Bez ryzyka i inne opowiadania

„Tajny raport” to kolejna książka z serii o Jacku Reacherze. Przeczytałem całą serię i darzę bohatera sympatią. Tym jednak razem autor posunął się moim zdaniem trochę za daleko, zawsze balansował na granicy naciągania, teraz ją jednak przekroczył. Żeby nie spojlować, to powiem tylko, że chodzi mi o stan zdrowia bohatera. Musiałem mocno przymykać oko, ale przeczytać się dało. Mam nadzieję, że autor nie będzie szedł dalej w stronę naciągania, bo już teraz czułem lekki dyskomfort.

Kolejna solidna pozycja spod pióra Rollinsa, zespół Sigmy nigdy się nie nudzi. Kolejne przygody znów łączą ciekawe zagadnienia naukowe, nowinki techniczne, zagadki historii ludzkości. Całość podana w świetnej formie, z tych książek zawsze można wynieść garść ciekawej wiedzy o świecie, za to też bardzo je cenię. Cały cykl Sigma Force to klasa sama w sobie.

Są takie thrillery, które czyta się jednym tchem, a potem jeszcze długo analizuje w głowie każdy szczegół. „Wspólniczka” zdecydowanie do nich należy. Daniel Miller zniknął po serii brutalnych czynów, które wstrząsnęły całym krajem. Teraz to jego żona, Carrie, staje przed sądem jako rzekoma współuczestniczka. Media już wydały wyrok. Opinia publiczna również. Sprawy podejmuje się Eddie Flynn, który nie broni ludzi, jeśli nie wierzy w ich niewinność i właśnie to nadaje tej historii dodatkowej mocy, bo nic tutaj nie jest czarno białe. Kiedy proces nabiera tempa, atmosfera gęstnieje z każdą stroną. Pojawia się pytanie, czy Carrie jest ofiarą manipulacji, czy kimś, kto doskonale odgrywa swoją rolę. Zaczynasz jej współczuć, by chwilę później znów wątpić. Autor prowadzi narrację z kilku perspektyw i mistrzowsko buduje napięcie. Każdy rozdział podsuwa nowe tropy, podważa wcześniejsze przekonania i sprawia, że czujesz się jak na sali sądowej, obserwując starcie dwóch wersji prawdy. Najbardziej podobało mi się to, że nic nie jest oczywiste. Gdy już byłam pewna, że wiem, jak to się skończy, autor bez skrupułów wywrócił wszystko do góry nogami. Finał był dla mnie totalnym zaskoczeniem i właśnie za takie momenty kocham thrillery. „Wspólniczka” to rasowy thriller sądowy. Pełen napięcia, manipulacji, medialnej burzy i pytań o granice lojalności. 8.5/10 ⭐️ ig: swiat_miedzystronami

Rzecz się dzieje w Minneapolis. Do Ameryki przyjeżdża pewien gość, który przemierza 'trasę" zbrodni z 2016 roku, bo chce napisać tzw. crimestory. W 2016 roku ktoś zaczął eliminować ludzi strzałem z 400 jardów. Ofiary dobierał wg pewnego klucza: handlarz bronią, policjant manipulujący dowodami, pośledni gansterzy i torcik na wisience :) politycy będący za tym, by dostęp do broni palnej był jeszcze bardziej dostępny. Kryminał jak kryminał, morderca morduje, policja go próbuje zlokalizować. Ale chodzi tu właśnie o coś ważniejszego. Dostęp do broni. Czy czujesz się bezpieczniejszy, kiedy masz broń, bo twój sąsiad ją ma? Czy raczej czujesz się bezpiecznie, nie mając broni i wiedząc, że twój sąsiad też jej nie ma? Ilość przypadkowych ofiar (postrzeleń w dzieci w domu czy na ulicach) jest masakrycznie wysoka. Fajnie tu pokazana jest hipokryzja konserwatystów, którzy równorzędnie z hasłem stop aborcji mają hasło, broń dla wszystkich :) Czyli zabijać można ale tylko na naszych zasadach. Bóg kocha komórki ale już czarnych, ży..ów, latynosów i pe..łów niekoniecznie :)

