Obyś trzech mężów miała

Słodko-gorzka opowieść o życiu na kurzej farmie na dalekiej amerykańskiej prowincji na początku XX wieku. Książka napisana lekko i z dystansem. Główną bohaterką i narratorką jest kobieta wychowana w mieście, która podąża przez życie u boku męża realizującego swe marzenia... Chociaż książka opisuje odległe miejsca i czasy, to wiele obrazków wciąż jest aktualnych m.in. relacje w związku, rodzinie, z sąsiadami.

Książka trochę reportażowa - złożona z relacji, opisu zdarzeń, właściwie bez opisu tzw. "życia wewnętrznego" i refleksji bohatera. Ale podobało mi się to -brak sugestii ułatwia snucie własnych przemyśleń. Poznajemy Chiny z dwóch stron: oficjalnej, politycznej i prywatnej, "ludzkiej". Mnóstwo smaczków kulturowych, wspaniale widocznych w zetknięciu z amerykańskim (zachodnim) stylem życia. Wiele dobrego humoru, ale i scen wzruszających. Dawno nic mnie tak nie wzruszyło w książce, jak opis najszczęśliwszego dnia jednego z chińskich studentów, zakończony jego komentarzem: "Nauczycielu Marku. Muszę ci coś powiedzieć. Ta opowieść jest prawdziwa, ale tak naprawdę nigdy nie byłem w Pekinie. Czy zgadłbyś? Do Pekinu pojechała moja żona i to ona zjadła tę kaczkę. Ale często powtarza mi tę historię, ciągle od nowa, i myślę, że choć tam nie byłem, to jest to najszczęśliwsza chwila w moim życiu." Prawda, że piękne?...

Jan Izydor Sztaudynger - mistrz satyry, dowcipu, ironii i lapidarnej frazy tym razem w nieznanej dla mnie odsłonie. Książeczka pięknie wydana przez wydawnictwo Kleks, została ozdobiona zabawnymi ilustracjami Andrzeja Mleczki. Zawiera bajki na wzór ezopowych, klasyczne i trochę mniej klasyczne ze zwierzęcymi bohaterami i nie tylko. Niektóre krótkie, inne długie, ale wszystkie z przesłaniem i to zawsze ponadczasowym. Oto proszę taka bajka o tych, co na górze "w intendenturze". Wierszyk niby ma już grubo ponad pół wieku, a nadal niewiarygodnie aktualny i to aż do bólu, niestety ;( 🔰"Kot się wkręcił na szefa do intendentury, Nie on jeden, siedziały tam liczne kocury, A każdy butnej i marsowej miny, Każdy na warcie przy połciu słoniny... Piękny to obraz gdy się koty troszczą O dobro kraju, a przy tym nie poszczą ..."🐾🐾 I coś dla nas wszystkich tych na górze i tych zanurzonych w codzienności: 🔰"W życiu wrogów mamy siła, Jeden jak polip, drugi jak piła. Jeden otwarcie atakuje z bliska, A drugi gorszy - bo czule ściska..." A ta dedykacja podoba mi się przeogromnie: 🔰"Tym, co przesadzają, tym, co wiatr wąchają, nadgorliwcom, podskakiewiczom, absurdatorom słusznych idei... poświęca autor...." 😎 DOSKONAŁE!!!

Sięgnąłem po tę książkę przez wzgląd na nazwisko autora! :) To lekka, przyjemna powieść obyczajowa upstrzona sprytnym humorem i ciekawymi przemyśleniami głównego bohatera Reginalda – człowieka oryginalnego, wrażliwego i inteligentnego, miłośnika piękna, który bywa też przekorny, naiwny i zagubiony. Momentami zdawało mi się, że gdzieniegdzie wkrada się drobny chaos redakcyjny (np. nie do końca wiadomo, kto co powiedział, słowa narratora nie są wyróżnione względem słów bohaterów czy ich myśli), ale to drobnostka, która nie przeszkadza w miłych spotkaniach z Reginaldem i jego żoną Sylwią :) Jestem naprawdę usatysfakcjonowany!

