Blondynka w Indiach

Uwielbiam książki Pani Martyny,tą również jestem pod wrażeniem. Polecam wszystkim, którzy są ciekawi świata. Opowieść prawdziwa, w której czytając czujesz przeszywające emocje głównych bohaterek oraz te, które wiązały się z napisanie tej książki. Coś niesamowitego.,

Martyna Wojciechowska w pigułce, esencja jej twórczości i przygód. Dla kogoś, kto chce dopiero zacząć przygodę z jej literaturą, ta książka nada się idealnie. To zbiór krótkich felietonów z podróży po całym świecie. Oczywiście do każdego z nich są wspaniałe zdjęcia. Poza felietonami jest tu także fragment książki „Przesunąć horyzont” oraz listy do przyjaciół, z przemyśleniami dotyczącymi bardziej duchowości, filozofii, przeżywania własnych emocji, gotowości na zmiany. Teksty w tej książce nie są łatwe, lekkie i przyjemne. Niektóre są zabawne, inne poważne, jeszcze inne opisują straszliwe problemy i dramaty dziewcząt i kobiet na całym świecie. Jeden kamyczek do ogródka: Wojciechowska, chcąc wyrazić swą niechęć do języka niemieckiego, dodała błędnie umlaut do słowa „kiełbasa”, i zamiast poprawnego wyrazu „wurst” wyszedł jej „würst”.

Te krótkie, poręczne książeczki Piotra Kraśki można zabrać ze sobą do torebki i poczytać w zasadzie wszędzie. Sama mam kilka i w ten sposób z nich korzystam. Tym razem przyszła kolej na Szwecję. Autor pokazuje ją swoim reporterskim okiem. Nigdy w Szwecji nie byłam, ale kraj ten kojarzy mi się z ciemnymi zimami, krótkim słonecznym latem, świetną opieką socjalną i drożyzną. Szwedów postrzegam raczej jako ludzi zamkniętych w sobie. Autor pokazał ten kraj z trochę innej strony. Niby Ameryki nie odkrył, bo znamy przecież rodzinę królewską (choć oczywiście nie tak dobrze jak brytyjską), nacisk jaki kładą na ochronę środowiska naturalnego. Szwedzkie kryminały to też ich wizytówka, jak czekolada czy zegarki dla Szwajcarii. Było też jednak sporo ciekawostek, szczególnie historia pochodzenia obecnej rodziny królewskiej. Po lekturze poczułam, ze Szwecja jest mi nieco bliższa. Po prostu ludzie nieco odmienni od nas, którym przyszło żyć w trudnych warunkach naturalnych, ale potrafili się do nich przystosować.

Kiedyś o takich książkach mówiło sie "literatura wagonowa" - kupić na jednej stacji, przeczytać w wagonie zostawić na drugiej stacji. Krótka, miło się czyta, acz trzeba oddać sprawiedliwość autorce, że jej dziełko może posłużyć jako punk zaczepienia, aby poczytać coś więcej o Wyspie ...

Bardzo lubię pióro Piotra Kraśki i nie zawiodłam się sięgając po "Amerykę Łacińską". Wprawdzie ta część 'Świata według reportera" skupia się głównie na kartelach narkotykowych w Meksyku, w treści jednak przemyconych zostało wiele interesujących informacji.

Krótka historia z podroży do Amazonii. Kiedyś pewnie bardziej odkrywcza, obecnie, gdy ktoś oglądał podróże Cejrowskiego w "Boso przez świat" lub choćby śledził filmy pani Pawlikowskiej z dżungli wrzucane na youtube, wie już jak wygląda świat w Amazonii i jak tam niebezpiecznie bywa. Niemniej czytało się przyjemnie.

Jarosław Kret studiował egiptologię i był na rocznym stypendium w Kairze, dlatego bez wątpienia ma sporą wiedzę na tematy społeczno-kulturalne Egiptu. W książce znajdziemy głównie historie bazujące na jego doświadczeniu, stąd tytuł książki ,,Mój Egipt” jest bardzo adekwatny. Nie odpowiadał mi niestety styl prowadzenia narracji przez autora, który często odbiega od głównego wątku i chociaż książka zawiera dużo ciekawostek i przydatnych informacji nie jest to dla mnie lektura, do której chciałabym wracać.

