Bajki

Długo, długo trawiłam tę książkę... Zdaje się, że ponad miesiąc. Mimo - jakby się na pierwszy rzut oka mogło wydawać - pasjonującej tematyki, sposób przekazu jest bardzo archaiczny i jednocześnie mało atrakcyjny dla współczesnego czytelnika. Na uznanie jednak zasługuje ogólny sposób podjęcia tematu, pozbawiony wulgaryzmów, a podparty licznymi odniesieniami do wielkiej literatury. Wydaje mi się, że trudno dziś o przykłady publikowanych treści o tej tematyce, które trzymałyby poziom i tak wręcz stoicką postawę wobec zagadnienia, jakim są różne oblicza seksu i perwersji.

Aby mieć lepszy odbiór, tę książkę najlepiej jest czytać na głos... wówczas przekaz jest atrakcyjniejszy i lepiej wczuwamy się w humor ówczesnej Warszawy - z urokami jidyszyzmów, przeplatanych gwarą warszawską. Ciekawe, czy współczesne audiobooki to uwzględniają?

Cenię bardzo dramaty Jerzego Szaniawskiego, ale też zawsze lubiłam „Profesora Tutkę”. Jego mądrość, spokój, życzliwość, trzeźwe spojrzenie na świat. Profesor spotka się w kawiarni ze swoimi przyjaciółmi i każdy poruszony temat prowokuje go do opowiedzenia historyki ze swojego życia. Prostej ale ciekawej, najczęściej zabawnej, z zaskakującą puentą. Dającej do myślenia, obrazującej barwność życia i bogactwo możliwych wersji wydarzeń. Bohaterami są najczęściej rodzina, znajomi i przyjaciele Profesora ale także ludzie obcy, spotkani przypadkowo. Urocze jest otwarcie na świat i optymizm Profesora Tutki, jego wyważone opinie, pozytywne nastawienie do wszystkich wokół. Szczególnie traktowanie ludzi miło, z szacunkiem i zaufaniem do każdej spotkanej osoby, niezależnie od jej wieku i statusu społecznego. Profesor stał się trochę staroświecki, żyje w zupełnie innym świecie niż nasz obecny. Ale ciągle może imponować mądrością życiową i elegancją zachowania w każdej sytuacji. Chciałabym spotykać jak najwięcej podobnych ludzi. Zbiorek zawiera 57 krótkich, 2-4 stronicowych opowiadań. Jakże miło przeczytać książkę, w której nie ma wojny, patologii, morderstw, okrucieństwa i wulgaryzmów. Zwykłe życie też może być ciekawe. Świetna pozycja do zrelaksowania się.

Stefania Grodzieńska, tym razem nie we wspomnieniach, ale w odsłonie satyrycznej. Tytułowe kawałki zaś, to nic innego jak teksty pisane na zamówienie, między innymi do „Szpilek”, „Przekroju”, „Kobiety i Życia”. W tym zbiorku znajduje się wybór tych lepszych i najlepszych, według autorki, felietonów i humoresek, posegregowany zgodnie z czasem ich powstawania. Są płodne i obfite lata czterdzieste, wydajne: pięćdziesiąte, sześćdziesiąte i siedemdziesiąte oraz chude i smutne lata osiemdziesiąte, a na koniec odkrywcze lata dziewięćdziesiąte. Mimo iż sporo kawałków z tych wczesnych lat już znałam, to nie czułam rozczarowania, bo dobrego humoru przecież nigdy dość. Smakoszy twórczości autorki nie zdziwi na pewno moja sympatia do serii felietonów zatytułowanych „Spotkania z Alicją”. Alicją, która jest trochę oderwana od rzeczywistości i postrzega świat nieco inaczej niż wszyscy. Myślę, że sporo takich Alicji chodzi po świecie i wielu z nas posiada je w swoim, bliższym bądź dalszym, otoczeniu. Alicja była, jest i będzie, co udowodniła córka pani Stefanii, Joanna Jurandot – Nawrocka, pisząc i dołączając do tego zbiorku całkiem udany tekst pt. „Alicja na nowe tysiąclecie”. Można w nim zaobserwować, że „alicjowatość” przechodzi z pokolenia na pokolenie i wciąż jest aktualna. Świetny też jest tekst z lat sześćdziesiątych o braku w języku polskim… feminatywów, gdy jeszcze to pojęcie nie zostało wymyślone ani spór, o ich używanie bądź nadużywanie. I co ważne dla mnie, w tej książce znalazłam odpowiedź, dlaczego akurat „Urodził go „Niebieski Ptak” jest moją ulubioną książką wspomnieniową autorki, bo jak sama pisze, powstał on „ze smutku i z tęsknoty”. Dla zainteresowanych. Mój ulubiony tekst z Alicją w rolach głównych to ten zatytułowany „Alicja bez twarzy”. Poniżej fragmenty. „Spotkałam Alicję. Ledwo ją poznałam, bo trzy czwarte twarzy zakrywały jej ciemne okulary, sięgające od połowy czoła do linii ust. (…) - Witaj, Alicjo! Co cię skłoniło do włożenia czegoś podobnego? Bolą cię oczy? - Strasznie. Ale dopiero od czasu, kiedy noszę te okulary. Nic przez te okulary nie widać, zwłaszcza o zmroku, tak jak teraz. (…) - Więc po co nosisz? - Muszę. Twarze w tym sezonie są niemodne. W ogóle się ich nie nosi. Dla panów to łatwe: zapuszczają sobie zarosty. (…) - Wiesz co, Alicjo? Mimo woli rozwiązałaś zagadkę, która dręczy mnie od jakiegoś czasu. Otóż bez przerwy kłaniają mi się jacyś obcy mężczyźni. (…) Tymczasem ja po prostu nie odróżniam, kto jest pod daną brodą”.

