Autoportret z kanalią

Czasem trudno się połapać w wypowiedziach i narracji, brakuje mi też wielu szczegółów, ale ogólnie książka dobra, piękna i pouczająca. Dała mi do myślenia i to w wielu sprawach - o tym jakie to zawiłe potrafią być biografie polityczne, jak chore potrafią być wielkie narracje, a także, czy przede wszystkim jakim sam jestem człowiekiem, bo okazuje się, że biografia Jacka Kaczmarskiego jest dla mnie świetnym lustrem. Dziękuję zwłaszcza za nieomijanie tych najciemniejszych stron poety. I za wzbudzenie nadziei na dobrą śmierć. W końcu to już czterdziecha na karku.

Książka zaczyna się od opowiadania głównego bohatera o kontrabasie, jego zaletach i wadach i tak też się kończy ale pomiędzy jest parę ważnych i ciekawych przemyśleń. Mamy tu trochę miłości a może dużo, trochę zagubienia w życiu codziennym. Chyba każdy z nas ma coś z kontrabasisty.

"Dzienniki" Stefana Kisielewskiego to zbiór osobistych notatek, refleksji i przemyśleń jednego z najbardziej wyrazistych polskich intelektualistów XX wieku. Kisielewski, znany nie tylko jako pisarz, ale także jako muzyk i publicysta, w swoich dziennikach porusza wiele tematów, od życia codziennego, przez politykę, kulturę, aż po filozofię. Jego zapiski są pełne ironii, przenikliwości i głębokiej obserwacji rzeczywistości, co sprawia, że są niezwykle wartościowym źródłem wiedzy o czasach, w których żył oraz o jego osobistych zmaganiach i przemyśleniach. "Dzienniki" Kisielewskiego to fascynująca książka dla każdego, kto pragnie zrozumieć złożoność polskiej komunistycznej rzeczywistości XX wieku. Pisane z pasją i szczerością, stanowią niepowtarzalny dokument epoki, ukazując jednocześnie osobowość autora w pełni. Kisielewski potrafi wciągnąć czytelnika w swoje myśli, zmuszając go do refleksji nad ważnymi kwestiami, które są aktualne także dzisiaj. Na koniec dodam jeszcze: czytając to co działo się wówczas w polityce zagranicznej i jaki był stosunek zachodniej Europy jak i Stanów Zjednoczonych do Rosji, to te same błędy przed wielu laty zachód powtórzył obecnych czasach i mamy to co mamy.

(Opinia wystawiona po przeczytaniu całej książki z wyłączeniem "Rozmów z diabłem", tej części przebrnąć nie umiałam) Leszek Kołakowski był filozofem- a więc niemal cała jego twórczość w pewien sposób poświęcona jest tej dziedzinie nauki, bajki zawarte w tym wydaniu również. Książkę kupiłam z myślą o przeczytaniu "13 bajek z Królestwa Lailonii", resztę przeczytałam przy okazji i muszę powiedzieć, że nie żałuję! Wydanie rozpoczynamy od wcześniej wspomnianych bajek, są to niedługie opowiastki idealne do czytania dziecku przed snem. Jednak nie bez powodu w tytule napisane jest "dla dużych i małych", bajki te zawierają również drugie dno, które zrozumieć można po pewnym namyśle uprzedzonym analizą- bardzo podobnie jak w przypadku "Małego Księcia". Muszę przyznać, że czytanie tej części było dla mnie najprzyjemniejsze i bajki okazały się całkiem fajnymi historiami, które rozbawiły nawet mnie. Następnie mamy "Trzy bajki o identyczności", właściwie to po wliczeniu dodatku na końcu wydania, otrzymałam cztery bajki. Są one niezwykle podobne do tych poprzednich, jednak w mojej opinii zawierają mniej elementów humorystycznych. Kolejną częścią wydania jest "Klucz niebieski". Fragmenty te zawierają opowieść wyrwane z biblii przedstawione w nieco bliższy naszej codzienności sposób. Na koniec każdej z nich, umieszczone są krótkie "morały", które morałami tak na prawdę nie są, jednak o tym każdy przekona się czytając samemu. Opowieści te można interpretować na różne sposoby- jak dla mnie (po zaznajomieniu się nieco z osobą Kołakowskiego) są to wskazówki do tego jak opowieści biblijnych rozumieć nie należy. Na końcu mamy nie przeczytane przeze mnie "Rozmowy z diabłem". Ich język jest jak dla mnie zdecydowanie najtrudniejszy do przyswojenia. Jak sam tytuł wskazuje, są to wypowiedzi samego diabła (a właściwie diabłów) na różne tematy w różnych sytuacjach losowych. Wydaje się być to fragment niezwykle interesujący, jednak o niecodziennej formie. Jak zapewne każdy kto przeczytał moją opinię, zauważył że konkretne "części" książki uszeregowane są według pewnego "poziomu zaawansowania". Osobiście uważam, że jest to pozycja, po którą warto sięgnąć kilka razy w swoim życiu.