Czytając tę książkę nie zwróciłam uwagi na to jak prawdopodobna jest wersja Jarosława Kreta o Indiach ani czy brzmi to jak opowieść celebryty i z prawdziwymi Indiami nie ma wiele prawdy. Dla mnie największa wartość tej książki to powrót do tego miejsca. Wiadomo, że nie ma prawdy absolutnej. Podobnie jest z odwiedzanymi miejscami. Indie się albo kocha od pierwszego spojrzenia, albo nienawidzi. Byłam w Indiach dwa razy. Tak, widziałam chude krowy jedzące plastik, brudne wychudzone dzieci, tłok, kurz. Ale ja nie jestem fanką sytuacji ekstremalnych, więc nie wybrałam się w podróż pociągiem siedząc na dachu. Co kto lubi. Za drugim razem byłam w Kerali. Było cudownie. Ja stawiam na ludzi - z nimi rozmawiałam, nawiązywałam znajomości, jak np z rodzina sprzedająca w pierwszym sklepie z ubraniami, chustami i torebkami. Odwiedzałam ich codziennie, poznawaliśmy swoje historie. To są MOJE Indie. Widzicie? Nic wam nie powiedziałam o książce, bo to bez znaczenia, dla mnie ona była przypomnieniem MOICH Indii. Każdy miłośnik Indii ma swoje Indie. Czytało mi się bardzo przyjemnie. Zafascynował mnie związek z Hinduską. Jak chcecie mieć swoje zdanie, musicie tam pojechać.

Reportaż jest podróżą wgłąb siebie. Czym jest podróżowanie? Jaki jest cel podróżowania? Czy zależy nam bardziej na zobaczeniu zabytków, czy poznaniu ludzi i ich kultury? Podróżowanie nie jest łatwe, bo lokalna społeczność jest nastawiona na zarabianie na turystach. Czy jest zatem możliwa podróż, gdzie będziemy mieli poczucie, że nie jesteśmy tylko turystami na których ktoś chce zarobić? Robb Maciąg udowadnia, że jak najbardziej. Że podróż może być piękną przygodą do poznania drugiego człowieka. "Spotkałem dziś dwóch chłopców, którzy z mostu puszczali papierowe samoloty. Staliśmy tak we trzech, pół godziny i zużywaliśmy z uśmiechem ich stare szkolne zeszyty."