No i co tu napisać… Widać warsztat, którego sam jeszcze się nie dorobiłem. Uważam, że książka wpisuje się w pewien paradygmat Ameryki — nawet gdy autor pisze krytycznie o ich służbach, to i tak niesie się w świat obraz ich potęgi. Aż się człowiek zastanawia, czy CIA o tym wie i czy to wykorzystuje 🙂 Pierwsze 200 stron bardzo mnie wciągnęło, ale potem pojawia się moment, w którym wszystko jest nadmiernie tłumaczone — co bohater myśli, dlaczego tak myśli i że czytelnik też powinien to zrozumieć. To trochę spowalnia akcję i zaczyna się dłużyć. Na szczęście później historia znowu nabiera tempa i czyta się ją przyjemnie. Pojawiają się też momenty, które potrafią zaskoczyć. Dla mnie to dobra książka. Nie porównuję jej z innymi powieściami autora, bo ich nie znam, ale uważam, że jest pomysłowa i napisana z bardzo dobrym warsztatem. Nie jest może odkrywcza ani fenomenalna, ale zdecydowanie warta polecenia.

To moja pierwsza książka pana Saulskiego, która nie jest rozciągnięta w trylogii (a jestem po dwóch takich jego autorstwa). Jedna historia, ci sami bohaterowie. Krew się leje, naboje latają a kurz pustyni gości na wszystkich możliwych twarzach; historia prosta, nieco oklepana, główny bohater przewidywalny jeśli chodzi o cechy charakteru i hart walki - ale może taki miał być dla lepszej immersji historii. Czyta się płynnie, ilość opisów względem dialogów optymalna, jednak mimo to wolę świat Japonii, czyli świat w którym pan Saulski wręcz bryluje umiejąc tak wszystko przekazać, że nie znając się na ich kulturze nagle wszystko pojmuję. Taka szósteczka w ocenie. Nie ziębi ani nie grzeje.

Kryminały retro oraz historie typu cosy mystery przeżywają obecnie swój renesans, a powieść „Nie ma dymu bez morderstwa” stara się wpisać w ten nurt, oferując czytelnikowi bezpieczną, choć nieco przewidywalną rozrywkę. Tytuł obiecuje intrygę gęstą jak tytoniowy dym, jednak w rzeczywistości mamy do czynienia z literacką układanką, która bardziej niż dreszczem emocji, operuje ironicznym dystansem. Moja ocena to 6/10 – to pozycja poprawna, która sprawdzi się jako niezobowiązujący umilacz czasu, ale nie zapadnie na długo w pamięć. Fabuła osadzona jest w dusznej, hermetycznej atmosferze, gdzie pod maską nienagannych manier niemal każdy skrywa mniejsze lub większe grzeszki. Autor sprawnie kreśli galerię postaci: od ekscentrycznych sąsiadów, przez nadgorliwych stróżów prawa, aż po ofiarę, której śmierć staje się katalizatorem dla ujawnienia lokalnych animozji. Głównym atutem książki jest bez wątpienia humor – często czarny i podszyty specyficzną flegmą, co sprawia, że proces odkrywania kolejnych poszlak śledzi się z lekkim uśmiechem. Dialogi są dynamiczne, a autor umiejętnie manipuluje uwagą czytelnika, podrzucając mu fałszywe tropy, co jest esencją klasycznego kryminału. Powieść cierpi na wyraźną wtórność. Podczas lektury trudno oprzeć się wrażeniu, że „już to gdzieś widzieliśmy”. Schematy znane z dzieł Agathy Christie czy współczesnych kontynuatorów gatunku są tu powielane bez większych modyfikacji czy autorskiej świeżości. Brakuje „pazura”, który wyróżniłby tę pozycję na tle setek innych kryminałów o podobnej tematyce. Ponadto, niektórzy bohaterowie bywają zbyt jednowymiarowi, pełniąc jedynie funkcję pionków w grze, co utrudnia pełne zaangażowanie emocjonalne w ich losy. Tempo akcji w środkowej części książki również potrafi nieco zwolnić, grzęznąc w opisach, które nie zawsze wnoszą nową jakość do śledztwa. Podsumowując, „Nie ma dymu bez morderstwa” to idealna lektura na podróż pociągiem lub leniwe popołudnie. Nie znajdziecie tu głębokich analiz psychologicznych ani wstrząsających scen, otrzymacie za to rzetelnie skrojony, tradycyjny kryminał. To uczciwe 6/10 – książka, która spełnia swoją funkcję rozrywkową, ale nie aspiruje do miana literackiego wydarzenia. Jeśli szukasz czegoś lekkiego, co pozwoli Twoim szarym komórkom popracować bez nadmiernego obciążenia, ten tytuł będzie bezpiecznym wyborem.

Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Na początku traktowałam ją jak typowy thriller, przy którym doskonale zostało już od pierwszych stron wykreowane napięcie. Bardzo też doceniam pomysł z wykorzystaniem do morderstw treści baśni braci Grimm. Jednak druga połowa tej lektury była strasznie dziwaczna. Nie mówię, że mi się to nie podobało, ale byłam tym faktem mocno zaskoczona. Nagle wkroczył trochę świat fantasy, a ja już sama nie wiedziałam, co jest prawdą, a co fikcją. Rozwiązanie mnie zaskoczyło, bo kompletnie nie połapałam tropów z początku tej pozycji.

To książka dla każdego, kto choć raz zastanawiał się, jak powstały wielkie kamienne monumenty, takie jak Stonehenge, i jaką pełniły funkcję. Gdy nastoletnia Joia podglądała tańczące kapłanki, nie przypuszczała, że sama stanie się kiedyś arcykapłanką i poprowadzi swój lud do realizacji wielkiego przedsięwzięcia: sprowadzenia dziesięciu ogromnych głazów i stworzenia kamiennego kręgu. Miejsca, wokół którego podczas przesileń kapłanki tańczyły i śpiewały, a które było w rzeczywistości precyzyjnym kalendarzem i zegarem. Jego tajemnice znały wyłącznie kapłanki, jedyne osoby w społeczności potrafiące liczyć. Autor ukazuje szeroki obraz życia prehistorycznych plemion: rolników, pasterzy, kamieniarzy czy ludzi lasu. Codzienność tych społeczności była nieustanną walką o przetrwanie. Wystarczył jeden rok suszy, by pojawił się głód i widmo śmierci. Brak leków sprawiał, że nawet drobne infekcje mogły okazać się śmiertelne, a jedyną pomocą była znajomość ziół. Ciekawie przedstawiono także relacje społeczne i obyczaje. Spotkania między plemionami, podczas których panowała duża swoboda seksualna, zwane "zabawami", miały swój praktyczny cel: wzmacnianie puli genowej i zwiększenie szans na narodziny zdrowych dzieci. Jednocześnie autor kontrastuje różne modele społeczności: w jednej kobiety traktowane są jak własność mężczyzn, w innej cieszą się pełną niezależnością. Na tym tle pojawia się Joia, charyzmatyczna postać, która potrafi porwać tłumy. Wprowadza do rytuałów coś na kształt „efektów specjalnych” i doskonale rozumie, że aby ludzie podjęli się ogromnego wysiłku transportu kamieni, muszą poczuć sens i wspólnotę działania. Nie brakuje też konfliktów, walk o zasoby, kradzieży i brutalnych mordów, czasem całych plemion. W świecie, gdzie przetrwanie zależy od kilku krzewów owocowych czy stada krów, okrucieństwo staje się narzędziem walki o życie. Autor pokazuje również inne postrzeganie czasu, na przykład tydzień liczący dziesięć dni, co dodatkowo buduje wiarygodność świata przedstawionego. Jedynym zgrzytem była dla mnie wzmianka o mężczyźnie wiążącym starszej kobiecie sznurówki. W realiach neolitu (czyli okresu, do którego nawiązuje budowa Stonehenge, ok. 3000–2000 r. p.n.e.) obuwie istniało, ale najczęściej były to proste skórzane formy wiązane rzemieniami lub paskami, a nie „sznurówki” w dzisiejszym rozumieniu. To drobiazg, ale lekko wybija z klimatu. Akcja rozwija się raczej spokojnie, momentami wręcz leniwie, co nie każdemu przypadnie do gustu. Jednak co jakiś czas pojawiają się bardziej dynamiczne, dramatyczne wydarzenia, które ożywiają narrację. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Folletta i bardzo udane. Słuchałam audiobooka w interpretacji Krzysztofa Gosztyły, która nadaje historii niemal teatralny charakter. Jego głos jest jednocześnie pełen emocji i kojący, idealny do słuchania wieczorem, gdy opowieść snuje się spokojnie, aż oczy same się zamykają.

