Pasjans erotyczny

Jan Izydor Sztaudynger - mistrz satyry, dowcipu, ironii i lapidarnej frazy tym razem w nieznanej dla mnie odsłonie. Książeczka pięknie wydana przez wydawnictwo Kleks, została ozdobiona zabawnymi ilustracjami Andrzeja Mleczki. Zawiera bajki na wzór ezopowych, klasyczne i trochę mniej klasyczne ze zwierzęcymi bohaterami i nie tylko. Niektóre krótkie, inne długie, ale wszystkie z przesłaniem i to zawsze ponadczasowym. Oto proszę taka bajka o tych, co na górze "w intendenturze". Wierszyk niby ma już grubo ponad pół wieku, a nadal niewiarygodnie aktualny i to aż do bólu, niestety ;( 🔰"Kot się wkręcił na szefa do intendentury, Nie on jeden, siedziały tam liczne kocury, A każdy butnej i marsowej miny, Każdy na warcie przy połciu słoniny... Piękny to obraz gdy się koty troszczą O dobro kraju, a przy tym nie poszczą ..."🐾🐾 I coś dla nas wszystkich tych na górze i tych zanurzonych w codzienności: 🔰"W życiu wrogów mamy siła, Jeden jak polip, drugi jak piła. Jeden otwarcie atakuje z bliska, A drugi gorszy - bo czule ściska..." A ta dedykacja podoba mi się przeogromnie: 🔰"Tym, co przesadzają, tym, co wiatr wąchają, nadgorliwcom, podskakiewiczom, absurdatorom słusznych idei... poświęca autor...." 😎 DOSKONAŁE!!!

Cenię bardzo dramaty Jerzego Szaniawskiego, ale też zawsze lubiłam „Profesora Tutkę”. Jego mądrość, spokój, życzliwość, trzeźwe spojrzenie na świat. Profesor spotka się w kawiarni ze swoimi przyjaciółmi i każdy poruszony temat prowokuje go do opowiedzenia historyki ze swojego życia. Prostej ale ciekawej, najczęściej zabawnej, z zaskakującą puentą. Dającej do myślenia, obrazującej barwność życia i bogactwo możliwych wersji wydarzeń. Bohaterami są najczęściej rodzina, znajomi i przyjaciele Profesora ale także ludzie obcy, spotkani przypadkowo. Urocze jest otwarcie na świat i optymizm Profesora Tutki, jego wyważone opinie, pozytywne nastawienie do wszystkich wokół. Szczególnie traktowanie ludzi miło, z szacunkiem i zaufaniem do każdej spotkanej osoby, niezależnie od jej wieku i statusu społecznego. Profesor stał się trochę staroświecki, żyje w zupełnie innym świecie niż nasz obecny. Ale ciągle może imponować mądrością życiową i elegancją zachowania w każdej sytuacji. Chciałabym spotykać jak najwięcej podobnych ludzi. Zbiorek zawiera 57 krótkich, 2-4 stronicowych opowiadań. Jakże miło przeczytać książkę, w której nie ma wojny, patologii, morderstw, okrucieństwa i wulgaryzmów. Zwykłe życie też może być ciekawe. Świetna pozycja do zrelaksowania się.

Aby mieć lepszy odbiór, tę książkę najlepiej jest czytać na głos... wówczas przekaz jest atrakcyjniejszy i lepiej wczuwamy się w humor ówczesnej Warszawy - z urokami jidyszyzmów, przeplatanych gwarą warszawską. Ciekawe, czy współczesne audiobooki to uwzględniają?

Przeczytałam tą książkę baaardzoooo dawno temu, ale do dzisiaj pamiętam jakie wrażenie na mnie zrobiła - byłam nastolatką i był to chyba pierwszy raz kiedy zaczęłam postrzegać Kościół jako biurowiec... Nie wiem jak byłoby dzisiaj, ale książkę pamiętam po 30. latach...

