Architekci marzeń

Każdy w życiu jest zmuszony do dokonywania pewnych wyborów. Jola, główna bohaterka, podjęła kilka niezbyt dobrych wyborów. Przyśpieszony ślub ze względu na ciążę nie był dobrym wyborem. Stała się darmową służącą, nie mającą wsparcia ani u teściów ani u męża. Na zewnątrz jej małżeństwo wyglądało idealnie, miała dwoje udanych dzieci, stabilną sytuację materalną, była żoną wójta, co w małych miejscowościach dodawało splendoru. Ale prawda była inna, mąż ją zdradza, jest tyranem, poniża ją. "Starała się dobrze odgrywać role żony i matki, być dobrą gospodynią, a nawet poprawnie ukladać stosunki z teściami, chociaż jej tego nie ułatwiali. I czego się doczekała? Zdrady ze strony męża oraz całkowitego braku zrozmienia i choćby odrobiny wsparcia od teściów." Denerwowała mnie postawa bohaterki, jej przyzwolenie na to jak jest traktowana i wykorzystywana przez męża i teściów. Ale ta historia to samo życie, zdarza się czesto tak, zwłaszcza w małych miejscowościach.

"Uśmiech zimy" to pierwszy tom cyklu "Ślady życia". Powieść obyczajowa, pełna tajemnic i niespodziewanych zwrotów akcji. Główną bohaterką jest Berenika, rozwódka z dwójką dorosłych dzieci. Prowadzi nudne, przewidywalne życie dopóki nie okazuje się, że niespodziewanie dostaje spadek. Warunkiem jego otrzymania jest mieszkanie w otrzymanej willi przez rok. Berenika porzuca dotychczasiwe życie, nudną pracę, chorych rodziców, dzieci i dotychczasowe mieszkanie. Przenosi się do małej wsi na Podlasiu. I od tego momentu jej życie już nie jest nudne, dużo się dzieje. Willa jest pełna tajemnic, dzieją się dziwne rzeczy, odkrywane są kolejne tajemnice. Bohaterowie powieści są barwni, nietuznkowi, autorce udało się bardzo dobrze ich przedstawić. Dzieje Bereniki opisane w pierwszym tomie kończą się niespodziewanie, trzeba poczekać na drugi tom aby dowiedzieć się dalszych losów.

Współczesna literatura obyczajowa z historią w tle często wpada w pułapkę nadmiernego lukrowania przeszłości. „Dziewczyna z czerwonym warkoczem” autorstwa Krystyny Bartłomiejczyk to jednak pozycja, która stara się wyjść poza ramy klasycznego romansu historycznego, oferując czytelnikowi emocjonalną podróż przez trudne lata II wojny światowej oraz skomplikowane losy powojenne. Zarys fabuły: Życie zaplecione w warkocz Główną bohaterką powieści jest Marysia – tytułowa dziewczyna o charakterystycznych, miedzianych włosach, której beztroską młodość brutalnie przerywa wybuch wojny. Akcja rozpoczyna się w malowniczej, wiejskiej scenerii, która szybko zamienia się w arenę walki o przetrwanie, godność i marzenia. Fabuła koncentruje się na dorastaniu Marysi w cieniu okupacji, jej pierwszej, wielkiej miłości oraz traumatycznych wydarzeniach, które zmuszają ją do przedwczesnej dojrzałości. Autorka prowadzi nas przez labirynt wojennych wyborów – od pracy ponad siły, przez lęk o najbliższych, aż po trudne decyzje sercowe. Jednak książka nie kończy się wraz z nadejściem pokoju. Bartłomiejczyk pokazuje, że „wyzwolenie” dla wielu kobiet było jedynie początkiem nowej, często równie bolesnej walki o odnalezienie się w nowej, powojennej rzeczywistości politycznej i społecznej Polski. Krystyna Bartłomiejczyk posiada rzadką umiejętność pisania o rzeczach tragicznych w sposób niezwykle plastyczny i przystępny. Największą siłą tej powieści jest autentyczność emocjonalna. Marysia nie jest posągową bohaterką bez skazy; to dziewczyna pełna lęków, wątpliwości, ale i niezwykłej, cichej siły, która pozwala jej przetrwać najgorsze momenty. Jej czerwony warkocz staje się tu symbolem tożsamości – czymś, co wyróżnia ją z tłumu i przypomina o tym, kim była, zanim świat stanął w płomieniach. Warsztatowo autorka radzi sobie dobrze, choć momentami stylistyka może wydawać się nieco zbyt sentymentalna dla czytelników przyzwyczajonych do twardego, surowego reportażu wojennego. Bartłomiejczyk stawia na detal obyczajowy – opisy codziennych czynności, zapachów i smaków wiejskiego życia stanowią doskonały kontrast dla brutalności działań wojennych. To właśnie ten kontrast buduje napięcie w pierwszej połowie książki. Należy jednak zauważyć, że powieść miejscami cierpi na pewne fabularne uproszczenia. Niektóre zbiegi okoliczności wydają się nazbyt sprzyjać bohaterce, co osłabia realizm opowieści. Niemniej, dla miłośników sag rodzinnych i historii o silnych kobietach, te mankamenty nie będą przeszkodą. Autorka świetnie oddaje specyfikę polskiej wsi i małomiasteczkowych układów, pokazując, że wojna nie tylko niszczyła budynki, ale przede wszystkim trwale zmieniała relacje międzyludzkie. Podsumowując, „Dziewczyna z czerwonym warkoczem” to wzruszająca i solidnie napisana historia o sile przetrwania. To hołd złożony pokoleniu naszych babć, które mimo dziejowych burz potrafiły zachować w sobie iskrę nadziei. Choć nie jest to lektura przełomowa pod względem formy, to z pewnością jest to książka potrzebna, przypominająca o tym, że historia wielkich bitew składa się z tysięcy małych, intymnych dramatów, takich jak ten Marysi.

