Ariol. Tyberiusz kotatakuje

Zabawna historia o tym jak mieszkańcy lasu mobilizują się, aby uratować rezerwat przyrody. Jak zawsze u tych autorów są wyraziste ilustracje, postacie, wygodna czcionka i ciekawostki przyrodnicze. Smutne tylko, że zwierzęta bronią się przed człowiekiem...

Doceniam książkę gdzie głównymi bohaterami są zwierzęta. Doceniam przybliżenie zachowań zwierząt w naturalnym środowisku. Ale ogólnie to była dziwna historia. Nie podobał mi się zasmiecony las, wredne psy, szalona sowa i końcówka. Boję się o łapkę rysia. Zbyt brutalna, jakkolwiek to brzmi xd Dla fanów Samojlika spoko.

Prezent gwiazdkowy dla 6-letniego syna, przeczytany mu wieczorami do poduszki. Dla takich małych dzieci jest świetny, mojemu się bardzo spodobał! Dla starszych będzie już raczej za prosty i ciut banalny, jego adresatami są ewidentnie maluchy. Strona graficzna super, ładna kreska. Daję wysoką ocenę ze względu na to, ile radości sprawił mojemu dziecku :)

Macie takie serie, po których kontynuacje sięgacie bez mrugnięcia okiem? No. To Ariol należy do naszej puli takich książek. Powieka nam nie zadrży, portfel też nie :D I jeszcze na żadnym tomie (a mamy wszystkie) się nie zawiedliśmy. Wyczytujemy je rodzinnie w jeden dzień. Śmiejemy do rozpuku. A my - rodzice - doceniamy więcej niż tylko zabawę Bo choć nią jest wypełnione każde opowiadanie, to Ariol ma do zaprezentowania coś jeszcze. Pełnię emocji, przeżyć i życia. Zabawnego, ale nie płytkiego. Zresztą, powiedzcie sami: czy książka, w której bez zgrzytów mieszają się gluty, bąki, szkolna miłość, cierpienie, jedzenie, rodzina i Superkoń może być zła? My kochamy. Wy sprawdźcie sami :)

Cóż, chyba zabrakło uroku nowości. A przecież nic się nie zmieniło. Nadal jest Fibi - mała dziewięcioletnia dziewczynka z typowymi dla tego wieku zmartwieniami. W dalszym ciągu ma przyjaciółkę - jednorożca, który ukrywa się za tarczą banalności. Również rozmowy między nimi są podobne, takie z drugim dnem, pełne sarkazmu czytelnego dla tych starszych miłośników komiksów. Co ważne młody czytelnik też będzie miał się z czego pośmiać. Do tego są gobliny, pojedynki i magiczne włosy Dakoty. A jednak czegoś mi brak. Może skrzętnie zanotowanych cytatów z dymków, a może marzyła mi się odmienna treść. A może po prostu trudno mi dzisiaj dogodzić. Komiks naprawdę zacny, zwłaszcza jak ktoś się zbytnio nie czepia. Polecam.

Nigdy bym nie podejrzewała, że będę mieć ulubionego osiołka. A jednak. Ariol został nim już po pierwszym komiksie. Ten jest 5 i miłość tylko rośnie. Odwrotnie proporcjonalnie do stanu książek 😃 (ale spieszę donieść, że strony nie wypadają ani się nie drą - jakość wykonania na duży plus. Jakby jeszcze się nie zaginały i nie plamiły to byłby hit 🤣) Jest tu 12 komiksów o zwykłym-niezwykłym życiu Ariola, jego rodziny i kumpli. Nie ma tu niesamowitych przygód ani zakrętów losu. Jest zwykłe życie - wizyta u okulisty, ulewa w drodze powrotnej ze szkoły, robienie sobie zmywalnego tatuażu czy wizyta dawnej opiekunki. A przy czytaniu, po pierwsze: chichoty słychać co chwilę (nie tylko dzieci). A po drugie - odnajduje się tu własną codzienność, którą można docenić. Albo wyśmiać Jak to pisałam przy poprzednich częściach - Ariol to taki Mikołajek na sterydach. Teraz dodam do tego jeszcze fakt, że Ariol jest współczesny - a tego o Mikołajku nie da się powiedzieć. Polecam bardzo bardzo bardzo każdemu dziecku 6/7+

