Before. Chroń mnie przed tym czego pragnę

"Zostań, jeśli kochasz" po raz pierwszy przeczytałam mając zaledwie 13 lat. Na początku sytuacja w jakiej znalazła się główna bohaterka była dla mnie zupełnie nie jasna, a tok opowieści dla tak młodej osoby był bardzo skomplikowany. Jednak bardzo polubiłam tę historię i często o niej wspominałam. Teraz jednak kiedy po paru latach książka ta wpadła w moje ręce sprawiła, że zupełnie inaczej ją odbieram. Wymieszanie teraźniejszości z przeszłością pokazującą miłość rodziny Mii jest na prawdę świetnym dopełnieniem. Tak na prawdę na nowo zakochałam się w tej książce i nie mogę powiedzieć o niej złego słowa. "Wróć, jeśli pamiętasz" jest tak samo dobre jak "Zostań, jeśli kochasz". Czytając tą część tak na prawdę poznajemy Adama. Wiemy co czuje kiedy nie może być przy Mii i jak bardzo muzyka, którą kochał stała się znienawidzona. Kiedy ją czytałam nie mogłam przestać wyobrażać sobie Adama, który w dalszym ciągu żyje miłością do Mii. Osobiście uważam, że ta książka jest zupełnie inna niż wszystkie inne znane mi pozycje tej autorki, co jak najbardziej jest na plus. Jeżeli ktoś chce poznać twórczość Gayle Forman to "Zostań, jeśli kochasz" i "Wróć, jeśli pamiętasz" nadają się do tego idealnie.

Co znajdziemy w środku? 🤍 Ciepło i wakacje Eden z deszczowego Portland wyjeżdża do Kalifornii żeby zamieszkać ze swoim ojcem, macochą i trzema braćmi. A jak wiadomo Kalifornia kojarzy się tylko z dobrą zabawą i słońcem i Eden właśnie z tego korzystała. Przed nami kilka miesięcy zimna, a ta książka chociaż na chwilę otuli nas ciepłem i poczujemy klimat lata. Jeśli będziecie mieli dość zimy to wiecie po jaką książkę sięgnąć 🤍Przybrane rodzeństwo Dla niektórych może za bardzo kontrowersyjne, ale ja uwielbiam ten motyw. Zaznaczę, że pierwszy raz czytałam tę książkę jakoś w wieku czternastu lat i wtedy poraz pierwszy dla niej przepadłam, później wracałam do niej raz na jakiś czas. I może, gdy byłam młodsza bardziej przeżywałam każdy pocałunek, każdą rozmowę i każdą ich wspólnie spędzoną minute. Nie zmienia to faktu, że to nadal jedna z moich ulubionych historii, ma w sobie wszystko co uwielbiam; Słoneczny klimat, zakazana miłość, przyziemne problemy. A jeśli dodamy do tego, zakochanego najlepszego przyjaciela, psycholkę, która jednocześnie jest twoją przyjaciółką i fajerwerki? To mamy prawdziwą bombę! ------ Nie będę wiele mówić, po prostu musicie przeczytać tę książkę, a zaraz po niej sięgnąć po trzy kolejne! Ja właśnie mam taki zamiar. Gdy zdecydowałam się na nią kilka dni temu, bałam się, że zabiję dobre wspomnienia o tej historii. No wiecie, kilka lat temu podobało mi się co innego, ale moje obawy poszły w niepamięć już po kilku rozdziałach i cieszę się, że postanowiłam znów ją przeczytać.

