Baśnie z dalekich wysp i lądów

Przyjemna, klimatyczna opowieść o sile wyobraźni. Czytając ją faktycznie łatwo przenieść się w czasy naszych babć. Opisy postaci bardzo plastyczne. Jedyne co mnie raziło, to kilkukrotnie wzmianki o tym jak to dzieci "dostały w skórę" - dziś nie do pomyślenia, w tamtych czasach pewnie na porządku dziennym... Za to odjęłam gwiazdki - inaczej pewnie byłaby mocna 8.

Czytałem ją jak miałem około 6-7 lat. Szczerze mówiąc, to jedna z pierwszych książek, którą mi kupili rodzice. I do dziś im jestem za to wdzięczny. Choć mój egzemplarz już nie ma okładek i jest bardzo sponiewierany, ma zaszczytne miejsce na moich półkach. Nic według mnie nie straciła. Historia wiernego psa, który szuka swojego pana pasterza... Czegóż chcieć więcej od książki dla dzieci?

Po przeczytaniu Meliklesa nie spodziewałam się, że dostaniemy w rękę coś, co przebije pierwszą część. Ale Diossos jest faktycznie równie dobry i zgrabnie nawiązuje do poprzedniej książki. Czytałam na głos chłopcom 9-14 lat. Słuchali z wypiekami na twarzy. Fantastyczna baza wiedzy o starożytnej Grecji w rewelacyjnej formie książki przygodowej. Aż trudno uwierzyć, że nie nakręcono filmu nowej przygody na podstawie przygód Diossosa. Polecam.

Książki dla dzieci współcześnie to ciekawe zagadnienie. Tyle tego wychodzi, że człowiek nie nadąża za nowościami. Ale czy przeczytałam, a czytam dużo własnym dzieciom, jakąś, która mi zapadnie w pamięć? No, może znajdzie się kilka, ale niewiele. Wszystkie inne są do siebie podobne, nijakie, nieciekawe. Mają piękne obrazki i fajne kolory, ale treści niewiele. A tę książkę, o Filonku pamiętam z własnego dzieciństwa. I przeczytam własnym dzieciom. Czas weryfikuje.

Uwielbiam bajki dla dzieci minionej epoki, to taka sentymentalna podróż do dzieciństwa. To nic, że klimat i realia opowieści nie pasują do obecnej rzeczywistości. Ta książeczka to takie ujmujące i ciepłe poznawanie świata. Trochę przypominała mi przygody Plastusia, Balbinki i Czarnego Noska, pozytywna edukacja. Oczywiście wiele elementów i motywów będzie przez dzisiejsze dzieci niezrozumiałych, takie jak pisanie stalówką i atramentem, spanie na piecu czy zawsze śnieżna i mroźna zima. Główna bohaterka Renia to dziewczynka, której wrażliwość nie pozwala przejść obojętnie nad różnymi zwierzątkami w potrzebie, a że książeczki tamtych czasów nie pozwalały doszukiwać się złych intencji w drugim człowieku, niech świadczy fakt, że w jednej historyjce mężczyzna zachęca dziewczynkę do pójścia z nim do ciemnej komórki, żeby obejrzeć małe pieski. Dzisiaj taki motyw by już nie przeszedł.