„Uszy” „Czy przyglądaliście się kiedykolwiek uważnie uchu ludzkiemu? Ile staranności i wysiłku włożyła natura w ten szczątkowy i nieużyteczny ornament twarzy! (…)(s. 195) „Demony” „Usta Klary tylko z pozoru pozbawione były wyrazu. Dopiero gdy się rozchylały zaczynały wabić wilgotną świeżością, stawały się pełne obietnicy, przyprawiały o zawrót głowy.”(s. 202) „Quasi una fantasia” „Okazałaś się najcudowniejszą kochanką. Mówię ci to ja, stary Don Juan. Wiesz sama, że nie ja tego chciałem. Przeciwnie. Broniłem się.”(s. 230) Brzechwa dla dorosłych, Wybór i opracowanie Andrzej Możdzonek, Pruszyński i S-ka, Warszawa 1998. Wyjątkowość opowiadań na miarę ponadczasowej poezji. Zbiór jednakże otwierają liryki z „Wieczorem”„ Fatalizmem” i „Równoległymi liniami”, są też: wiersze satyryczne, humoreski, felietony, opowiadanie drastyczne i wreszcie Kabaretomania. Rozpiętość gatunkowa– niewiarygodna. Brzechwa zdumiewa i zachwyca otwartością oraz skalą poetyckiego i prozatorskiego ujęcia każdego tematu. Możliwości literackie Brzechwy zyskują wymiar uniwersalny. Wiek XXI stoi przed nimi otworem. Z biografii warto przypomnieć za A. Możdżonkiem: 1. Prawdziwe nazwisko poety to: Jan Lesman (to właśnie Leśmian wymyślił jego literacki pseudonim). 2. Pierwszy wiersz opublikował, mając 15 lat (pisze się, że był to najmłodszy debiut). 3. Studiował: medycynę (krótko), polonistyką, odbył 2-letnią służbę wojskową, był studentem prawa.(s. 5-6) Na zamknięcie: „Ludzie i zwierzęta” „Nikt z nas nigdy nie pamięta, Że prócz ludzi są zwierzęta, Które mają własne życie Nie zbadane należycie. Zwierzę zna się na higienie, Zwierzę ceni współistnienie, Zwierzę je, gdy głód poczuje, Kocha zaś, gdy czuje ruję. Ma w tych sprawach zakres węższy: Przez rok cały nie węszy I natrętnie się nie pęta. Takie właśnie są zwierzęta!”(s. 46) Brzechwa dla dorosłych – do czytania w każdym czasie, niezależnie od pogody za oknem i pogody ducha! Mistrzowska forma!!! 10/10

Sięgnąłem po tę książkę przez wzgląd na nazwisko autora! :) To lekka, przyjemna powieść obyczajowa upstrzona sprytnym humorem i ciekawymi przemyśleniami głównego bohatera Reginalda – człowieka oryginalnego, wrażliwego i inteligentnego, miłośnika piękna, który bywa też przekorny, naiwny i zagubiony. Momentami zdawało mi się, że gdzieniegdzie wkrada się drobny chaos redakcyjny (np. nie do końca wiadomo, kto co powiedział, słowa narratora nie są wyróżnione względem słów bohaterów czy ich myśli), ale to drobnostka, która nie przeszkadza w miłych spotkaniach z Reginaldem i jego żoną Sylwią :) Jestem naprawdę usatysfakcjonowany!