Tym razem opuszczamy Los Angeles na rzecz Nowego Jorku. Przez dwa lata życie Eden płynęło spokojnie. Jednak to lato znów namiesza jej w głowie, za sprawą dokładnie tego samego chłopaka, co poprzednim razem. Relacja Tylera i Eden jest wybuchowa, namiętna i niezaprzeczalnie niemożliwa do zawieszenia. Przy tym wszystkim nie ma w niej takiej toksyczności jak w wielu romansach tego typu. W tej części bohaterowie dorastają, stają się bardziej świadomi, mądrzejsi. Również nowe postaci bardzo szybko przypadają czytelnikowi do gustu. Książkę czyta się tak samo dobrze i szybko, jak poprzedni tom. Dobrze przedstawiono problemy młodych ludzi, powracającą do nich przeszłość. Dużo tutaj jest o naprawianiu własnych błędów i radzeniu sobie z nimi. Do tego niespodziewane zakończenie nie pozostawia innej opcji, jak sięgnięcie po finałowy tom serii. Podtrzymuję swoją opinię, że dhmily wyróżnia się na tle młodzieżówek.

Zakochałam się w serii AFTER oraz w twórczości Anny Todd. Po roku przeczytałam ponownie książkę, pomimo znajomości treści, nadal czytałam całość w napięciu. Zakończenie książki znowu wywołało we mnie ogromne emocje. Chociaż brakujące wątki w fabule, trochę wytrącały w czytaniu (chodzi o NY). Ale dobrze, że jest cykl uzupełniający wydarzeń z NY. Cała seria After jest pełna napięć, kłótni, rozstań, bólu ale także miłości i namiętności.

Nie wiem, czy tym razem moja opinia będzie do końca obiektywna, więc przyznaję się od razu na samym początku. Powód jest prosty, to właśnie między innymi ta książka sprawiła, że zaczęłam czytać dla własnej przyjemności, po kilku latach przerwy. Pierwszy raz czytałam ją po raz pierwszy ponad dwa lata temu i w końcu przyszedł czas, przypomnieć sobie co mnie tak w niej zachwyciło. Teraz już pamiętam. Od pierwszych stron książki wiadomo, że nie będzie to prosta historia. Nie zabraknie tu bólu przeszłości, traum i strachu. Jednocześnie cała historia napisana jest z wielką nadzieją. Jest to książka, która wywołała u mnie wiele emocji. Przez większość tej historii śmiałam się do rozpuku z genialnych dialogów, zabawnych zwrotów akcji czy też zachowań bohaterów. Były też momenty wzruszenia czy chwile, kiedy odczuwałam ból. Od pierwszych stron pokochałam głównego bohatera Liama. Przez cały czas był szczery, wierny, odważny, troskliwy, dbał o innych i robił wszystko, żeby być wsparciem, oparciem dla Amber. Z główną bohaterką Amber Od razu także się polubiłam. Była zabawna, pyskata, cięta, ale też troskliwa i pewna siebie. Naprawdę bardzo ich polubiłam. Bardzo mnie ucieszyło, że książka pokazuje tak „czystą” relacje dwójki ludzi — mam tu na myśli brak jakiś wielkich manipulacji, gróźb, szantaży, przesądzonych scen zazdrości czy też zbyt dużej zaborczości. Czy polecam tę historię? Oj tak i to jeszcze jak! Jest to naprawdę świetna młodzieżówka z dobrym humorem i piękną historią. Mogę wam ją polecić z czystym sumieniem i mam nadzieję, że wam się spodoba!

Ta historia pochłonęła mnie bez reszty! Gdy nie czytam bez przerwy o tym myślę! To jest uzależniające! Świetnie napisane i do ostatniej strony toczy się akcja! Tak że od razu musisz zacząć nową część! Miło widzieć przemianę w bohaterach na plus i toczone w nich wewnętrzne walki. Polecam!