Krótka, zabawna powieść o grupie ludzi, których połączyło jedno niefortunne zdarzenie i niechciana przesyłka. Wszystko zaczęło się od chciwości jednego mężczyzny, który za wszelką cenę pragnął zdobyć spadek po wuju oraz od psikusa drugiego, przypadkowego jegomościa. Ta historyjka łączy w sobie wątki kryminalne, detektywistyczne, czarny humor i angielski żart. Mimo, że bohaterowie, każdy po kolei, są w mało ciekawej i patowej sytuacji, to czytelnik bawi się przednio. Bardzo ciekawa jest postać narratora, który zwraca się bezpośrednio do czytelnika, wygłasza swoje opinie i otwarcie mówi o tym, że dobrze zna niektórych bohaterów. Lekkość lektury, mała objętość i dobra zabawa sprawiają, że jest to świetna książka na weekend lub w podróż.

Wydany w 1932 roku „Kordian i cham” jest powieściowym debiutem Leona Kruczkowskiego, wówczas przeszło trzydziestoletniego nauczyciela przedmiotów ścisłych, socjalisty z przekonania. Polityczna proweniencja autora jest w tym przypadku dość ważna, chociażby ze względu na fakt, że w 1962 roku Kruczkowski uznał swoją powieść za dokument polityczno-literacki „(...) okresu, w którym powstała, okresu walki polskich mas ludowych z władzą kapitalistyczno-obszarniczą”. Niech jednak nikogo nie zmyli ta komunistyczna nowomowa – „Kordian i cham” to książka zaskakująco uniwersalna. Dzieje się tak, bo mamy tutaj do czynienia z historią chłopskiej niedoli w przededniu wybuchu powstania listopadowego. I to napisaną w oparciu o rzeczywisty pamiętnik, czyli „Opis życia wieśniaka polskiego” autorstwa Kazimierza Deczyńskiego. Zresztą Deczyński jest również głównym bohaterem powieści. A obraz Królestwa Kongresowego, który znajdziemy w książce Kruczkowskiego, nie napawa optymizmem. To kraj zacofany, mający za nic prawa chłopów, może poza „prawem” do odrabiania pańszczyzny. Panowie włościanami gardzą, kler nimi manipuluje, a patrioci, którzy szczerze chcieliby Polski uwolnionej spod carskiego jarzma, zupełnie nie potrafią wytłumaczyć tej niepiśmiennej i wylęknionej masie, dlaczego też powinna chwycić za broń i walczyć za Polskę. Bo nowy kraj ze snów powstańców to wciąż Polska panów i dworków, a nie wolnych chłopów. I to nie jest tak, że powstańcy są tutaj postaciami negatywnymi. Wręcz przeciwnie – to idealiści, których bunt jest poniekąd słuszny. Tyle tylko, że nie do końca biorą pod uwagę potrzeby ok. 80% społeczeństwa. W tym chociażby rzeczonego Kazimierza Deczyńskiego. A sama książka? To powieść dokumentalno-historyczna. Wiele tutaj nazwisk, faktów czy wręcz cytatów z literatury podmiotu. Do tego bardzo naturalistyczny obraz stosunków panujących na wsi oraz garść rozliczeń, głównie z tradycją napoleońską, klerem oraz dworem. Język jest kwiecisty, archaiczny, momentami mocno gwarowy. Bohaterowie – z drobnymi wyjątkami – niezbyt zróżnicowani. Całość niekiedy sprawia wrażenie chaotycznej, jakby autor chciał poruszyć w swojej książce jak najwięcej zagadnień społecznych. Ponadto chwilami rzeczywiście można odczuć dość mocne wychylenie autora w lewą stronę spektrum politycznego, ale generalnie trudno się nie zgodzić ze społecznymi obserwacjami „Kordiana i chama”. Nie wiem, może to wina wydania, ale nie czytało mi się tej powieści łatwo, szczególnie jej pierwszej części. Poza tym autor czasami trochę za daleko odpływa w fantazję, chociażby w kontekście losów chłopa Bartosza Głowackiego czy nawet samego Deczyńskiego, który w powstaniu ostatecznie dosłużył się stopnia podporucznika. Ale jak ktoś chciałby sięgnąć po dosyć ambitną, lecz zapomnianą obecnie książkę historyczną, „Kordian i cham” jest w moim odczuciu dobrym wyborem.

