemy sie o wielu faktach z codziennego życia papieża Franciszka . Obaj niesamowici. Dla mnie taki powinien byc kosciół, powinnismy wiecej robic , działać niz tylko gadać. Jestem dumna , że polski kapłan był jałmuznikiem papieża i zrobil tyle dobrego dla innych ludzi.

Jest we mnie jakiś bunt w stosunku do tej książki. Na pewno przeczytałam tam sporo rzeczy, które mnie ubogaciły, jednak były też fragmenty... co najmniej niesmaczne, nielogiczne i krzywdzące. Wspominany już tu temat małżeństw i zdrady. Ksiądz mówi, że to nie jest powód do separacji - zdrada. Jednocześnie w innym fragmencie mówi, żeby nie pozwalać robić z siebie ścierki. A czy przyzwolenie na zdradę męża to nie jest właśnie upodlenie się? Czy chodzenie do łóżka z romansującym mężem, który może zarazić nas chorobą weneryczną, jest szanowaniem samego siebie? Nie sądzę. To opętanie na punkcie czystości i intymności jest dla mnie dziwne. Chyba nie takie przesłanie powinno płynąć z takiej książki.

Wstań! Albo będziesz święty, albo będziesz nikim Jaka jest najlepsza definicja małżeństwa: wspólnota dwojga ludzi co chwilę sobie przebaczających. Mądra myśl od księdza Pawlukiewicza, takich w tej książce jest zdecydowanie więcej. Wszystkie mają jedną wspólną cechę: są naprawdę proste w zrozumieniu i nie zawsze łatwe w zastosowaniu. Może więc dlatego wiele osób wykłada się na chrześcijaństwie. Może chcieliby kochać Jezusa i żyć Bogiem, ale nie dając wiele od siebie. Bo przecież spotykając Boga, który jest Miłością nie można być już takim samym jakim się jest. Decyzja, potrzebujemy decyzji. Bo jesteśmy nie tym co czujemy ale co tak na dobrą sprawę wybieramy. Książka niezwykle prosta, miejscami banalna, ale przy całym skomplikowaniu życia chodzi by ciągle te proste prawdy sobie przypominać.

Piękne teksty i modlitwy ojca Szustaka, oryginalne interpretacje. Pomysłowa koncepcja: na każdy rozdział składa się fragment biblijny, komentarz i modlitwa. A, i jeszcze obrazy - zbiór jest atrakcyjnie wydany. Ciekawy dobór fragmentów biblijnych, wielu nie znałam wcześniej. Polecam do czytania po kawałku, raczej niż całość na raz.

Czym różnią się od siebie: emocje, uczucia i nastroje, humory? Dlaczego emocje są ważne w naszym życiu i warto ich "słuchać", jaką niosą informację? Dlaczego odcięcie od emocji nie jest wskazane i jakie są jego skutki? A przede wszystkim jak "podejść" do "przykrej" przeszłości, jak uporządkować teraźniejszość, gdzie szukać wsparcia? To jedynie cześć zagadnień, którym ks. Marek Dziewiecki w niezwykle lekki, przystępny sposób poświęca swoją uwagę. Wskazując na rolę tego, co przeżywamy podaje niezwykle sugestywny przykład przemiany syna marnotrawnego. Ten "zaczął uświadamiać sobie stopniowo prawdę o własnym położeniu dopiero wtedy, gdy życie zaczęło go emocjonalnie boleć, czyli wtedy gdy wylądował w chlewie, głodzie, poniżeniu i osamotnieniu. Gdy sam zaczął cierpieć, wtedy przestał oszukiwać siebie w myśleniu". Jego własne cierpienie wpłynęło na zmianę postępowania. " Wykorzystał bolesne emocje, które mu wykrzyczały, że jeśli nadal będzie błądził, jak dotąd, to umrze". Autor dojrzały stosunek do emocji ukazuje na wzorze Jezusa Chrystusa, Który jak człowiek przeżywa różne emocje, a jednak reaguje adekwatnie do sytuacji, potrafi wczuć się też w rozmówcę. "Ewangelie pokazują Jezusa radosnego, promieniującego pogodą ducha, pewnością siebie, poczuciem własnej mocy i bezpieczeństwa (...). To właśnie tą swoją radością i pewnością siebie fascynował Jezus tłumy ludzi tak bardzo, że bez jedzenia i picia szli za Nim nawet przez pustynię (...). Nie lękajmy się więc czuć, a emocje traktujmy jako ważne dla nas informacje o naszych potrzebach i pragnieniach - zachęca ks. M. Dziewiecki.