Cały świat chowa się w domach przed jednym wirusem, a autor wychodzi naprzeciw wszystkim chorobom tropikalnym – dyzenterii, żółtej febrze, moczeniu krwawym, dendze, cholerze, tyfusowi, wściekliźnie, żółtaczce, gruźlicy, chorobie Chagasa, malarii, onkocerkozie, leiszmaniozie i wielu innym, również śmiertelnym. Żeby tylko chorobom! Co sprawia, że autor, i jemu podobni, dobrowolnie i świadomie rzuca wyzwanie niebezpiecznym lub jadowitym zwierzętom jak: żmijom, wężom, jaguarowi, skorpionom, elektrycznym węgorzom „plus oczywiście komary, pluskwy, kleszcze, pijawki” i wszelkiego innego rodzaju kłujące, ssące i gryzące owady. Nie wspominając o „zaburzeniach termoregulacji, udarze słonecznym, niedoborze soli mineralnych, chorobach skórnych” i wielu innych, wynikających ze zmiany klimatu i środowiska. Wiem, o czym piszę, bo przeszłam przez to piekło czyhających zewsząd niebezpieczeństw, wcale nie będąc szczęśliwą czekających mnie wrażeń. Jest jednak coś, co mnie różni od autora. To pasja i możliwość dotknięcia białej plamy na mapie świata! Wystarczył jeden telefon do autora z propozycją wyprawy do Wenezueli, której celem było dotarcie do ostatnich wolnych Indian Yanomami. Tajemniczych duchów dżungli żyjących z dala od cywilizacji, „unikających kontaktu nie tylko z białymi, ale również z innymi indiańskimi plemionami”. Ironasi, dzieci jaguara w szabono Ironasiteri – wiosce pod górą jaguara, o których do dzisiaj niewiele wiadomo, a którymi interesują się naukowcy z całego świata. To dlatego kobiety swoje twarze ozdabiają patyczkami na wzór wąsów tego drapieżnika. Szlak wyprawy mogłam śledzić na mapie dołączonej do książki. Samo dotarcie w rejon zamieszkania przez Indian Yanomami było fascynującą przygodą i nauką życia. Trudy zdobycia wszystkich pozwoleń, obozowania wzdłuż Orinoko, pokonywanie rzeki z ekwipunkiem,zdobywanie pożywienia, rozwiązywanie problemów technicznych autor uzupełniał fragmentami wspomnień podróżników podążających tą samą trasą wiele dekad temu. To dowód na to, jak niewiele zmieniło się w krajobrazach przez te lata. Nadal urzekające i czarujące swoim pięknem. Samo spotkanie z Indianami okazało się przypadkowe i trwające za ich zgodą zaledwie kilka dni. Ekipa autora zamieszkała w szabono przypominającym ogrodzony stadion z ogromnym placem pośrodku. Byli więc świadkami codziennego życia, rytmu dnia, zwyczajów codziennych i tradycyjnych obyczajów. Naturalnych, wynikających z potrzeby chwili, a nie inscenizowanych na potrzeby turystów, czego tej formie podglądania innych kultur autor był bardzo przeciwny i wiele razy dawał temu wyraz. Zresztą cała jego relacja miała wydźwięk proekologiczny, zwracający uwagę na rabunkową eksploatację dżungli i jej zasobów naturalnych ukrytych w ziemi, która ostatecznie doprowadzi do wyginięcia ostatniego wolnego plemienia. Według autora to tylko kwestia czasu. Przy okazji dostało się misjonarzom, podróżnikom, poszukiwaczom złota, a przede wszystkim naukowcom i badaczom przeprowadzającym we wcześniejszych latach nieetyczne eksperymenty medyczne. Ten żal, bezsilność, a nawet wściekłą rozpacz czułam podwójnie w kontekście niezwykłości i unikatowości świata Yanomami. Ludzi żyjących szczęśliwie z dala od asfaltu, stali, szkła i „nieznających obłudy, kłamstwa, biurek, krawatów, politycznych podjazdów, wyścigu szczurów, wazeliny, wolnego rynku, plastikowych pieniędzy, wirtualnych prawd, morza idiotycznych przepisów, biurokracji, VAT-ów, PIT-ów, NIP-ów i całej tej pieprzonej cywilizacji zabijającej duszę w człowieku...” Czyniącej z nas ludzi cywilizowanych - wydmuszki z pustką w środku. Do takiego wniosku doszłam, przyglądając się ich życiu, wierzeniom, kodeksowi postępowania, otoczeniu, w którym żyli i stosunku do niego. To piękno życia w zgodzie z naturą i blisko niej psuła mi jedna rzecz. W wyprawie autora brała również udział znana podróżniczka Beata Pawlikowska. Bardzo ucieszyłam się, licząc na spojrzenie z boku na tę niepospolitą kobietę, którą bardzo podziwiam. Na podejrzenie jej „przy pracy” z perspektywy innego podróżnika. Niestety autor bardzo rzadko wspominał o swoich współtowarzyszach. Miało to sens, ponieważ usuwał w cień ekipę, czyniąc głównymi bohaterami relacji Indian. Nie był jednak w tym podejściu konsekwentny, ponieważ, jeśli wspominał o Beacie Pawlikowskiej, to zawsze z ironią w kontekście jej błędów, porażek i ponoszonych konsekwencji, nazywając ją „wielką podróżniczką”. Nie rozumiałam, dlaczego burzył jej autorytet, ukazując ją tylko w negatywnym świetle. Bardzo mi się to nie podobało! Za to bardzo spodobał mi się fragment tekstu opisujący dżunglę, który muszę jego część tutaj przytoczyć. „Dżungla jest jak kapryśna kobieta. Wstaje o świcie ubrana jedynie w opadające mgły, z kroplami rosy we włosach. Przeciągając się leniwie, zastanawia się, w jakim dziś będzie humorze. Wędrowca wabi bogactwem swojego wnętrza. Jeżeli nieszczęśnik ulegnie jej szmaragdowym oczom i choć raz wejdzie w nią choćby na cal, ona wciągnie go głębiej, aż do zatracenia tajemniczym pięknem, kształtami i zapachem najcudowniejszych kwiatów. Będzie rzucać pod nogi nigdy niewidziane rajskie owoce, uwodzić wszystkimi barwami tęczy, wchłonie go w swoje wilgotne i gorące wnętrze. Śmiałkom obiecuje najcudowniejsze ze swoich skarbów – złoto, diamenty i szafiry. Zuchwałym plunie w twarz trądem i malarią, roztrzaska ich łodzie o skały, zatopi w wirach rzek i rzuci w otchłań wodospadów”. Jest tego więcej, ale pozostawiam do odkrycia te cudowne zaskoczenia kolejnym czytelnikom. I do pomyślenia nad światem, który sami niszczymy wraz z sobą. naostrzuksiazki.pl