Cieszę się, że mój najmłodszy syn zapałał miłością do koni, bo dzięki temu trafiliśmy na serię komiksów o Kamili i koniach. Komiksy są wspaniałe! Z jednej strony otrzymujemy sporą dawkę informacji dotyczących wszystkiego, co wiąże się z końmi, a z drugiej multum zabawnych historii i ciekawych postaci. Polecam!

Rzeka Klondike. Miejsce znane mi z tylu opowieści, szczególnie kaczych, że wydaje mi się, jakbym spędził tam niejedną zimę w dzieciństwie. Tym razem jednak nie będziemy skupiać się na życiu Sknerusa McKwacza, który zdobył swą fortunę w Dolinie Białej Śmierci, a na osobie Lucky Luke'a. Wyruszył on bowiem do Klondike, wraz swoim towarzyszem, aby odszukać pewnego jegomościa. Lokaja Jaspera, znanego fanom serii z albumu "Żółtodziób". Jasper poinformował swego pana, że odnalazł złoto, po czym słuch po nim zaginął. Zatem dzielny kowboj i żółtodziób, który nie jest już żółtodziobem (teoretycznie) ruszają do Jukon w Kanadzie mieszając się po drodze, jak to mają w zwyczaju, w kłopoty. Jednym z symboli tej serii jest powszechne wplatanie do scenariusza postaci lub wydarzeń historycznych. Nie inaczej mamy w tym wypadku i poznajemy takie osobistości miasteczka Dawson, jak Soapy Smith i Mattie Silks. W samym albumie zostały one nieco szerzej omówione na samym końcu, jednak w przygodzie z naszym samotnym kowbojem oddano je bardzo wiernie. I nie mam tutaj na myśli rysunku, a charakter. Soapy Smith to szuler, oszust i rewolwerowiec, czyhający na łup poszukiwaczy złota. Mattie natomiast rabowała ludzi w bardziej subtelny sposób prowadząc saloon z swoją trzódką dziewczyn, które za swe usługi brały w złocie horrendalne sumy. Zdecydowanie ta dwójka była bardzo chciwa, tyle że Mattie potrafiła być obrotna, co zresztą trafnie ukazano na kartach komiksu. Tam też znacznie zmieniono jej rolę w Dawson, po to aby dopasować jej postać do scenariusza. Innym ważnym elementem gorączki złota w Jukonie są słynne Lodowe Schody znajdujące się na przełęczy Chilkoot. Masa osób straciła na nich życie próbując pokonać morderczą przełęcz. W komiksie również spotkamy cały epizod poświęcony temu miejscu oraz szlakowi dzielącemu przełęcz Chilkoot od miasteczka Dwason nad rzeką Klondike. Jednak pragnienie zdobycia złota pchało ludzi prosto w paszczę śmierci, a gdy już dotarli do celu, tylko nielicznym udało się zbić majątek. Większość zmarła z głodu, chorób, zimna lub wycieńczenia albo wrócili do domów z pustymi rękami. Dokładnie o tym mówi ten komiks. Niby w prześmiewczy sposób, ale jednak dobitnie ukazujący nam, jak mordercza dla wielu ludzi okazała się gorączka złota w Jukonie. Choć niektórzy potrafili na niej zarobić, nie dzięki pracy a oszustwu.

"W cieniu drzew" to świetna seria komiksów dla młodszych dzieci. Mój przedszkolak je bardzo lubi. Jest w nich mało tekstu, więc lub czytać je samodzielnie. Poza tym bardzo wszelkiego rodzaju onomatopeje, a tych jest na kartach książki bardzo dużo. Fajnie, że autor zmieścił ciekawe przesłanie w tak prostej historii. Ilustracje ciekawe, aż chce się na nie patrzeć.

