Arytmie

Uuaaa, iskrzyło między autorami na stronach tej książki! Trochę tam z dyskusji, trochę z flirtu. Spotkały się dwie mądre osoby, które omawiają masę zagadnień w sposób niekonwencjonalny - pisząc do siebie maile. Wiśniewski jest w tej książce porte parole swojego Jakuba z "Samotności...". Szkoda, że Domagalik nie wcieliła się w bezimienną Ją.

„Arytmia uczuć” jest zapisem wywiadu - rzeki. Pewnego dnia pewna kobieta zadała pewnemu mężczyźnie pytania... A tą kobietą była znana telewizyjna dziennikarka – Dorota Wellman – która przeprowadziła ten wywiad z Januszem Lenom Wiśniewskim. Człowiekiem, jak się okazuje, wszechstronnie wykształconym i uzdolnionym, mającym bogate życie wewnętrzne. Pytania, które Dorota W. zadaje, też do byle jakich nie należą. Są dociekliwe, błyskotliwe i odważne. Raz są aż nazbyt intymne, innymi razy zbyt ogólnikowe, znów raz są poważne, za chwilę - zabawne. Taki sposób prowadzenia rozmowy jest nie tylko ciekawy dla rozmówcy, ale i dla tego, kto się tej rozmowie „przysłuchuje”. Janusz Leon Wiśniewski daje się poznać jako człowiek niezwykle uczuciowy. Jego wypowiedzi – zawsze rozbudowane, szczerze, czasami wręcz nieco wylewne – przepełnione są rozmaitymi emocjami. Smutek miesza się w nich z radością. Duma z ambicją. Humor z cierpieniem. Dar mówienia, opowiadania o sobie i swoich odczuciach jest jedną z najpiękniejszych umiejętności – choć rzadko docenianą, a we współczesnym świecie coraz bardziej zdeformowaną i ułomną. Wielu ludzi nie potrafi już „normalnie” rozmawiać. Książka jest godna polecenia. W ciekawej i lekkiej formie przybliża postać Janusza Leona Wiśniewskiego, jednego z głośniejszych współczesnych pisarzy.