Szczerze przyznaję, że do lektury zachęcił mnie dość niecodzienny tytuł, a że i opis wyglądał ciekawie, to się skusiłam. Naprawdę fajna pozycja - lubię takie książki, które odbiegają od normy w takim sensie, że nie są po prostu kolejną nudną historią o miłości, przyjaźni, wielkich dramatach i takich tam. W końcu podniesienie góry to raczej nie jest nic normalnego. W dodatku kocham, wręcz ubóstwiam małomiasteczkowe historie - a to było idealnym przykładem takiej opowieści. I niestety teraz wiem, że będę miała problem, bo mam ochotę na więcej, a jednak książek prezentujących małomiasteczkową społeczność (nie polską) nie ma aż tak dużo (bądź inaczej: nie są aż tak popularne i ciężko na nie trafić).

Gzieś na obrzeżach wielkiej Wenecji zapomniana przez Boga i ludzi znajduje się mała wioska, troszkę bajkowa, mityczna. Opisani są mieszkańcy tej wioski, ich radości i smutki,jak nie daleko jest od miłości do nienawiści, jak cenna jest przyjaźń. Książka jest barzo ciepła, pełna miłości do tych ludzi i ich życia w zgodzie z Naturą. Warto przeczytać.

Rewelacja!!! Uwielbiam to poczucie humoru a i czworaczki dziewczynki coraz większe, i pomimo swoich ośmiu czy dziewięciu lat zdolne do zmienienia zwykłej kosiarki do trawy w prawie śmiercionośne narzędzie o napędzie rakietowym wpadające do pokoju i niezczące dywan, rozlewające galon oleju doprowadzając do wypadku itd. itp. Wilt jak zwykle totalnie niewinnie i przypadkiem wplątuje się w mega drakę o zasięgu bezpieczeństwa państwa. Wyśmienite! Jeśli komuś nie przeszkadza obsceniczny język małych dziewczynek i wyobrażenie Wilta próbującego ochłodzić swojego penisa od wewnątrz za pomocą wciskarki kremu do tortu, książka jest dla niego. Serdecznie polecam.

🥸 "Powietrze ciężkie było od odoru mułu, ponieważ nie docierały tutaj powiewy bryzy. Na dnie kanału tkwiły najróżniejsze śmieci: kółko dziecinnego wózeczka, dziurawe wiadro, kalosz. Wielki szczur przemknął szybko i wskoczył do otwartego ścieku. W starszych budynkach ludzie nadal kładą na klapie sedesu ciężki kamień, by nie umożliwić szczurom przedostanie się do domu". W "Martwej lagunie" Michaela Dibdina Wenecja jest pokazana z punktu widzenia mieszkańca, nie turysty. Czytelnik wraz z Aureliem Zenem będzie wędrował po ciasnych krętych uliczkach spowitych zdradzieckimi obłokami mgły, potykał się o wystające rury, podróżował tramwajami wodnymi, wąchał smród z kanałów, marzł w w starych domach, w których popsute ogrzewanie nie daje żadnego ciepła. Daleki to obraz miasta od błyszczącego piękna wycieczkowych folderów. Ale odwiedzi też lokalne trattorie, w których skosztuje pyszne spaghetti z małżami, zapijając ich smak wykwintnym schłodzonym winem, pozna zwyczaje wenecjan i ich gorący temperent. 🥸 Aurelio wraca po latach do rodzinnego domu, by rozwikłać zagadkę zaginięcia zamożnego Amerykanina. Poszukując odpowiedzi, co się z nim stało, sam staje się ofiarą powrotu w rodzinne strony. Budzą się bowiem sekrety z przeszłości, nierozwiązane zagadki przypominają o swojej obecności. "Martwa laguna" jest takim kryminałem w stylu retro, ale nie tylko. Tłem historii są także sytuacja geopolityczna Wenecji lat 90., kryzys demograficzny nękający to miasto zbudowane na martwej lagunie, skłonności separatystyczne lokalnych polityków, korupcja, przestępcze powiązania policji i polityków. Autor w niebanalny sposób ukazał zagubienie bohatera i jego podróż do odkrycia własnej tożsamości. To opowieść wciągająca, nietuzinkowa i klimatyczna. Jeśli szukacie czegoś starszego i innego, ta książka Was pozytywnie zaskoczy. Warto czasem sprawdzić, co się kryje na regałach ze starymi książkami, można spotkać prawdziwe perełki. Takie jak ta. Polecam.