Dzień dobry💙 Bo czasem to, co najcichsze, jest najbardziej niepokojące. Ciało do krzesła przywiązane, wszystko z pewnością zostało zaplanowane, i w przemyślany sposób upozorowane. Tyle samo dziwny, co intrygujący przypadek. Naprawdę podejrzany zgon. "Sympatyczny, miał szczery uśmiech, mocny uścisk dłoni, zawsze patrzył w oczy". Komu popatrzył w nie po raz ostatni? Pub Pod Białym Jeleniem uchodził za bezpieczną przystań dla wszystkich, niestety. A jakże, był trop. Niestety, trafiłam kulą w płot. Detektyw Nicola Bridge, nazywana przez niektórych "ludzkim wykrywaczem kłamstw," będzie w śledztwie udział brała, choć to ostatnia rzecz, której teraz potrzebowała. Małe miasteczko. Miejsce, gdzie wszyscy się znają, gdzie pozornie nic się nie dzieje, a jeśli już, to raczej „przy kawie i plotkach”, nie w policyjnych raportach. I właśnie tam pojawia się śmierć. Mamy tu napięcie, które rośnie powoli, jakby coś wisiało w powietrzu. "Diabeł nigdy nie znika, on tylko odpoczywa". Nie ma tu prostego podziału na dobrych i złych. Są decyzje, które ktoś kiedyś podjął. Słowa, których nie powiedział. Sekrety, które miały nigdy nie wyjść na światło dzienne, i nagle wszystko zaczyna wychodzić. Tak dochodzisz do momentu, w którym myślisz: „to nie jest taka prosta historia, jak mi się wydawało"... Bohaterowie, to nie są papierowe postacie. To ludzie z historią. Z błędami. Z przemilczeniami. Z tajemnicami. Relacje między nimi są tu ważniejsze niż sama zbrodnia i właśnie to buduje napięcie: nie wiesz, komu ufać. Pytasz siebie, czy w ogóle komukolwiek powinnaś? Owszem, jest śledztwo. Jest zagadka. Są tropy, ale ta historia nie jest tylko o tym, kto zabił. Ona jest też o tym, co ludzie potrafią ukrywać, nawet przed sobą. To historia o: sekretach, pozorach „normalnego życia” i o tym, że prawda rzadko jest czarno-biała. Ten moment, kiedy czujesz, że coś się zaraz wydarzy, ale jeszcze nie wiesz co. Lubię uczucie to. ✔️Co zostaje po przeczytaniu? Nie szok. Nie jedno wielkie „WOW”. Tylko coś bardziej niepokojącego, refleksja, że każdy człowiek ma swoją wersję prawdy i że czasem to, co widzimy, to tylko fragment większej historii. Ta książka pokazuje, że „porządne życie” często stoi na kruchych fundamentach i że wystarczy jeden impuls, żeby wszystko zaczęło się sypać. ✔️ Dla kogo jest ta książka? Ta historia będzie idealna dla Ciebie, jeśli: • lubisz kryminały z klimatem, a nie tylko akcją • cenisz psychologię postaci bardziej niż pościgi i strzały • lubisz małomiasteczkowy klimat • chcesz czegoś, co wciąga powoli, ale zostaje na dłużej Jeśli jednak szukasz szybkiej, dynamicznej sensacji to może nie być „to”. [Współpraca barterowa@filiamrocznastrona]

Nie znam twórczości autora, ale kojarzę jego powieści z bookstagramów, które w większej mierze polecają jego książki. Ogromnie się cieszę, że dostałam taka możliwość przeczytania "Zmorowiska", od teraz wiem, że nie przejdę obojętnie obok powieści autora. Jeśli każda jest lub będzie napisana w podobnym stylu i na taki poziomie, to ja wróżę Panu Kamilowi wielką przyszłość pisarską. . Nieopodal Krakowa grupa studentów wynajmuje dom na weekend, tam zostają zamordowani i powieszeni. Policja szybko wytypuję sprawcę, jednego z czwórki studentów, który przeżywa i w niewyjaśnionych okolicznościach znika. Mija pół roku od tych strasznych wydarzeń i zostają odnalezione kolejne zwłoki. W tym samym czasie, dwójka przyjaciół prowadząca kanał na YouTube, poświęcony nawiedzonym miejscom, postanawia zbadać historię Czarnego Domu, w którym doszło do bestialskiego mordu studentów. . Nawiedzone domy, zjawiska paranormalne, sama myśl o tym wywołuje już ciarki na ciele, budzi strach, lęk i obawę przed nadchodzącym złem. Właśnie do tych elementów nawiązuje autor w swojej książce. Pokusił się o stworzenie thrillera z małą domieszką horroru. Łącząc oba te gatunki, stworzył historię trzymajacą w napięciu, wręcz niedokładną, z zaskakującym zakończeniem, którego nie sposób było odgadnąć. W tej książce po prostu dużo się dzieje, jest dosyć duże tempo, bez owijania w bawełnę, bez zbędnych opisów i wątków, spowalniających tempo. Wszędzie tylko jakieś tajemnice, na które to właśnie czytelnik musi znaleźć odpowiedź, angażując się tym samym w śledztwo i losy bohaterów. . Jedno jest pewne, że autorowi nie chodziło o stworzeniu historii jedynie o duchach. Chciał on bardziej skupić się na przeszłości bohaterów i traumach, które są konsekwencją ich wybór. Nie przepracowane traumy pozostawiają po sobie ślady psychicznie i fizycznie, które z biegiem lat mogą jedynie narastać. Z takimi problemami borykać się będą bohaterowie, którzy dostarczą Wam wielu emocji.