Historia o dziewczynce i jej przyjaciółce. Standard. A jednak nie do końca. Przyjaciółka jest jednorożcem. Magicznym stworzeniem, które sprawia, że świat nabiera kolorów. Zadziwia. Śmieszy. Paski są krótkie, z reguły na jedną stronę, ale zazwyczaj mają zaskakującą puentę. Naprawdę dobrze się czyta ten komiks i to niezależnie od wieku. Młodsze dzieci mogą mieć problem ze zrozumieniem trudniejszych słów, ale może dzięki temu, że je wyjaśnią, utrwalą je na dłużej. Kreska ciekawa, niedrażniąca oka, można by rzec iż wręcz dziewczęca. Bo też i docelowy odbiorca to raczej przedstawicielki płci pięknej. Panowie mogą być odrobinę zagubieni lub zdegustowani podczas lektury. Damom polecam serdecznie, nie zawiedziecie się.

Ta książka to idealne połączenie przygód Mikołajka z Fistaszkami. Dlaczego? Otóż relacje między rodzicami a Ptysiem bardzo przypominają numery, jakie potrafił wykombinować Mikołajek z kolegami. Za to przemądrzały spaniel Bill przypomina Snoopy’ego. Komiks czyta się z przyjemnością i to na dobrą sprawę bez względu na wiek odbiorcy. Ma klasyczny układ, to znaczy puenta, zazwyczaj żartobliwa, a często zaskakująca, znajduje się na końcu strony. Polecam. Już nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

Tekst ukazał się na: www.recenzjum.blogspot.com Piłka nożna i komiks - czy to może się udać? Komiks „Louca 1: Piłka w grze” autorstwa francuskiego rysownika i scenarzysty Bruno Dequiera to pierwsza część dynamicznej serii przygodowej, skierowanej głównie do młodzieży, choć może przypaść do gustu również starszym czytelnikom - szczególnie wielkim miłośnikom piłki kopanej. W centrum opowieści znajduje się tytułowy bohater, Louca, niezdarny nastolatek, który zmaga się z typowymi problemami życia szkolnego, niską samooceną i brakiem pewności siebie. Jego największym wyzwaniem jest jednak odnalezienie swojego miejsca na boisku piłkarskim. O czym jest seria komiksowa "Louca"? Historia rozpoczyna się od przedstawienia Louki, chłopaka, który nie odnosi sukcesów ani w szkole, ani w sporcie, ani w kontaktach z dziewczynami. Żyje w cieniu swoich porażek i wahań, nie potrafiąc znaleźć motywacji, aby coś w życiu zmienić. Pewnego dnia jego los odmienia niespodziewane spotkanie z Nathanem, duchem byłego ucznia tej samej szkoły, który był wybitnym piłkarzem. Nathan postanawia pomóc Louce poprawić swoje umiejętności na boisku, co staje się punktem wyjścia dla komicznych i pełnych akcji perypetii. Poznajmy głównych bohaterów tego komiksu Louca to typowy przykład "przeciętnego" nastolatka – nieporadny, nieśmiały, a jego życie wydaje się ciągiem niepowodzeń. Jest bohaterem, którego łatwo polubić, zwłaszcza że jego nieudolne próby poprawy swojej sytuacji są pełne humoru. Chłopak jest przekomiczny. Z kolei Nathan, duch i mentor, to jego zupełne przeciwieństwo – pewny siebie, zdolny i przebojowy. Relacja między nimi oparta jest na kontrastach, co tworzy wiele zabawnych sytuacji i dialogów. Chemia między postaciami napędza akcję i dodaje komiksowi lekkości. Z Nathanem wiąże się również pewna tajemnica, która... mam nadzieję - zostanie odkryta w kolejnych tomach. Jak wygląda "Louca"? Czyli kilka słów o stylu graficznym. Bruno Dequier ma dynamiczną i pełną życia kreskę, idealnie oddającą energię młodzieżowej opowieści. Postacie są wyraziste, a ich mimika i gesty doskonale odzwierciedlają ich charaktery. Rysunki są kolorowe i pełne detali, ale jednocześnie przejrzyste i łatwe do śledzenia, co sprawia, że nawet najbardziej chaotyczne sceny sportowe są czytelne. Komiks jest pełen humoru – niektóre sytuacje, w których Louca próbuje swoich sił na boisku, są celowo przerysowane, co dodaje historii dodatkowej dawki komizmu. Przekaz i tematyka - czy komiks o piłce ma jakieś drugie dno? „Piłka w grze” to opowieść nie tylko o piłce nożnej, ale przede wszystkim o dorastaniu, samoakceptacji i wytrwałości. Louca staje przed wyzwaniem, które zmusza go do wyjścia poza swoją strefę komfortu i stawienia czoła swoim lękom. Nathan jest dla niego nie tylko trenerem, ale również przewodnikiem, który pomaga mu uwierzyć w siebie i dostrzec, że sukces wymaga nie tylko talentu, ale i ciężkiej pracy. Wszystko oblane masą humoru i gagów, ale tak: zdecydowanie ta historia ma drugie dno. Podsumowanie - dla kogo komiks? „Louca 1: Piłka w grze” to lekki, zabawny i pełen akcji komiks, który zachwyci fanów piłki nożnej, ale również tych, którzy szukają historii o pokonywaniu własnych słabości. Postać Louki, choć niepozorna, wzbudza sympatię swoją determinacją, a współpraca z duchem Nathanem przynosi wiele zaskakujących i komicznych momentów. Świetna oprawa graficzna i płynnie rozwijająca się fabuła sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. To idealna propozycja na rozluźnienie, z nutką inspiracji do działania. Niby 80 stron + dodatki, a jednak czytało się błyskawicznie. Polecam zdecydowanie młodym fanom piłki nożnej - rekomenduję każdemu rodzicowi małego piłkarza.