Przyjaźń? Co znaczy, gdy zostaje wystawiona na próbę... Takiej próbie poddano główne bohaterki. Ich młodzieńcza znajomość, wydawałoby się, że przyjaźń, została zerwana przez kogo? Przez faceta 😤 Aleeee...intryga, którą wymyślono w wydawnictwie i chciał nie chciał, wciągnięto w nią bohaterki, nie dość, że była tajemnicza, zawadiacka, to naprawdę nieprzewidywalna... Co, jak, kiedy i w jakich okolicznościach się wydarzyło...dowiecie się z książki Anity Scharmach "Co dwie głowy to nie jedna"...i powiem Wam, że tytuł jest naprawdę dobrze dobrany do treści. Czy polecam?...baaa...

Dzisiaj zakończyłem kolejną pasjonującą książkę Pani Edyty "Ta sama rzeka".Ciągle się nie mogę nadziwić że jeszcze niedawno zaczytywałem się kryminałami skandynawskimi, naszym Mrozem, Miłoszewskim czy Bondą ale prawdziwą przyjemność odnalazłem czytając Edytę Świętek. Żona trochę się ze mnie śmieje że stałem się uzależniony od prozy Pani Edyty. Co ciekawe, wcale się tego nie wstydzę.Mimo że ostatnia lektura nie jest lekka to zdecydowanie zostaje w głowie na długo.

Przyjemna i z humorem napisana książeczka (książka, to chyba trochę za duże słowo). Taka na jeden wieczór dla poprawienia nastroju. Muszę przyznać, że to zupełnie inna pozycja od reszty dorobku autorki, które zdążyłam już przeczytać i które bardzo przypadły mi do gustu.... Podobał mi się pomysł z głosem sumienia, a i zakończenie było ciekawe.

Piszę to z ciężkim sercem, bo książki pani Kosowskiej zawsze „ łapały mnie za serce i zmuszały do rachunku sumienia jednak po lekturze kolejnej pozycji czuję przesyt. Trudno przymknąć oko na fakt, że autorka serwuje nam wciąż ten sam model relacji, a momentami wręcz przepisuje własne teksty słowo w słowo z innych tytułów, zmieniając jedynie imiona bohaterów. Uwielbiam jej styl i życiowe mądrości, ale czytanie po raz kolejny tego samego scenariusza mija się z celem i odbiera całą przyjemność z lektury.