Całkiem przyjemna powieść kryminalna, dziejąca się w czasach PRL - ale na "Zachodzie". Nie jest to może jakieś przełomowe dzieło i to zupełnie nie szkodzi. Po prostu literatura rozrywkowa. Podobało mi się opisywanie Holandii z punktu widzenia polskiej obywatelki bez czołobitności, z zauważeniem tych trudniejszych spraw, które w latach 80-tych miały miejsce w zachodniej Europie (nie to, żeby u nas ich nie było, tylko propaganda nie przepuszczała informacji do szerokiego grona odbiorców). Po prostu sensownie opisana podróż kobiety w wieku dojrzałym z Polski do świata kapitalizmu :).

Rosja w okresie pieriestrojki. Nowe, z jednej strony ciekawe ale i zarazem trudne czasy dla przeciętnego Rosjanina. W tle przemian społecznych ukazane jest życie skromnej rodziny i wchodzącej w dorosłość córki Wiery. Młodość przesycona smutkiem, brakiem zrozumienia, przemocą i pesymistycznym widzeniem przyszłości. Ciekawe postaci, przedstawione niezwykle realistycznie dobrze oddają nastroje społeczne lat osiemdziesiątych w ZSRR.

Kto by pomyślał, że losowa książka znaleziona gdzieś w starych zbiorach mojej mamy będzie tak dobra? Świetne połączenie kilku odrębnych wątków, zarysowanie postaci, inspirujący klimat i dobry plot twist. 8/10! A opis książki jest totalnym spoilerem, radziłabym to zmienić...

Oszolomienie po lekturze kilku powiesci Annie Proulx mija, i z czasem mozna poczuc pewnego rodzaju odpornosc, na smak jezyka tej pisarki. Kolejne opowiadania, zwiazane z kolejnymi postaciami Asa, wciagaja z ta sama moca, z jaka "ZYCIE" tlucze bohaterow tej ksaizki.

Stefania Grodzieńska, tym razem nie we wspomnieniach, ale w odsłonie satyrycznej. Tytułowe kawałki zaś, to nic innego jak teksty pisane na zamówienie, między innymi do „Szpilek”, „Przekroju”, „Kobiety i Życia”. W tym zbiorku znajduje się wybór tych lepszych i najlepszych, według autorki, felietonów i humoresek, posegregowany zgodnie z czasem ich powstawania. Są płodne i obfite lata czterdzieste, wydajne: pięćdziesiąte, sześćdziesiąte i siedemdziesiąte oraz chude i smutne lata osiemdziesiąte, a na koniec odkrywcze lata dziewięćdziesiąte. Mimo iż sporo kawałków z tych wczesnych lat już znałam, to nie czułam rozczarowania, bo dobrego humoru przecież nigdy dość. Smakoszy twórczości autorki nie zdziwi na pewno moja sympatia do serii felietonów zatytułowanych „Spotkania z Alicją”. Alicją, która jest trochę oderwana od rzeczywistości i postrzega świat nieco inaczej niż wszyscy. Myślę, że sporo takich Alicji chodzi po świecie i wielu z nas posiada je w swoim, bliższym bądź dalszym, otoczeniu. Alicja była, jest i będzie, co udowodniła córka pani Stefanii, Joanna Jurandot – Nawrocka, pisząc i dołączając do tego zbiorku całkiem udany tekst pt. „Alicja na nowe tysiąclecie”. Można w nim zaobserwować, że „alicjowatość” przechodzi z pokolenia na pokolenie i wciąż jest aktualna. Świetny też jest tekst z lat sześćdziesiątych o braku w języku polskim… feminatywów, gdy jeszcze to pojęcie nie zostało wymyślone ani spór, o ich używanie bądź nadużywanie. I co ważne dla mnie, w tej książce znalazłam odpowiedź, dlaczego akurat „Urodził go „Niebieski Ptak” jest moją ulubioną książką wspomnieniową autorki, bo jak sama pisze, powstał on „ze smutku i z tęsknoty”. Dla zainteresowanych. Mój ulubiony tekst z Alicją w rolach głównych to ten zatytułowany „Alicja bez twarzy”. Poniżej fragmenty. „Spotkałam Alicję. Ledwo ją poznałam, bo trzy czwarte twarzy zakrywały jej ciemne okulary, sięgające od połowy czoła do linii ust. (…) - Witaj, Alicjo! Co cię skłoniło do włożenia czegoś podobnego? Bolą cię oczy? - Strasznie. Ale dopiero od czasu, kiedy noszę te okulary. Nic przez te okulary nie widać, zwłaszcza o zmroku, tak jak teraz. (…) - Więc po co nosisz? - Muszę. Twarze w tym sezonie są niemodne. W ogóle się ich nie nosi. Dla panów to łatwe: zapuszczają sobie zarosty. (…) - Wiesz co, Alicjo? Mimo woli rozwiązałaś zagadkę, która dręczy mnie od jakiegoś czasu. Otóż bez przerwy kłaniają mi się jacyś obcy mężczyźni. (…) Tymczasem ja po prostu nie odróżniam, kto jest pod daną brodą”.

