Louca - 1 - Piłka w grze

Zdecydowanie dla najmłodszych. Mogę zrozumieć ożywającego kamiennego gargulca wzdychającego do gargulicy, Enole ujeżdżającą jednorożca, a nawet ciche podteksty ero. z Sylwią w roli głównej: - Tylko raz to zrobiliśmy. - Każdy z was po razie. Nie rozumiem natomiast gadającego kota!

Egmont Polska sukcesywnie rozbudowuje ofertę komiksową skierowaną do młodszych odbiorców, wykraczając poza najbardziej popularne serie. Poza znanymi od lat tytułami i postaciami jak Lucky Luke, Kajko i Kokosz, Sknerus i siostrzeńcy itd., a także poza komiksami Marvela, które odpowiedniejsze są raczej dla starszych czytelników, mamy coraz większy wybór nowych, nieznanych szerzej serii. Przyglądając się propozycjom skierowanym do czytelników w przedziale 9-12 lat, zwróciłam uwagę na nowość, czyli "Gigantów". I musiałam je kupić tak samo jak "Samych", o których pisałam ostatnio. Z opisu wydawcy wynika, że w ogólnym zamyśle seria ma opowiadać o wykazujących nadnaturalne zdolności dzieciach z różnych stron świata, które przyciąga nieznana siła. Każdy z bohaterów (a dotąd, od sierpnia 2020 roku, ukazały się 4 tomy), poddając się działaniu tej siły, ma odkrywać tajemnicze olbrzymie istoty, którym pomagają się przebudzić. Pierwszy tom daje nam przedsmak serii i pozwala poznać pierwszą niezwykłą bohaterkę. Oczywiście jest to więcej niż wprowadzenie postaci, ponieważ fabuła komiksu obejmuje również pierwsze starcie z pracownikami tajemniczej firmy, którzy polują na takie istoty jak gigant Yrso, który wiąże się z młodą Szkotką. Ponadto scenariusz Lylian uwzględnia wprowadzenie wątku, który najprawdopodobniej będzie spoiwem scalającym kolejne odsłony cyklu i - na co mam nadzieję - prowadzącym do punktu kulminacyjnego, jakim będzie łączenie sił we wspólnej walce. Co to za cel i jaka walka - na razie nie zdradzę, musicie przeczytać sami. Powiem tylko, że całość wygląda bardzo obiecująco i jestem zaintrygowana, jak potoczą się losy bohaterów. Komiks ma bardzo ciekawy, emocjonujący scenariusz, w którym jest miejsce zarówno na przedstawienie postaci, zarysowanie ogólnego kierunku serii, ale i na pierwsze potyczki pary głównych bohaterów. Całość jest intrygująca, a jednocześnie niezbyt zawiła, tak by ułatwić odbiorcy podążanie za fabułą. Jest interesujący zarówno jako osobny zeszyt, jak i część większej całości. "Giganci" to dobra propozycja dla młodszej młodzieży, zarówno dla czytelników nieco obeznanych z formą opowieści, jaką jest komiks, jaki i dla "raczkujących" w temacie, a ja z pewnością będę śledzić, jak historia się rozwija. Oboje z Wojtkiem jesteśmy ciekawi kolejnych bohaterów i mocy kolejnych gigantów, a to już dobry prognostyk. Śmiało polecamy tytuł wszystkim, którzy są już w stanie samodzielnie czytać, a jednocześnie lubią fantastyczne historie pełne zwrotów akcji i tajemnic.

Bardzo wartościowy komiks o byciu niezrozunianym. Najmłodsza siostra uwielbia zwierzęta i jest przez to traktowana jak dziwaczka nawet przez swoje siostry. Miło jest obserwować przemianę po obu stronach. Mądra ta książka. Myślę że dla około 10latkow będzie idealna.