"Smak wiosny - ślady życia" to druga część uwielbianej przeze mnie serii ŚLADY ŻYCIA. To bardzo dobra powieść o ludzkich rozterkach, uczuciach, bezradności, pomocy i widokach na lepsze jutro. Są tu opisane dalsze losy Bereniki. Po zimie w pierwszej części nastała wiosna, ale czy tylko na Podlasiu czy również w życiu głównej bohaterki? Smutek, depresja, wyniszczenie - tak zastajemy główną Berenimę na początku książki. Czy coś się zmieni? Niespodziewane wizyty rodziny i nie tylko. Co zmieniły w życiu pani dziedziczki - jak ją tu nazywali miejscowi? Czy Podlaska wiosna zawita również w jej sercu i głowie? Jakie niewytłumaczalne historie dopadną ją w tej części? Co chciał w ostatnich słowach powiedzieć ksiądz? Polecam. Dla mnie 9/10.

Bohaterką powieści „Błękitny dom nad jeziorem” Katarzyny Janus jest Zuzanna, kobieta sukcesu, która w wyniku splotu niefortunnych zdarzeń traci grunt pod nogami. Fabuła rzuca ją z tętniącej życiem stolicy w malownicze, niemal pocztówkowe okolice Pojezierza Drawskiego. To tutaj, w tytułowym domu, który odziedziczyła po tajemniczej ciotce, Zuzanna ma nadzieję nie tylko odnaleźć spokój, ale i poskładać swoją tożsamość na nowo. Początkowa niechęć do prowincji szybko ustępuje miejsca fascynacji lokalną społecznością i sekretami, które skrywają mury starej posiadłości. Katarzyna Janus po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią polskiej literatury obyczajowej, która potrafi pisać o emocjach bez zbędnego patosu. „Błękitny dom nad jeziorem” to książka, która działa na czytelnika jak filiżanka gorącej herbaty w deszczowy wieczór – koi, ogrzewa i daje nadzieję. Autorka nie unika trudnych tematów: rozliczenia z przeszłością, zdrady czy strachu przed nowym początkiem, ale podaje je w sposób niezwykle subtelny i pełen empatii. Atmosfera, która leczy Największym atutem powieści jest jej klimat. Janus z niezwykłą plastycznością opisuje przyrodę – szum trzcin, taflę jeziora o świcie i zapach starego drewna. Czytelnik ma wrażenie, że wraz z bohaterką bierze głęboki oddech i ucieka od zgiełku miasta. To „zniknięcie” w sielskim krajobrazie nie jest jednak eskapizmem w czystej formie; to proces rewaloryzacji własnego życia. Autentyczni bohaterowie: Postacie drugoplanowe są krwiste i wyraziste. Mieszkańcy miasteczka nie stanowią jedynie tła, ale wnoszą do historii humor i ciepło, tworząc mikroświat, w którym każdy chciałby się na chwilę znaleźć. Wątek tajemnicy: Historia domu i ciotki Zuzanny dodaje opowieści nieco głębi. Odkrywanie rodzinnych sekretów jest motorem napędowym akcji, sprawiając, że książka nie jest jedynie sielankowym opisem życia na wsi. Przemiana wewnętrzna: Obserwowanie, jak Zuzanna zrzuca „korporacyjną zbroję” i uczy się czerpać radość z prostych czynności, jest niezwykle satysfakcjonujące. Książka Janus to manifest optymizmu. Autorka przekonuje, że niezależnie od tego, jak bardzo życie nas poturbowało, zawsze istnieje miejsce – fizyczne lub mentalne – gdzie możemy zacząć od nowa. „Błękitny dom nad jeziorem” to opowieść o tym, że czasami trzeba wszystko stracić, by odnaleźć to, co naprawdę istotne. Styl autorki jest lekki, ale nie powierzchowny. Sprawnie operuje słowem, tworząc dialogi, które brzmią naturalnie, i opisy, które pobudzają wyobraźnię. To literatura „comfort food” w najlepszym wydaniu – napisana z szacunkiem do czytelnika i dużą znajomością ludzkiej psychiki. Podsumowanie: Katarzyna Janus stworzyła powieść, która jest celebracją życia, natury i kobiecej siły. To idealna lektura dla każdego, kto czuje się przytłoczony codziennością i potrzebuje literackiego azylu