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać. Janusz L. Wiśniewski i Małgorzata Domagalik przez niemal dwa lata prowadzili korespondencję e-mailową. „Opowiadaliśmy sobie w ciągu tych dni i nocy o filozofach, feministkach, starości, młodości, biologii, chemii, matematyce, fizyce, zemście, wolnej woli, rozkoszy, orgazmach (i o ich braku), o mądrości, głupocie, pragnieniach, łzach, uśmiechu, naukowcach, badaczach, żebrakach, pisarzach i dziennikarzach, miłości i nienawiści. O śmierciach, narodzinach i poczęciach. O ustach, piersiach, udach, łechtaczkach i penisach. O prostytutkach i o zakonnicach. O ludziach prawych i o politykach. Kilobajtami tekstu opisywaliśmy sobie siebie”. Ten cytat stanowi w zasadzie streszczenie tej książki. Poza ostatnim zdaniem. To jest też największy zarzut pod jej adresem. Otóż czytając o tym jakie zdanie mają autorzy na dany temat można odnieść, że tak naprawdę chowają się za opiniami, własnymi teoriami i przemyśleniami. Pan Janusz stwierdza, że w tej książce o wiele bardziej niż w „Samotności w sieci” pisał o sobie. Nie podejmuję się oceny na ile Jakub z powieści jest odbiciem autora, wydaje się jednak, że w „188 dniach i nocach” autorzy nie dają się za bardzo poznać. Zanim zacząłem czytać tę książkę wiedziałem, że pretekstem do korespondencji między Małgorzatą Domagalik a Januszem Wiśniewskim było powstanie książki. To zdecydowanie wpływa na odbiór. Odnosi się wrażenie, że zarówno Pan Janusz jak i Pani Małgorzata nie piszą sobie tyle ile by chcieli. Osobiste pytania pojawiają się z rzadka, i z reguły odpowiedzi są zdawkowe (wszyscy czytelnicy chcieliby pewnie wiedzieć dlaczego żona Janusza Wiśniewskiego nie przeczytała „Samotności w sieci” albo czy dla Małgorzaty Domagalik ważniejszy był ten pierwszy czy może ostatni raz). Janusz Wiśniewski udowadnia swojej rozmówczyni, że skłonność mężczyzn do zdrady uwarunkowana jest biologicznie ale nie pisze jej o tym jak sam radzi sobie z tymi biologicznymi uwarunkowaniami. Małgorzaty nie przekonują te argumenty lecz też nie dowiemy się czy w jej życiu pojawiła się zdrada. Takich przykładów jest więcej. Autorzy w dyskusji szukają raczej argumentów w literaturze i nauce niż we własnym życiu. Ten dystans jest szczególnie wyczuwalny u Małgorzaty. Widać, że korespondencję tę traktuje z dziennikarskim podejściem. Jest dyplomatyczna, powściągliwa, raczej pyta niż odpowiada na pytania. Janusz Wiśniewski w swoich listach bardzo przypomina teksty felietonów znanych z „Intymnej teorii względności”. Mimo że autorzy unikają osobistych wątków książka jest ciekawa. Prowokuje do myślenia i do dyskusji, bo też tematy które poruszają autorzy prowokują do tego. Miłość, zdrada, wiara w Boga, śmierć to tematy w których każdy ma swoje zdanie i skłonność do dyskusji. Można polemizować ze zdaniem Janusza Wiśniewskiego, że można zdradzać z klasą i bez niej (tak jakby jedna zdrada mogła być usprawiedliwiona a druga nie). Autorzy piszą ciekawie i potrafią zainteresować tematem czytelnika. Imponuje erudycja i inteligencja autorów chociaż zdarzają im się irytujące błędy. Najprzyjemniejszym zaskoczeniem było dla mnie dowiedzenie się, że Małgorzata Domagalik jest fanką piłki nożnej. Jej opis pierwszych spotkań Mistrzostw Europy w Portugalii robi wrażenie. Blado w tym temacie wypada Janusz Wiśniewski, który w odpowiedzi na stwierdzenie, że chyba nie lubi piłki nożnej przytacza jakąś historię o Olivierze Khanie. Tak jakby bał się, że pisząc wprost, że nie zna się i nie interesuje go piłka pogrąży się w oczach Małgorzaty jako mężczyzna. Wspomnieć wypada jeszcze o bardzo niestarannym wydaniu tej książki, doprawdy rzadko można spotkać wydawnictwa, w których jest tyle literówek. Duży minus. Książka nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Lektura listów rodzi nadzieję, na jakiś związek, osobisty ton autorów, niestety autorzy „188 dni i nocy” w pierwszej kolejności swoje listy kierują do czytelników książki a w następnej dopiero do siebie. Mimo wszystko polecam, bo książkę czyta się szybko, prowokuje do myślenia i zachęca do pisania recenzji