Opowiadania trafiły mi w ręce w trudnym okresie. Słuchałem je w różnych sytuacjach. Historie bardzo nierówne. Niektóre wydały mi się zupełnie obce i odległe, inne wciągały tak, że przerywałem inne zajęcia. Pięknie ktoś w komentarzu napisał, że warto je celebrować, wieczorem przy lampce i herbacie. I nie śpieszyć się z nimi. Mój ulubiony cytat to rozmowa Boga z pisarzem, aż się zdziwiłem, że nie znalazłem go w necie jak inne cytaty wielu pisarzy: "możemy zawrzeć umowę - wymierzę ci tylko tyle nieszczęścia, ile potrzeba byś mógł pisać swoje książki".

Muszę przyznać, że rzadko sięgam po tego typu książki. Na pierwszy rzut oka mogą wydawać się smętne i pozbawione spójnej treści, jednak w przypadku tej konkretnej książki jest to błędne wrażenie. Fabuła w dużej mierze skupia się na rodzinnych historiach głównych bohaterów – żony i męża. Niektóre wątki były prześmiewcze, inne zabawne, a jeszcze inne – pouczające i skłaniające do refleksji nad życiem oraz jego paradoksami. Moja ocena to 10/10. Książkę przeczytałam w mniej niż tydzień, ponieważ jest stosunkowo krótka.

Przeczytałam tą książkę baaardzoooo dawno temu, ale do dzisiaj pamiętam jakie wrażenie na mnie zrobiła - byłam nastolatką i był to chyba pierwszy raz kiedy zaczęłam postrzegać Kościół jako biurowiec... Nie wiem jak byłoby dzisiaj, ale książkę pamiętam po 30. latach...

Ale mnie sentyment wziął. Nie jestem co prawda z pokolenia Pawła czy Anuli, ale przecież problemy młodych ludzi nie zmieniają się specjalnie (choć co do czasów dzisiejszych, to już nie wiem). Jest w tych felietonach Zientarowej coś ujmującego za serce, coś prawdziwego. Nawet przaśne realia PRLu nie są w stanie przesłonić przekazu tych opowieści: postarajmy się siebie zrozumieć. I lubmy się nawzajem!

„JULES I JIM” - to niesamowita historia opowiadająca o miłości, przyjazni, zdradach i szczerości wobec siebie. Przyznam szczerze że miałem taki moment po około 100 stronach porzucić czytanie, bo przeszkadzał mi język autora oszczędny, reporterski i dobrze że tego nie zrobiłem. Powieść ta zasługuje na uwagę i pomimo swej krótkiej formy, tam dzieje się naprawdę dużo. POLECAM.

Historia opowiedziana z perspektywy szczura. Jeżeli ktoś nie jest świadomy jak brutalna jest natura, to paru miejscach może być zszokowany. Nie ma podziału na dobro i zło, jest tylko przetrwanie. Książka ciekawa, ale strasznie chaotycznie napisana. Początek mnie wciągnął, ale od połowy to ciągnąłem byle skończyć. Jeżeli komuś mało jest gryzoni lub boi się, że ta powieść może być dla niego zbyt brutalna to polecam: "Dom obiecany" Garrego Kilwortha. Kierowana dla trochę młodszego czytelnika opowieść przedstawiona z perspektywy mysz.

Świetny zbiór opowiadań. Większość naprawdę trzyma wysoki poziom, poza ostatnią historią autorstwa Polaka, Stanisława Broszkiewicza - "Upiór z Kilmarnock". Ta niestety znacznie odstaje od całej reszty. A poza tym? -mamy klimatyczną morską grozę w "Opowieści o statku upiorów" Wilhelma Hauffa -nawiedzony dom w połączeniu z sekretem nieśmiertelności w noweli "Duchy i ludzie" Edwarda G. E. Bulwer-Lyttona -romantyczną historię o przeklętym miasteczku, które raz na 100 lat pojawia się na powierzchni ziemi, czyli "Germelshausen" Friedricha Gerstäckera -pouczającą opowieść o tym, że nie warto igrać z żywymi, zwłaszcza wtedy gdy już umarli, bo konsekwencje mogą być okrutne - Mikołaj Leskow i jego „Zjawa w Zamku Inżynieryjnym -humorystyczne opowiadanie Oscara Wilde'a o duchu nawiedzającym pewną starą angielską rezydencję, do której wprowadza się amerykańska rodzina - i ku zaskoczeniu i przerażeniu ducha, nic sobie z niego nie robi. Mowa oczywiście o klasycznym już "Upiorze z Canterville" -mamy wreszcie i H.G. Wellsa, w podobnej konwencji co wyżej wspomniany Wilde. "Niewydarzony duch" pokazuje, że życie w zaświatach wcale nie jest lekkie a nie każda zjawa nawiedzająca ludzi musi znać się na swoim fachu. Całość to mocne 8/10, oczywiście poza wspomnianym na początku opowiadaniem pana Broszkiewicza.