Książka przede wszystkim o czystej ludzkiej złośliwości i zazdrości, z którą sie spotykamy, lub którą my na pewno kiedyś okazaliśmy drugiej osobie. Czasami wkurzy nas, że wróg czy konkurencja jest lepsza i musimy rzucić jakąś kłodę. Oczywiście nie zawsze - trzeba mieć głowę wysoko. Nie jest to książka ściśle świąteczna, bajkowy i ciepły klimat - co mnie bardzo tutaj zaskoczyło - był dopiero na koniec. Tytuł jest trochę mylący, trochę nie. W końcu chodzi o rywalizację. Obserwujemy kilka różnych od siebie zabawnych, poważnych i ciekawych historii i problemów bohaterek i dopiero koniec jest rozwiązaniem i połączeniem tych historii, to naprawdę bardzo mi się tutaj podobało ❤️ Książka ma raczej niskie oceny, ja po prostu fajnie się przy niej bawiłam. „Złodziejki Świąt” to zdecydowanie książka do posiedzenia wieczorem i odpoczęcia przy czymś lekkim ❄️📖 Nie jest to żadna głęboka lektura do szerokich interpretacji. Nie była to też jakaś porywająca lektura, ale zła też nie - było to moje pierwsze spotkanie z Cygler i kto wie? Może nie ostatnie.

Kilka opowiadań niekoniecznie przypadło mi do gustu, jednak wśród ich wszystkich można znaleźć takie, które będą naprawdę ciekawe. Takie są plusy i minusy antologii, nie każde opowiadanie składające się z zaledwie kilkudziesięciu stron musi być fantastyczne (mimo zapewne ogromnych starań autorów).

Honorata i Arleta to oddane,serdeczne przyjaciółki poznały się w domu dziecka. Honorata z pełnym oddaniem pracuje w domu opieki społecznej pomaga swym podopiecznych ma wielkie serce,dobroć w sobie,w podopiecznych swoich zyskuje kobieta rodzinę spełnia się przy tym jej marzenie największe. Szczęśliwie wychodzi za mąż,a druga z kobiet Arleta ma wymarzonego męża z bajki,lecz to tylko pozory tą się jej wydaje. Pierwszego dnia w Nowym Roku zostaje skatowana przez własnego męża trafia do szpitala w poważnym stanie,jej mąż jest damskim bokserem stosuje przemoc domową wobec swej żony. Życie w małżeństwie z nim staje się koszmarem dla niej i strasznym piekłem. Historia ciepła,zarazem smutna i wzruszająca pełna bólu,cierpienia oprawcy kata Arlety przeżyła wiele złego nie była szczęśliwa w małżeństwie,natomiast Honorata to szczęście znalazła w swym życiu,powiodło się jej. Obie bohaterki cudowne,urocze były polubiłam w powieści. Nakreślone bohaterki zostały bardzo dobrze,wspaniałe. Pióro autorka ma przyjemne,lekko się czytało. Wzruszyła mnie,urzekła opowieść niesamowicie. Pochłonęłam całkowicie tą książkę z zapartym tchem,wciągnęła mnie mocno lektura do czytania,wiele tu emocji niezwykłych,ciekawych wywołało we mnie. Zaskakujące zwroty akcji w książce,fabuła powieści intrygująca zaintrygowała mnie,ciekawiły mnie losy bardzo dwóch przyjaciółek z zaciekawieniem czytałam tą świetną książkę.