To ciekawa książka o niezbyt skomplikowanej, ale wciągającej fabule. Bardzo sympatyczni bohaterowie. Moje zastrzeżenie budzi jednakże tłumaczenie. Część zagadek słownych jest po angielsku. To nie było wielkie wyzwanie je przetłumaczyć. Acz, sam autor nie był zbyt konsekwentny, bo na początku tych zagadek było sporo, a do końca wytrwała jedynie krzyżówka.

„O jeden zgon za daleko” Iwony Banach to pełna lekkości i ciepłego humoru kryminalna komedia pomyłek, która pokazuje, że nawet najbardziej makabryczne odkrycia mogą stać się pretekstem do salwy śmiechu, jeśli tylko trafią w ręce autorki o tak specyficznym, przewrotnym poczuciu humoru. Banach znana jest z lekkiego pióra i zamiłowania do absurdalnych sytuacji, a ta powieść tylko potwierdza jej literacki styl – szalony, zakręcony, czasem wręcz farsowy, ale zawsze niezwykle przyjemny w odbiorze. Fabuła startuje od pomysłu zarówno zabawnego, jak i kryminalnie intrygującego. Podczas bibliotecznej wystawy rzeczy pozostawionych w książkach — skądinąd świetnej i bardzo "banachowej" okazji do żartów — jedna z czytelniczek przynosi kartkę z wyznaniem morderstwa. Policja, zachęcona możliwością rozwiązania zaginionej od miesięcy sprawy, rusza tropem wskazanym w anonimowym „liście-dowodzie”. Na kartce, oprócz nazwiska domniemanej ofiary, znajduje się informacja o miejscu ukrycia zwłok — kompoście. Ten element już na wstępie sygnalizuje, że z konwencjonalnym kryminałem nie mamy do czynienia. I rzeczywiście: poszukiwania prowadzą do zwariowanego, zaskakującego odkrycia związanego z posiadłością bogatej, miejskiej damy mieszkającej w domu „inteligentnym”, naszpikowanym elektroniką. To świetny punkt wyjścia dla żartów z nowoczesnych technologii, ich nadużywania, a czasem groteskowej obecności w życiu codziennym. Banach z wyczuciem kpi z przesadnego luksusu i obsesji na punkcie „smart-rozwiązań”, budując tło zarówno komiczne, jak i krytyczne. Jednym z największych atutów powieści jest jej tempo – krótkie, soczyste sceny następują po sobie w szybkim rytmie, a bohaterowie wciąż wpadają w nowe, bardziej absurdalne tarapaty. Autorka nie pozwala czytelnikowi ani na chwilę się nudzić. Każdy trop okazuje się bardziej zawiły, niż mógłby się wydawać, a kolejne „odkrycia” tylko pogłębiają komediowy chaos. Banach zresztą doskonale wie, jak żonglować napięciem: balansuje między lekką groteską a autentyczną ciekawością, więc czytelnik, śmiejąc się, chce jednocześnie wiedzieć, kto i dlaczego przyznał się do zbrodni. W warstwie bohaterów Banach stawia na różnobarwny kalejdoskop postaci. Każda jest trochę przerysowana, ale nie karykaturalna — to te typy, które każdy gdzieś kiedyś spotkał, tylko przedstawione w wersji „podkręconej”, bardziej filmowej. Policjanci bywają zagubieni, mieszkańcy miasteczka zaskakują ekscentryzmem, a bogata właścicielka elektronicznego domu prezentuje zupełnie inny świat — o krok od obłędu na punkcie automatyzacji. To wszystko składa się na kryminał, który nie tyle straszy czy przyprawia o gęsią skórkę, ile raczej bawi formą i celnie komentuje ludzkie słabostki. Nie jest to powieść dla miłośników mrocznych thrillerów czy krwawych intryg — to pozycja dla tych, którzy chcą kryminału z przymrużeniem oka, z wartką akcją i humorem, który potrafi rozładować napięcie. Podsumowując: „O jeden zgon za daleko” to lekka, pełna zwrotów akcji i świetnie napisana kryminalna komedia pomyłek. Iwona Banach udowadnia, że potrafi bawić się konwencją, nie gubiąc przy tym intrygującego wątku detektywistycznego. To książka idealna dla czytelników poszukujących czegoś pogodnego, oryginalnego i dowcipnego — historii, która zamiast mroku oferuje dużo uśmiechu i inteligentnej zabawy z gatunkiem.