Szwejk jako postać, jako figura, jako wyśmiewca absurdu - genialny. Upatruję w nim też wampira energetycznego. Spotkać go na swojej drodze to pewna śmierć z wycieńczenia, z wyssania energii. Na każdą sytuację ma opowieść mniej lub bardziej związaną z daną sytuacją. Zwykle błahą i częściej zupełnie niezwiązaną. Straszny gaduła, zagadałby na śmierć. Książka słuchana. Na początku było super, kolejne części zaczynały nużyc. Na końcu byłam szczęśliwa, że z trudem dobrnęłam do końca. Co tu dużo mówić, już mnie nudziła. Dużo dygresji i opisów spoza głównego wątku. Może gdybym słuchała w odcinkach, co jakiś czas, a nie jednym ciągiem, byłoby lepiej.

Perth i jego aglomeracja to najbardziej odizolowane miasto świata, a słońce świeci tam przez wiecej dni w roku, niż gdziekolwiek indziej. Jacek Kaczmarski mieszkał w tamtych stronach ze swoją rodziną we wczesnych latach 90-tych. To właśnie w miejscowości Two Rocks, gdzie usytuowany był dom Kaczmarskiego, najprawdopodobniej znajdowała się tytułowa plaża dla psów, choć wzdłuż całego wybrzeża Australii Zachodniej jest ich wiele. W książce "Plaża dla psów" splatają się losy kilkunastu mieszkańców Perth o szeroko pojętym pochodzeniu europejskim oraz powiazanym z reżimami komunistycznymi. Autor wplata wątki o tym jak dotarli do Perth, przed czym uciekali, czego szukali, co ostatecznie znaleźli i jak dalej dźwigali swój bagaż doświadczeń. Powieść Kaczmarskiego można traktować jako pewnego rodzaju pamiątkę po czasach i ludziach lat 90-tych w Australii. Od tego czasu kraj ten zmienił swoją politykę imigracyjną. "Plażę dla psów" czytałam na raty i to w bardzo rozległym przedziale czasowym. Okazała się nieco odmienna od znanej mi większości twórczości Jacka Kaczmarskiego, ale mimo wszystko to cząstka jego życia, która dopełnia całości.

słuchałem kiedyś programu II PR i natrafiłem na wywiad z Rylskim. bardzo interesująco koleś mówił o sobie, swoim życiu (między innymi o przyjaźni z pisarzami takimi jak Iredyński, Nowakowski etc.) i twórczości. do tego wszystkiego żalił się, że nie cierpi pisać, i że to najnudniejsze zajęcie pod słońcem. i tak sobie pomyślałem, że skoro kolo ma taki dystans do siebie i do tego co robi, to chętnie sięgnę po jego książki. i sięgnąłem po "na grobli", i łatwo nie było, bo książka nie jest napisana prostym językiem, to raczej język poetycki, pełen wulgaryzmów, który steruje całą, nie za bardzo ważną historią. o Iwaszkiewiczu nie chce mi się pisać, bo średnio lubię typa. ale summa summarum podobało mi się.