Przemówił do mnie króciutki komentarzy do książki zamieszczony na LC: „Smutne, smutne, smutne…” Tak, zgadzam się z tym, ale ze swej strony dodam, nie mówiąc chyba nic nowego, że czytając takie treści, wciąż i na nowo można się zadziwiać, jak daleko jest w stanie zabrnąć człowiek… W jakim sensie? W kontekście przeczytanych / wysłuchanych treści krzyczą we mnie pytania typu: „Jak można wcierać cień w to, co inni zauważają na naszych posiniaczonych twarzach, nogach i sercach nawet po zmroku? Jak to jest, że ktoś tanio sprzedaje na lewo i prawo przekonanie o bezcennych i nienaruszalnych dotąd wartościach? Czyż rozumny człowiek może przez lata poić siebie, swego współmałżonka, dzieci, rodzinę i przyjaciół niezwykle zagęszczoną naiwnością?” Jak sugeruje na końcu książki sam autor, by spróbować odpowiedzieć na te pytania i jakoś sercem przebrnąć przez te naprawdę smutne, a niekiedy wręcz drastyczne sytuacje z życia ludzi (w epilogu pan Janusz podkreślił, że „wszystkie historie opisane w tej książce są prawdziwe”), należałoby podjąć próby zrozumienia konkretnego człowieka, biorąc pod uwagę koleje jego losu, otrzymane brzemię wychowania, a także to, kto i jak oddziaływał i oddziałuje na niego. Precyzyjnie mówi o tym cytat z epilogu: „Prawo do sprawiedliwego sądu nad kimś mamy dopiero wtedy, gdy zechcemy i będziemy starali się zrozumieć. A do tego potrzebne jest przekroczenie pewnej granicy intymności. Dopiero za tą granicą wolno nam zacząć budować własną teorię dobra i zła, ciągle pamiętając, że i tak będzie względna…” oraz „Względność prawdy jest szczególnie widoczna, gdy odnosi się ją do oceny ludzkich zachowań”. Jeśli tak spojrzeć na treść książki, to wydaje się ona być swoistą ilustracją, którą można dołączyć od znanego cytatu biblijnego: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (Mt 7, 1). . Rozumiejąc, że historie „Intymnej teorii względności” to nie jest jeszcze jeden wymyślony przez pisarza kryminał, jakaś tania sensacja, ale prawda z życia wzięta i prawda o życiu, zastanawiam się, w jakiej mierze dla wielu z nas książka może stać się swoistym ostrzeżeniem, otwarciem oczu, terapią wstrząsową, doprowadzeniem do pionu? . Za bardzo ciekawy, „dolewający oliwy do ognia” uważam fakt, na który autor wskazuje, jakby mimochodem, że (wszystkie?) nasze ludzkie sytuacje ktoś mógłby próbować tłumaczyć oczywiście jak najbardziej prawdziwymi, popartymi solidnymi argumentami i badaniami, teoriami z podwórka biologii, chemii czy fizyki, ale czyż człowiek zadziwiająco szybko nie wymyka się tym teoriom…? . Krótka książka z gęstą treścią — jeśli ktoś tylko zechce się w nią nieco bardziej zagłębić. Według mnie to lektura godna uwagi. . ks. Paweł Kamola

Książka zrobiła na mnie duże wrażenie (stąd ocena 8/10) i z całą pewnością zapamiętam ją na długo. Znajdziemy w niej fragmenty poetyckie, piękne, filozoficzne i wzniosłe, ale także brutalne, szorstkie, nieprzyjemne i mocne. Jest to powieść psychologiczno-obyczajowa. Porusza tematy związane z miłością, relacjami międzyludzkimi, muzyką, sztuką... Ale przede wszystkim to powieść o rozmaitych ludzkich, życiowych zmaganiach z samym sobą i wpływającym na jednostkę otoczeniem. Zmaganiach trudnych, często bardzo burzliwych i najczęściej (niestety) skomplikowanych, przez różne piętrzące się problemy zagmatwanych. Książka napisana została przez pisarkę i pisarza. Przez Polaka, który mieszkał w Niemczech i przez Rosjankę. Dwoje głównych bohaterów to także Polak przebywający w Niemczech (Struna) i Rosjanka (Anna). Berlin i Moskwa - w tych miastach głównie rozgrywa się akcja powieści. W ogromnej Moskwie dojdzie do spotkania wymienionych bohaterów. Oboje nie są szczęśliwi, oboje szczęścia pragną. Ich życiowe drogi niespodziewanie się ze sobą skrzyżowały i to zaważyło na ich dalszym życiu. Jak do tego doszło oraz jak wyglądało ich życie przed tym spotkaniem - tego dowiemy się z lektury tej ciekawej i niebanalnej powieści, która na pewno i bez najmniejszych wątpliwości nie należy do takich spod znaku "lekkich, łatwych i przyjemnych". Podchodziłem do tej książki z dużą rezerwą. Opinie ma bardzo zróżnicowane. Niektórym moim znajomym przypadła do gustu, innym zdecydowanie nie. Po jej lekturze wiem jedno, jest to powieść dość specyficzna - na pewno to dzieło nie każdego zainteresuje i wprawi w literackie szybsze bicie serca. Mnie powieść wciągnęła i zainteresowała od pierwszych stron. Myślę, że jest to udany owoc pisarskiej, międzynarodowej współpracy, który warto czytelniczo skosztować, doświadczyć, spróbować.