Ojciec nie w formie! Czym jest spowiedź? Skąd się wzięła? Co nam daje? Dlaczego jest potrzebna? Nie prościej po prostu powiedzieć na spowiedzi powszechnej, co się dzieje złego w naszym życiu? Po co opowiadać obcemu księdzu? A co będzie, jeśli on to potem wykorzysta, aby nas szantażować? Dlaczego potem na kazaniu słyszę swoje grzechy? Po co mi to? Nie lepiej odpuścić i spowiadać się raz w roku, skoro tak jest w Katechizmie Kościoła Katolickiego? Nie wezmą mnie za dewotkę, jeśli robię to co tydzień? Co to są pierwsze piątki i skąd się wzięły? Nie interesuje Was to? Ta książka jest nieco gorsza od poprzednich części. Może przesyt, a może temat trudny, ale zdecydowanie gorzej się czyta. Istnieją święci, którzy oddali życie za tajemnice spowiedzi. Jak jednak to pogodzić z kapłanami, którzy są niegodni do posługi? Ojciec próbuje na to odpowiedzieć, ale jego tok rozumowania nie porywa. Mam wrażenie, że trochę zamiata pod dywan, a to jednak zupełnie nie pasuje mi do jego osobowości... To my sami decydujemy, jaki ludźmi chcemy być, a w tym wszystkim po środku znajdują się słowa. Wypowiedziane grzechy kreują rzeczywistość. To w umyśle rozstrzyga się w jakim kierunku zmierzamy. Są falą, która porywa wszystko. To wszystko dzieje się w naszej głowie. Skoro tak, to jak można nie grzeszyć? Przecież to naturalna kolej rzeczy... Od czego zacząć taką pracę nad sobą? Jak wygrać walkę we własnym umyśle? To tutaj wygrywamy lub przegrywamy walkę o nasze życie. Z czego składa się spowiedź? Dlaczego warto wypełniać wszystkie pięć warunków? Dlaczego spowiedź w trakcie Mszy Świętej to niekoniecznie dobry pomysł? Co z osobami, które nie wypełnią pokuty? Czy wszystkie grzechy może odpuścić jeden ksiądz? A może istnieją takie, które powinien odpuścić papież lub biskup? Jakie to grzechy? Co z łaską Bożą? Czy są grzechy, których nie da się wybaczyć? Recenzja w formie pytań, gdyż książka bazuje właśnie na tych pytaniach. Taka przemiana dzięki tej książce jest możliwa. Może kogoś zachęci do spowiedzi, ale takiej prawdziwej...

Jak bardzo potrzebne są takie książki, która w zupełnym spokoju pokarzą co naprawdę w naszym życiu jest ważne i jak go prowadzić by dało ono owoc (a nie tylko minimalizowało straty w nas i innych ludziach). Rozmawia o. Adam Szustak i Robert „Litza” Friedrich o prawdzie, zazdrości, depresji, życiowych szansach, nawróceniu, woli Bożej, o prośbach niewysłuchanych i kryzysach wiary. Rozmawiając słuchając się nawzajem a nie tylko będąc skupionymi na własnych przemyśleniach i przekonaniach. Dzielą się swoim doświadczeniem, przeżyciami. Opowiadają o tym co w ich życiu wartościowe, ale także o tym gdzie nie dają rady i zawalają. Są niezwykle szczerzy, a przez to wiarygodni. Starają się budować swoje życie na prawdzie o sobie, a nie tworzyć tylko piękne obrazy siebie, które inni mają podziwiać i adorować, bo mają świadomość, że żądna relacja nie wyjdzie. Polecam lekturę.

Poruszająca historia! Dla mnie to żywe świadectwo, człowieka z krwi i kości. Los chłopaka, który z punktu widzenia tragicznego dzieciństwa był przesądzony. Spotkanie z Jezusem w otchłani ciemności, zawierzenie, ufność, walka o siebie i totalna przemiana. Książkę czyta się jak scenariusz filmowy, nie do pojęcia. A jednak! Grześku ogromny szacunek dla Ciebie! Twoja historia dotknęła mojego serca!

Nie miałam wcześniej styczności z Marcinem Zielińskim - ani poprzez filmy, ani książki czy jakieś spotkania na żywo. Wiem jednak, że jest on postacią trochę kontrowersyjną w kościele, ale to zależy, kogo zapytasz... Przyznam jednak, że go przez to unikałam. Marcin sam fajnie mówi w tej książce, że lepiej nie oceniać ludzi, którzy próbują służyć Bogu - bo faktycznie nie wiemy, za kim stoi Bóg i kto ma rację. To ważna książka, powiem szczerze, że bardzo do mnie trafia. Pomaga uzmysłowić sobie niektóre sprawy. Czytałam e-booka, ale mam ochotę kupić tę książkę, przeczytać ją jeszcze raz, zakreślać ważne fragmenty (a trochę tego było) i co ważniejsze skupić się na wcieleniu takiej postawy w życie! Marcin ma fajny styl pisania, podobały mi się niektóre żarciki. Myślę, że chętnie sięgnę po inne jego książki czy konferencje.