Książka "Szczęście na miarę" autorstwa Agaty Kołakowskiej zaskoczyła mnie. Sięgając po nią, nie sądziłam, że aż tak mocno dotknie mnie jej fabuła. Żadna recenzja nie odda w pełni magii, jaka płynie z tej powieści. Ale od początku... Leonard Kittay to krawiec, od dziesiątek lat prowadzący swoją firmę. Sukienki, które szyje, wyróżniają się nie tylko tym, że są tworzone z wielką pasją i indywidualnym podejściem do klientek, ale także faktem, iż Leonard wszywa w nie wyhaftowane marzenia kobiet, decydujących się zamówić u niego kreację. Brzmi jak zwykły chwyt marketingowy? Poniekąd tak, gdyby nie to, że wiele z tych marzeń rzeczywiście się spełniło 🥺 Sprawy zaczynają się komplikować, gdy tematem pracowni Kittaya zainteresowała się Dagna – dziennikarka, łaknąca ciekawych tematów, których dotąd jej brakowało. Obiera za cel napisanie artykułu o Leonardzie – w jej mniemaniu oszuście – który zarabia na niewinnych kobietach. Jej przedsięwzięcie jest początkiem tzw. efektu motyla, co przynosi zaskakujący finał. W książce oprócz historii pana Leonarda i Dagny, poznajemy nie mniej ciekawe życie Mireli, Małgorzaty, Bogdana i kilku pobocznych bohaterów, których losy splotły się na kartach tej powieści za sprawą – wymyślonej, a jednak tak bardzo realistycznej, jakby istniała naprawdę – pracowni krawieckiej. Za sprawą lekkiego pióra autorki,  wszystko czytało mi się szybko i płynnie. Wątków jest sporo, ale opisane są zwięźle, przez co nie czuję przesytu, wręcz przeciwnie – chętnie przeczytałabym drugą część z Mirelą i Dagną w roli głównej. Jestem ciekawa ich dalszych losów 😊 Bardzo mocno polecam Wam tę lekturę, jeśli macie ochotę zagłębić się w ciepłą historię, w której głównym motywem jest miłość oraz trudne wybory i przeciwności losu, w tym przypadku rzutujące na dalsze życie bohaterów. Myślę, że możecie odnaleźć w niej pokrzepienie dla swoich zranionych serc, szczególnie gdy – tak jak ja – wierzycie w siłę wyższą, która potrafi urealnić cuda, o jakich nie śmieliście nawet marzyć 🌌🤎

Więzi, których nie da się rozerwać, są czasem tymi, które najbardziej nas duszą” – ta myśl mogłaby stanowić motto powieści Marioli Zaczyńskiej „Więcej niż siostry”. Autorka buduje historię wokół niezwykle skomplikowanej, wielowymiarowej relacji głównych bohaterek Wioletty i Darii , które choć połączone więzami krwi i wspólną przeszłością, stanowią swoje całkowite przeciwieństwa. Ich więź to fascynujący koktajl bezwarunkowej miłości, głęboko skrywanych urazów i wzajemnej zależności, która w krytycznych momentach staje się zarówno ich największym ratunkiem, jak i przekleństwem. To właśnie dynamika między siostrami jest sercem tej opowieści, czyniąc ją czymś znacznie głębszym niż tylko zwykłym czytadłem. Książka otrzymuje ode mnie solidne 7/10. Mariola Zaczyńska posiada rzadką umiejętność pisania o sprawach trudnych z ogromną lekkością, nie tracąc przy tym powagi tematu. Największym atutem publikacji jest bez wątpienia psychologiczna wiarygodność postaci. Autorka nie wybiela swoich bohaterek – pozwala im błądzić, być samolubnymi i podejmować błędne decyzje, co sprawia, że czytelnik błyskawicznie nawiązuje z nimi emocjonalną więź. Relacja sióstr jest tu opisana z chirurgiczną precyzją: od dziecięcych rywalizacji, przez dorosłe sekrety, aż po momenty, w których tylko ta druga osoba jest w stanie zrozumieć milczenie bez zbędnych słów. Kolejnym plusem jest warsztat literacki i tempo narracji. Zaczyńska świetnie dawkuje napięcie, umiejętnie przeplatając wątki obyczajowe z elementami, które trzymają w niepewności co do finału. Styl jest płynny, pełen trafnych obserwacji społecznych i subtelnego humoru, który rozładowuje gęstą atmosferę rodzinnych dramatów. „Więcej niż siostry” to także przejmujący obraz polskiej prowincji i małych społeczności, gdzie każdy gest jest bacznie obserwowany, a rodzinne tajemnice mają wyjątkowo długi termin ważności. Momentami niektóre wątki poboczne wydają się zbyt mocno rozbudowane, co odciąga uwagę od głównej osi konfliktu między siostrami. Zakończenie, choć emocjonalnie satysfakcjonujące, dla części czytelników może wydać się nieco zbyt gwałtowne w stosunku do powolnego budowania nastroju w pierwszej połowie książki. Niemniej, to bardzo udana, mięsista proza.