Książka znakomita, poza tym rzecz ciekawa - ten autor napisał jeszcze sporo powieści, ale wszystkie one nie nadają się do czytania, w kilku znanych mi wypożyczalniach przez dziesięciolecia nikt się nie pofatygował, żeby je choćby przejrzeć (i dlatego wycofali je z księgozbiorów). Typowy autor jednej książki - i tak go zapewne zapamiętamy.

TW: 1. okrucieństwo wobec zwierząt i to takie naprawdę potworne i plastycznie opisane, 2. gwałty Dziwi mnie sumarycznie niska ocena. Książka jest bardzo dobra i wcale nie trudna w odbiorze. Owszem, opisuje, i to z detalami, ludzi podłych, jednak podaje wszytko wręcz niczym kronika kryminalna. W niejakiej opozycji do zła ludzi opisana jest przyroda, choć szczątkowo i nie łagodzi potworności. A potworności jest tyle że w zasadzie mówimy o karykaturze. Świnie które dorwały się do koryta i wypaczają wszystko co wypaczyć się uda. Znamienną i poetycką sceną jest ta gdy dwóch tępych chłopaków odłupuje od krzyży figurki Jezusków by bez najmniejszych różnic upodobnić się do swojego noszącego na szyi krzyżyk idola. Jest to chyba najważniejsza scena pokazująca bezmyślność całego miasteczka. Polecam tylko ludziom o mocnych nerwach.

Ale mnie sentyment wziął. Nie jestem co prawda z pokolenia Pawła czy Anuli, ale przecież problemy młodych ludzi nie zmieniają się specjalnie (choć co do czasów dzisiejszych, to już nie wiem). Jest w tych felietonach Zientarowej coś ujmującego za serce, coś prawdziwego. Nawet przaśne realia PRLu nie są w stanie przesłonić przekazu tych opowieści: postarajmy się siebie zrozumieć. I lubmy się nawzajem!

W prosty, a jak sugestywny sposób opisane to biedne wiejskie bytowanie, przecież nie tak bardzo odległe w czasie. Miejscami przejmujące. A to jest życie naszych babć, prababć, pokoleń których geny również w sobie nosimy. I jak tu porównać ich troski i marzenia z naszymi rozbujałymi zachciankami względem życia? Głód, brud, wielogodzinna harówka, w dodatku nie na swoim, nędzne chałupy, choroby, umierające dzieci, brak szans na lepsze jutro, szybka starość. Nie doceniamy jakimi wybrańcami losu jesteśmy, tu, w tym czasie i punkcie na mapie ziemi, jaki dokonał się postęp. Popadamy w pychę, nie szanujemy żywności, w konsumpcyjnym szale powiększamy sterty śmieci, a ludzie na świecie w dalszym ciągu żyją w nie lepszych warunkach, niż te opisywane przez Marię Dąbrowską. To tak na marginesie...