Zbiór mitów greckich adresowany do dzieci, który powstał w pierwszej połowie XIX w. (1840 to.), gdy literatura pisana dla najmłodszych czytelników dopiero raczkowała. Zawiera mity w łagodnej wersji z misją poznawczą oraz dydaktyczną, które były pisane z najlepszymi intencjami i okraszone dawką serdecznych uczuć, ponieważ pisarz stworzył ten zbiór dla swojego syna. Podobno kiedyś ta książka była lekturą w klasie III szkoły podstawowej. Aż trudno uwierzyć, że uczniowie nauczania początkowego bez szemrania czytali kiedyś książki liczące ponad 300 stron, a ich rodzice nie zarzucali nauczycieli komentarzami typu: "Czy dziecko naprawdę ma przeczytać CAŁĄ książkę?", "To zbyt długie, moje dziecko tego nie przeczyta." itp. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" są wciąż obecne w świadomości starszego pokolenia, w antykwariatach, na portalach sprzedażowych, czasami w bibliotekach lub prywatnych zbiorach. Pomimo tego, że książka niedługo będzie obchodziła dwusetne urodziny, nadal ma oddane grono czytelników. Obecnie to zwykle starsze pokolenia zapoznają z nią dzieci lub wnuki. I to jest bardzo dobry pomysł, bo do rodzinnego czytania w długie zimowe wieczory ta lektura nadaje się doskonale. Można dzięki tym opowieściom zaszczepić w najmłodszych fascynację mitami greckimi, oderwać dzieciaki od ekranów smartfonów. Czasem może wydawać się, że jest to książka nieco anachroniczna, ale stwarza niepowtarzalny klimat a humor i celne spostrzeżenia narratora nie zestarzały się ani trochę. Narrator to świetny gawędziarz, który nawiązuje i podtrzymuje relacje z młodymi czytelnikami, trudno go nie polubić za jego komentarze: 🔸a to porówna dzieci smoczych zębów do jarzyn, bo były zabrudzone ziemią jak marchewki wyrwane z grządki w ogrodzie; 🔸w innym miejscu o woskowych figurach Pigmejów powie, że były "naturalnej małości"; 🔸z kolei za chwilę nie będzie mógł sobie przypomnieć, jak wyglądała czwarta służka Cyrce; 🔸na widok okrutnego mitologicznego monstrum dobrotliwie podsumowuje swą opowieść: 🔰"Mam nadzieję, że ani ja, ani wy nigdy nie natkniecie się na Chimerę." 🔸a w innym miejscu kapitalnie podsumuje wyrocznię w Delfach mówiąc, iż problem z nią polegał na tym, że przemawiała z otworu w skale dość mętnie: 🔰"Słowa te były tak zagadkowe, że równie dobrze mogły pozostać na dnie dziury." Zupełnie nieoczekiwana była dla mnie, przedstawiona w tym zbiorze wersja mitu o puszce Pandory. Kiedy lekkomyślna i ciekawska piękność otworzyła zakazaną puszkę, wypuściła na świat troski i nieszczęścia, te niewdzięczne, pokraczne stwory otoczyły ją i zaczęły bezlitośnie kłuć swoimi żądłami. W ten sposób powabna Pandora od razu i na własnej skórze przekonała się co nabroiła. "Ukłucie troski" - to poetyckie i niezwykle sugestywne określenie, a przy tym doskonały temat na wiersz konfesyjny. Do mnie ta metafora bardzo przemawia... ;) Interesujące jest to, że mity greckie zawarte w tym zbiorze pokazują w znacznie gorszym świetle nie bogów, a ludzi. Mamy tu pełną obfitość: spiskujących krewnych, macochy wysyłające pasierbów z misjami na pewną śmierć, ojców porzucających dzieci i pierwsze żony za podszeptem nowych kochanek. Bogowie nie są w tych opowieściach kapryśni, zapalczywi czy okrutni, nie mają humorów, starają się ludzi wspierać. Najbardziej zaangażowani w pomoc ziemskim śmiertelnikom są "Żywe Srebro", czyli Hermes i Atena. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" to łagodna i przyjazna wersja mitów greckich adresowanych do dzieci, jakże inna od krzykliwych, nachalnych kreskówek kreujących miałki, głupawy humor, brutalność i przemoc.