Czas na nową serie humorystyczną tym razem z udziałem postaci z mitologii greckiej. Głównym bohaterem jest tutaj minotaur Taurusek, który często popada w kłopoty zwracając na siebie piorunujący wzrok Zeusa. Nasz "heros" jest bowiem dość gnuśnym, niewychowanym i grubiańskim bykiem, w którym z niewiadomych przyczyn kocha się młoda Afrodyta. Ogólnie chłopak niejednej osobie zalazł za skórę, ale równie często dostał piorunem po tyłku. Komiks składa się z serii krótkich humorystycznych opowiastek. Podobnie jak w serii "Sisters" czy "Kasia i jej kot", zatem mamy tutaj ten sam schemat. Z tą różnicą, że nawiązania fabularne dotyczą starożytnej Grecji i powszechnie znanych z nią wydarzeń oraz mitów, przemielonych przez kulturę chyba z miliard razy. Zatem mamy młodego Heraklesa (chwała autorom, że nie użyli rzymskiego imienia tego herosa) i jego dwanaście prac, Odyseusza próbującego podbić Troję, przedstawienie mocy poszczególnych bogów czy nawiązanie do konkretnych mitów, np. przemiany zeusa w łabędzia. Każda z tych rzeczy czy wydarzeń jest umiejętnie wyśmiana i słowo "umiejętnie" jest tutaj kluczowe. Otóż czytelnik nie musi znać historii starożytnej Grecji czy jej mitologii aby połapać się w poszczególnych historyjkach. Wszystko tutaj ciekawie wyłożono, dobitnie obrazując nawiązania do konkretnych elementów. Dzięki temu młodsi czytelnicy z pewnością będą dobrze się bawić, ale starci, szczególnie dobrze znający mitologię, czasami mogą się popłakać ze śmiechu. Już zapowiedziano dwa kolejne tomy serii, których nie mogę się doczekać. Jeśli będą utrzymywały poziom pierwszego, to będzie to dla mnie znacznie ciekawsza przygoda niż z serią "Sisters". Jestem wielkim fanem mitologii cywilizacji śródziemnomorskich, więc odnajduję się w takich parodiach niczym przysłowiowa ryba w wodzie. Chciałbym kiedyś zobaczyć podobne serie, tylko dotyczące starożytnego Egiptu lub Persji lub innych cywilizacji mocno niedocenionych przez popkulturę. Byłoby to zapewne ciekawe doświadczenie. Tymczasem wracam do panteony bóstw i herosów greckich oraz Tauruska, który stale załazi im za skórę.

Muszę, bo się uduszę, ale nie lubię piłki nożnej i nic co jest z nią związane. Jedyna akceptowalna jej forma to jak dzieciaki, też te duże, pykają sobie dla przyjemności. Więc nie mogę napisać, żeby wybór syna, jeśli chodzi o pierwszy tom mnie zachwycił. Ale muszę przyznać, młody ma dobry gust, tudzież oko i kolejny raz udowodnił mamusi, że przełamie moje niechęci. Na kolejny tom czekałam i sama się upominałam, żeby przyniósł tom 2 z biblioteki. Wydanie, to jest świetne. Od papieru i okładki, poprzez ilustracje i omówienie bohaterów. Bardzo przyjemna pozycja, która choćby wizualnie zachęca do sięgnięcia po nią ponownie. A w środku, dosyć niezdarny nastolatek i jego typowe, nietypowe przygody sprawiają, że chce się po tą pozycję sięgać. Głównie było zabawnie, ogrom wpadek, ironicznych komentarzy. Szczypta wysiłku i dążenia do … zaimponowania dziewczynie. Z duchem w tle, choć sporo miejsca mu poświęcono. Spokojnie można by go łyknąć na raz, ale młody czytał jeden akt na głos, a potem czytaliśmy go w duecie, więc zeszło dłużej. Ale też więcej frajdy z tego było. Było kilka scen, które może nie są koniecznie dla ośmiolatka, ale raczej niegroźnych i jeszcze nie zrozumiałych. Ale nie zawyżałabym przez to mocno wieku docelowego odbiorcy. Fajny komiks, warty choćby przekartkowania. Bez oporów przeczytam dalsze perypetię gagatka. Nie zniechęcający dla antyfanów piłki nożnej.