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

"Są w życiu takie momenty, kiedy pozornie kończy się wszystko" Dla Jaśka Meli takim momentem było porażenie prądem, w wyniku którego stracił lewą nogę i prawe przedramię. Dla mnie - moja własna niepełnosprawność plus złamanie ręki przed kilkoma dniami. Ja wiem, że to dwie skrajnie różne sytuacje. Ale ta książka stała się moim osobistym "plasterkiem". Poleciła mi ją koleżanka i chyba lepiej trafić nie mogła. Mela daje nadzieję i siłę do wałki, pokazuje, że można zdobywać szczyty - dosłownie i w przenosi - nawet, gdy wydaje się, że to niemożliwe. Poza tym to kopalnia pięknych, motywujących cytatów.

Książka jest bardzo fajna (bez obrazy!) jak na lekturę w pociągu lub poczekalni, dla kogoś, kto chce poznać Kraj Kwitnącej Wiśni przystępnie, szczerze i kolorowo, bez pseudonaukowych analiz, ton bibliografii, "zarysowywania kontekstu historycznego" i dzielenia włosa na czworo. Główną z jej wad jest to, że... została zbyt dobrze wydana. Przez to jest jedna z najcięższych pozycji, jakie zabierałem w podróż (konkuruje z wagą aparatu fotograficznego z krótkim obiektywem). Twarde, solidne wydanie i dobra, uczciwa jakość papieru powodują też powstawanie na kartach odblasków przy czytaniu w mieszanym lub sztucznym oświetleniu. To, czemu służyć miała ta forma - czyli wysmakowany poziom zdjęć - pozostaje, niestety, jakby troszeczkę w tyle (żart autorki o tym, jak znakomitym jest fotografem odbieram jako ciepłą autoironię). Pojawiło się tutaj dużo (krzywdzących, moim zdaniem) opinii, że autorka ma rozbuchane ego. Czy piszą to jednak osoby, które doświadczyły tej głębokiej samotności i bycia zdanym wyłącznie na siebie w obcym kraju... lub mieście? Kiedy tylko to ego i dialog wewnętrzny chronią nas przed szaleństwem (tudzież zamarznięciem). Poza tym, odrobina kręgosłupa jest niezbędna do pisania w tak reportażowym stylu (patrz np. Mark Twain). Zaś reportażysta nie zawsze musi "obiektywnie" i po akademicku "mieć rację". Patrząc z innej strony, autorka, będąc atrakcyjną blondynką (173 cm wzrostu, 110/70/90), pokazuje się nam z twarzą zasłonięta włosami, albo okularami, albo na miniaturze wielkości znaczka pocztowego. Wiele osób uległoby tu tendencji do auto lansu... Czuje ból współpasażerów, gdy jej stopy cuchną tuńczykiem. Staje się żywą atrakcją turystyczną przyparta do muru przez jelonki. Tak chyba nie wygląda "przerośnięte ego"? Z trzeciej strony jednak, nawet tak miłej i uroczej dziewczynie pewnie nie oświadczyłbym się, gdyż w widać w jej postawie jak w lustrze nasze główne wady narodowe - tę subtelną nutkę chrześcijańskiego poczucia najlepszości, skłonność do cwaniactwa (gdy trzeba znaleźć miejsce w autobusie, w którym miejsc nie ma) i targowania się, w końcu nieobliczalność (wbicie się na imprezę pełną obcych mężczyzn?!;-)). Choć jestem w połowie lektury i nie wiem, czym autorka mnie jeszcze zaskoczy, zdecydowanie jednak wolę w tę podróż udać się z panią Anią, niż z jakimkolwiek ględzącym anglosasem lub (uchowaj Boże!) profesorem.