To była jeszcze jedna książka "zjedzona" przeze mnie w czasie pobytu w szpitalu. "Zjedzona" ze smakiem! . Najlepszą przyprawą tego literackiego dania był moim zdaniem humor, satyra, ironia z jaką opowiadane są kolejne epizody. Podobnie jak przy lekturze "Pod mocnym aniołem" tego samego autora uśmiechałem się co parę zdań. Zadziwiam się tym jakże swobodnym stylem pisania ś.p. pana Jerzego. Jeśli miałbym spróbować jednym zdaniem oddać wrażenie po przeczytaniu "Miasta utrapienia", to na myśl przychodzą słowa: książka - komedia. Takie stwierdzenie podtrzymuje we mnie także fakt, że w niektórych miejscach książki pan Jerzy niejako naśmiewa się sam z siebie, gdy na przykad po opowiedzeniu (na sporej ilości stron!) wymyślonych wariantów pewnej, dość absurdalnej sytuacji kończy on takim oto podsumowaniem: "...nie poszedłem, jedynie wyobraziłem sobie taki absurd i przedstawiłem krótko absurdalną scenę. Mam nadzieję, że odpowiednio krótko, z całego serca bowiem gardzę teatrem absurdu oraz poetyckimi powabami trybu przypuszczającego." Świetne! . Z drugiej strony uważam, że książka nie jest taką z rzędu głupich, naiwnych podśmichujek dla niekoniecznie inteligentnych ludzi. Patrząc w (krzywe?) zwierciadło sposobów myślenia, wypowiedzi, a wreszcie stylu życia bohaterów "Miasta utrapienia", możnaby jednak dość poważnie zapytać: "Czyż nie ja tak myślę? Czyż nie ja tak mówię? Czyż nie ja tak żyję?" . Przykłady? Czy opis gniewu dziadka Jan Nepomucena (oczywiście "świętego gniewu", oczywiście w jego przekonaniu jak najbardziej słusznego gniewu) oddany przez kapitalne porównanie nie przypomina do złudzenia moich (i twoich?) nerwowych "wzlotów"? Cytat: "...rozgrzewał się jak śmigłowiec przed startem: powoli, ale donośnie. (...) Śmigłowiec jego furii wzbijał się w przestworza, nabierał prędkości i, zanim odleciał, długo, niezmiernie długo krążył nad naszymi głowami." Czy sposoby myślenia, postawy i działania ślicznej (w jedym z rozdziałów dość wyczerpująco dowiadujemy się, jak niepokojąco, niewiarygodnie, powalająco i paraliżująco ślicznej :-)), ale co ważniejsze niezwykle inteligentnej Konstancji nie są naszymi odbiciami? Ciekawe, ilu z nas byłoby w stanie zaskoczyć siebie i innych "rozbłyskami" typu: "Rozumiesz, Patryku, ja wtedy miałam niezwykle rozległe zainteresowania, ponieważ podjęłam decyzję, że mam niezwykle rozległe zainteresowania"? Albo wypowiedzi doktora Swobodziczki. Miodzio! Czy komuś wydaje się naprawdę niemożliwym być tak przesiąknąć systemowym sposobem myślenia i wypowiadania się, że "wszystkim chorobom nadaje się partyjną tytulaturę", w świetle której jedna z diagnoz brzmi następująco: "Oczy zaatakowała towarzyszka jaskra, nieodłączna towarzyszka towarzyszki cukrzycy." Oprócz nich człowieka nawiedzają: "towarzysz zawał, towarzysz wylew, towarzyszka całkowita ślepota, towarzysz rak, towarzyszka zaawansowana miażdżyca i cały szereg innych towarzyszy pośledniejszego szczebla". A wtedy "człowiek powoli zaczyna z nadzieją rozmyślać o wizycie towarzyszki śmierci". Czy uśmiechacie się na taki język pana Jerzego Pilcha i ustawione przez niego krzywe zwierciadło? A co powiedzieć o dynamice plot, obmów i niesprawdzonych wiadomości, które są w stanie tak zawładnąć pustymi, albo przynajmniej dość płytko zapełnionymi mądrością umysłami, że jedno zdanie typu "A słyszeliście, że..." wywołuje swoistą rewolucję w tychże umysłach, od której niekiedy już tylko krok do decyzji. Przekonałem się, że takie bodźce (plotki) naprawdę działają na ludzi i zmieniają ich postawy. A swoista tomografia moralnego poziomu życia rodzin konkretnego miasteczka, którą ujawnia jeden z uczestników zakrapianej procentami biesiady... Czy jest daleka od tego, co może i my widzimy za swoim płotem? . Jakimś minusem tej lektury była dla zbytnia wulgarność i seksualizacja życia bohaterów. Choć i w tym punkcie można (z goryczą) pytać, czy to jest bardzo przesadzone, biorąc pod uwagę styl życia wielu ludzi dziś...? W sumie książkę "Miasto utrapienia" ś.p. Jerzego Pilcha uważam za bardzo dobrą i dla rozrywki i dla małego rachunku sumienia. Sądzę, że sceny z życia bohaterów niosą ciekawe wyzwanie i dla kobiet (o których tu dość dużo) i dla mężczyzn. Oczywiście zdecydowanie nie jest to lektura dla młodzieży i młodszych od niej. . Dobrej lektury! . P.S. Może na koniec coś w stylu "płachty na byka" w odniesieniu do mężczyzn: "Patryku, nie lubię zalatujących feminizmem uogólnień, ale chyba tylko mężczyzna potrafi popełnić samobójstwo i tego nie zauważyć." :-) . ks. Paweł Kamola