Książka „My – rozdwojeni” przepełniona jest licznymi autobiograficznymi wątkami, to prawda, ale mimo tego czyta się ją raczej jako solidne, trzymające w napięciu i grające na emocjach romansidło. Ociupinkę skostniałe w formie, fragmentami lekko nużące i rozwlekłe, trochę chaotyczne w konstrukcji, psychologicznie zaskakująco wiarygodne i dopracowane, stylowo ewidentnie zanurzone w specyficznym szarmie przedwojennych lat, językowo przebogate i niespotykanie już dziś poprawne, ale przede wszystkim wciągające i wzruszające. Podobało mi się.

Bardzo fajna powieść. Naprawdę bylam zaskoczona, bo nie spodziewałam się takiej historii w tej niepozornej żółtej książce. Historia komiwojażera (Nat Jessel) w Stanach, ktory w podróży napotyka lwicę. A raczej to ona jego. I właściwie od tego wydarzenia zaczyna się inna wersja jego pracy. Bo komiwojażer sprzedaje towary, a gdy ma się wielkie zwierzę przy sobie (które czasem leży i dyszy a czasem wystarczy ze wyjdzie z auta) to sprzedaż ma zupełnie inny wymiar. Nat próbuje odnaleźć właściciela lwicy, ale zanim to sie stanie Eileen (tak ją nazwał) towarzyszy mu przez kilka miesiące podrozy, ratuje mu życie (ktoś zagroził mu bronią). Nat rewanżuje się jej, gdy Eileen dostaje zapalenia płuc (lub czegoś podobnego bo jednak to cieplolubny kot). Książka zabawna, pozytywna, i zaskakujaca. Przy okazji piękne opisy przyrody, ale nie nachalne, skromne. Tyle ile trzeba, żeby poczuć miłość głównego bohatera do gór, lasów i uwielbienie do życia w drodze i biwaków nad potokiem. Sama przyjemność czytania. Polecam.