Gratka przede wszystkim dla fanów serii o galijskich wojownikach Asteriksie i Obeliksie ;) Ale też świetny sposób na zainteresowanie młodszego czytelnika całą serią i światem niezwyciężonych Galów. Tomik mieści w sobie trzy historyjki: opowieść o piłeczce suczki legendarnego galijskiego wodza, o tajemniczej zarazie wywołującej czkawkę oraz o ruchu oporu przeciwko rzymskim najeźdźcom. Rzecz jasna, we wszystkich historiach prym będzie wiodła grupa Nieugiętych, czyli Idefiks, suczka Fryga, psi osiłek Rygoriks, ale także kotka Przechera, leciwy gołąb Astmatiks oraz marzący o karierze druida puchacz Nocolatiks. To opowieści niejako sprzed czasów, zanim Idefiks trafi do znanej nam już wioski galijskiej (tu akcja będzie toczyć się w Lutecji), ale kilka postaci znanych z pierwowzoru też się tu pojawi. Fajny, pełen humoru komiks :)

Ech, młodość i jej problemy. Te czasy, gdy walka z komarami stanowiła sens życia. Albo niezapomniane chwile pierwszej miłości. Próby zdobycia podobizny naszej wybranki albo wybrańca. Próby zaimponowania osobie, która skradła nasze serce. Szalone wakacje u dziadków czy też imprezy przy muzyce, której słuchali rodzice. To wszystko znajdziecie w tym komiksie. Będzie zabawnie, zaskakująco a przede wszystkim prawdziwie. Właśnie ta normalność i przeciętność bohaterów mnie ujęła. No i ponadczasowość. Bez trudu mogę w wyobraźni podstawić w miejsce Ariola zarówno siebie, jak i moje dzieci. Polecam. Chwila dobrej zabawy - zapewniona.

Tytuł dobrze oddaje to co się dzieje w tym komiksie. Na zaledwie 50 (niespełna) stronach Miki i Donald trafiają do Ameryki Południowej, rozbijają się w dżungli, odkrywają zaginione miasta, trafiają do wnętrza Ziemi i na Atlantydę. Pojawia się plejada disnejowskich gwiazd, w tym również Diodak i siostrzeńcy w roli bystrych Młodych Skautów. Nie ma w tym psychologicznej głębi jak u Dona Rosy, to tylko gonitwa z jednego miejsca na drugie w pogoni za bandziorami. Ten komiks jest jak prototyp Kaczych Opowieści tylko właśnie pierwsze skrzypce gra Donald i Miki zamiast Sknerusa z Siostrzeńcami. I jest jeszcze więcej szaleństwa! Niestety, nie znamy całej opowieści - komiks jest przedrukiem niepełnej kolekcji komiksów z lat 60., którą autorzy znaleźli na wyprzedaży garażowej. Mylący jest więc opis, w którym Trondheima wymieniono jako scenarzystę - on tego scenariusza nie napisał, jedynie przetłumaczył znalezisko na francuski, żeby je zbiorczo opublikować, zaś Keramidas narysował wyłącznie okładkę. To nie jest odświeżenie, ani adaptacja. To tylko i wyłącznie przedruk, zawierający może połowę oryginalnej serii. Na jednym z przedruków widać nawet rozdarcie na stronie, przez co brakuje całego kadru. Panowie nawet nie pokusili się o autorskie dorobienie brakujących stron, a szkoda.

Niestety słabsza od pierwszej części moim zdaniem. Tam były poruszony trudny dorosły temat (nie będę spoilerować, bo to się okazuje na końcu), a tutaj wątek młodzieżowych miłości. Pewnie dzieciaki ocenią tę część lepiej niż ja. Mimo wszystko będę czytać dalej, bo komiks jest pięknie narysowany i łatwo przenosi mnie do innego świata.