Prawdziwy potop szwedzki: 39 opowiadań szwedzkich autorów na 500 stronach. Rozwlekłość nie wyszła antologii na dobre. Czytałem wydanie drugie, uzupełnione współczesnymi wówczas prozaikami szwedzkimi. Większość opowiadań - szczególnie w drugiej połowie książki - nie porywa, są suche i kruszą się jak herbatniki z supermarketu, nie pozostawiając po sobie zbyt wiele. Całość przyzwoita, ale zdecydowanie gorsza od duńskich Wyróżniam 6 opowiadań (tym razem kolejność przypadkowa): AUGUST STRINDBERG - "Musiał" Jeden z najsłynniejszych szwedzkich pisarzy udowadnia, że naszkicowanie przekonywującej scenerii i wyrazistych postaci nie sprawia mu najmniejszego problemu. Nieco przewidywalna, lecz urocza historia profesora Bloma - samotnika, skąpca, wroga dzieci i życia rodzinnego. HJALMAR BERGMAN - "Czy może mnie pan wyleczyć, doktorze?" Co za odkrycie! 10-stronicowe, mięsiste opowiadanie o tej grupie ludzi, którym udaje się wszystko. Jednym z nich jest doktor chorób wewnętrznych, Eric van Leo. Pewnego dnia do jego gabinetu zgłasza się tajemniczy pacjent, który nie chce zdradzić swego nazwiska... Świetnie poprowadzona historia. Wszystko odbywa się w ciągu jednego dialogu między pacjentem a lekarzem. Do tego dobre zakończenie, które daje do myślenia, czego chcieć więcej? PAR LAGERKVIST - "Windą do piekła" Lagerkvist już na początku zrobił mnie w jajo. Tytuł opowiadania traktowałem symbolicznie, tymczasem gdy jego główny bohater, dyrektor Jonsson, wsiada do windy eleganckiego hotelu wraz ze swoja kochanicą, docierają faktycznie do piekła. Co się tam stało i czy bohaterom uda się wrócić na powierzchnię - tego dowiecie się czytając te zgrabne, nieco surrealistycznie opowiadanko. ARTUR LUNDKVIST - "Pogrzeb" Kolejne pozytywne zaskoczenie. W szwedzkiej mieścinie umiera lokalny kupiec, właściciel sklepu. Ciekawa jest konstrukcja utworu: narrator robi najazd kamerą na poszczególnych uczestników konduktu pogrzebowego i prezentuje czytelnikowi, co znajduje się w głowach żałobników. Wdowa - powinna myśleć o zmarłym, ale nie ma na to ochoty. Mógł umrzeć wcześniej, teraz juz za późno by ułożyła sobie nowe życie. Syn? Uważał, że ojciec był już właściwie niepotrzebny. I zastanawiał się, czy umrze taką sama nagłą śmiercią jak tata. I tak dalej, i tak dalej... Ciekawy przegląd ludzkiej psychiki. Wszyscy żałobnicy chowają swe myśli za żałobną, posępna miną. Jakże to prawdziwe... JOSEF KJELLGREN - "W Polsce pochowany" W Gdyni znajdują trupa nieznanego marynarza. Podczas pogrzebu obecni w mieście marynarze z różnych krajów jednoczą się na tę jedną chwilę, mimo iż nie znają zmarłego. Jakże inne podejście do pogrzebu niż w opowiadaniu Lundkvista... Warto podkreślić polski akcent (miejsce akcji) oraz świetnie odmalowany, mroczny klimat portowego miasta. Mróz, dygoczące, wychudłe ciała, podła wódka w zapuszczonych knajpach, międzynarodowe towarzystwo wilków morskich, panujący wszędzie półmrok... PER CHRISTIAN JERSILD - "Klinika" Krótka historia pewnej medycznej kliniki - największej, z najlepszymi specjalistami i ambicjami. Pyszne opowiadanko, opowiedziane z chirurgiczną - nota bene - precyzją. Ironia, grzeszki lekarzy i pewna zabłąkana kula, która po wystrzeleniu z pistoletu chybiła celu, a i tak odegrała w tejże historii rolę niebagatelną.