Postanowiłam odkurzyć biblioteczkę moich rodziców i przeczytać ,, Potępienie Paganiniego" - Anatola Winogradowa napisaną w 1936 roku. Mam trzecie wydanie tej książki z 1962 roku. Lubię czytać biografię znanych osób, szczególnie artystów. Nicolo Paganini genialny skrzypek, urodzony 27 października 1782 roku w Genui w biednej rodzinie. Ojciec hazardzista i alkoholik. Odkrył on, że jego syn Nicolo ma niezwykły talent muzyczny i postanowił na tym zarabiać. No i zaczęła się gehenna w życiu małego chłopca. Niespełna czteroletnie dziecko musiało ćwiczyć nawet po czternaście godzin, aż jakiś fragment utworu zostanie doprowadzony do perfekcji, najczęściej Nicolobotrzymywał marne jedzenie po ćwiczeniach. Zaczęła się też katorżnicza wędrówka ojca z synem na koncerty, na których mały Paganini zarabiał, a ojciec przegrywał lub przepijał te pieniądze. Podobnie ojciec Mozarta wykorzystywał talent swego syna, aby pokazując jego kunszt gry na przeróżnych koncertach, zarabiać na własnym dziecku. No, ale wróćmy do Paganiniego. To znęcanie się ojca nad swoim utalentowanym synem doprowadziło do kresu wytrzymałości Nicole i w końcu udało mu się uciec w wieku czternastu lat z domu. I tak zaczęła się wielka kariera muzyczna tego genialnego artysty. Jego życie nie było wcale łatwe. Przypada ono na okres dominacji Austrii w Italii oraz Wielkiej Rewolucji Francuskiej w 1789 roku. Francuzi mają coraz większe wpływy polityczne na Italię. Zakon Jezuitów walczy natomiast o władzę i bogactwo. Tę walkę prowadzi oczywiście elita, czyli przywódcy zakonu. Zakonnicy, którzy są szarymi braćmi nie mają o tym pojęcia. Walka Jezuitów o dobra, które zgromadził Paganini za swe koncerty, aby zapewnić utrzymanie swemu synowi Achillinowi, a także ,, alimenty" jego matce, trwa przez całe życie artysty. Czy zakon pozbawi tę rodzinę środków do życia - odpowiedź w książce. Paganini nazywany diabłem przez księży, bo według nich, nie jest możliwe, żeby normalny człowiek tak grał, a jego gra ,, zniewoliła" tak wielką publiczność. Paganini zmaga się z wieloma strasznymi oszczerstwami na temat jego życia, rzucanych przez mniej utalentowanych kolegów muzyków no i kościół. Paganini jeździ mimo wielu przeszkód ze swoimi koncertami. W owym czasie na Półwyspie Apenińskim znajduje się co najmniej dwadzieścia państw. Austriacy wprowadzają bardzo skomplikowany system paszportowy, co też utrudnia podróże Paganini emu. Autor nie mógł opisać życia Paganiniego bez wątków historycznych, ponieważ mają one wielkie znaczenie dla życia artysty. Są tu też polskie akcenty: polski muzyk Lipiński gra z Paganinim w Warszawie. Przecinają się też drogi Szopena, jak głoszą niektórzy: ,,obdarowanego szatańskim talentem obecnego stulecia", z Paganinim "opętanego przez ducha dzisiejszego stulecia", który oddał duszę diabłu. Ot dzisiaj powiedzielibyśmy spotyka ich druzgocący hejt. Paganini, członek tzw. karbonariuszy, jak się domyśla kler, jest ciągle inwigilowany, hejtowany, a nawet podtruwany. Jakie było życie tego geniusza skrzypiec możemy przeczytać w tej książce. Moim zdaniem warto po nią sięgnąć.

Biorąc do ręki książkę słyszałam w głowie najsłynniejszy motyw muzyczny z musicalu. W opowieściach jednak to nie bogactwo jest celem życia Mleczarza a rodzina która spędzała mu nie raz sen z powiek. Zachwyca mnie duma i godność głównego bohatera. Warto przeczytać

Sięgnąłem po tę książkę przez wzgląd na nazwisko autora! :) To lekka, przyjemna powieść obyczajowa upstrzona sprytnym humorem i ciekawymi przemyśleniami głównego bohatera Reginalda – człowieka oryginalnego, wrażliwego i inteligentnego, miłośnika piękna, który bywa też przekorny, naiwny i zagubiony. Momentami zdawało mi się, że gdzieniegdzie wkrada się drobny chaos redakcyjny (np. nie do końca wiadomo, kto co powiedział, słowa narratora nie są wyróżnione względem słów bohaterów czy ich myśli), ale to drobnostka, która nie przeszkadza w miłych spotkaniach z Reginaldem i jego żoną Sylwią :) Jestem naprawdę usatysfakcjonowany!

Na początek należy wspomnieć, że pierwodruk z 1937 roku została skonfiskowany przez sanacyjną cenzurę. Mogę tylko zgadywać powody: polityczne albo pornograficzne. Tytułowe Motory to popęd płciowy. Cyprian Fałn to nawiązanie do greckiej mitologii. Treść zaś to życie pod kątem związków z kobietami, potyczek z pisaniem i życia. Forma stylistyczna trudna, wręcz ekspresjonistyczna. Bardzo wciągająca.