Ta książka pozytywnie mnie zaskoczyła. Nie miałam pojęcia, że o rzeczach których większość z nas nie lubi można napisać w tak ciekawy sposób jednocześnie wplatając je w wciągającą fabułę. To nie jest tylko powieść graficzna ale ciekawa przygoda którą polecam przeżyć.

Aby ktoś mógł odpoczywać, ktoś inny musi pracować. Ta złota zasada jest nienaruszalna i dotyczy każdej społeczności. Nawet Smerfów, które są utopijną alegorią na temat komunizmu. Przynajmniej ja tak to zawsze odbierałem. Tak czy inaczej w tej przygodzie Pracuś jest przemęczony. Wszyscy czegoś od niego chcą i facet nie daje już rady. Papa Smerf zleca mu odpoczynek, więc nasz dzielny Smerf wędruje na łono natury z dala od wioski. Tam wpada na pomysł stworzenia letniska, gdzie każdy smerf mógłby odpocząć. Jak zwykle w takich sprawach bywa, nasze małe skrzaty szybko wszczynają kłótnie. Na przykładzie wioski Smerfów mamy pokazane bolączki współczesnego świata. Wszyscy chcą wszystko, ale nie liczą się z konsekwencjami. Każdy chce odpoczywać, ale przecież ktoś musi ugotować, posprzątać czy obsługiwać gości. Taka osoba zatem pracuje, a jej też należy się wypoczynek. Uczciwą zatem formą jest zamiana ról na stanowiskach, tak aby jedna osoba pracowała, a inna odpoczywała. Jednak nie każdy ma talent do wszystkiego, szczególnie w tak specyficznej społeczności, gdzie dane Smerfy wyspecjalizowały się w swoich zadaniach. W tym momencie trudno takiemu garncarzowi zastąpić piekarza. Podobny problem był już kilkukrotnie ukazany w tej serii. Choćby w odcinku z pieniędzmi, gdzie dany zawód był bardziej użyteczny, a co za tym idzie przynosił większe zyski. Podobnie jest i tutaj. Mało kto jest wszechstronnie uzdolniony i potrafi zastępować innych. Do tego pewne zawody wymagają ścisłej specjalizacji, a inne są tak banalne, że może wykonać je każdy. Wszystkie jednak z czasem wypalają pracownika i ten musi zwyczajnie odpocząć.