Drugie podejście do książki autorki Colleen Hoover i co tu dużo mówić.. kolejna książka, która jest po prostu świetna. Jest tak świetnie opisana, od opisów miejsca, bohaterów, po ich uczucia, że czytając ją miałam wrażenie jakbym oglądała w swojej głowie film! Mam wielką nadzieję, że pojawi się ekranizacja bo jestem ciekawa czy to tak by to wszystko wyglądało jak wyobraziłam sobie to ja, a poza tym uważam że ta książka na to po prostu zasługuje. Bardzo polubiłam się z tą pisarką, chociaż na początku podchodziłam do jej książek bardzo sceptycznie - a tu taka niespodzianka! Napewno na tych dwóch pozycjach się nie skończy i już szukam kolejnych książek autorki bo zakochałam się w tym jak emocjonująco i prawdziwie je pisze. Jeśli chodzi zaś o "Ugly Love" jest to książka niesamowicie emocjonująca - tak samo zresztą jak poprzednia którą czytałam, czyli "Reminders Od Him". Ostatnie strony historii czytałam już ze łzami w oczach.. bardzo kibicowałam bohaterom, szczególnie Milesowi, wierzyłam do samego końca że wszystko skończy się dobrze i że wybaczy sobie swoje "błędy" z przeszłości - chociaż wcale tak naprawdę nie zawinił, ale obwiniał się przez bardzo długi czas, przez co wyniszczało to go od środka. Jest to książka nie tylko o miłości, ale również i o stracie, żalu, przebaczeniu, książka która niesie nadzieję na lepsze jutro. Szczerze mówiąc nie pamiętam czy jakieś inne książki które do tej pory czytałam wzruszyły mnie tak jak właśnie te dwie od Colleen Hoover.. 🥰

GREY JEST OKEJ* *w porównaniu ze swoim polskim odpowiednikiem Po "50 twarzy oczami Christiana" sięgnęłam mając w pamięci przypadający na moje nastoletnie lata ferwor wywołany przez tę serię. Zauważając wolny egzemplarz na półce w lokalnej bibliotece, postanowiłam po latach, na nowo, wyrobić sobie opinię na temat słynnej trylogii Greya, tym razem z perspektywy dorosłej kobiety oraz w porównaniu z oscylującym w tej samej kategorii "hitem" jakim stały się "365 dni". Jaki jest efekt tego powrotu? Całkiem pozytywny! Nie zamierzam jednak oceniać tego czy upodobania Christiana są moralne czy też nie, tak jak zwykli to robić niektórzy w kontekście tej serii. To przecież tylko fikcja literacka. Książki o zwyrodniałych mordercach też są przecież poczytne. Tym co zwraca moją uwagę na tę powieść jest sposób kreacji głównych bohaterów oraz świata. Tytułowy Grey to postać wielowymiarowa, z mroczną przeszłością, którą autorka odsłania kawałek po kawałku, przez co z każdą stroną odbiorca dostaje szansę aby zrozumieć jego motywy i tym samym móc z nim sympatyzować. Dobrym aspektem powieści jest świat przedstawiony. Autorka naprawdę kreuje rzeczywistość protagonistów operując nazwami własnymi i tworząc wymiarowe postaci drugoplanowe, a nie tylko stwarza iluzję rzeczywistości poprzez obsadzenie akcji w nigdy nie wspomnianym "dużym mieście" czy też opisując "bardzo ważne biznesowe sprawy". Być może te aspekty z punktu widzenia fabuły wydają się zupełnie nieistotne, bo w końcu to nie fantasy gdzie autor jest zmuszony wyjaśnić czytelnikowi jak działa wymyślone przez niego uniwersum, jednak jest to sprytny zabieg podświadomie wiążący czytelnika ze światem ukazanym w powieści. Ciekawy sposób narracji zastosowany przez autorkę (pierwszoosobowa w czasie teraźniejszym w połączeniu z powieścią epistolarną we współczesnym wydaniu) sprawia, że powieść czyta się bardzo szybko, mimo że samej akcji jest stosunkowo niewiele. Mimo wszystkich wymienionych pozytywów, nie mam wątpliwości co do jakości tego utworu. Nigdy zresztą jego założeniem nie było być ambitnym, dlatego czytając literaturę tego typu należy nieco obniżyć wymagania. Parafrazując klasyczny cytat, współczesna literatura erotyczna jest jak pudełko czekoladek. Dzięki dobrze napisanym postaciom i wysiłkowi autorki włożonemu w stworzenie świat przedstawionego, dla mnie osobiście cała seria Grey'a jest praliną. Pełną cukru i niezdrowych tłuszczy, ale przynoszącą chwilę błogiego zapomnienia przy okazjonalnym spożywaniu. I to bynajmniej nie o smaku waniliowym :)