Do książki trzeba podejść z otwartą głową i sercem. Trzeba ją przyjąć w skupieniu, bez pośpiechu, kontemplować. Zawiera nie tylko obraz Maryi jako Matki Jezusa, ale przede wszystkim jako zwyczajnej kobiety, bliskiej, zabieganej, zapracowanej, zmartwionej, kochającej i opiekuńczem. Wspaniałe rekolekcje i ćwiczenia duchowe. Bardzo dokładnie wyjaśnione oddanie się Matce Boskiej.

Książka zrobiła na mnie dobre wrażenie. Właściwie to smutno mi się zrobiło, bo jako osoba wierząca już sama nie wiem, w którym kierunku nasz świat zdąża. Byłam bardzo zszokowana wstępem tej książki, ale kiedy potem przeczytałam słów parę o jego autorze, w mojej głowie zaczęły się kłębić jeszcze gorsze pytania: dlaczego Kościół od jakiegoś czasu straszy i gra na emocjach swoich wiernych, których rzekomo próbuje w ten sposób ocalić? Co innego Bojaźń, co innego Strach. Po lekturze, która jasno podkreśla, że zwycięstwo przyjdzie przez Maryję, zaczynam się zastanawiać, czy aby zwycięstwo nie przyjdzie w ogóle ze strony kobiet. Dla wierzącego nic trudnego. "Czystość, cichość i pokora to Maryi strój, Przez nie miła niebios córa łask zyskała zdrój." Taki fragment pieśni na koniec (świata :D).

„…Innymi słowy, kiedy Bóg stwarzał aniołów, robił to z myślą o nas. Duchowa przestrzeń ich życia to rzeczywistość, w której także i my mamy się poruszać…” Kiedy jest sielsko i anielsko? Życie to wiele nieprzewidzianych wydarzeń, wzlotów i upadków. Tym razem z czytelniczym zacięciem przeczytałam książkę, która daje taki spokój i poprawia nastrój. Aniele Mój … ten jest tuż obok. Czy jesteś gotów na niebiańską podróż? No to zaczynamy! Każdy Anioł jest inny i niesie dobrą nowinę, lub przesłanie prawdziwego szczęścia. To towarzysz trudnej codzienności i małych radości. Ochrania i umacnia, szczególnie - Anioł Stróż albo ten Anioł, który zwiastował Maryi. Ten pokazuje Nam sens wiary. Sama nazwa „anioł” wywodzi się od greckiego słowa angelos. Anioł to stabilność i gwarancja bezpieczeństwa. Kiedy próbujemy ocalić nasz dobrostan? Co się wtedy z nami dzieje? Sposób patrzenia na zagadnienie nie ogranicza i nie krępuje. Dla anioła dystans np. nie jest żadną przeszkodą. Anioł zawsze na Nas czeka i nie robi sobie wolnego. To jest moim zdaniem najfajniejsze. Aniołowie są istotami czysto duchowymi, nie posiadają ciała fizycznego, choć w Biblii mogą przyjmować postać, by komunikować się z ludźmi. Kim są Serafini i Cherubini? Kiedy dostrzegamy, że coś jest dobre, a nawet lepsze – mimowolnie się uśmiechamy. Człowiek myśli, analizuje, dedukuje, ale momentami zwyczajnie się boi, kiedy w powietrzu unosi się niepewność o jutro. To chyba taki symbol naszych czasów – niepewność. Literatura, sztuka i muzyka. Każda z nich ma coś wyjątkowego. Putto czyli popularny w sztuce renesansu i baroku motyw dekoracyjny przedstawiający pulchnego, nagiego małego chłopca, często uskrzydlonego. Anioł nie myśli się. Nie zmienia decyzji. Aniołów znajdziemy na kartach Pisma Świętego. W Księdze Rodzaju, w Apokalipsie. Z kolei w Dziejach Apostolskich anioł ratuje Piotra z więzienia. Anioł ocala też na pustyni niewolnicę Hagar. Aniołowie, to temat interesujący, coś co pociąga – tematyka prawdziwa. Kościół i jego nauczanie są dynamiczne. Biblia, to słowo stałe. To od Nas zależy, co wyniesiemy z jej tekstu. Padają ważne słowa: „…Tym, który jako pierwszy przywita nas po śmierci, będzie nasz Anioł Stróż…”. Anioł to taki przewodnik i stróż. Ludzie nawet dzisiaj czują się samotni. Gabriel znaczy „Bóg jest mocny”. Maryja jest Królową Aniołów. Rafael „Bóg leczy, Bóg uzdrawia”, a archanioł Michał „Któż jak Bóg”. Nie zapominajmy o problemie Aniołów upadłych. To też zwodzenie pokusami na wolności. Każda interpretacja jest indywidualna. Czytamy „...Widzą świat zupełnie inaczej. A zatem jest przy nas istota, która funkcjonuje w sposób niezależny od materii...”. Na koniec moich rozważań nawiążę do twórczości Zbigniewa Herberta i słów, które pokazują zarówno odwagę człowieka i anioła: „…bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy…”. Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK – Rób to co kochasz Wydanie I Oprawa: miękka Liczba stron: 164 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