Przyjemna książka, która przeleżała u mnie chyba z 30 lat zanim ją przeczytałem. Pamiętam, że poprosiłem tatę o jej kupienie mi, ponieważ na okładce był pociąg. Generalnie jest to powieść dla dzieci/młodzieży, ale byłem mocno zdziwiony, że potrafiła mnie zaciekawić. Chyba dlatego, że wieś ze stacją kolejową to spory kawałek mojego dzieciństwa. Niedługa lektura o dzieciństwie zawierająca podobne elementy do innych klasyków tego gatunku (Tomek Sawyear, Dzieci z Bulerbyn itd.) Fabuła rozgrywa się w XX-leciu międzywojennym. Jest napięcie związane z tajemnicą. Przez kolejne strony w głowie czytelnika rysuje się mapa miejscowości, akcja związana jest z obszarem ograniczonym do zabaw i wypadów bohaterów. Jest też wątek emigracji rosyjskiej do Wielkiej Brytanii, wszak rosyjsko - radzieckie ustroje zrodziły wiele dysydentów. Choć im bardziej w las tym pomysł się trochę wyczerpuje (dzieci ciągle wszystkich ratują z opresji i zawierają kompletnie nieskrępowane znajomości z dorosłymi), to myślałem, że książka będzie dużo bardziej naiwna i obawiałem się, czy ją ukończę. Było ok.

Pan Popper jako malarz mieszkań prowadzi spokojne, żeby nie powiedzieć monotonne życie do momentu kiedy otrzymuje od admirała Drake'a przesyłkę. Wówczas to jego świat przekręca się do góry nogami. Świetna, wciągająca książka dla dzieci (i nie tylko) o przygodach z pingwinami. Dzieci zachwycone. Osobiście bardziej mi się podoba niż film.

Dwie niedługie historie, jedna o małym łobuziaku Emilu, który co nieraz pakuje się w jakieś kłopoty, a druga to historia małej dziewczynki Lotty, która pewnego dnia obraziła się na swoją mamę i się wyprowadziła. Dobrze napisane, Astrid Lindgren to przecież klasa sama w sobie. Mnie czytało się pysznie. Ciekawe czy współczesne dzieci wciąż doceniają.

Kultowa postać mojego dzieciństwa. Już drugi raz do niej wracam. Pierwszy zaliczyłam z Pierworodną. Niedawno Drugorodny skończył ją czytać. Historia trzyma się nieźle mimo upływu lat, choć nie jest to zasługa języka. Ten się trochę zestarzał, lecz nie na tyle, by szczególnie utrudnić współczesnemu dziecku podążanie za fabułą. To, co nadal w niej dzieci pociąga, to motyw magicznego przedmiotu i przygody. Oraz przyjaźń Karolci z Piotrkiem, co czyni opowieść uniwersalną. To, co zestarzało się źle, to przebijająca się od czasu do czasu mizoginia. Teksty o "męskich" decyzjach Piotra, "dziecinności" Karolci i generalnie traktowaniu jej z góry przez, bądź co bądź, najlepszego przyjaciela. Jakoś jednak udało się nam to obśmiać i nie zraziło to nas do książki. Bo przyznajcie sami, czy nie chcielibyście wypróbować błękitnego koralika? Lub choć błękitnej kredki? Wyszeptać życzenie lub dosłownie je narysować? Być niewidzialnym, ujeżdżać lwa, narysować sobie królewny? Albo spełnić marzenia wszystkich dzieci z okolicy?

Za długo utknęłam w tej książce, czytanej w oryginale, przez co w pewnym momencie zaczęła mnie męczyć powtarzalność epizodów - o ile typowo szkolno-chłopięce przygody i obrazki mają swój urok (czerwcowa wycieczka na łono przyrody!), o tyle wizyty w ochronkach i zakładach dla głuchoniemych albo akademie i ceremonie rozdania nagród prezentują już nazbyt ciężki dydaktyzm patriotyczno-społecznikowski. A jednak i w tym jest jakaś wartość - cała książka z założenia ma być wychowawcza i ten cel osiąga z łatwością. Kreślone grubą kreską postaci budzą właśnie takie emocje, jakie mają budzić, wyidealizowani Derossi, Garrone i Coretti są niezaprzeczalnie sympatyczni. Sporo miejsca Amicis poświęcił nauczycielom, doceniając ich trud w kształcenie społeczeństwa przyszłości, a także konieczności solidarności i przyjaźni ponad podziałami klasowymi (ale także geograficznymi - w końcu rzecz się dzieje niedługo po zjednoczeniu Włoch). Dydaktyzm "Serca" ma jednak specyficzny posmak mieszczańskiego sentymentalizmu, na co zresztą wskazuje sam tytuł. Nauka dobrego działania zaczyna się od wzruszenia, emocji, nie od operacji rozumowej. To też trzeba przy czytaniu tej książki zaakceptować z całym dobrodziejstwem inwentarza. Generalnie dobrą realizacją tej postawy są opowiadania miesięczne o heroicznych chłopcach włoskich (chociaż przedostatnie, o chłopcu wędrującym przez całą Argentynę w poszukiwaniu matki, przekroczyło już dla mnie granice wzruszenia i znalazło się w krainie łzawości). Realizacją gorszą są podśmiardujące szantażem emocjonalnym reprymendy dla narratora od członków rodziny, kiedy się do któregoś przykro odezwie. "Tak brzydko się odezwałeś do matki/siostry/ojca - przypomnisz to sobie z bólem serca, jak będą leżeli na łożu śmierci" itd.

