Avatar Jamesa Camerona. Tajny Raport o Świecie Pandory

Dopóki David się uczył i poznawał swoją moc i siebie, było ciekawie. Wątek romantyczny z Millie też w porządku... no ale później zaczął się wątek sensacyjno-polityczny i to już mi nie pasowało do tej książki, przez to ocena niższa, ale czytało się sprawnie.

W końcu uporałam się z tą cegłą! Nie chcę przez to powiedzieć,że była nudna i okropna ale niestety przez szkołę jakoś wypadły mi na nią prawie dwa miesiące. Książka była naprawdę świetnie napisana i zachwyciła mnie(pomijając gdzieniegdzie drobne błędy w wydruku). Historie co prawda były przedstawione tak jak w filmie ale w nim nie było ukazanych niektórych scen jak np. do czegoś doszło i czemu. W książce było to wszystko jasno wyjaśnione i po jej przeczytaniu będzie można lepiej zrozumieć filmy. Napisana była językiem prostym i pismo miała dość duże,co nie znaczy,że jest banalna.Wręcz przeciwnie. Naprawdę polecam

Zbiór artykułów znajdujących się w książce, opisuje rzeczy, które podczas oglądania serialu są dla widza niezauważalne. Ponadto jest też kilka ciekawostek na temat samego powstawania serialu, czyli jak to House miał być najpierw hydraulikiem czy telemarketerem (!) Opisani są również inni serialowi bohaterowie i ciekawe spostrzeżenie czy dr Wilson istniał naprawdę czy był tylko wyobrażeniem w głowie House’a? Szkoda, że artykuły odnoszą się tylko do trzech pierwszych sezonów. Chętnie poznałabym analizę późniejszych odcinków.

Przypominania sobie tych kilku nabytych w czasach gimbazjalnych mang, z których już prawie nic nie pamiętam, część trzecia i ostatnia. Ogólne wrażenia: jeszcze fajniejsze, niż pierwszy tom :D Przez kilka lat byłam święcie przekonana, że kupiłam tomy 1. i 2. Przy odgrzebywaniu z mrocznych zakamarków pokoju niespodziewanie okazało się, że jednak 1. i 3. O.o Cóż, przy tej serii to całe szczęście mała różnica. Ogółem widać progres autora. Pierwszy tomik momentami bywał dość nużący, czytałam go po rozdziale; ten łyknęłam w jeden dzień. Humor lepszy, kreska lepsza, a do tego sporo Feliksa. Nic, tylko polować na kolejne tomiki :D

Ciekawa pozycja dla fanów survival-zombie- apokalipsy. Ciężko powiedzieć, jak podchodzić do tego typu literatury, chociażby ze względu na to, że jest to poradnik na wypadek apokalipsy zombie? Jeżeli na miejsce zombie wstawimy człowieka, to sytuacja będzie wyglądać z gola inaczej. Nie mniej, polecam jako czystą rozrywkę.

Szczęście dla polskiego wydania, że "Hetalię" darzę przeogromnym uczuciem. Do kreski się nie przyczepię - ma to coś; poza tym dopóki wszystko widać, jest dobrze. Boli mnie jedynie sztywne tłumaczenie (oraz chochlik drukarski - ktoś chyba nie zauważył, że zamiast "ś" w słowie "uśmiech" drukuje się kwadrat). Kto wpadł na pomysł, żeby na końcu każdej kwestii Chin dodawać "-aru"? Po polsku nie ma to żadnego sensu, a wystarczyłoby nieco inwencji twórczej, żeby samemu przeprawić kwestie postaci na typowy chiński akcent - w końću Chińcici mówią tak śmieśnie. I tylko za to minus dwie gwiazdki. VEEE!