Jak dla mnie super! Wszystko świetnie opisane , uczucia i myśli. Człowiek, mimo że podjąłby inne decyzje niż bohaterowie książki, potrafi się dobrze we wszystko wczuć i zrozumieć ich wybory. Nic się nie ciągnęło , książka wciąga tak, że ma się ochotę czytać i czytać dalej . Puściłam sobie piosenkę "Maybe Someday" i jest naprawdę świetna . Szkoda ,że książka nie ma ekranizacji 😔 Myślę ,że razem z tą piosenką film zrobiłby furorę 😇

Chłopak, który wiedział o mnie wszystko to jedna z trzech książek, które spowodowały, że zakochałam się w czytaniu. Stało się to w 2018 roku i wciąż trwa. Szczerze nie mam pojęcia dlaczego aż tak bardzo ją pokochałam, może to wina bohaterów i ich uroczej relacji, która skradła mi serce albo autorki która zachwyciła mnie swoim stylem pisania dzięki któremu nie czytasz a pochłaniasz książkę.

Ciężko się do tego przyznać ale nie miałam pojęcia o istnieniu książek Pauliny Klecz. Jednak, gdy trafiła się szansa poznania twórczości kolejnej polskiej autorki to nie mogłam przejść obok tego obojętnie. I właśnie tym sposobem „Cień” trafia na listę moich ulubieńców tego roku. Powieść jest debiutem autorki więc zaznaczam, że jestem tam kilka potknięć i rzeczy, które mogą nie przypaść wam do gustu jednak, nie oszukujmy się, nie ma debiutów idealnych. Sposób pisania autorki jest naprawdę przyjemny, bez jakiegoś wyszukanego słownictwa, ale właśnie taki najbardziej do mnie trafia. Pomysł na fabułę to dla mnie złoto. Nie czytałam zbyt wiele książek, w których główna bohaterka nękana telefonami popada w tak zawiłą relację ze swoim oprawcą. I chociaż nie zliczę ile razu Caitlin denerwowała mnie swoją głupotą i zachowaniem to i tak bardzo się z nią polubiłam. A tytułowy Cień, czyli sprawca całego zamieszania to po prostu cud, miód i orzeszki. Żeby nie było nudno to mamy sporo zwrotów akcji, które jeszcze bardziej wkręciły mnie w całą historię (czytałam tę książkę w pracy więc przepraszam wszystkich klientów za niedogodności przy kasie ale naprawdę byłam podekscytowana, okej? 🤷🏻‍♀️). Jednak zakończenie złamało mi serce. Cały czas myślałam, że to taki żart ale później książka się skończyła, a ja miałam ochotę się rozpłakać. Dlatego tym bardziej polecam wam tę książkę i mam nadzieję, że kiedyś dacie jej szansę.