Lotna to klacz. Arab. Obiekt westchnień większości ułanów... Opowiadanie Wojciecha Żukrowskiego pokazuje epizod z wojny obronnej we wrześniu 1939 roku. Szwadron ułanów wycofuje się z całą armią polską pod naporem Niemców. Ucieczka. Potyczki. Przypadkowe noclegi. Spotkane konwoje uciekinierów. Cudem odnaleziona narzeczona. Szybki ślub w przypadkowym kościele. Szybka noc poślubną. Chaos. Szwadron nie przetrwa tej kotłowaniny. Lotna jest symbolem Polski. Piękna, pożądana, przeklęta... Na początku oczu od niej nie można oderwać. Im dłużej trwa ucieczka, tym bardziej klacz przestaje być ideałem, staje się narowista, przechodzi do nowych rąk, by na końcu... no cóż, kampania wrześniowa została przegrana...

Biorąc do ręki książkę słyszałam w głowie najsłynniejszy motyw muzyczny z musicalu. W opowieściach jednak to nie bogactwo jest celem życia Mleczarza a rodzina która spędzała mu nie raz sen z powiek. Zachwyca mnie duma i godność głównego bohatera. Warto przeczytać

Koliberki to bardzo kapryśne ptaszęta. Ledwo który przysiądzie na półce gotów do czytania, już daje się wypłoszyć przez inną, większą księgę. Ale jak już da się wziąć do ręki, odwdzięcza się wielce! Ten Koliberek zawiera kilka opowiadań autorstwa H. Bazina - kolejnego francuskiego buntownika, antyklerykała i komunisty, czyli coś, co peerelowscy wydawcy lubili najbardziej. Na szczęście te utwory nie okazały się być pro- lub antyspołeczne, pro- lub antyreligijne, pro- lub antyrewolucyjne. Po prostu okazały się antyideologiczne i bardzo proludzkie. Ich bohaterowie to zwyczajni, prości i biedni ludzie, z którymi nikt nie ma ochoty zamienić się na los, a którzy przy bliższym poznaniu okazują się nie tym, czym się wydają. Są lepsi, bogaci duchowo, z ciekawym życiem wewnętrznym i dobrym sercem. Gburowaty pijany portier w przebraniu Mikołaja niemal zakochuje się w dziecku potrzebującym pomocy. Drobny złodziejaszek - pijaczyna bez grosza przy duszy, mając do wyboru duży zarobek lub upokorzenie, wybiera własną godność i zemstę. Kulawa nieładna dziewczyna, dzięki swej prostolinijności i wrodzonej godności odnajduje szczęście. Tłusty , zaniedbany jegomość okazuje się być posłańcem romantycznej miłości. Nawet stara sprzedajna prostytutka po swej śmierci potrafi wykrzesać z ludzi coś dobrego. Co prawda trzeba było tę dobroć wydobyć podstępem i posłużyć się drobnym oszustwem, ale cóż - ludzie są jacy są! Znalazłam w tej książce mnóstwo celnych obserwacji ludzkiego ZOO, ciepło i sympatię do biednych i krzywdzonych, tkliwe pobłażanie dla ludzkich wad i przywar, wrażliwość i głębokie zrozumienie dla duszy drugiego człowieka. Tak mi dopomóż, Koliber!

Krótka, zabawna powieść o grupie ludzi, których połączyło jedno niefortunne zdarzenie i niechciana przesyłka. Wszystko zaczęło się od chciwości jednego mężczyzny, który za wszelką cenę pragnął zdobyć spadek po wuju oraz od psikusa drugiego, przypadkowego jegomościa. Ta historyjka łączy w sobie wątki kryminalne, detektywistyczne, czarny humor i angielski żart. Mimo, że bohaterowie, każdy po kolei, są w mało ciekawej i patowej sytuacji, to czytelnik bawi się przednio. Bardzo ciekawa jest postać narratora, który zwraca się bezpośrednio do czytelnika, wygłasza swoje opinie i otwarcie mówi o tym, że dobrze zna niektórych bohaterów. Lekkość lektury, mała objętość i dobra zabawa sprawiają, że jest to świetna książka na weekend lub w podróż.

Przejmująca opowieść o losach dwóch pokoleń greckich kobiet w czasach definiujących współczesną Grecję- od wojny z Turcją zakończoną klęską w 1922 roku przez dyktaturę Metaksasa po terror niemieckiej okupacji.. Wciągające historię i masa wiedzy o greckiej historii i kulturze XX wieku.

Drugi zbior opowiadań który żem czytał, coś tam kojarze... No i dorwałem się do biblioteczki domowej gdzie mamy tysiące książek... Moja rodzicielka wysłała mi fotki książeczek które tam są i zacząłem spisywał do Lubimyczytać te które czytałem w latach 2000-2020... Pustka w głowie jeśli chodzi o tą książke, ale nie była to wielka literatura...