To w zasadzie mikroautobiografia filmowa reżysera. Choć treściwa mimo wszystko, zwłaszcza o przemyślenia warsztatowe mistrza. Ciekawe, że Jerzy Stuhr - filmowo odkryty przez Kieślowskiego - napisał tak wiele autobiograficznych książek. Uwielbiam je, ale w zestawieniu z opisywaną pozycją, w zasadzie miniaturą, są jak autobiograficzna klęska urodzaju. POLECAM!

Autora wcześniej nie znałem lecz gdzieś z przypisów się dokopałem do tej pozycji. Bardzo wciągająca, choć pisana dialogiem, ale ma to swój urok. Ciekawe spojrzenie na to co by się stało jakby nie stało się coś innego. Podobno to fizyka, ale jakaś dziwna dla inżyniera;) Polecam aby zaburzyć swoją świadomość współczesno-historyczną.

Sławomir Mrożek "Tango z samym sobą. Utwory dobrane" Jako dziecko kojarzyłam Mrożka głównie ze śmiesznymi rysunkami z czasopism, które przewalały się u nas po domu. Sporo z tych obrazków do dziś zresztą kołacze mi się w pamięci, choć trudno je znaleźć nawet w erze internetów. W szkole podstawowej z kolei Mrożek kojarzył mi się z opowiadaniami, głównie ze "Słoniem". W liceum odkryłam "Tango", z którym mocno się identyfikowałam jako nastoletnie zbuntowane dziewczę. Wszystko to jednak było bardzo pobieżne i dopiero sięgnięcie po tę opasłą knigę (688 stron!) dało mi lepszy pogląd na twórczość Mrożka, którą jakoś w czasie studiów "przegapiłam" (pan od współczesnej chyba go nie lubił). Nadal cenię Mrożka za jego ironiczny styl, za niewiarygodne poczucie humoru i całkiem cenne obserwacje odnośnie ludzkich relacji. Sporo z tego odkrycia jednak mi nie podchodzi, w wielu kwestiach się nie zgadzamy i nie jestem w stanie pojąć momentów, gdy ironiczne żarty przekształcają się w bardzo złośliwą kpinę zawierającą stereotypy odnośnie Polaków albo bardzo nieprzyjemnie upraszczające wszystko polaryzacje, jak w "Emigrantach". Wspomniałam o Polakach, ponieważ polskość i Polska są jednymi z głównych tematów, jakie Mrożek tu porusza. W pierwszej chwili można uznać, że pisarz po prostu nie lubi swojego kraju, swojej historii, narodowości. Dość szybko sam rozwiewa to wyobrażenie tłumacząc, że nie identyfikuje się z Polską nie dlatego, że to Polska, ale że generalnie nie identyfikuje się z żadnym państwem. Zarówno z deklaracji Mrożka, jak i z jego utworów widać, że to osoba, która po prostu nigdzie nie czuje się u siebie i zawsze ma poczucie obcości, bycia skądś indziej. To wieczny wędrowiec, który nie umie zapuścić korzeni, bo go to zwyczajnie męczy. I gdy traktuje tę Polskę stereotypem, staram się mu darować, zrozumieć, że jego osobowość po prostu nie nadaje się do bycia częścią jakiegoś zbioru. A przecież takie życie z wiecznym poczuciem wyobcowania i niedopasowania jest niesamowicie obciążające, co zresztą widać w postaciach mrożkowskich bohaterów. Warto się z Mrożkiem zapoznać, nawet jeśli się z nim nie dogada i czasami na niego wkurza. Zwłaszcza, ze większość tych tekstów naprawdę prowokuje do myślenia, rozszyfrowywania, odcyfrowywania. Utwory zebrane są chronologicznie, lecz nie jest to chronologia pisania, ale losów bohatera-pisarza. Zaczynamy od czasów powojennych, kończymy na latach 90. Są tam właściwie wszystkie formy, od listu, felietony czy rysunku satyrycznego, przez opowiadania aż do dramatów. Sama książka jest bardzo pięknie wydana: kredowy papier, śliczna szata graficzna (błękitna kolorystyka i obrazki jako numerki stron - bomba!), zdjęcia, twarda oprawa. Jedne, co mi się nie podobało w tej materii, to font wybrany do listów. Zapewne miał imitować pismo maszynowe, ale efekt jest dość rażący.