“Ten dzień” Blanka Lipińska W ostatnim czasie przeczytałam książkę, która urzekła mnie swoją fabułą, mimo że nie znam twórczości Blanki Lipińskiej. Zaczęłam od pierwszej części pod tytułem “365 dni”, a cała kolekcja składa się z trzech książek. Dają one tyle radości z czytania, że chciałoby się powiedzieć na koniec, że to wciąż za mało i szkoda, że nie ma więcej. . W pierwszym tomie poznajemy Laurę i Masima ,dwie główne postacie, i ich perypetie życiowe i miłosne zawirowania. Nie mogłam uwierzyć jak bardzo mi się spodobała pierwsza książka Po przeczytaniu pierwszej, gdy tylko zobaczyłam w bibliotece, że jest drugi tom od razu zamówiłam go, pomimo kilku innych, które miałam już do przeczytania. Akcja powieści tak mnie wciągnęła, że przeczytałam ja w niespełna dwa tygodnie > Czytając ją prawie nic innego nie robiłam. < “Ten dzień” to drugi tom książki “365 dni”. Fabułą książki jest historia kobiety, będącej porwaną przez Włocha, mającego obsesje na jej punkcie. Po kilku miesiącach wspólnego przebywania pomimo początkowej nienawiści, kobieta do szaleństwa zakochuje się w przystojnym Włochu. Para bierze ślub, lecz ich szczęcie nie twa długo i już po kilku tygodniach kobieta zostaje porwana przez ludzi, z którymi jej mąż prowadzi interesy. Porywacze szantażują mężczyznę, gdy przyjeżdża odbić z rąk bandytów żonę. Między mafiosami wywiązuje się strzelanina, podczas, której kobieta zostaje ciężko ranna i traci syna. Tom drugi podobał mi się bardziej niż pierwszy, ponieważ między Laurą a Masimo wrze namiętność i czułość.

„Przypadki Callie i Kaydena” to poruszająca, głęboko emocjonalna historia dwojga młodych ludzi, których los boleśnie doświadczył, ale też niespodziewanie połączył. Jessica Sorensen stworzyła opowieść, która nie tylko łamie serce, ale również daje nadzieję – na miłość, na zrozumienie, na uzdrowienie. Callie, zamknięta w sobie dziewczyna z przeszłością, i Kayden, popularny chłopak z idealną fasadą, za którą kryje się dramat przemocy domowej – to duet, który od pierwszych stron budzi emocje. Ich przypadkowe spotkanie, które staje się punktem zwrotnym w ich życiach, to nie tylko początek znajomości, ale również uruchomienie procesu gojenia wewnętrznych ran. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak trudne doświadczenia potrafią ukształtować człowieka, ale także jak wielką siłę ma zaufanie, empatia i szczerość. Relacja Callie i Kaydena rozwija się subtelnie, ale intensywnie – każda rozmowa, każde spotkanie to krok ku wzajemnemu zrozumieniu i wyjściu z mroku. Choć poruszane tematy są trudne – molestowanie, przemoc, trauma – to styl Sorensen jest delikatny, nieprzesadzony, a jednocześnie niesamowicie wciągający. Książkę czyta się jednym tchem, z drżącym sercem i ściśniętym gardłem. To powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo.

Lubicie trójkąty w książkach?? Ja tak, chociaż z góry wiadomo, że jedna z tych osób będzie skrzywdzona, może czasem tak musi być 🤭🤭 . "Collide" i "Pulse"@gail_mchugh to książki, w których pojawia się troje bohaterów, czyli Emily, Dillon i Gavin... . Emily jest w związku z Dillonem, który jest opiekuńczy, troskliwy, był przy niej gdy jej matka zmarła, dlatego dziewczyna po jej śmierci postanawia przeprowadzić się do Nowego Jorku do chłopaka... Tam jednak poznaje seksownego, pewnego siebie Gavina... Między tą dwójka iskrzy i coś zaczyna się dziać... Jednak co z Dillonem? Niestety... Okazuje się, że Dillon nie jest tym kochającym chłopakiem za jakiego go Emily uważała. Pojawia się jego mroczna osobowość i agresja, którą wyładowuje na dziewczynie ... . Czy Emily będzie z Dillonem z czystego przywiązania i lojalności, czy jednak wybierze Gavina, który nie jest jej obojętny? Dla Gavina dziewczyna też jest ważna... Jednak co ukrywa Gavin? Czy Gavin zna się z Dillonem? Z jaką przeszłością mężczyzna się zmaga? Czy potrafi kochać? Czy Emily mu pomoże w walce z przeszłością ? Jak będzie wyglądać ten cały układ i co z Dillonem? . Powiem Wam, że to była bardzo dobra seria... Książki czytało się ekspresowo. Jednym słowem Polecam ♥️♥️