O Warszawie i o powstaniu napisano tysiące książek. Kazimierz Brandys ani w Warszawie się nie wychował, ani nie przeżył w niej dłużej niż 5 lat swojego życia. Zapowiada już na samym początku, że zdaje sobie sprawę z tego, że nie jest to ani miasto jego dzieciństwa, nie jest to też miasto jego rodziców, ale te 5 lat to sprawa wszystkich, którzy przez ten czas czuli na plecach zagrożenie tej samej śmierci. I choć wiele opinii o tej książce, a raczej o autorze, określa ich jako komunistyczne i propagandowe, pozbawione współczucia i empatii do ludzi, którzy starali się zachować resztki godności miasta, to myślę że warto się w nią zagłębić i dać jej szansę. Warto zaznaczyć, że autor, dzięki bogato rozbudowanym opisom przekazuje bardzo dokładny obraz wydarzeń a przede wszystkim emocji mieszkańców z nimi związanych, pozwala pracować wyobraźni, poczuć namiastkę tego ogromnego żalu i strachu, który im towarzyszył. Brandys nie uczestniczył w walkach i jasno daje do zrozumienia jakie jest jego stanowisko wobec wybuchu powstania. Otwarcie pisze o bezsensowności każdej śmierci, każdej ofiary, męczeństwa kamienic i płaczu głodnych dzieci. Książka została wydana po raz pierwszy w 1946r. nie ma się więc co dziwić negatywnym emocjom, które wtedy towarzyszyły pewnie każdemu kto nawet pośrednio uczestniczył w tym piekle. Moim zdaniem dziś nie jest to temat do dyskusji, choćby z szacunku do każdej z ofiar, która poległa na ulicach miasta walcząc o cień nadziei na lepsze jutro.

Te tytułowe płomienie utwierdziły mnie w przekonaniu, że będzie to powieść wojenna. Tymczasem I Wojna Światowa dopiero nadchodzi, a czytelnik zagłębia się w świat duchowych rozterek dojrzewającego młodzieńca. Bohater książki – nastoletni Teofil (zupełnie nieprzypadkowo wybrane miłe Bogu imię), wychowany w domu wysokiego lwowskiego urzędnika, oczko w głowie kochających rodziców i utrapienie nauczycieli w gimnazjum, zmaga się z problemami dorastania, wśród których najważniejszy wydaje się… kryzys wiary. Już samo to czyni tę książkę zupełnie niezrozumiałą dla współczesnej młodzieży, gdyż Teofil zamiast wybrać marzenia, grube dowcipasy z kolegami i amory ze śliczną gimnazjalistką, wgłębia się z płonącymi uszami w teologiczne rozważania i nieodpowiednie dlań lektury (Renana sama mam na liście!). A nawet jeśli nie czyta obrazoburczych teorii o ludzkiej a nie boskiej naturze Jezusa, po kryjomu przed ojcem chłonie „Lalkę” czy „Starą baśń” – aż mi się oczy spociły - gdzież ci chłopcy chciwie czytający z latarką pod kołdrą! Fakt przyznania się Teofila do utraty wiary wstrząsa całym jego otoczeniem w sposób dziś dla nas wręcz niepojęty. Szkoła organizuje specjalne zebranie „w sprawie”, ojciec wizytuje dyrektora placówki, matka popłakuje struchlała, ksiądz rwie sobie włosy z głowy; jednym słowem cały poukładany światek drży w posadach i ugina się od bezczelności bezkompromisowego nastolatka, wręcz niebo staje w płomieniach! Ale to tylko świadczy, jak głęboko i realnie dbano niegdyś nie tylko o zdrowie ciała ale też i o spokój i zbawienie duszy. Znakomity teść znakomitego Andrzeja Szczepkowskiego i dziadek równie znakomitej Joanny Szczepkowskiej nie byłby sobą, gdyby nie naszpikował tekstu licznymi odniesieniami do antyku, co nie dziwiło w czasach, kiedy łacina i starożytna greka były podstawą klasycznej edukacji. Wspaniale też odmalował Lwów z początków dwudziestego wieku, który już wkrótce z miasta CK Monarchii miał stać się polski, a po nie tak długim czasie polski być przestał kto wie, czy nie na zawsze. Może to hołd i pożegnanie pisarza z Jego rodzinnym miastem, którego współczesną historię pisze już inny naród. Na pewno jest to pożegnanie ze skostniałym dziewiętnastowiecznym sposobem myślenia, właściwym dla poddanych Franciszka Józefa, klęcznikowym stosunkiem do rangi urzędniczej, munduru i sutanny, bezkrytycznym poszanowaniem siły autorytetów (pod względem drobnomieszczańskich uprzejmości, hołdów, zapatrywań, pojęcia „skandalu”, ówczesny Kraków i Lwów mogłyby podać sobie ręce). Już za moment cały ten monarchistyczny, skamieniały porządek runie bezpowrotnie. Co zbuduje Teofil na gruzach starego świata?