Czytając tę książkę niejako odruchowo porównywałem ją z "Alfabetem Urbana" i muszę stwierdzić, że ten drugi jest lepszy. Kisiel był niewątpliwie znaczącą postacią w życiu politycznym PRL, ale książka jest dość rozwlekła, czasami wzmianki o różnych osobach są enigmatyczne, w innych przypadkach rażą mnie trochę uwagi "nie znam", "nie spotkałem"... To po co pisać o takich osobach? Nasuwa się wówczas podejrzenie, że Autor opisuje plotki, a nie fakty. Niemniej jednak książkę warto przeczytać, chociażby po to, aby dowiedzieć się, co myślał Stefan Kisielewski.

"Ryby w wannie pływały, ach jaki ja byłem młody"- oczywiście wers z 'Parady wspomnień" Przy tych felietonach można sobie stworzyć osobistą, bo to książka jest z gatunku tych, które by smakowały trzeba je umieścić w jakimś własnym kontekście. Przy okazji można sobie przypomnieć to i owo, a i wielokrotnie uświadomić sobie pewne fakty. Wiele z tych felietonów na pewno czytałam przed laty, bo na gazety, w których były publikowane kieszonkowe musiało wystarczyć. Zagadką pozostaje to, jak je wówczas odbierałam. W tej kwestii pamięć milczy i nieustępliwie wykręca się niepamięcią.

Rzeczywiście zaciekawia, intryguje językiem nieustannego "wkur...", czasem rozśmiesza, czasem uderza celnością opisu i wciąga w sentymentalne wspomnienia z PRL i wczesnej wolności lat 90., ale w trakcie czytania coraz bardziej męczy, drażni i pozostawia w osadzie brudno-wódczanej bezsensownej frustracji i beznadziejnej pogardy. I okazuje się w tym zupełnie nieoryginalnym produktem tzw. polskiej młodej prozy, która jest pisaniem o sobie i się znęca nad własnym społeczeństwem i krajem (haha, Bulanda country, wyrafinowane...). Problem w tym, że znów lądujemy w kanale wywnętrzeń i pozostajemy z pragnieniem prawdziwej literatury.

Pokochałam Jerofiejewa jakieś wieki temu. Dziś kolejny raz wyjęłam z regału, odkurzyłam i przeczytałam kilka fragmentów. Zaczęłam oczywiście od "Moskwy - Pietuszek", od rozdziału "Sierp i Młot - Karaczarowo". Rety, ale emocje:) Niezwykłe są to dzieła i chyba nie każdy potafiłby je przeczytać. Dla mnie mają podwójne znaczenie... A oto słowa Wienieczki, które Putin chyba przeczytał i za bardzo wziął sobie do serca: ...przyznaję prezydentowi nadzwyczajne pełnomocnictwa i jednocześnie zostaję prezydentem. To znaczy osobą stojącą ponad prawem i prorokami... Nikt się nie sprzeciwił.