Sympatyczny, zabawny komiks o charakternej dziewczynce, której najlepszym przyjacielem jest... mikrob. Ernest, bo o nim mowa, ochrania Rebekę przed innymi wirusami, bakteriami i drobnoustrojami, bo też dziewczynka jest bardzo chorowita i podatna na infekcje. Inna rzecz, że sama wybiega na bosaka na śnieg, żeby tylko wywołać katar lub gorączkę - bo wie, że Ernest będzie przy niej tylko wówczas, gdy będzie chora... A obecność zielonego glutka będzie jej potrzebna nie tylko do przeżywania zabawnych i zwariowanych przygód, ale przede wszystkim - do radzenia sobie z trudną rodzinną sytuacją. Rodzice Rebeki bowiem decydują się na rozstanie. Co więcej, w domu wkrótce pojawi się ktoś obcy - nowy wybranek serca mamy Rebeki. I dziewczynka zupełnie nie będzie sobie umiała poradzić z tą sytuacją. Tak więc to komiks z jednej strony zabawny, z drugiej zaś - dający do myślenia. Pokazujący, jak bardzo dzieci przeżywają kłopoty dorosłych. I jak próbują sobie z nimi radzić. Dzięki temu komiks z powodzeniem mogą czytać nie tylko młodzi czytelnicy, ale również dorośli.

Dzisiejszy świat jest uzależniony od ropy naftowej, ale w połowie XIX wieku ten surowiec był uważany za nieprzydatny. Dopiero gdy odkryto jego właściwości i fakt, że nadaje się do tworzenia paliwa, szybko wzrosło na niego zapotrzebowanie. I tak na Dzikim Zachodzie koło gorączki złota oraz miedzi powstała gorączka na czarne złoto. Nic dziwnego, że nasz dzielny kowboj Lucky Luke został wezwany do miasteczka Titusville, aby zaradzić piętrzącym się tam kłopotom. Ten tom powstał pod okiem Goscinnego i Morrisa, zatem należy do klasyki serii. Mamy więc czarny charakter wzorowany na jednego z westernowych aktorów, dużo nawiązań do prawdziwej historii Stanów Zjednoczonych czy gościnne wystąpienie pewnych osobistości historycznych. Całość składa się na genialna komedię, gdzie Luke i Jolly Jumper namiętnie komentują wydarzenia. Tutaj Jolly ma już mocno rozwiniętą ludzką osobowość, stając się w zasadzie wierzchowcem naszego kowboja, znanym z seriali oraz filmów animowanych. Co zaś się tyczy miasteczka Titusville, gdzie rozgrywa się cała akcja, to zostało ono bardzo umiejętnie przerysowane. Szyby naftowe stoją niemal jeden na drugim, cała mieścina w zasadzie tryska ropą na wszystkie strony a walka o złoże jest zażarta. Jest tylko jedna niekonsekwencja - otóż gdy Luke przybywa do miasteczka jeden z górników zwraca mu uwagę aby nie palił, bo wszędzie jest ropa. Jednak później masa postaci pali cygara czy papierosy i nic się nie dzieje. Trochę szkoda, bo liczyłem na kilka eksplozji okraszonych satyrą. Mimo wszystko przy lekturze tego tomu bawiłem się świetnie. Nic się nie zestarzał przez te lata, a geniusz Morrisa i Goscinnego pokazuje, jak umiejętnie potrafili oni zaprojektować i poprowadzić historie swoich bohaterów.