Kontynuacja przygód z MegaGiga t. 11. Magią i mieczem :-) Zawiera: Księga pierwsza. Początki, cz. 1 Rozdział I Wielki turniej Rozdział II Bagnisko dolmenów Rozdział III Tajemnica korony Rozdział IV Diamentowy księżyc Rozdział V Studnia smoków Księa druga. Początki, cz. 2 Rozdział VI Trzy wiedźmy Rozdział VI Smok z żelaza Rozdział VII Łowcy potworów Rozdział VIII Fantomen kontratakuje Rozdział IX Najwyższy czarodziej Księga trzecia. Mroczna era, cz. 1 Rozdział I Turniej czarnego czarodzieja Rozdział I Wielka zdrada Rozdział III Dzień bez słońca Rozdział IV Gniew smoków Rozdział V Labirynt wodospadów

Grzesiek Podlaski wiódł życie przeciętnego szóstoklasisty. Był zwyczajnym, różowym, włochatym prosiakiem i jak każdy typowy prosiaczek uwielbiał jeść kanapki, grać na konsoli, zażywać kąpiele błotne i spędzać czas z przyjaciółmi - karpiem Karolem i nietoperzem Gryzeldą. Ugryziony przypadkowo przez przyjaciółkę zmienia się w super świnkę… Bohaterowie, złoczyńcy, świetne dialogi, zwariowane przygody i przede wszystkim cała masa humoru. Autor przekazuje w opowieści także sporo ważnych tematów, jakimi są przyjaźń, odwaga i pokonywanie swoich słabości. Polecamy!

Sympatyczny, zabawny komiks o charakternej dziewczynce, której najlepszym przyjacielem jest... mikrob. Ernest, bo o nim mowa, ochrania Rebekę przed innymi wirusami, bakteriami i drobnoustrojami, bo też dziewczynka jest bardzo chorowita i podatna na infekcje. Inna rzecz, że sama wybiega na bosaka na śnieg, żeby tylko wywołać katar lub gorączkę - bo wie, że Ernest będzie przy niej tylko wówczas, gdy będzie chora... A obecność zielonego glutka będzie jej potrzebna nie tylko do przeżywania zabawnych i zwariowanych przygód, ale przede wszystkim - do radzenia sobie z trudną rodzinną sytuacją. Rodzice Rebeki bowiem decydują się na rozstanie. Co więcej, w domu wkrótce pojawi się ktoś obcy - nowy wybranek serca mamy Rebeki. I dziewczynka zupełnie nie będzie sobie umiała poradzić z tą sytuacją. Tak więc to komiks z jednej strony zabawny, z drugiej zaś - dający do myślenia. Pokazujący, jak bardzo dzieci przeżywają kłopoty dorosłych. I jak próbują sobie z nimi radzić. Dzięki temu komiks z powodzeniem mogą czytać nie tylko młodzi czytelnicy, ale również dorośli.