Nie rozumiem niektórych negatywnych opinii na temat tej powieści i kompletnie się z nimi nie zgadzam. Powieści pisane na podstawie gier rządzą się swoimi prawami, bo są pisane głównie dla bardzo konkretnych odbiorców, czyli fanów danego uniwersum. Jestem od wielu lat maniakiem "TES" i mnie ta książka bardzo przypadła do gustu - fabuła jest dość prosta, ale wciągająca i dodatkowo w jej trakcie rozwijane są i tłumaczone niektóre wydarzenia mające miejsce w trakcie i po czwartej części gry. Wyszła z tego całkiem ciekawa historia, która dodatkowo jest osadzona w moim ulubionym uniwersum... Zarzuty względem autora dotyczą chyba głównie tego, że nie trzyma się sztywno nazewnictwa występującego w grach, ale nie do końca mogę się z tym zgodzić. Przykładowo występujący w polskiej wersji gry Dekanat Prawdy został w polskiej wersji książki przetłumaczony jako Ministerstwo Prawdy. Błąd? Nie! W angielskiej wersji gry i powieści Dekanat Prawdy funkcjonuje po prostu jako Ministry of Truth. Jeżeli jest tu jakiś błąd, to raczej po stronie polskiego wydawcy, który nie dopilnował tłumaczenia zgodnego z nazewnictwem zawartym w polskiej wersji gry... Czytałem tę powieść już kilka razy i za każdym razem bawiłem się przy niej bardzo dobrze. Niestety polski wydawca nie zadbał o wydanie drugiej części, która w wersji angielskiej od kilku lat stoi u mnie na półce i jakoś nie mogę się za nią zabrać.

Robi wrażenie, tytuł wydaje się trafiony, dalej uważam, że seria "ma w sobie to coś", ale dużo mniej mi się podobała ta część niż pierwsza. Może jest potrzebne wyobrażenie równoległe pierwowzoru, żeby mocno bawiło? Tutaj nie byłam wprost rozbawiona, dziecko Barrego i Herbiny właściwie w ogóle mnie nie interesowało... Język jest fajny, zagrywki też, ale jednak już na tym etapie biorę pod uwagę nie-czytanie kolejnej części. Nie byłam wrogiem HP, ale i do fana mi daleko, możliwe, że gdyby wszystko było osadzone w jego młodości, docierałaby do mnie ta książka lepiej. Ogólnie chyba nie miałam żadnego zainteresowania bohaterem w jego starszych latach. Jakoś tak po prostu niepotrzebnie xD. Najbardziej mi się podobało wykreowanie wyobrażenia Hogwartu i ogólnie "świata czarodziejów" w bezpośrednim odniesieniu do "rzeczywistości ludzkiej". Magia stanowi istotny element, ale jednak poza nią, wszystko zostaje jakby osadzone na tych samych podwalinach, nie ma żadnej utopii, wręcz są podkreślane przywary, obrzydliwości, nieczyste zagrywki, podłość itp. Jest to intrygujące, że tak lekko autorowi takie "przeniesienie" wyszło, ale jak na utwór literacki po prostu mało mi się podobało. Fujka klimat.

Recenzja książki Caitlin R. Kiernan: Beowulf Caitlin R. Kiernan opowiada historię, która pulsuje pod czaszką; przesiąkniętą wonią krwi i miodu sagę, którą powinno się recytować o północy na bagnach i na samotnych górskich szczytach. Snuje opowieść o bohaterstwie, o płonącym ogniu i o złocie, naznaczoną miłością, tajemnicą oraz - chwilami - skrajnym okrucieństwem i gwałtem. Starą opowieść, która zasługuje na to, by ją powtarzać tak długo, jak długo ludzi fascynują bohaterowie, potwory i mrok. Opowieść dla każdego z nas. Wszyscy mamy swoje demony. Beowulf myślał, że jego demonem jest Grendel... -------------------------------------------------------- Książka na podstawie scenariusza, po niej najchętniej obejrzał bym film. Jest to gratka dla każdego fana mitologii nordyckiej takiego jak ja. Książka jest nią przesiąknięta. Poza mitologią masa tu akcji. Znajdziecie też zabawne momenty i teksty postaci. Książka wciąga o płynie się przez nią tak szybko jak Drakkar - łódź wikingów - płynęła przez wody Skandynawii. Uwielbiam wikingów i świetnie bawiłem się czytając tę książkę. Myślę, że światu jest potrzebne więcej książek z motywem mitologii nordyckiej. I mimo, że niektóre słowa jak np "Bifrost" były napisane inaczej niż powszechnie znane to i tak książka mi się podobała i moja ocena to 4/5 ⭐⭐⭐⭐⭐ #bookstagrampl #książki #books #book #książka #czytambolubie #książkoholik #maniakksiążkowy #recenzjaksiążki #książkiżyciem #książkomania #dobraksiążka