Joanna Kruszewska "Czas leczy rany" wydawnictwo Filia .... Przy porannej krzątaninie nie dali po sobie poznać,że wczoraj padła jakaś uszczypliwość,że drobna złośliwość mogła komuś sprawić przykrość.Dawid,złapawszy kęs kanapki,pobiegł na balkon wypatrywać babci,Lena sprzątała niespiesznie po śniadaniu,stawiając przed mężem kubek z kawą,jedną ręką ogarniała bałagan,drugą coś sprawdzała w telefonie. .... Helena mieszka z rodziną na podlasiu.Uwielbia swoją prace w cukierni bo to Ona odmieniła to miejsce.W ostatnich tygodniach nie może normalnie porozmawiać z mężem,pomimo wielu prób. Rodzice Heleny tworzą bardzo udany związek tak przynajmniej wszystkim się wydaje i na to wygląda.Kiedy pojawia się Małgorzata rodzinna sielanka zmienia się w wiele goryczy.Gośka próbuje zabrać Lenie wszystko to czego Ona nie miała w życiu,zaczyna od poznania jej męża.Kiedy dowiaduje się kto jest jej ojcem,postanawia go odnaleźć. Leszek dowiaduje się o swojej domniemanej córce i jest szczery ze swoją żoną i wyznaje jej całą prawdę. Czy Leszej pogodzi się z żoną? Co planuje Małgorzata? Moja ocena 3/5 Książkę czytałam jak na mnie dość długo,nie było dla mnie żadnego zaskoczenia.Po przeczytaniu zadałam sobie tylko jedno pytanie czy wybaczyłabym zdradę?I powiem Wam że nie. Miłego czytania osobom które poznają ten tytuł.

Sięgając po debiutancką powieść Elżbiety Antoniewicz, spodziewałam się kolejnego lekkiego romansu. Tymczasem otrzymałam historię, która - choć ubrana w proste słowa - uderza realizmem i bezkompromisowym spojrzeniem na polską obyczajowość. Tytułowe „Po prostu życie” nie jest tu jedynie chwytliwym hasłem, ale precyzyjną zapowiedzią tego, co znajdziemy w środku: słodko-gorzkiej egzystencji, w której namiętność przeplata się z zapachem przypalonego obiadu i ciężarem niewypowiedzianych pretensji. Główna bohaterka, Ula, to postać, która na początku lektury budziła we mnie spore pokłady irytacji. Jej naiwność, bezgraniczne oddanie mężowi i rezygnacja z własnych aspiracji na rzecz „małżeńskiego szczęścia” bywają trudne do zaakceptowania, zwłaszcza z perspektywy współczesnej, świadomej kobiety. Autorka świetnie jednak oddała psychologiczny mechanizm wypierania wad ukochanej osoby i ten swoisty marazm, w którym tkwimy, byle tylko zachować pozory przed światem. Ula to postać, która musi dojrzeć na naszych oczach - od nieśmiałej osiemnastolatki, przez zmęczoną matkę, aż po kobietę, która zaczyna rozumieć, że jej wartość nie kończy się na roli gospodyni domowej. To, co w mojej ocenie ratuje tę historię przed byciem zbyt monotonną, to postacie drugoplanowe. Pojawienie się w życiu Uli doświadczonych kobiet, takich jak Ewa czy Bronka, wprowadza do fabuły niezbędną dynamikę i energię. To dzięki nim powieść nabiera rumieńców, a główna bohaterka zyskuje lustro, w którym może się przejrzeć i dostrzec, że jej poświęcenie wcale nie jest przepustką do świętości, lecz klatką, którą sama sobie zbudowała. Bardzo doceniam autorkę za odwagę w poruszaniu tematów, które wciąż bywają w wielu domach tabu. Alkoholizm, kłopoty finansowe, a także kwestie odmienności światopoglądowej czy orientacji seksualnej są tu zarysowane na tle małej społeczności, która często dusi się w gorsetach własnych uprzedzeń. Elżbieta Antoniewicz celnie punktuje polską mentalność - tę skłonność do życia „pod sąsiada” i oceniania innych przez pryzmat religijności, która bywa jedynie fasadowa. Jeśli chodzi o warsztat, styl autorki jest lekki i bardzo przystępny, co sprawia, że przez kolejne rozdziały dosłownie się płynie. Narracja prowadzona na dwóch płaszczyznach czasowych pozwala namacalnie odczuć upływ lat i zmiany zachodzące w bohaterach. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że początek książki bywa nieco nużący. Akcja rozkręca się niespiesznie, a język w pierwszej części wydaje się nieco zbyt uproszczony. Jednak gdy już przejdziemy przez tę początkową bierność bohaterki, zostajemy nagrodzeni autentycznymi emocjami i ciekawymi wątkami z życia jej przyjaciół. Dla mnie „Po prostu życie” to nie tylko opowieść o trudnym małżeństwie, ale przede wszystkim bolesny rachunek sumienia, który powinna zrobić każda z nas. To przestroga przed zatraceniem siebie w miłości, która zamiast dawać skrzydła, staje się niewolą. Mimo trudnego początku, z czasem zaczęłam bohaterce mocno kibicować. To książka prawdziwa do bólu, bez zbędnego lukru, która potrafi wycisnąć łzy, ale ostatecznie zostawia czytelnika z nadzieją, że na zmiany nigdy nie jest za późno. To lektura wartościowa, bo uczy nas, że nie trzeba być idealnym w oczach innych, by zacząć żyć w zgodzie ze sobą.