więcej na: https://elzbietarogalska.blogspot.com/2020/12/ksiazka-historia-amuletu-edith-nesbit.html Książka Historia Amuletu Edith Nesbit dowodzi, że dziecku nie jest potrzebny komputer, kolejna gra, wymyślne gadżety. Dziecku potrzebny jest tylko rozwój wyobraźni.

Akcja powieści dzieje się w Kanadzie w środowisku indiańskich mieszkańców tych terenów, jednak nie ma tu elementów charakterystycznych dla tego typu książek: brak scen bitewnych, pojedynków, wielkich zwrotów akcji. Główni bohaterowie to dwoje małych dzieci oraz dwa bobry. Mimo, że momentami powieść była trochę nużąca (w końcu to książka dla dzieci, więc może nużyć dorosłego człowieka), to muszę przyznać, że jest jedyna w swoim rodzaju, nigdy nic podobnego nie czytałam. Piękna książka o miłości, odwadze i poświęceniu. Bardzo potrzebna w dzisiejszych czasach.

Z tymi bajkami się spajam. Od dziecka zachwycają mnie rysunki, jakie są na niektórych stronach - niebywałe i wywołujące eksplozję ciepła w sercu i jednoczesny uśmiech na twarzy. Samo ich oglądanie wywołuje emocje, nie inaczej jest z samymi bajkami. A publikacja zawiera bajki z ziem słowiańskich czasem o prostych historiach i takich, można by powiedzieć - nierealnych, ale i one mają swoje piękno. Każda pokazuje zwycięstwo dobra nad złem, szczerości nad kłamstwem, czy uczciwości nad kradzieżą. Nawet lisek potrafi błyszczeć przykładem, a myszy okazują się być najlepszymi przyjaciółkami. Są i tajemniczy książęta i wesołe staruszki, są małe księżniczki o zlotych włosach splecionych w długie warkocze. Są dzieci o dużych, szczerych oczach i tajemnicze zwierzaki, które mówią ludzkim głosem... Koło nich rosną drzewa o magicznej mocy...Wszystko ze sobą żyje, oszałamia kolorami i jakimiś czarami, które działają na ciebie - na ciebie najbardziej. Na ciebie i twój świat, twoją codzienność i na bycie TERAZ. Tu jest wszystko, a to wszystko skleja magia. I ta magia właśnie wyrywa z codzienności. Zanurzasz się w bajkowym świecie, który sprawia, że odpoczywasz i znikasz z tej szarej ziemi. Zachwycasz się, jak dziecko i świat nabiera kolorów i wszystko ma sens i wartość. I czytaj - podpowiadam - czytaj dla siebie, dla innych, lecz i kogoś, kto się w nich zasłucha. Obudź wyobraźnię i swoją i innych. To nic nie kosztuje, a jak bardzo jest pomocne, to już sam zobaczysz. Czytanie ŚPIEWAJĄCEJ LIPKI sprawia, że odczuwasz lekkość. Jesteś w swoim kolorowym uniwersum, uśmiechasz się i gdy kończysz czytać, wracasz do początku i przygoda bajkowa trwa w nieskończoność. wspaniała jest każda bajka. Nie mam swojej jednej, ulubionej. Czytam je czasem nawet wybiórczo - na jakiej stronie otworzę, tam wsadzam nos i odpływam w ten kolory - i dobry - świat. Bo bajki są dla wszystkich i na wszystkich działają. I to w nich kocham. To piekno rozpięte jak najpiękniejszy wachlarz świata literackiego. To radość. Bajki z każdym rokiem nabierają coraz większej wartości i szacunku.