Opowieści o niezwykłych światach, tajnych przejściach zwykle zabierają nas do uniwersum znajdujące się na dużej powierzchni, gdzieś w innym wymiarze. W „Pozytywce” taki alternatywny świat znajduje się w grającej szklanej kuli. Nie jest to oczywiście nowy motyw. Nowe jest spojrzenie na niego oraz poruszane przez autorów tematy. Kiedy w pierwszym tomie poznajemy Nolę ma ona osiem lat. Jest nieszczęśliwa, ponieważ przeżywa żałobę po stracie mamy. Pozostał jej tylko tata, który chce ją pocieszyć, ale też jest przytłoczony smutkiem po stracie ukochanej żony. W dniu ósmych urodzin Nola dostaje od niego pozytywkę, która wcześniej należała do matki dziewczynki. Bawiąc się tym niezwykłym prezentem Nola odkrywa, że w środku znajduje się świat zwany Pandorią. Na pierwszy rzut oka jest to miejsce będące spełnieniem dziecięcych marzeń. Szybko jednak okazuje się, że to pozory, bo piękna i fantazyjna kraina pełna jest niebezpieczeństw. Jednym z nich jest pozorny brak możliwości opuszczenia tej krainy. Sama nazwa krainy wydaje się nawiązywać do mitologii greckiej i Pandory, czyli pierwszej kobiety na świecie (coś na wzór judaistycznej Ewy) zesłanej na ziemię za podstęp Prometeusza przechytrzającego boga i dającego mu kiepską ofiarę. Ulepiona przez Hefajstosa z gliny i wody, pięknie ubrana przez Charyty i hory, nauczona prac domowych przez Atenę (swoją drogą ciekawe, kto tym masom mężczyzn na ziemi wykonywał owe prace), obdarzona urodą przez Afrodytę i wyposażona w kłamstwo i fałsz przez Hermesa została posłana do Epimeteusza (brat Prometeusza), który ją poślubił. W posagu dostała glinianą puszkę, po której otwarciu wydostało się całe zło na świat. Nawiązanie nazwą krainy do tej postaci intryguje. Pierwszy tom pt. „Witamy w Pandorii” jest wprowadzeniem do całej historii. Poznajemy bohaterkę, widzimy, w jakiej jest sytuacji życiowej oraz poznajemy początki jej wypraw do niezwykłego świata, w którym ma okazję zrozumieć, że prawo nie zawsze jest dobre i sprawiedliwe. Odkrywa, że inni mają gorzej od niej, bo są oceniani po pozorach, prześladowani przez rygorystyczne prawo czy zmuszonych ukrywać swoje talenty. Nawet w magicznym świecie istnieją grupy uprzywilejowanych i tych, którym się nie poszczęściło i w stawianiu czoła przeciwnościom losu będą potrzebowali wsparcia. Drugi tom „Pozytywki”, „Sekret Cypriana” pokazuje nam powrót bohaterki do domu, ale widzimy, że nadal ma możliwość wracania tam. Wykorzystuje każdą okazję powrotu do Pandorii i przeżywania tam kolejnych przygód. Z tej możliwości skorzysta też w trzecim tomie pt. „Tajemnice przeszłości”. Zawsze, gdy będzie się czuła przygnębiona i przytłoczona uda się w podróż, aby na swoje otoczenie spojrzeć z innej perspektywy. Zwłaszcza, że dookoła zaczynają dziać się dziwne rzeczy i wydaje się, że któryś mieszkaniec Pandorii złamał zakaz przechodzenia do innego świata. Ale czy to na pewno była ta osoba czy może mroczne siły? Pozostaje sprawdzić, kto za owymi wędrówkami stoi. Przy okazji bohaterka będzie poszukiwania swoich korzeni, próbowała dowiedzieć się jak najwięcej o mamie, odkryć jej tajemnice. „Zagadkowe zniknięcie” to kolejne spotkanie z Nolą. Nadal widzimy jej smutek z powodu straty mamy. Tym razem uczucie powraca w czasie sprzątania jej rzeczy, przenoszenia ich do piwnicy. W czasie tych porządków bohaterka znajduje dziwny kluczyk, którego rysunek znalazła w mamy pamiętnikach. Szuka zamka, do którego on pasuje. Z tego powodu wyprawia się do Pandorii. A tam czekają na nią kolejne zagadki i wyzwania oraz zaskoczenia. Miły sąsiad jej przyjaciół zostaje uwięziony. Znika też nauczycielka muzyki. Nola razem z przyjaciółmi ruszy na poszukiwania, postara się rozwiązać zagadkę tajemniczych wydarzeń. Bardzo podoba mi się to, że w każdym tomie Carbone (właśc. Bénédicte Carboneil) porusza ważne społecznie tematy. Są tam pomówienia, dyskryminacja, przepisy o niemieszaniu ras i wiele restrykcyjnych praw. Pandoria to świat przywodzący nam na myśl totalitaryzm, w którym każdy musi się pilnować, aby nie zostać aresztowanym. Do tego inni są obojętni wobec takiego postępowania władz, aby nie narażać siebie. Scenariusz doskonale dopełniają rysunki Gijé (Jérôme Gillet) znanego m.in. z animacji „Barababor”. Historia o Noli jest jego pierwszym projektem komiksowym i uważam, że bardzo udanym. Za pomocą świetnych rysunków podkreślających różnorodność pokazanych postaci łatwiej jest przekazać młodym czytelnikom ważne przesłanie i uświadomić, że wygląd może stworzyć mylne spojrzenie na bohaterów.