Ze zdziwieniem dowiedziałam się, że wokół spuścizny po Michaile Bułhakowie toczą się jakieś zażarte spory, dotyczące kanonicznych tekstów: która wersja jest na pewno autorska, a na którą miały wpływ obce czynniki. Zważywszy, że pisarz tworzył bardzo szybko, a większość do szuflady, i Bóg jeden wie, kto zawiadywał tą szufladą po jego śmierci – sprawa nadaje się do agencji detektywistycznej. Absolutnie nie mam zamiaru zabierać głosu w sprawie, nie mając żadnych kompetencji. Czekam może na jakieś badania, które te kwestie rozstrzygną – i może się nie doczekam. Przecież w Rosji/ZSRR/Rosji pisarz to sprawa polityczna, albo się go da wykorzystać do bieżącej propagandy, albo pogrąży się w zapomnieniu. A rękopisy i notatki też można zaaresztować. Zbiór opowiadań pod tak intrygującym tytułem okazał się być bardzo nierówny. Są w nim świetnie skomponowane teksty najwyraźniej z czasu, gdy pisarz mieszkał w Moskwie i przymierzsl sie do pisania "Mistrza i Malgorzaty", np. „Redakcja, którą wymyśliłem” czy „Czerwony gwizdek”, ale przeważają wyimki z jakichś większych całości, niedokończone i tylko z trudem mieszczące się w kategorii opowiadania. Do takich należy tytułowy „Pan Piłsudski”, fragment niedokończonej powieści „Ałyj mach”, mającej być kontynuacja „Białej gwardii”. Podobno tekst znany i lubiany w Polsce przedwrześniowej, popularyzujący osobę pisarza, wszak objętego zakazem druku. Czy to prawda? Wątpię. Trzy opowiadania dotyczące sytuacji w Kijowie w latach po I wojnie światowej, w latach zamętu, krwawej walki o władzę między rosyjskimi białogwardzistami, Niemcami, powstańcami Petlury, Armią Czerwoną i dodatkowym czynnikiem w postaci żołnierzy polskich w wyprawie na Kijów, są, że tak powiem, poznawczo mało obiektywne. Napisane w poetyce teatru absurdu i groteski, z widoczną pod podszewką autentyczną zgrozą i przerażeniem. Grupa kijowskich inteligentów i okolicznych ziemian, przycupnięta w kijowskim mieszkaniu, obserwuje to, co się dzieje za oknem, widząc wyraźnie, że ich świat rozpadł się w gruzy, a przyszłość jest całkowicie nieprzewidywalna. Toteż Bułhakow, który przeżył to na własnej skórze, broni się przed rzeczywistością złośliwym, prześmiewczym i całkowicie absurdalnym humorem. Czerwonych się boi, Polaków i petlurowców raczej nienawidzi i pogardza nimi, a sympatie, z powodów oczywistych, ulokował w białogwardzistach, przedstawicielach dawnego, ustabilizowanego świata. „Pan oszalał! Budionny nas broni, Petlura nas broni i pan Piłsudski nas broni. A wynika z tego jeszcze większe zamieszanie. Ale czego tu bronić? Wszystko rozbite w proch i pył! Nic nie ma! Niiic! Tylko wojna. To się nigdy nie skończy!” – wykrzykuje Nikołaj, i jest to cytat, który tym razem wprost i dosłownie opisuje stan ducha pisarza. Należy pamiętać, że rzecz dotyczy roku 1918, po czterech latach I wojny światowej, po rewolucji październikowej, w trakcie wojny domowej w Rosji, walk narodowo-wyzwoleńczych Ukraińców, ogólnego rozprzężenia, kiedy nie wiadomo, kto właściwie rządzi i stosuje przemoc, przeciw komu ta przemoc, a kto będzie rządzić i zabijać jutro. Większość opowiadań nie ma datowania i to jest największy problem. Wszystkie zawierają obszerne przypisy opracowane przez tłumaczkę, których celem jest zwłaszcza rozszyfrowanie nazwisk osób występujących czy przywoływanych w tekście. Ponadto mamy wstęp i posłowie. Odnoszę jednak wrażenie, że te posłowia i przypisy również są w duchu bułhakowowskie, tak jakby ich autorka poddała się charakterystycznej poetyce pisarza. I to jest bardzo zabawne. Inne dziwne wrażenie: Jestem po lekturze biografii pisarza, a przed lekturą jeszcze innej jego biografii. Odnoszę wrażenie, że wiedza na temat jego kolejnych wydarzeń życiowych pochodzi wprost z lektury jego utworów. Które przecież unurzane są w poetyce groteski i absurdu. To tak, jakby biografię Witkacego pisać na podstawie jego „Szewców” czy „622 upadków Bunga”. No, jest to raczej ryzykowny zabieg. Nawiasem mówiąc, obaj pisarze, Bułhakow i Witkacy, prawie rówieśnicy, mieli ze sobą dużo więcej wspólnego, zarówno w poetyce, jak i w groteskowej konstrukcji świata przedstawionego i w podejściu do rzeczywistości. Polecam!