Tak szalona przygoda może się wydarzyć jedynie 35 maja. I pomyśleć, że wspólnie spędzany czas Konrada ze swoim stryjem Rabarbarem (który z pewnością pozwala na bardziej szalone przedsięwzięcia, w tym spożywanie zaskakujących przekąsek, innych niż rekomendują rodzice;) i podzielenie się przez chłopca zmartwieniem, że musi napisać wypracowanie o przygodzie na morzu popołudniowym zaowocują tak szalonym dniem ... Przygód będzie tu bez liku, duża porcja śmiechu i zaskoczenia! Audiobook z głosem Piotra Fronczewskiego też cudny! Polecam.

Recenzja książki pt. "Biały Bim Czarne Ucho" autor: G. Trojepolski cyt. "To zrozumiałe: las dlatego westchnął z ulgą, że nadszedł cud wiosny i nastąpiła pora spełniania nadziei". cyt. "Ale starego przyjaciela nie zapomni nigdy. Nie zapomni umilonych przez Bima wspólnych świtów na polowaniu, nie zapomni jego łagodności i wiernej przyjaźni". (cytaty zawarte w ww. książce) "Biały Bim Czarne Ucho" to piękna i niezwykle poruszająca opowieść o wspaniałym psie i przyjaźni, która połączyła go z człowiekiem. Starszy mężczyzna postanowił przygarnąć szczeniaka. Bim różnił się od wzorca swojej rasy, dla jego Pana nie miało to jednak znaczenia. Stali się sobie bardzo bliscy. W pewnym momencie Iwan Iwanowicz (właściciel) trafił do szpitala, a pieskiem zaopiekowała się sąsiadka. Bim nie mógł uporać się z tęsknotą. Postanowił odnaleźć Iwana. Autor poruszył istotne tematy, uwidocznił, jak silna może być więź między zwierzęciem i człowiekiem. Treść książki wzbudza silne emocje, w wielu momentach trudno powstrzymać łzy. Myślę, że przypadnie do gustu dzieciom oraz dorosłym- szczególnie miłośnikom zwierząt, którym los przedstawicieli braci mniejszej nie jest obojętny.

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!), a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Bardzo przyjemna książeczka, przeczytana pół na pół z moją córką. Czarownica jest bardzo sympatyczną postacią. Myślę, że jej przygody spodobają się najmłodszym czytelnikom. Rozdziały nie są za długie, więc dziecko się też nie męczy czytaniem. A zakończenie... oooj można się zaskoczyć. Polecam.

Tym razem autor koncentruje się przede wszystkim na uniwersalnych wartościach, ilustrując je opowieściami osadzonymi w starożytności, ale z różnych kręgów kulturowych. Następnie pod hasłem "w pracowni filozofa" wyjaśnia przesłanie historii. Czytanie tekstu wymaga jednak pewnej wprawy. Ciekawe i skłaniające do własnych przemyśleń. Ps. Moja ulubiona opowieść to ta ze strony 41 o ocenianiu nas przez innych;)

Wymęczyłam się i ubawiłam. Paradoksalnie. Książka była naprawdę bardzo męcząca, akapity o kolorach atramentu Bellafrygi! Ale jakie smaczne kąski o bezsensie prowadzenia wojen, iluzorycznym poczuciu honoru i dyshonoru, defraudacjach, prostolinijności przeciwstawionej perfidii i magicznej mocy uwodzenia. Może i nie dla dzieci. Ale na pewno dla wszystkich :)