To moje pierwsze i zupełnie przypadkowe spotkanie z prozą tej amerykańskiej autorki. Książka ukazała się w 1974 roku, a jej punktem odniesienia jest oparty na sztywnych patriarchalnych strukturach ówczesny świat amerykańskiej klasy średniej, w którym kobiety są utrzymywane przez ojców, mężów bądź kochanków. W sferze publicznej kobiet nie ma, są pozbawione jakiejkolwiek sprawczości. Zostały za to obarczone obowiązkami reprodukcyjnymi i reprezentacyjnymi lub co najwyżej wymogiem wspierania kariery męża, czyli występowaniem w roli bezpłatnych sekretarek, zmuszonych do rezygnacji z własnych planów i marzeń o samorealizacji w wybranym obszarze życia. Podobny obraz Ameryki został opisany w książce Elizabeth Winder: "Sylvia Plath w Nowym Jorku". Jednak u Patrici Highsmith ów obraz jest ukształtowany groteskowo i karykaturalnie, wyposażony w czarny humor, ironię oraz sarkazm. Zwięzłe, jednowątkowe fabuły zatytułowane w oryginale: „Little Tales of Misogyny”, utrzymane są w konwencji groteskowych humoresek ze sporym dodatkiem makabry, co decyduje o ich stylistycznej i etycznej mocy. I według mnie to całkiem dobra strategia. Zamiast narzekać, oskarżać i niepotrzebnie wdrapywać się na kazalnicę moralisty, można ująć ład społeczny oparty na patriarchalnym kontrakcie płci w serię absurdalnych anegdot, podejść doń z czarnym humorem. I w ten sposób pokazać jego dziwaczność, arbitralność, inwazyjność i beznadziejność. I tak oto rodzice bohaterki jednego z opowiadań spierają się czy dziewczynki rodzą się kobietami, czy stają się nimi przez naśladownictwo. W innym opowiadaniu „żona z klasy średniej” trafia na zebranie „ruchu wyzwolenia kobiet”, gdzie ku jej zdumieniu zgłasza się postulaty bezpłatnych żłobków i alimentów oraz równej płacy za tę samą pracę. W kolejnym córki przyzwoitych rodziców dokonują w życiu rodziny rewolucji seksualnej. W jeszcze innej historii żona, sprowadzona do roli żywego inkubatora rodzi siedemnaste dziecko, co przyprawia męża o szaleństwo i śmierć. Od czasu do czasu z ust bohaterów pada straszne słowo „pigułka”. Generalnie jednak jest to świat nietknięty jeszcze drugą falą feminizmu. Okazuje się, że pół wieku później w Polsce „Little Tales of Misogyny” można czytać z pełnym zrozumieniem wszystkich niuansów ironii. Patriarchat nadal stawia zażarty opór i bywa, że przybiera w innym miejscu i czasie analogiczne formy. Patricia Highsmith jest cyniczna, bo trudno nie być cynicznym, widząc przytłaczającą niedorzeczność życia w patriarchacie. Pisarka karykaturuje je, doprowadza do absurdu, redukuje do tego, czym w istocie jest – do prostej amoralnej rozgrywki – kto, kogo. Ciągle ktoś w jej opowiadaniach wpada w obłęd, ginie lub zostaje zamordowany. Mizoginia niepostrzeżenie ulega uwewnętrznieniu i przemienia ludzi w upiorne patriarchalne kukły, które próbują się jakoś ustawić w życiu, ale mogą to uczynić tylko czyimś kosztem. Charakterystyka bohaterów tych opowiadań wyczerpuje się na jednej cesze. Kiedy kompensują i sublimują swój niski status metafizyką lub religią, są śmieszni. Kiedy coś fetyszyzują – np. czystość przedmałżeńską lub czystość talerzy – stają się żałosnymi tyranami. Postępowanie zgodnie z przyjętymi regułami nie gwarantuje im sukcesu, tak jak nie gwarantuje powodzenia łamanie zasad. Ci nieświadomi sami są sobie winni, podobnie zresztą jak ci świadomi i zbyt przebiegli. W ogóle wszyscy są winni, a przynajmniej naznaczeni i zaprogramowani na odniesienie życiowej porażki. Żadnego bohatera i bohaterki nie da się tutaj chociaż trochę polubić. Na tym polega literacka licencja opowiastek o mizoginii, za pomocą tego konceptu pisarka sprawia czytelnikowi sporo złośliwej uciechy. Lepiej, żeby takie odpychające, jednowymiarowe, typy pozostawały w świecie literackich kreacji. Niestety zdarza się jednak, że w XXI wieku, w samym sercu Europy, podobne żywe skamieliny pojawiają się dość licznie na przykład w sferze publicznej i usiłują kształtować rzeczywistość według swoich chorych wizji.