Nie wszyscy lubią wampiry, choć z pewnością większość z Was zna historię najsłynniejszego z nich - hrabiego Draculi. Historię opowiadaną tysiące razy, znaną nam już na wskroś. Gotycką, mroczną i krwawą, o istotach kryjących się przed słońcem i pozbawionych rumieńców… Czy jednak ktokolwiek zwrócił kiedyś uwagę na problemy „dnia” codziennego tych biednych, bladych, tak wyeksploatowanych stworzeń?! Czy wiecie, jak wielkim kłopotem dla wampira jest chociażby dobór nici dentystycznych? Ba, sam wybór stomatologa! Nie każda klinika dysponuje przecież kadrą wyspecjalizowaną w piłowaniu kłów! Właśnie – nie wiecie o tym! Wszyscy twórcy pomijają te ważkie problemy! To właśnie jest przyczyną, dla której oburzony hrabia postanowił przestać milczeć i pozwolił opublikować swój pamiętnik! Vlad Dracula, byt doskonały i książę nocy, dzieli się z nami przemyśleniami na temat swojego jestestwa, problemów małżeńskich i sąsiedzkich. Pozwala czytelnikowi poznać swoje poglądy na temat wszystkich wrednych pisarzy, którzy pasożytują na jego legendzie, wzbogacają się, w karygodny sposób przeinaczając i przejaskrawiając życie i czyny hrabiego! Jego łaskawość autor umieścił w dzienniku mnóstwo szkiców, w tym projekt nowej peleryny czy zaproszeń na dancing w Schloss Feratu, prócz tego ranking jego ulubionych książek, a nawet listę powodów, dla których nie znosi wilkołaków. Znajdziecie tu także pomysły Draculi na nową firmę i niektóre plakaty i ulotki, którymi akwizytorzy zapychają mu skrzynkę pocztową. Wszystko okraszone zabawnymi anegdotkami i mnogością nawiązań do popkultury. Dziennik wampira to przezabawna, momentami absurdalna książka, opisująca prawdziwe życie księcia ciemności. Dla wampiroluba jest to pozycja absolutnie obowiązkowa, pełnokrwista, a w dodatku przepięknie wydana. Dość kłamstw – pozwólcie przemówić prawdziwemu hrabiemu! Nie wszyscy lubią wampiry, choć z pewnością większość z Was zna historię najsłynniejszego z nich - hrabiego Draculi. Historię opowiadaną tysiące razy, znaną nam już na wskroś. Gotycką, mroczną i krwawą, o istotach kryjących się przed słońcem i pozbawionych rumieńców… Czy jednak ktokolwiek zwrócił kiedyś uwagę na problemy „dnia” codziennego tych biednych, bladych, tak wyeksploatowanych stworzeń?! Czy wiecie, jak wielkim kłopotem dla wampira jest chociażby dobór nici dentystycznych? Ba, sam wybór stomatologa! Nie każda klinika dysponuje przecież kadrą wyspecjalizowaną w piłowaniu kłów! Właśnie – nie wiecie o tym! Wszyscy twórcy pomijają te ważkie problemy! To właśnie jest przyczyną, dla której oburzony hrabia postanowił przestać milczeć i pozwolił opublikować swój pamiętnik! Vlad Dracula, byt doskonały i książę nocy, dzieli się z nami przemyśleniami na temat swojego jestestwa, problemów małżeńskich i sąsiedzkich. Pozwala czytelnikowi poznać swoje poglądy na temat wszystkich wrednych pisarzy, którzy pasożytują na jego legendzie, wzbogacają się, w karygodny sposób przeinaczając i przejaskrawiając życie i czyny hrabiego! Jego łaskawość autor umieścił w dzienniku mnóstwo szkiców, w tym projekt nowej peleryny czy zaproszeń na dancing w Schloss Feratu, prócz tego ranking jego ulubionych książek, a nawet listę powodów, dla których nie znosi wilkołaków. Znajdziecie tu także pomysły Draculi na nową firmę i niektóre plakaty i ulotki, którymi akwizytorzy zapychają mu skrzynkę pocztową. Wszystko okraszone zabawnymi anegdotkami i mnogością nawiązań do popkultury. Dziennik wampira to przezabawna, momentami absurdalna książka, opisująca prawdziwe życie księcia ciemności. Dla wampiroluba jest to pozycja absolutnie obowiązkowa, pełnokrwista, a w dodatku przepięknie wydana. Dość kłamstw – pozwólcie przemówić prawdziwemu hrabiemu! Recenzja powstała dla grupy dyskusyjnej Fantastyka na luzie.