Nie ukrywam, że czytając tę książkę towarzyszył mi smutek, ciekawość i podziw dla tego typu wyprawy. Sama nigdy nie wybrałabym się na stopa w podróż po Afryce i krajach muzułmańskich. Są kraje, w których wiem, że moja stopa nie stanie. Autorka doświadczyła wielu przygód i wiele dobroci od tamtejszych mieszkańców. Choć przygody w Maroku i Mauretanii, gdy obcy mężczyźni proponowali seks za zapłatę lub oświadczali się autorce, pokazują jak bardzo inni mentalnie są ludzie w tych krajach. Czytałam poprzednią książkę "Prowadził nas los" o podróży dookoła świata przez 5 lat. Autorka marzyła o zwiedzeniu jeszcze Afryki. Smutne, że ta podróż zakończyła się śmiercią autorki na skutek malarii. Książka pokazuje dobre serce Kingi Choszcz w wielu momentach, a także siłę marzeń, która nas prowadzi. #WyzwanieLC2025 - wrzesień

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Kupiłam tą książkę z przypadku, i właściwie byłam zdziwiona, że tak stare wydanie, jeszcze można gdzieś nabyć. Bardzo ostrzyłam sobie na nią zęby, bo temat zacny. Dramatyczna historia Kambodży nie powinna przejść koło nas obojętnie. Stąd biorąc się za książkę Palkiewicza miałam oczekiwania i to spore. Niestety autor nie udźwignął siły tematu. Absolutnym plusem tej niedużej książki, to tylko i wyłącznie zdjęcia. Zachwycające w swym ogromie potężne budowle, które są spuścizną kulturową Khmerów. Oczywiście trzeba mieć w pamięci, że rozpiętość czasowa jest spora i czasy kiedy je fotografował autor. Próba nieudolnego wciśnięcia między nie skrawków historii, nie miała prawa się udać. Jest zbyt pobłażliwie, czytelnik za dużo nie dowie się o tej naprawdę imponującej spuściźnie kulturowej. Szkoda ogromna, bo Kambodża z swoją historią to niesamowicie intrygujący temat. Kolejny minus to fatalna jakość książki, która jest klejona. Podczas czytania miałam obawy, czy ona nie rozpadnie mi się w rękach. Pewnie też stąd stosunkowo tania jest, bo innego wytłumaczenia nie widzę. Stąd tylko 6/10.

Chociaż lektura jest lekka a tematyka podróżnicza, czyta się dość topornie. Doceniam starania wydawnictwa, które niejako 'skleiło' luźne opowiadania Halika i odświeżyło zdjęcia. Dzięki temu książka jest bogata we wspaniałe fotografie i ciekawe historie. Nie jest to jednak spójna opowieść, bardziej fragmenty z różnych etapów podróży.