Eksperyment literacki - Wiśniewski zaczął, opublikował w Sieci, a ludzie mieli dopisywać ciąg dalszy. Wybrano najlepszych, sklecono z tego książkę. Dobra i ciekawa historia. W tej książce Wiśniewski pokazał swój kunszt, że nie boi się wyzwań i zabawy słowem. Do tego trzeba być dojrzałym. Jednak minus za współtwórców. To naśladowcy Wiśniewskiego, ludzie, którzy kopiowali jego styl. Przez to książka jest mało oryginalna.

Pamiętam, że czytałam ten zbiór kilka lat temu w czasie wakacyjnego urlopu. Jedne lepsze, inne gorsze, tak właśnie często bywa z antologiami. Moim zdaniem to fajna lektura nie tylko na lato. Dobrze się przy niej relaksuje, może być też na jesienne i zimowe wieczory.

Dobry suplement miłosny między czytaniem schematycznych młodzieżowo podobnych książek o miłości wspaniałej, idealnej, oblanej cukierkową polewą. Nie jest to książka wybitnie ambitna, ale na pewno wychodząca ponad poziom opowieści o miłości, bo też i prawdziwa.

Ksiazka bardzo mi sie podobala. "Kipialo" az pozadaniem, erotyzmem, ale tez czulo sie "ta" samotnosc i potrzebe rozmowy, poczucia bliskosci drugiego czlowieka. Czytalam z zapartym tchem, nie spodziewalam sie jednak takiego zakonczenia - nie powiem troche mnie ono zdziwilo. Nie zmienia to jednak faktu, ze ksiazke polecam.

Tym zbiorkiem otwierałam równe 2 lata temu swoją przygodę z katalogowaniem książek 🌞 Chodził za mną już od dłuższego czasu, a reread tylko utwierdził mnie w konieczności przyznania mu jeszcze jednej gwiazdki w ocenie. Przyjemna to była lektura - momentami przesłodzona, ckliwa, ale świąteczna aura nakazuje wybaczać to i owo, czy nie? Z oczu polało się trochę słonej wody, to nie wstyd. Powiew starych, dobrych czasów, z jedyną taką energią, bez technologicznego przepychu (KIEDYŚ TO BYŁO)... Stetryczała Oliwia poczuła się utulona ❤

Typowa książka na plażę albo do podróży. Nie trzeba mocno się na niej skupiać ani wysilać umysłu. Lekkie i łatwe w odbiorze opowiadania, po przeczytaniu których nie pamięta się, o czym się czytało. Ma to i zalety, i wady, zależy, kto czego oczekuje od literatury.

Mamy tu opisane wszystkie ludzkie odczucia w sferze miłości, pragnień, oczekiwań, rozczarowań, zazdrości, itp., a wszystko intelektualnie na wysokim poziomie. Czytająca Anna Dereszowska udowodniła, że aktorsko nie tylko potrafi grać ciałem, ale i głosem, choć zbyt częste przechodzenie do szeptu, utrudniało mi słuchanie. Natomiast czytający autor, jeszcze raz potwierdził, że pisarze nie powinni wchodzić w buty zawodowych lektorów.