Tom pierwszy serii Łowca Czarownic. Sam pomysł na książkę ciekawy, choć dosyć nietypowy. Jedyne co mi przeszkadzało, to wiek głównego bohatera - 15 lat, a więc i pewne zachowania Jake'a typowe dla tego wieku. No cóż osobiście wolę starszych bohaterów, wtedy jest zdecydowanie ciekawiej. Piętnastoletni Jake Harker ma fioła na punkcie horrorów. Czyta wszystkie komiksy i książki na temat demonów i potworów. Pewnego dnia matka chłopca zostaje brutalnie zamordowana, a on sam trafia w sam środek niezwykłych wydarzeń. Co jednak, gdy on sam nie do końca okazuje się być sobą? Jakie sekrety skrywa Instytut Hobbarona? Co zrobi Jake, gdy okaże się, że tylko on jest w stanie ocalić ludzkość przed demonami?

Po tą powieść sięgnęłam tylko po to by się odmóżdzyć i akurat pod tym względem się nie zawiodłam ponieważ już po przeczytaniu kilkunastu pierwszych stron mój mózg wyłączył myślenie. Nie często sięgam po parodię ale nie żałuję że ją przeczytałam, to było nawet ciekawe doświadczenie dla mnie jako wieloletniej fanki Harrego Pottera.

Bardzo dobra książka dla zaczynających czytać chłopaków! Na początku do oglądania, ciekawe i pobudzające wyobraźnię ilustracje powodują, że dziecko samo nie wiedząc kiedy, zaczyna czytać. Dziewczynki również się zainteresują, ale moim zdaniem jest to pozycja warta zainteresowania rodziców 6 - 7 letnich, dynamicznych chłopców, których do książki trudno jest zachęcić, którym trudno jest usiąść choćby na moment na tyłkach. Dorosłym może wydawać się iż jest to przerost formy nad treścią, ale w tym wypadku nie o to chodzi...

Książka, którą czytałem w dzieciństwie gdzie moja ciekawość świata sięgała wysokości godnych spadochroniarzy. Ostatnio sięgając po nią i przeglądając ją od początku do końca stwierdziłem, że nadal jest w niej wiele wyjaśnień na temat rzeczy/zjawisk nad którymi nigdy się nie zastanawiałem, a są dość ciekawe. Do wszystkiego trzeba dorosnąć ;) Polecam zarówno młodszym jak i starszym czytelnikom.

Typowy przykład książki poszerzającej horyzonty. Nazwiska autorów poszczególnych rozdziałów brzmią obco i na pewno nic nie zmusiłoby mnie do zgłębiania ich wywodów filozoficznych, bo z takimi mamy tutaj do czynienia. House jednak dokonał tego cudu, kolejnego w swoim życiu. Nie potrafię określić, czy książka jest równie genialna, jak postać. o której rozprawia, ale na pewno jest równie wnikliwa. I co jest dla mnie zaskoczeniem, można polubić filozofię, oczywiście o ile zostanie przedstawiona w sposób przystępny. Mój podziw nad twórcami postaci doktora jeszcze się zwiększył. Jestem absolutnie zaskoczona, iż po gruntownej analizie zachowań i poglądów Housa doszukać się można inspiracji ze świata najwybitniejszych filozofów wszech czasów. Przeczytałam z ciekawością i niemałą fascynacją. Co znaczy prosty przekaz i sławna postać na okładce.