Zaczynanie cyklu od drugiego tomu, jakby debilne nie było, ma jednak swoje plusy. Jakie? A np. takie, że gdy czytamy tom pierwszy, to nie boimy się, czy nasz ulubiony bohater przeżyje 😉. A okazji by zginąć miał sporo. Klimaty Kirsta, styl Stelara – dla miłośników obu czegoż chcieć więcej? Powieść, dziejącą się w Szczecinie przełomu lat 20 i 30 ubiegłego wieku, z klasycznymi wątkami kryminalnymi, z bohaterem z zasadami, którego życie kopie po wszystkim co się da (brzmi znajomo?), a wszystko w na tle rodzącego się hitleryzmu. Brunatni zaczynają mieć wpływy, niedługo  dojdą do władzy, co nie pozostaje bez wpływu na losy i zachowanie bohatera. No i znakomita, dochodzeniowa robota. I twarda czaszka jak u Marlowe – co także nie jest bez znaczenia. Mocne 7, zdecydowanie czytać, nawet bez znajomości prozy Hansa Helmuta Kirsta (którą po lekturze obu pozycji) zdecydowanie polecam.

W posłowiu autor podziękował "redaktorom, korektorom". A powinien pogonić batem. Oto ich dzieła: "Trzy strzeliste wierze" "Był kiepsko wykształconym pasjonatom historii" Skandaliczne. Fabuła ciekawa, bohaterowie sympatyczni. Chętnie sięgnę po kolejny tom byle Pan Autor zmienił korektora na kogoś kto przynajmniej skończył podstawówkę.

Pierwsza część nowego cyklu powieściowego Richarda Osmana, napisana w ramach odpoczynku od Czwartkowego Klubu Morderstw. Jak dla mnie, przerwa została przez autora wykorzystana dobrze, ale ja już chyba nie jestem obiektywna i po prostu bardzo lubię jego książki, które w kategorii „odmóżdżacze” plasują się u mnie na wysokich pozycjach. Tym razem głównych bohaterów jest troje, z czego dwójka w ulubionym przez autora wieku emerytalnym (i bardzo dobrze). Najmłodsza jest Amy – Angielka, lat chyba trzydzieści parę, zatrudniona jako wysoko wykwalifikowana agentka ochrony osobistej, zdolna w zasadzie do wszystkiego. Kolejny jest Steve – teść Amy, również Anglik, emerytowany policjant i wdowiec. Wiedzie spokojne życie w niewielkiej angielskiej miejscowości – Axley, gdzie mieszka razem z kotem przybłędą o wdzięcznym imieniu Pasztet i prowadzi niewielką agencję detektywistyczną. Najstarsza natomiast (choć ona sama nigdy by się do tego nie przyznała) jest Rosie d’Antonio – znana i uwielbiana na całym świecie powieściopisarka, postać niezwykle malownicza. A dalej jest tak jak Osman nas do tego przyzwyczaił: są trupy, zawodowi (choć nie zawsze bardzo profesjonalni) zabójcy, czyhające na bohaterów niebezpieczeństwa, trochę śmieszkowania w dobrym stylu plus garść trafnych psychologicznie obserwacji. Rosie ma wystarczająco dużo lat i pieniędzy, by bawić się znakomicie nawet w najtrudniejszych, wydawałoby się, sytuacjach. Z kolei Steve i Amy mają siebie – nie czytałam zbyt wielu książek, w których ważną rolę odgrywałaby relacja teść – synowa, dlatego przyznaję Osmanowi dodatkowy punkt. A nawet dwa.