Rebeka jest starsza, nie ma już sześciu lat, ale sześć i pół. Jest zdrowsza, spędza wakacje z tatą nad morzem w krainie wędrujących kamieni. Poszła do szkoły. Ma nowych kolegów, nauczyciela i związane z nimi przygody. Powoli zaczyna godzić się z tym, że jej rodzice nie będą razem. Nadal towarzyszy jej Ernest, lecz zdarza mu się nie widywać z Rebeką przez jakiś czas. Komiks trochę inny niż większość tego typu książek dla dzieci. Nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak rozwód rodziców, pobyt dziadka w szpitalu, czy emocje, które buzują w nastolatkach. Co nie znaczy, że nie bywa śmieszny. Polecam.

Klasyczna opowieść o dwóch zwaśnionych rodach w wersji prosto z Dzikiego Zachodu. Pełno komiksowych gagów i sprytnie wykorzystanch motywów. Ciekawostka - chyba pierwszy raz widziałem tak zdenerwowanego Lucky Luke'a! Nasz samotny kowboj jednak, mimo nerwów, zawsze wpadnie na odpowiedni pomysł. Morris i Goscinny jak zwykle z wciągającą opowieścią.

Kristo - krótko. Mawila znałem z rewelacyjnego komiksu "Band" i kolejny, tym razem wracający do dzieciństwa, okazał się równie zabawny i znakomity. Mimochodem sięga się po własne wspomnienia i przypomina swoje przeżycia okołoszkolne. Sentyment, humor, inteligentny scenariusz - czytanie było dobrą zabawą made in DDR.

Błogosławmy biblioteki, albowiem gdyby nie one raczej bym nie sięgnęła po komiks Mafalda. Ktoś mi kiedyś polecał, że dobre, ale wiele jest dobrych rzeczy i czytanie tak specyficznego formatu – krótkich historyjek gazetowych w paskach – nie jest wysoko na liście priorytetów. A przegapienie przygód tej argentyńskiej dziewczynki byłoby wielkim błędem. Właściwie to ten komiks mogłabym ocenić jednym słowem i to by wystarczyło. Mafalda jest wspaniała. Te mini historyjki są przewrotne, zabawne, zaskakujące, prawdziwe. Co jeden pasek to perełka. W całości tworzą spójną historię dorastania Mafaldy i kilkorga jej przyjaciół. 🎈 Dystans do trudnych tematów Postać rezolutnej dziewczynki nadaje perspektywy i dystansu trudnym tematom codziennym. Np. to, że z dziećmi się nie rozmawia o tym, co się dzieje na świecie, bo „nie zrozumieją”. A tak naprawdę dorośli sami tego nie rozumieją. Tłem dla takich rozważań jest np. wojna w Wietnamie, polityka i korupcja rządu i urzędników w Argentynie i ogólny marny stan świata. Mafalda jest wrażliwą dziewczynką i bardzo się martwi tym, dokąd zmierzamy jako ludzkość. Rysunki powstały w latach ‘70, i niektóre tematy są specyficzne dla czasów Zimnej Wojny. Dzieci komentują niechęć do komunizmu, wojny w Wietnamie, czy strach przed bronią atomową. Ale jest tam też wiele innych, wciąż aktualnych tematów, tj. zagrożenia handlowe idące z Chin, galopujący konsumpcjonizm, czy inne konflikty zbrojne. 🎈 Dziecięca filozofia Mafalda komentuje współczesny świat specyficznie, dojrzale, czasami nawet mocno filozoficznie. Jednocześnie przygody jej i jej przyjaciół: Manolito, Felipe, Miguelito i Susanity, są typowe dla dzieci – chcą się bawić wszystkim i… nie lubią zupy. Dzieciaki poznają świat, próbują coś tam zrozumieć z działań dorosłych. Niestety wiele rzeczy jest dla nich zaskakujących, abstrakcyjnych i niezrozumiałych mimo chęci. Bo w końcu skoro dorośli mogą wszystko, to dlaczego nie robią dobra? Naprawdę doceniam kreatywność autora i jego umiejętność spojrzenia nie po dorosłemu, żeby przedstawić świat w tak odświeżający sposób. Trudne tematy nagle stają się przystępne. I nawet jeśli nie ma w nich wielu szczegółów wiadomo, że Mafalda ma rację martwiąc się o to, w którym kierunku kręci się świat.