Czy po przeczytaniu książki będziesz chciał sięgnąć po grę? - Raczej nie. Czy po zakochaniu się w grze powinieneś si gnać po książkę? - oczywiście! Tytuł posiada kilka wad fabularnych, trochę głupotek i dróg na skróty, ale bohaterowie dają radę. Polecam, zwłaszcza jak nie wiesz jaka rasa grać 😀

Jako fan Starcrafta ocenę dostała +1 już na starcie ;) Póki co czwarta moja przeczytana z uniwersum i na tym czwartym miejscu ląduje... Niby wszystko było - wszystko czyli akcja jak to w starcrafcie. Jest Raynor, jest Sara... i ta dwójka pożarła większą część książki. Przy końcówce zaczęło się ciekawie, choć sam koniec wygładzony, bez fajerwerka :) Może brak zergów i protossów w tej części spowodował wrażenie niedosytu... Ale co by nie pisać, to Starcraft - czyli lubić :)

Pierwszy raz spotkałam się z taką formą prowadzenia opowieści. Na pewno zmusza do myślenia, momentami jest wręcz irytująca, kiedy w kółko trzeba coś liczyć. W pewnym momencie zgubiłam się, ciągle lądując na tej samej stronie, okazało się, że źle zrozumiałam polecenie, także trzeba uważnie czytać i myśleć logicznie. Ciekawe przedstawienie innych, nieco alternatywnych postaci z bajek dla dzieci. Ogólnie ciekawa książka, dużo zagadek i fajnych historyjek. Ale nie traktowałbym jej jako poradnika życiowego o moralności i etyce, niektóre ścieżki były raczej oczywiste do wyboru.