Gdybym powiedziała, że mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki byłoby to wielkim niedopowiedzeniem. Generalnie cała historia "365 dni" bardzo przypadła mi do gustu, jednak po skończeniu 3 części cały mój światopogląd dotyczący głównych bohaterów legł w gruzach. Prawie do samego końca myślałam, że kochany Nacho tak naprawdę robi w konia naiwną Laurę, a Massimo będzie we wszystko wrabiany. Trochę to wszystko jest dla mnie naciągane... Massimo, mimo wszystko oddaje jej firmę i majątek? Nie ma problemu z rozwodem? Ogólnie książkę czytało się przyjemnie (w sumie dzięki Nacho), szybko, ale nie sądzę, że w przyszłości sięgnę po nią kolejny raz.

Kayden jest oskarżony przed sądem o pobicie swojego rówieśnika. Jedyne co może go uratować to to, że Callie ujawni swój najmroczniejszy sekret. Chłopak nie ma zamiaru jej prosić o tak duże poświęcenie i woli zostać oskarżony niż ją o to prosić. Dziewczyna wie, że jeżeli nic nie zrobi to jej ukochany, który chociaż zamknął się na nią, po swojej próbie samobójczej, gdy go uratowała skończy w więzieniu. Nie chce do tego dopuścić i stawia czoła swoim demonom po 6 latach walki z nimi. Polecam fanom pierwszego tomu, bo na pewno się nie zawiodą. ;)

Niezbyt podobała mi się forma pisania. Nie jesteśmy tu bohaterem, a jakby osobą, której się to wszystko opowiada. Trzeba się wczuć i ogarnąć od początku, bo potem można trochę się pogubić, szczególnie, że z myśli Emily wchodzimy na myśli Gavina i na odwrót. Nie jest to jakoś rozdzielane, więc tutaj trochę mały minus. Co do historii, nie jest taka zła, Emily jest trochę wnerwiajqca, bo sama nie wie czego chce. Niby innego kocha, ale dalej jest ze swoim w jakiś sposób katem, osobą, która znęca się nad nią psychicznie. Jednak ona nie widzi tego, ciagle ma jakieś wymówki na niego. Jasne, obecny chłopak/narzeczony pomógł jej w bardzo trudnych chwilach. Nie oznacza to jednak, że może rządzić umysłem Emily i dawać ją w poczucie winy. Ona przy nim nic nie może, bo ten ma zaraz nerwa i najlepiej stłukł by ją na kwaśne jabłko. No nienawidzę gościa. Zobaczymy, jak to się rozegra wszystko w drugiej części.

Jest rozczulająca. Jest też prosta, bo od początku znamy zakończenie. Jednak ma w sobie coś, czego nie potrafię dobrze określić. Pierwotnie chciałam tę książkę przeczytać, jak byłam dużo młodsza i myślę, że wtedy bardziej bym ją doceniła - teraz po prostu widzę, że język nie jest niczym wykwintnym, cała historia jest momentami płaska i niewciągająca, zbyt spokojna. Bardziej w kontekście warsztatu autora.