To już koniec tej niesamowitej powieści, w której Pani Jagna Rolska niemal do ostatniej strony kręci takiego młynka, że trudno przewidzieć, co się wydarzy, kto jest kto... Na szczęście wszystkie puzzle tej układanki trafiają na swoje miejsce, a przede wszystkim rozwiązanie wszystkich rodzinnych tajemnic każdemu z bohaterów przynosi wielką ulgę. W tym dwuczęściowym cyklu znajdziecie bardzo wiele scen z życia wziętych, częściej gorzkich, niż słodkich, przeczytacie o trudnych chwilach w życiu młodych ludzi, odrzuconych przez rodzinę i społeczeństwo, wystawionych poza nawias i zdanych tylko na siebie i towarzyszy niedoli. Pewnie nie jeden raz uronicie łzę, ale przekaz mimo wszystko będzie pozytywny. Podziwiam autorkę za lekkie pióro, co udowadnia wieloma swoimi książkami, pięknie kreśli charaktery swoich bohaterów, niczego nie stara się pudrować, nawet w trudnych sprawach. Cieszę się, bo uwielbiam takie książki z rodzinnymi sekretami w tle i gorąco polecam lekturę.

„Grudniowe kwiaty” to piękna, nastrojowa opowieść, która idealnie wpisuje się w klimat zimowych wieczorów. Karolina Wilczyńska z delikatnością i wrażliwością prowadzi czytelnika przez historię pełną emocji, ukrytych ran, ale też nadziei i odrodzenia. Bohaterowie muszą zmierzyć się z przeszłością, aby móc otworzyć się na przyszłość – a wszystko to dzieje się w aurze świątecznej magii i ciepła międzyludzkich relacji. To książka o miłości, która potrafi zakwitnąć nawet w najchłodniejszym czasie – jak grudniowe kwiaty. Wzruszająca, refleksyjna i dająca wiarę w to, że nowe początki są możliwe niezależnie od pory roku.

Plotka jest potężną bronią. Rodzicielstwo jest czasami pokonywaniem najgłębszych rozpadlin, z których warto wyjść tylko po to, by zobaczyć promień światła. Przecież nie można całe życie uprawiać marketingu. Trochę prawdy też czasem się przyda. Są ludzie, którzy swoją konstrukcją psychiczną, tak kruchą i delikatną, ożywiają naszą codzienność, jednak cena, którą płacą, jest dla nas niewyobrażalna. Kalorie to takie wredne robaki, które codziennie w nocy zszywają twoje ubrania. Największą wartością jest oryginalność. Istota rzeczy kryje się w jej indywidualnym rozumieniu, nie w postrzeganiu ogólnym. Życie nie jest łatwe, wymaga ostrożności i uważnego zbadania okoliczności. Czasem nasze oczekiwania są najgorszą karą, jaką sami sobie zadajemy. Póżniejszy zawód jest wyrokiem, na który sami się skazaliśmy. Chodzi o to, żeby robić, co nam w duszy gra, a nie to, czego oczekują inni. Strach nie jest namiastką miłości, może jednak stanowić jej zamiennik.

Książka oparta o prawdziwe zdarzenia. Książka ku przestrodze i zarazem apel do kobiet, aby nie ulegały iluzjom. Opowieść o oszuście rozkochującym w sobie naiwne kobiety i wykorzystującym je tak finansowo jak i emocjonalnie. Momentami podczas czytania naiwność kobiet wręcz boli.