Ostatnie lata to prawdziwy renesans dla wszystkich mitologii z całego świata. Te z północy Europy swoją sławę zawdzięczają głównie filmom Marvela – wszak każdy obecnie kojarzy Lokiego i Thora, Odyna i Freyę czy młot Mjollnir. Wielka w tym zasługa kinowego uniwersum, które powołało do życia co prawda komiksowych bohaterów, ale trzeba pamiętać, że ich rodowód sięga nordyckich sag. Wolfgang Hohlbein również czerpie z tych źródeł w swojej powieści fantasy Thor, pierwszym tomie Sagi Asgard. Budzi się do życia. Nie wie, gdzie jest ani kim jest. Ba, nie zna własnego imienia. A dookoła niego tylko zamieć śnieżna i lodowa pustynia. Żeby nie zamarznąć, mężczyzna wyrusza w drogę w poszukiwaniu schronienia i jedzenia. W trakcie marszruty napotyka kobietę z dwójką dzieci i rannym mężem, którzy cudem tylko uniknęli zamarznięcia przy tej pogodzie. Urd, bo tak nazywa się nieznajoma, pozwala mężczyźnie przyłączyć się do nich, dzieli z nim resztkami jedzenia, a po śmierci swojego męża wraz z przybyszem wyrusza w drogę. Poszukują schronienia przed zimą, która depcze im niebezpiecznie blisko po piętach, aż trafiają do ukrytej przed postronnymi doliny, zwanej Midgaardem. Tam ich losy komplikują się jeszcze bardziej, szczególnie że mężczyzna, zwany Thorem przez swoją siłę i zdolność posługiwania się młotem, stopniowo przypomina sobie swoją przeszłość i próbuje odkryć kim, tak właściwie, jest. Mój problem z tą książką jest jeden, ale dość zasadniczy. Nie tego się spodziewałam, sięgając po pierwszy tytuł serii zwanej Sagą Asgard i po tytuł związany z imieniem jednego z największych wojowników nordyckich sag. Oczekiwałam wielkich bitew, uczt w Asgardzie, innych bóstw na stronach tej prawie dziewięćset stronicowej cegły. Spodziewałam się krwistej, solidnej fantastyki, taką nadzieją napawało mnie też nazwisko autora, opisywanego jako król fantasy zza naszej zachodniej granicy. Zamiast tego wszystkiego otrzymałam... Nie do końca sama nawet wiem, co. Opowieść drogi? Powieść obyczajową z elementami fantastyki? Bo czystą fantastyką tego nie da się nazwać. Cała historia dzieje się w quasi średniowiecznym świecie, na dalekiej Północy. Zbliża się zima i noc polarna, więc bohaterowie muszą znaleźć schronienie. Bogów jest tu tyle, co na lekarstwo. Główna postać miewa przebłyski z poprzedniego życia, kiedy podobno był bóstwem, którym już nie jest. Jednak jak na osobę o nadnaturalnym pochodzeniu, jest zbyt podatny na zranienie. Kilkukrotnie traci przytomność na dłuższy czas, praktycznie co walka zostaje ranny i prawie zawsze nieomal śmiertelnie. Odkrywa powoli swoje moce i poprzednie życie, ale nieustannie stawia opór wspomnieniom, jakby bał się, co może w nich znaleźć. Irytowało mnie ciągłe powtarzanie, że Thor miał jakieś niejasne wrażenie, miał coś w rodzaju przebłysku i zaraz o tym zapominał. Powtarzało się to notorycznie i po piątym albo szóstym razie zaczęło mi już działać na nerwy. Z głównych bohaterów mamy jeszcze Urd, tajemniczą kobietę, która okazuje się być członkinią sekty Posłańców Światła, kapłanów-wojowników, chcących sprowadzić na ziemię bogów. Są jeszcze jej dzieci: Elenia oraz Lif, którzy odgrywają również niemałą rolę w całej historii, chociaż czasami bywają naprawdę denerwujący swoim zachowaniem, jak to dzieci. Styl autora jest dość surowy, ale mimo to książkę czyta się naprawdę dobrze. Pomimo tego, brnęłam przez nią bardzo długo. Bywało, że przez wiele stron nie działo się kompletnie nic, potem fabuła przyspieszała na krótką chwilę i znowu całość spowalniała. Dopiero ostatnie sto stron to było coś, co porwało mnie jako czytelniczkę – wielka bitwa i akcja, która pędziła bez ustanku na łeb na szyję. Końcówka ratowała trochę całość, ale było tego za mało – przez większość stron brnęłam, jak bohaterowie przez ten śnieg po kolana. Szczerze powiem, że nie wiem, komu mogłabym polecić Thora. Fanom fantastyki raczej nie przypadnie on do gustu z racji znikomej ilości tego gatunku literackiego w fabule. Może czytelnicy powieści obyczajowych byliby bardziej do niej przekonani? Sporo mi w tej powieści brakowało, chociaż uczciwie trzeba przyznać, że to nie jest zła pozycja. Najlepiej, jeśli sami weźmiecie ją do ręki i przeczytacie, a tym samym przekonacie się, czy jest to tytuł dla was. https://wiewiorkawokularach.blogspot.com/2022/05/thor-wolfgang-hohlbein.html

Jest to dzieło amerykańskiego pisarza, który na podstawie  średniowiecznych romansów Thomasa Malory'ego opracował zbiór opowieści arturiańskich. Jest ona napisana w tonie podniosłych opowieści, co może poniektórych zniechęcać, ja jednak uważam, że ta właśnie stylistyka nadaje całości uroku.  Polecam przede wszystkim zainteresowanym motywami arturiańskimi we współczesnej kulturze, gdyż warto je zweryfikować z dziełami wcześniejszymi.  P.S. Domniemany Artur żył w wieku VIII, czyli wczesnego średniowiecza, opowiadania są przedstawione w etosie rycerskim, charakterystycznym raczej dla X-XV wieku w związku z czym pełne zbroje i tarcze rodowe, niekoniecznie mogłyby cechować jego dwór.  Legenda jednak jest zacna. :D