Lotna to klacz. Arab. Obiekt westchnień większości ułanów... Opowiadanie Wojciecha Żukrowskiego pokazuje epizod z wojny obronnej we wrześniu 1939 roku. Szwadron ułanów wycofuje się z całą armią polską pod naporem Niemców. Ucieczka. Potyczki. Przypadkowe noclegi. Spotkane konwoje uciekinierów. Cudem odnaleziona narzeczona. Szybki ślub w przypadkowym kościele. Szybka noc poślubną. Chaos. Szwadron nie przetrwa tej kotłowaniny. Lotna jest symbolem Polski. Piękna, pożądana, przeklęta... Na początku oczu od niej nie można oderwać. Im dłużej trwa ucieczka, tym bardziej klacz przestaje być ideałem, staje się narowista, przechodzi do nowych rąk, by na końcu... no cóż, kampania wrześniowa została przegrana...

Kontynuacja "Śladami Stasia i Nel". Po zakończeniu wizyty w Sudanie, Marian Brandys wybiera się w podróż do Abisynii (Etiopii) wraz ze swoimi przyjaciółmi Bwaną Kubwą oraz Panem Biegankiem. Przygody i historie, które opisuje są tym razem zdecydowanie ciekawsze niż te zawarte w pierwszej części. Panowie tutaj nie są już takimi zwykłymi turystami, chociaż starymi wyjadaczami bym ich jeszcze nie nazwała. Fajnie się te historie czytało. Etiopia to bardzo interesujący kraj z barwną historią oraz fascynującymi zwyczajami. Polecam.

Recenzja w całości na https://czytadlapegrota.blogspot.com „Od Apeninów do Andów” to krótka historia, która opowiada losy trzynastoletniego chłopca z Genui. Marco wyrusza na poszukiwanie matki, która dwa lata wcześniej wyjechała do Ameryki, aby tam zarobić na utrzymanie swojej zadłużonej rodziny. Jakikolwiek ślad po matce zaginął. Mały Marco samotnie przemierza tysiące kilometrów, naraża się na niebezpieczeństwo i walczy z przeciwnościami losu. Chłopcu nie sprzyja szczęście, ale jego hart ducha i nieustępliwość w końcu zostają wynagrodzone. „Od Apeninów do Andów” to historia, którą czyta się błyskawicznie. Tym bardziej, że jej objętość wynosi niewiele ponad pięćdziesiąt stron. Historia ta jest dowodem na to, że dobre książki mogą być krótkie. Już od pierwszej strony historia wzrusza i chwyta za serce. Jest absolutnie wyjątkowa i dla każdego. Zachwycać się nią będą dzieci jak i dorośli. Jestem o tym przekonana, bo to co najbardziej wzrusza to prawdziwe uczucia i emocje, których tutaj nie brakuje. Natomiast po lekturze obejrzyjcie ekranizację i sprawdźcie czy tak samo Was urzeknie :-)