Po kilkumiesięcznej przerwie zabrałem się za uzupełnianie kolekcji komiksów Barksa - zaczynając od chyba najważniejszego tomu, zawierającego komiksy sprzed 80 lat. 8/10 to co prawda ocena lekko na wyrost, zwłaszcza jeśli za punkt odniesienia przyjmiemy późniejsze historie Barksa i Rosy. Dodaję punkt za nostalgię, bo "Pierścień mumii" to nie tylko origin story Barksa jako kaczego rysownika, ale też pierwsze komiksy z jakimi miałem do czynienia. Zamykający tom "Zakuty Kaczor" to prawdopodobnie pierwsza kaczogrodzka historia jaką przeczytałem - dobre ćwierć wieku temu. I mimo, że zakuty w zbroję z kotła Donald na zawsze pozostanie dla mnie ikoną, to pierwsze skrzypce w tomie gra inna historia. Liczące ponad 60 stron "Złoto Piratów" dało nam przedsmak przygód, na jakie przez kolejne dekady Barks wyśle kaczych bohaterów. W szesnastym tomie "Kaczogrodu" nie znajdziemy najlepszych komiksów kultowego rysownika. Znajdziemy jednak takie, których prawdziwym fanom Donalda nie wypada nie znać.

Czy znowu udało się upolować coś ładnego w naszej Mikołowskiej bibliotece? Być może! 🤭 Jakiś czas temu pokazywałam wam pierwszy tom tej serii, która opowiada o dziewczynce, która ma urodziny dostała pozytywkę po swojej zmarłej mamie. Jak się okazało pozytywka jest bramą do świata Pandorii, której strzegła jej mama. Nola, korzystając z okazji, że zostaje sama w domu, ponownie wybiera się do poznanych tam przyjaciół. Czy znowu wpakuje się w tarapaty? No oczywiście! Późna też pewnego zwariowanego zielarza… Bardzo przyjemna historia opatrzona przepięknymi ilustracjami! Nic tylko zanurzyć się w tym świecie!

Przygody Lassego i Mai w formie komiksu znacznie bardziej przypadły nam do gustu, niż te w formie opowiadań. Są zwyczajnie konkretne, bez zbędnych, czasami niewiele wnoszących do fabuły opisów. Tym razem ktoś dokonuje sabotażu w punkcie skupu. Przez co nasi bohaterowie nie mają możliwości sprzedania zużytych butelek oraz puszek. Troszeczkę im się spieszy, bo zbierają pieniądze na szkolną wycieczkę. W mig jednak znajdują winowajcę. W drugiej historii w Valleby Ebba i Ramon Persson organizują kiermasz, z którego dochód ma być przeznaczony na schronisko dla kotów. Wielu mieszkańcom miasta jest to nie w smak. W pewnym momencie okazuje się, że zginęły dotychczas uzyskane na kiermaszu pieniądze!!! Podejrzanych jest kilku, ale znalezione ślady wskazują wyłącznie na jedną osobę. Wkrótce w Valleby mają się również odbyć zawody w piłce ręcznej. Obecnie puchar należy do dzieciaków z miasta, ale niestety jest przechodni. Dyrektorce Indze bardzo zależy na kolejnej wygranej. Tymczasem w nieznanych okolicznościach puchar znika. Czy mogła go sobie przywłaszczyć Maria Gonzales de la Cruz? Raczej mało prawdopodobne… Na zakończenie awantura o przedstawienie teatralne organizowane przez Barbarę Palm w muzeum. Gdy Lasse wraz z Mają odmawiają odegrania w nim roli Jasia i Małgosi zaczynają się dziać wokół tego wydarzenia same dziwne rzeczy… Czy zatem dojdzie do wystawienia zaplanowanej sztuki? Jeśli tylko macie ochotę, to sprawdźcie sami. Dobra zabawa gwarantowana. Polecam.