Książkę tą znalazłam bardzo dawno temu w dużym koszu z książkami, w jakimś spożywczym sklepie. Po przeczytaniu opisu i skuszona okładką - zabrałam do domu. Jest to ciekawa książka, chwilami irytująca, ale w końcu książka ma budzić jakieś emocje. W tym przypadku się udało. Książka opowiada o miłości oraz zdradzie, ale oczami mężczyzny. Osobiście bardzo nie toleruję zdrady, więc momentami książka była dla mnie ciężka. Głównymi bohaterami książki są Megi i Jonathan. Ona - piękna, mądra, zdolna. Marzenie mężczyzn. On - spokojny, opanowany, męska kura domowa. Jest jeszcze ona - Andrea - zguba naszego pisarza. Jak już można się domyślić - ta historia jest pełna sekretów, trudnych wyborów, pożądania, braku bliskości. Nic nie dzieje się bez przyczyny, ale skutki mogą być nieodwracalne. Ciekawa pozycja, dla mnie osobiście trudna, ale mimo to polecam. Myślę, że z ciekawości chętnie sięgnie po inne książki aktorki.

"Dlaczego życie obchodzi się tak okrutnie z tymi, którzy służą mu najbardziej lojalnie ? Dlaczego ? Czemu właśnie z tymi ? Miał szczęście. Musiał czekać czterdzieści siedem lat, żeby zrozumieć, co tak naprawdę celebrowała Anouk, gdy posyłała wszystko do diabła, mówiąc: Najważniejsze, że żyjemy." "Brzuch kobiety to najbardziej tajemnicze miejsce na świecie, najbardziej wzruszające, najpiękniejsze, nawet, niech ci będzie, najbardziej sexy, jak piszą w tych twoich głupich gazetkach [...] Zakryj go. Nie pozwól sobie tego odebrać... Nie odgrywam tu przed tobą jakiegoś stróża moralności, tu nawet nie chodzi o przyzwoitość... Tu chodzi o miłość... Różni faceci będą próbowali wyobrażać sobie rozmiar twojego tyłka albo kształt twoich piersi i to będzie normalna sprawa, ale brzuch zachowaj dla tego, którego pokochasz..." "Szok. Stan szoku. [...] To jest wtedy, gdy ból jest tak duży, że mózg przez pewien czas odmawia wykonywania swojej pracy przekaźnika."

"Co z nami jest nie tak? Gdzie kończy się dobre wychowanie, a zaczyna słabość?... Można myśleć, że to nie tchórzostwo. Można uznać, że to mądrość, że umiemy nabrać dystansu. Że nie lubimy się babrać w głównie.... Tak, w ten sposób się pocieszamy..." Też tak mam

Cztery powiązane ze sobą historie, czterej różni bohaterowie oraz cztery różne motywy popełnienia samobójstwa. Książka ciekawa, choć muszę przyznać, że momentami fabuła, szczególnie w środku książki, była nudna. Najbardziej w całej książce podobało mi się zakończenie, które jest naprawdę zaskakujące. Zmienia ono cały pogląd na bohaterów, na sytuację i dramaturgię. Kompozycja książki jest bardzo dobrze obmyślona. Mogę z pewnością polecić książkę. Warto przebrnąć przez niektóre nudne momenty, dla reszty książki i dlatego obłędnego zakończenia.

Ona ma męża, on ma żonę, oboje poukładane życie jednak nie potrafią o sobie zapomnieć. Teresa i Marcin mimo że nie widzieli się od wielu lat to ciągle są obecni w życiu drugiego, uczucie wraca nagle i wybucha niczym wulkan. Ukradkowe spotkania, wspólnie spędzone noce, na nią czeka mąż i dzieci, jego żona leży w szpitalu i walczy o donoszenie ciąży. W przeszłości też mieli partnerów a mimo to spotykali się jak dwoje kochanków, wspominają ten czas ona dochodzi do wniosku że jakby wyzwał jej miłość to rzuciłaby dla niego wszystko, a on że gdyby ona dała mu tylko jakiś znak byłby z nią na zawsze, niestety ten czas już minął a oni musza postanowić co dalej robią ze swoim uczuciem, ze swoim życiem. Temat trudny ale dobrze napisany, samo ujęcie go w książce super ale wkurzała mnie główna bohaterka, Teresa, sama nie wiedziała czego chce, chwilami zachowywała się jak duże, rozkapryszone dziecko, nie patrząc na innych dążyła do swojego celu raniąc po drodze innych. Warto przeczytać.