Kolejna rowerowa książka Pana Roberta, ale nieco inna niż poprzednia poświęcona wyprawie po terytorium Chin, Wietnamu i Kambodży. Szczerze mówiąc ta pozycja podobała mi się nieco mniej, ale cieszę się, że autor wyzwolił się spod ciężaru przeżyć osobistych. Może cierpienie autora sprawiło, że jego pisanie stało mi się bliższe? Pisze nadal zwięźle, „krótkimi seriami”, zwracając uwagę na szczegóły, na spotykanych pod drodze ludzi w Pakistanie oraz Indiach. Wydaje mi się, że ta podróż mimo wszystko była cięższa, a mieszkańcy mniej przyjaźni niż napotkani w poprzedniej ekspedycji. Wyprawa rowerem to ponownie pretekst do snucia rozważań na rozmaite życiowe tematy. Jak zwykle prześliczne wydanie w ramach serii „Poznaj świat” zachęca do lektury i odbycia własnych podróży do ciekawych zakątków globu.

Szukając w internecie jakiejś książki na temat pilotki - Amelii Earhart, natknęłam się właśnie na tę książkę, która okazała się niesamowicie ciekawa i wręcz porywająca. Z trudem byłam w stanie się od niej oderwać. Opisane tu historie są dosyć krótkie, co jeszcze bardziej rozbudziło mój apetyt na to, aby z kilkoma z nich zapoznać się bardziej szczegółowo, czy to w postaci literatury czy też filmów. Książka opowiada o różnych niezwykłych ludziach, których wspólną cechą było podążanie za marzeniami, zatracenie się w swojej pasji kosztem innych obszarów życia jak rodzina, praca czy dalsze kształcenie, a często na granicy skrajnego ryzyka. Wybór takiego niekonwencjonalnego hobby czy stylu życia jak również przekraczanie granic i możliwości własnego organizmu ktoś może uznać za nieodpowiedzialne ryzykanctwo. Ale czy mamy prawo oceniać wybory innych ludzi? Te osoby to między innymi podróżnicy, wpinacze, himalaiści, pilotka, kapitan statku i poszukiwacze przygód. Niektórzy z nich, prowokując los albo zrządzeniem losu, byli zmuszenie walczyć o przetrwanie, jak na przykład uciekinierzy z sowieckiego łagru. Każda z tych historii jest bardzo ciekawa, niesamowita, ale tak samo jak zapewne innych czytelników, dręczyły mnie pytania o to czy warto dla przygody i adrenaliny podejmować aż tak duże ryzyko i wystawiać się na prawie pewną śmierć? Co innego, gdy kogoś zmusiła do tego sytuacja losowa, jak na przykład katastrofa statku czy samolotu a co innego świadome igranie ze śmiercią. Większość z bohaterów tej książki zapłaciła za swoje hobby najwyższą cenę czyli życie. Ale nie oceniam, a w wielu przypadkach podziwiam i zazdroszczę odwagi, na którą mało kogo byłoby stać. Jest to jakby forma reportaży "National Geographic" o dwudziestu niezwykłych osobach, zebranych w tej jednej książce. Nie tylko treść niesamowita, ale również szata graficzna dopracowana w każdym milimetrze. Piękny, kredowy papier, fantastyczne zdjęcia, rewelacyjna grafika, pasująca do charakteru i tematu książki, od tej strony wszystko dopieszczone na tip-top. Wiele z opisanych tu historii sfilmowano i kilka z nich miałam przyjemność oglądać. Dla mnie osobiście rewelacyjna sprawa. Widać, że ktoś włożył w przygotowanie tej książki wiele serca i postarał się o to żeby była atrakcyjna zarówno w formie jak i w treści. Aczkolwiek historie zamieszczone w pierwszej części książki były znacznie ciekawsze od tych kilku ostatnich, gdzie Słowacki moim zdaniem w ogóle nie pasował i nie wiadomo dlaczego w ogóle się tam znalazł. Nie mniej jednak polecam z całego serca.