Zachwyca mnie ta seria (mówię o tym tomie i Miki i Kraina Pradawnych) Kreska jest wspaniała, ilustracje mają w sobie pełnię ruchu. Na same okładki można patrzeć bez ustanku i jeszcze obracać w różne strony, bo mają cudowne, opalizujące okładki. Historia w tym tomie też dość fajna, choć troszkę mi pachnie "malizną". Miałabym wielką ochotę zobaczyć kontynuację. Nie wiem czy nie powstała, czy nie ma jej na naszym rynku. Szkoda.

Niby Sknerusa nigdy za dużo, ale komiksy z tego tomu nie zrobiły na mnie specjalnego wrażenia. Historie byłyby nawet w porządku, gdyby nie fakt, że próbuje on kontynuować dzieło prawdziwych gigantów. Carl Barks położył fundamenty, na których Don Rosa wybudował komiksowy cud świata. Kari Korhonen przyszedł na gotowe i zaczął dodawać ozdoby w losowych miejscach. Niby szanuje canon, ale jednak nie do końca, przez co większość historii sprawia wrażenie bardziej fanficów niż faktycznego rozwinięcia canonu. Niektóre komiksy są całkiem niezłe, niektóre co najwyżej średnie. Jako całość czyta to się nawet przyjemnie, ale nie zbliża się do poziomu "Życia i czasów..."

Tajemnicze światło na niebie był to stały motyw w tej serii. Stanowił on drogowskaz dla bohaterów. W końcu jednak przyszedł czas na wyjaśnienie czym jest ono naprawdę. Wiktoria i Bajka kontynuują wyprawę w poszukiwaniu dziewczynki. Tym razem towarzyszą im też bohaterowie poznani w poprzednich tomach. Są coraz bliżej źródła tajemniczego światła. Początkowo byłem rozczarowany rozwiązaniem zagadki światła. Wydało mi się ono zbyt banalne. Szybko jednak zdałem sobie sprawę, że był to zamierzony efekt mający na celu wywołać podobne emocje u bohaterów, jak i u czytelnika. Miłym zaskoczeniem jest pewien zwrot akcji, który jednak jest dosyć niejednoznaczny. Tym razem w tomie przeważają sceny obyczajowe. Pokazane są interakcje między postaciami, dzięki czemu czytelnik może bardziej się z nimi zżyć. Szczególnie dobrze to działa w paru dosyć dramatycznych scenach. Ciekawym motywem są sny bohaterów. Warto szczególnie zwrócić uwagę na fantazję Wiktorii, której pokazują, że dalsza znajomość z Bajką może być problematyczna. Rysunki są bardzo proste, ale jednocześnie dobrze pasują do opowieści dla młodszego czytelnika. Jest tu parę bardzo ładnych kadrów jak chociażby ten z bohaterami podziwiającymi światła na niebie. Jeśli ktoś spodziewa się niewiadomo jakiego zaskoczenia może być rozczarowany. Po chwili namysłu doszedłem do wniosku, że bardzo odpowiada mi zaproponowane rozwiązanie. Zastanawia mnie tylko w którą stronę pójdzie dosyć niejednoznaczne zakończenie.

Bardzo mnie bawią kijki w tyłkach wszystkich oburzonych, gdy widzą, że ktoś ośmiela się rysować Kajka i Kokosza po swojemu. Nie byłbym sobą, gdybym nie chciał tego sprawdzić. Muszę przyznać, że graficznie jest super i bardziej ta kwestia, niż same scenariusze, utrzymywały moją ciekawość na stałym poziomie. Same historie spoko, choć nie wydarzyło się tu nic, co mój mózg chciałby zapamiętać dłużej niż dwa dni. Może tylko dodam, że jakoś nie pasowało mi wkładanie w usta bohaterów wyrażeń typu "sorka", pamiętając, że Christa też lubił aluzje do współczesności, ale chyba nie w tak bezpośredni sposób