Panie Kuczok, dlaczego ja wcześniej z Pana książkami miałam nie po drodze? Ja chcę więcej i będę tych książek szukać! Losy 3 bohaterów: Adam - świeży ortopeda o zapędach homoseksualnych, tu mogłabym więcej napisać o jego rodzicach i stosunkach w domu, ale nie napiszę. Robert: pisarz, wydał jedną książkę i ... tyle. Ożenił się z córką polityka, który liczył u zięcia na nagrodę Nobla, więcej nie napiszę. Róża: twarz znana z bilboardów, na przymusowym urlopie bo tam gdzie stoi zasypia i więcej nie napiszę. Ścieżki głównych bohaterów w którymś momencie się krzyżują. Koniecznie sięgnijcie po tę książkę! Autor po mistrzowsku bawi się językiem polskim, a nawet gwarą śląską. Potrafi jedno zdanie rozpisać na całą stronę, mimo to się nie nudzimy, ja się tym delektowałam . Porusza życiowe problemy i tak zwyczajnie po ludzku je opisuje. Bardzo fajna książka i wszystkim polecam.

Bohaterka powieści Zuzanna Maks to mężatka,matka Amelki, kobieta bardzo zaradna i przedsiębiorcza. Jednak za zamkniętymi drzwiami jej domu rozgrywa się prawdziwy dramat. Kobieta opowiada o swoim życiu z mężczyzną, który bije ją, znęca się nad nią psychicznie i fizycznie, a nawet stosuje wobec niej przemoc seksualną. Takich maltretowanych kobiet jak Zuzanna jest mnóstwo. Niestety zamiast wołać o pomoc one milczą.Zuzanna jest chodzącym przykładem na to, że pieniądze nie dają szczęścia. Razem ze swoim mężem tworzą modelowy wzorzec polskiej rodziny. Maltretowana kobieta nie zgłasza tego nigdzie, bo kocha swojego męża. Nie narzeka, bo ma córeczkę Amelkę, która daje jej siłę, aby żyć. Tkwi w toksycznym związku i czeka na cud. Ciągle zastanawia się, co ma zrobić ze swoim życiem i nie jest w stanie nic zrobić. Na dodatek życie brutalnie doświadcza Zuzannę. Kobieta nie dość, że ma męża, który ją maltretuje i zdradza, dowiaduje się, że jest poważnie chora. Ma raka piersi... Autorka poprzez swoją powieść apeluje do ofiar przemocy domowej, aby wołały o pomoc. "Kruchość porcelany" to książka, od której nie mogłam oderwać się. Pełna emocji, wzruszeń oraz humoru, który pozwala przetrwać najgorsze chwile w życiu.  Książka przypomina mi pamiętnik i przeczytałam ją szybko.  Szykujcie chusteczki,  bo to bardzo wzruszająca i przerażająca historia o Zuzannie. Ponadto książka sprawia, że skłaniamy się ku zadumie i refleksji nad życiem.  Historia Zuzanny to dobre przesłanie dla kobiet, które doznają przemocy domowej,  aby walczyły o swoje życie i szczęście.  Dowód na to, że pomimo takiej tragedii można stanąć na nogi. Polecam!