To jest książka, którą powinien przeczytać KAŻDY chrześcijan, każdy kto wierzy w Boga, każdy człowiek Jeśli się chce zmienić coś w swoim życiu, to w tej książce prawdopodobnie znajdzie się podpowiedzi, co jest nie tak i jak to poprawić - rozdziały są naprawdę krótkie, wystarczy poświęcić 5 minut przed snem i chwilę się wyciszyć

Książka, która pokazuje, że życie w Bogiem w prawdziwej ,żywej relacji jest możliwe dzięki współpracy z łaską i pokonywaniu codziennych trudności. Potrzebna jest świadomość celu i wytrwałość, ale dzięki niej Bóg przemienia serca wielu ludzi. Bardzo motywująca, zwłaszcza na trudny czas.

Cudowna książka! Z pewnością poleciłabym ją każdej kobiecie! Niesamowicie przywracająca wiarę, nadzieję, miłość! Dająca ogromną motywację, inspirację, że wszystko o czym marzymy, jest jak najbardziej do spełnienia, a nawet ponad to (Bóg jest w stanie działać cuda!), jeżeli tylko mocno w to uwierzymy, a wręcz będziemy pewni w swoim sercu i duszy, że tak się stanie.

Książka ma jasny przekaz. Autorka promuje życie i poprzez swoją historię zachęca czytelników do pójścia w jej ślady. "Nieplanowane" powinien przeczytać każdy, kto jest przekonany o słuszności walki o prawa kobiet. Jakkolwiek te "prawa" teraz rozumie.

🔎 "Dla­cze­go nie umie­my przy­jąć sie­bie po pro­stu ta­ki­mi, ja­ki­mi je­ste­śmy? Co jest – to jest, czego nie ma – tego nie ma. Czemu tak trud­no nam za­ak­cep­to­wać po pro­stu praw­dę o nas sa­mych z całą świa­do­mo­ścią, że mo­że­my się jesz­cze roz­wi­nąć? Po co tak się szar­pie­my?". 🔍 Czy wiesz kim, jaki i skąd jesteś oraz do czego jesteś powołany? Ojciec Tomasz Nowak pisze o powołaniu, człowieczeństwie, rozwoju, modlitwie, akceptacji samego siebie i innych, Jezusie, pokorze, potencjale, grzechach i niedoskonałościach oraz najważniejsze - miłości, ufności i wdzięczności 💙 Jest napisana prosto, jednak nie jest to poziom o. Adama Szustaka czy ks. Piotra Pawlukiewicza - tu jest bardziej teoretycznie i poważnie / wzniośle. I... czuję niedosyt 🤷 Zabrakło mi konkretnych wskazówek i przykładów, jak teorię wprowadzić w życie... Naprawdę uważnie pozycję przeczytałam, zapisałam wartościowe cytaty, przemyślałam treść a i tak jestem w tym samym miejscu, w którym byłam przed sięgnięciem po "Poszukiwaczy Pereł"... Bardzo szkoda, ponieważ temat odkrywania siebie, swojego powołania i swoich talentów jest skomplikowany i niezwykle potrzebny 🙄 Podsumowując: nie jest to zła lektura, tylko - według mnie - nie odpowiada na pytanie z podtytułu, a bardziej opowiada o wszystkim co wymieniłam powyżej 😇 PS Książka powstała na podstawie audiokonferencji o tym samym tytule 🎤