Pomimo, że to ogromne tomiszcze, to obecnie można powiedzieć głównie, że zapowiada się na bardzo ciekawą historię. Pierwszy tom to wprowadzenie, poznanie bohaterów i sytuacji, z którymi przyjdzie im się zmierzyć. Opisana tu przyszłość ludzkości, może nie dużo odbiegać od rzeczywistości, a napewno jeżeli chodzi o stosunki międzyludzkie, społeczne i narodowościowe.

Była to pierwsza powieść S. Kinga którą czytałam więc nie wiedziałam czego się spodziewać. Powiem tak - zaczynało się ciężko, styl pisania dość specyficzny i trzeba się było przyzwyczaić, ale jak już się rozkręciło to szło świetnie. Bardzo ciekawa, zawiła, skłaniająca do przemyśleń.

Kryminał, który "czyta się sam" - ja przeczytałam go w jedno popołudnie i pozornie nie odbiega jakością od innych kryminałów Miniera. Podobała mi się atmosfera Hiszpanii, z jednej strony Madrytu, z drugiej miasta Cuenca (o którym nie słyszałam do tej pory) oraz Galicji. Jednak gdzieś tam pod powierzchnią widoczne były niedoróbki: schematy z których autor korzysta (głównie w serii z Servazem), męczący już dla mnie prastary motyw nienawiści do kobiet oraz jakieś takie powierzchowne potraktowanie obu spraw kryminalnych, które przeplatają się w książce. Po co w ogóle są te dwie sprawy? Ciekawszą z nich wydawało mi się madryckie śledztwo, dotyczące bogaczy - i też w ciekawe rejony zaprowadziło, acz wyjątkowo mocne otwarcie nie jest nijak potem wykorzystane (same szczegóły tego mordu zostały niewyjaśnione jakby to było zupełnie zwyczajne morderstwo), tak samo jak wątek nierówności społecznych i narastającej nienawiści w stosunku do bogaczy jest bardzo pejoratywny - nie wiadomo co właściwie autor chciał przez nań pokazać. Wiem, że to kryminał, a nie powieść społeczna, ale Minier zawsze plusuje u mnie trafnymi obserwacjami społecznymi, poza tym jak się zaczyna taki nośny temat, to wypadałoby sensownie go poprowadzić. Bo kto w zasadzie nie ma pretensji do bogaczy (poza nimi samymi) i kto tak naprawdę współczuje ofiarom? Jednak to wszystko zawisa gdzieś w próżni, brak tu jakiejś wyraźnej puenty. Drugie śledztwo wydawało mi się tylko na doczepkę, po to, żeby dodać kontrast do ww. śledztwa dotyczącego "śmierci bogaczom" - tu mamy zwykłe kobiety, które znajdują się na dole drabiny społecznej i w związku z tym nikogo nie obchodzą (ale jednak przebieg akcji temu przeczy). Ale to żadne odkrycie, przecież tak było zawsze. Wydawało mi się to napisane na kolanie, bez dbałości o szczegóły, takie jak wytłumaczenie o co chodzi z tym galicyjskim rytualem wypędzania el aire. Za to w 2024 roku bohaterowie nadal żyją pod kamieniem jeśli chodzi o świat internetu i trzeba im wyjaśniać takie pojęcia jak TOR, mem internetowy, czy incel (a ogarnięta i niestara przecież detektywka pierwsze słyszy o tych rzeczach...). Zirytowało mnie to. Na deser mądrość: "informacja mądrego czyni mądrzejszym, a idiotę groźniejszym".

Bardzo lubię kryminały i thrillery . Czytałam już książki tej autorki i bardzo mi się podobały więc sięgnęłam po tę pozycję ponieważ nie doczytałam że będzie to książka fantasy o superbohaterach a to wogóle nie moja bajka, ale jak już kupiłam to przeczytałam i muszę powiedzieć że wciągnęła mnie ta pozycja, bardzo dobrze się czyta fajnie napisana i wciąga od pierwszej strony tak bardzo że chce się szybko przeczytać zakończenie . Polecam