Tematy modernistyczne: proza kobieca / literatura feministyczna / tematy kobiece w literaturze, do których zalicza się „Ciało niczyje”. To pierwsza książka Krystyny Kofty po jaką sięgnęłam. Po przeczytaniu pierwszych stron uznałam, że śmierć na początku historii to nie jest dobry zwiastun. Gdy w życiu głównej bohaterki pojawił się Hiszpan Corrida, na myśl przyszedł mi „Zmierzch”. Sądziłam jednak, że będzie on za główną bohaterkę odpowiedzialny, zadba o nią i wszystko będzie dobrze. „Ciało niczyje” Kofty to dla mnie studnia bez dna. Możemy znaleźć dużo dobrze narysowanych postaci, mocne charaktery i portrety psychologiczne. Do tego, dużo wątków przez co możemy się coraz bardziej zagłębiać w historię. Historię, która jest przesiąknięta ludzkimi dramatami. Hiszpan w pewnym sensie dla Jutty staje się bolesnym wspomnieniem: „Nigdy nie przebaczyła mu, że opisywał ją tak, jakby była wybrykiem natury, cielątkiem o pięciu nogach czy czymś takim”. Oszukał ją podobnie jak hrabia Spondey oszukał jej matkę. „Różnica była taka, że Spondey zabrał klejnoty i uciekł do innej kobiety, Hiszpan natomiast zabrał Juttcie jej wspomnienia i uwolnił się od niej, żeby powrócić do pisania”. Jutta przyjęła jego zniknięcie. Nie szukała go. „Znienawidziła go w ciągu jednej nocy, w czasie której przeczytała posklejane rękopisy. Chciała zapomnieć, że kogoś takiego mogła pokochać”. Trochę brakowało mi jego postaci przez całą książkę – pojawił się tylko na początku i na końcu. Z mężem połączyła ją „przyjaźń i lojalność”, jednak „jej życie przedtem było tabu”. Mimo wszystko „pod pojęciem mężczyzny Jutta wciąż miała na myśli Hiszpana. Był to ideał polegający na syntonii ciał i ducha”. Jutta nie mogła być jednak w pełni szczęśliwa, bo nigdy nie miała matczynej miłości. Jutta przechodzi wielką przemianę. Najpierw liczyła się dla niej miłość, potem pieniądze. Bardziej opłacalne był „wystawianie swojego ciała na lubieżne pieszczoty tych dwóch sentymentalnych i obleśnych jednocześnie, niestarych staruchów, ale to tak się opłacało bardziej niż ślęczenie w biurze projektów za jakąś marną sumę przez cały miesiąc”. Można odnieść wrażenie, że główna bohaterka zapomniała wtedy w ogóle o uczuciach. Pieniądze stały się bezwartościowe, gdy zachowała na raka. Wniosek: priorytety w życiu człowieka się zmieniają. Ciało człowieka przechodzi wielką przemianę. Piękne, sprawne, potem pomarszczone, niedołężne, chorowite. Co więcej, ciało Jutty było niczyje. Ani jej, ani kochanków. Poddane procesom, na które człowiek paradoksalnie wpływu nie ma, obumiera. Na ludzkie ciało i psychikę nieustannie rezonują dobre, złe momenty, radości, traumatyczne wydarzenia. Można powiedzieć, że Kofta nawiązała do motywu traumy transgenetycznej, przekazanej matrylinearnie. Ani babcia Jutty, ani matka nie potrafiły wykrzesać z siebie prawdziwej, czułej miłości do dziecka. Jednak główna bohaterka to przekazywanie traumy przerywa. Paradoksalnie to choroba pozwala jej przerwać błędne koło. Judyth swoimi czarami przywraca zdrowie Jutty i staje się dla niej matką (której nigdy tak naprawdę nie miała). Judyth stworzyła wspólnotę kobiet, która pomaga w cierpieniu. Pozbawia ono płci, więc należy walczyć o kobiecość. Przyznać muszę, że nawiązania do filozofii, religii (o połączeniu wielu religii) i łaciny, według mnie, nic do powieści nie wnosiło. Wprowadzały tylko sztuczną metafizykę, która ostro kontrastowała z pierwotnymi instynktami bohaterów, uwikłanych w mroczne, wręcz surrealistyczne romanse. W tym wszystkim jest jednak trochę wiary w dobre intencje ludzi.