Obu panów autorów raczej przedstawiać nie trzeba - znani ze swojej katolickiej działalności publicystycznej. Książka ma formę wywiadu, momentami nawet bardziej rozmowy, w której Tomasz Terlikowski jest stroną "pytającą", a wywiadu udziela ks. Isakowicz-Zaleski. Jest to lektura przyjemna i przykra jednocześnie. Przyjemna, ponieważ mamy trzeźwe spojrzenie na Kościół w Polsce, jego bolączki, a przykra, bo sami panowie zdają sobie sprawę z tego, że do potrzebnych rozwiązań palących problemów nie dojdzie. Kościół upada na naszych oczach, jednak nie padnie z hukiem, czeka nas obserwowanie powolnego gnicia. Będzie śmierdziało, ale wszyscy (na czele z hierarchami) będą udawali, że trochę kadzidła zamaskuje ciągnący się smród. Choć książka z 2020 roku, moim zdaniem nie straciła na aktualności. Przez te 4 lata nie zmieniło się moim zdaniem nic. Pozycja ciekawa nawet dla ateisty - tu nie mówimy o wierze, a o korporacji.

To były prawdziwe rekolekcje, choć nie przeżywane w czasie Wielkiego Postu kiedy były wygłaszane, a później spisane. Kardynał Ryś opowiada o trzech fundamentach na jakich powinno być oparte życie chrześcijanina: modlitwa, post i jałmużna. Wszystko zaczyna się od modlitwy, która jest drogą, na której nie wiadomo co może się wydarzyć; uczy nas, że zaczynam się modlić,  kiedy tracę czas dla Boga, a niekiedy najlepszą modlitwą będzie ta niewysłuchana.  Miarą postu nie będzie to ile schudłem, ale jak bardzo postąpiłem w pokorze, a chrześcijaństwo nie jest wiarą herosów, ale ludzi, którzy odkryli swoją słabość i zanieśli ją do Boga, bo On mógł ją przemienić. Kardynał Ryś ma niesamowitą zdolność obserwacji i szukania w Słowie Bożym sensu dla naszego życia. Wie, że jeśli Bóg nam nie wystarczy, to już nic nas nie zaspokoi. Ma świadomość, że lekarstwem na chciwość człowieka jest danie drugiemu człowiekowi, z radością i pokorą; a udawana jałmużna polega na tym, że daję ją samemu sobie, co znaczy, że dając chcę by inni to widzieli i mnie za to chwalili. Wszystko to po to byśmy odkrywali sens naszego życia, niezależnie jakie wyznajemy wartości, a gubiąc się szybko odnajdywali, bo najgorszą rzeczą jest się zgubić i nawet nie wiedzieć, że się zgubiło. 

Ebook w abonamencie legimi. Na tę nieznaną mi postać franciszkanina, mającego tytuł sługi bożego, trafiłam poprzez zachęcającą recenzję znajomej z lc Agnieszki Żelaznej. Polski Szarbel, rozwiązujący nasze codzienne problemy – jakże potrzebowalabym pomocy kogoś takiego, bo problemów mi ostatnio nie brakuje – pomyślałam sobie😊. Spodziewałam się po autorze bardziej wciągającego stylu, ale niestety – tej pozycji nie czyta się lekko, zwłaszcza na początku, bo Terlikowski bardzo szczegółowo przedstawia życie i pracę Wenantego Katarzyńca. Warto jednak doczytać do końca, bo im dalej, tym ciekawiej. Przypisy są obszerne, czasem z dokładnymi objaśnieniami, a bibliografia- imponująca. Widać, że autor nie szczędził czasu i wysiłku, żeby spłacić w tej formie dług u Wenantego za spełnienie prośby pisarza. O innych spełnionych prośbach jest w tej książce niewiele, ale kiedy weszłam na stronę internetową Wenantego, to znalazłam tam mnóstwo literatury na ten temat i innych materiałów. Są nawet apki w różnych językach z jego modlitwami. Wenanty był osobą bardzo pracowitą, niesamowicie pobożną (święty już za życia w oczach współczesnych), jako introwertyk musiał się przemóc, opiekując się klerykami. Podobało mi się, że bardziej niż wywody teologiczne lubił przytaczać słuchaczom konkretne opisy cudów. Zastanawiam się, czy przesadnym umartwianiem (siedzenie godzinami w zimnym konfesjonale, niedbanie o posiłki i ciepłą odzież) nie łamał 5-go przykazania „nie zabijaj”, czyli nie zabijaj i samego siebie przez brak dbałości o ciało, ale niech to Bóg rozstrzygnie. A skoro spełnia prośby składane za pośrednictwem Wenantego, to chyba to Bogu nie przeszkadzało? 😉. Polecam tę pozycje i osobę Wenantego, bo to postać ciekawa - sam nie miał lekko w życiu, a dowodów na to, że pomaga, jest sporo. Warto się nim zainteresować. Polecam też recenzję Agnieszki Żelaznej.