Ponownie wkraczamy w świat Lisy, Gabe'a oraz Westona. Jednak tym razem przedstawiona jest historia Lisy, czytelnik odkrywa jej demony z przeszłości. „Wstyd” jest trzecią, a jednocześnie ostatnią częścią serii „Zatraceni”. Lisa z pozoru wiedzie normalne studenckie życie, w którym jest wesołą, bystrą i śliczną kobietą, a tylko nieliczni znajomi wiedzą jaka jest prawa. Lisa nie miała łatwego startu. W przeszłości była znaną modelką, która psychicznie i fizycznie była gnębiona przez swojego psychicznie chorego chłopaka Taylora. Dziewczyna kryje się za maską, dzięki której jest zawsze wesoła, kiedy jednak zamyka drzwi swojego pokoju, wszystkie demony z przeszłości odzywają się ze zdwojoną siłą. Jej na nowo zbudowany świat krok po kroczku zaczyna się sypać jak domek z kart. Lisa dostaje anonimowe pogróżki, jej pokój zostaje zdewastowany, ściany zapisane obraźliwymi napisami, jakby tego było mało w sieci krąży film, na którym kobieta jest gwałcona. W jej studenckie życie wkracza młody profesor, który zjawił się na uczelni nie bez powodu, ponieważ ma w tym wszystkim swój cel. Ułożył plan na odkrycie prawdy. Być może chce zemsty? Do jakiej prawdy dojdzie Tristan? Dlaczego mężczyzna nienawidzi Lisy? Kim tak naprawdę jest mężczyzna? Kto prześladuje Lisę? Podobnie jak we wcześniejszych książkach z serii, tak i tutaj autorka przy każdym rozpoczynającym się rozdziale dopisuje cytaty bohaterów swojej powieści. Jednakże tu w większości owe złote myśli tworzą odrębną historię, która jest urywkami z dziennika Taylora, byłego chłopaka Lisy. Dzięki tym fragmentom czytelnik otrzymuje odpowiedzi na pytania, co takiego przydarzyło się Lisie w przeszłości, że zmuszona była zmienić swoje dane i ukrywać się na uniwersytecie. Bardzo ciekawie jest to wkomponowane w całą historię. Dwutorowa narracja została nadal utrzymana, jak i w poprzednich tomach. Główni bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani i przez to wzbudzają szereg emocji. Jeżeli mam wspomnieć o oprawie graficznej, to podoba mi się najbardziej z całej trylogii. Każda książka czy to „Utrata”, „Toxic” i jak w tym przypadku „Wstyd” niosą ze sobą jakieś przesłanie. W każdej z nich podjęty jest wątek choroby, nadziei, prawdomówności, bólu, miłości, przyjaźni i śmierci, jak również łączy je sława, pieniądze oraz to, że bardzo młodzi ludzie mają jakieś przykre zdarzenia z przeszłości, które nie dają im spokoju. Niby zwykłe książki, kierowane do młodszego odbiorcy, jednak zapadają na długo w pamięci, bowiem doskonale pamiętam każdą z przedstawionych przez autorkę historii. Przypominam sobie, jak pisałam recenzję „Utraty” i sądziłam, że całą historię zapomnę bardzo szybko, a jednak się myliłam. Są to pozycje bardzo emocjonalne i na swój sposób pokazują młodzieży, którędy powinni podążać i jakimi wartościami się kierować w życiu. Wydaje mi się, że „Wstyd” jest to najmocniejsza książka z serii „Zatraceni”, jednak w moim przypadku największy sentyment pozostaje do pierwszego tomu i historii Westona. Epilog najbardziej mną poruszył, jest to taka kropka nad „i”. Czasami zdarza mi się popłakać podczas lektury, często czuję pustkę i żal po rozstaniu z bohaterami. Ale wiecie co? W żadnym wypadku nie wstydzę się tego, bo lepiej jest mieć miękkie serce i być otwartym na uczucia, aniżeli być zimnym jak kamień i nie czuć zupełnie niczego. Dlatego polecam Wam „Wstyd” jak również wcześniejsze części „Utratę” oraz „Toxic”, ponieważ te książki ukazują cierpienie młodych ludzi, którzy zdawałoby się powinni być szczęśliwi. Jestem w pełni usatysfakcjonowana i jedyne czego żałuję, to tego, że jest to koniec przygód z bohaterami oraz ich życiowymi problemami. Polecam całą trylogię!!!

Książka ma bardzo ciekawy zabieg, który powoduje że nie da się od niej oderwać. Muszę przyznać jednak, że dokończyłam ją po niemal roku czasu i żałuję, że tyle zwlekałam. Wciągająca historia, przeżywałam to wszystko razem z bohaterami i odkrywałam ich tożsamość strona po stronie. Cały czas była ta nutka niepokoju, czy uda im się odnaleźć siebie, czy nie…