Bez wątpienia Mrożek wielkim pisarzem był. Jednak lepiej mi się czytało o Mrożku, niż samego Mrożka. "Wybór opowiadań" zawiera w sobie utwory z "Półpancerzy praktycznych", "Słonia", "Monizy Clavier" i "Dwóch listów". Im wcześniejsze, tym zabawniejsze i ciekawsze. Mrożek pisze bardzo nierówno. Niektóre opowiadania łykałem na raz, inne męczyłem. Niewątpliwie jednak inteligencji odmówić mu nie można. Mrożek gra formą, bardzo jest w tym podobny do Gombrowicza, tyle że bardziej od niego przystępny i przyjemniejszy w odbiorze.

Z każdą kolejną książką lubię Hrabala coraz bardziej. ,,Pociągi pod specjalnym nadzorem" to opowieść o nieśmiałym młodzieńcu Miłoszu Pipce, pracującym na kolei. Perypetie dyżurnego ruchu pana Całuska, zawiadowcy, telegrafistki Zdeniczki wywołują uśmiech na twarzy, choć w tle jest drugą wojna światowa. Drugie opowiadanie to ,, Postrzyżyny '', moim zdaniem jeszcze lepsze od ,,Pociągów....'' Jaką mamy tu galerię postaci: Marię rudowłosą piękność, rozkochanego w niej męża Francina, stryjaszka Pepi mistrza opowieści. U Hrabala nawet prozaiczne świniobicie jest pełne magii, a gawęda stryja Józefa o szopie praczu jest najlepsza 👍Polecam .

Książka dająca świadectwo dwóm epokom. Jednej, w której toczy się rozmowa (był to okres tzw. stanu wojennego) i czasom stalinowskim, za aktywność w których, udziela, albo i nie udziela ( z reguły raczej nie udziela) rozgrzeszenia - aktywnym wowczas "piśmienniczo i obywatelsko" - prowadzący rozmowy Jacek Trznadel. Wrażenia i jakieś rekomendacje? Książka wybitnie dla zorientowanego poznawczo czytelnika, który chce poznać epokę (epoki), wysłuchać racji stron, być może po wysłuchaniu "zeznań" dokonać oceny postaw, skonfrontować swoje wyobrażenie o niej, czy w końcu, poczuć się w roli niezłomnego bohatera, w jakiej to roli obsadził się Jacek Trznadel. Przy okazji książki można poczuć się dwukrotnie szczęśliwym. Po pierwsze, zapoznać się z wersją wydarzeń głoszoną przez samych oskarżonych, bowiem większość z nich niewiele lat później zmarła. Po drugie, poznać poglądy Jacka Trznadla w okresie, kiedy nie był jeszcze w szczytowym stadium swojej antypeerelowskiej obsesji. Ogólnie książka cenna. Szczególnie, że takich książek - przedstawiających racje obu stron - dzisiaj już się raczej nie pisze.

Uwielbiam tę opowieść. Opowieść tak prostą, a jednocześnie tak subtelną. Mimo że nie jest długa, rozwija wiele wątków, które snują się jak pajęczyny w jesiennym słońcu. Jedne są długie i wyraziste, niektóre krzyżują się ze sobą, a inne niespodziewanie urywają i nikną. Oddając hołd twórczości Bohumila Hrabala stworzył Paweł Huelle prawdziwą perełkę.