Arabskie opowieści 3. Historie prawdziwe

„Kochankowie ze Stambułu” – burzliwy romans i fascynująca podróż w głąb ludzkiej duszy Gülseren Budayıcıoğlu, mistrzyni opowieści o ludzkich słabościach i pragnieniach, w „Kochankach ze Stambułu” kreśli historię tak emocjonalnie intensywną, że trudno oderwać się od jej kart. To nie jest zwykły romans – to literacka eksploracja miłości, która jednocześnie niszczy i uzdrawia, samotności, która w luksusie staje się jeszcze bardziej przejmująca, oraz traum, które rzucają cień na całe życie. Nalan, piękna i elegancka kobieta, wydaje się mieć wszystko – bogactwo, status, życie pełne przepychu. Jednak za fasadą idealnego świata kryje się pustka, która staje się nie do zniesienia. Jej romans z Hayrim, skromnym i pełnym tajemnic szoferem, to nie tylko ucieczka od emocjonalnej pustki, ale także droga do poznania siebie. Miłość w tej historii jest jak ogień – spala, ale może także oczyścić i przynieść nowy początek. Budayıcıoğlu, zagłębia się w ludzką psychikę, pokazując, jak dzieciństwo i niezagojone rany wpływają na nasze wybory. Nalan, podczas terapii, odkrywa, że każdy jej krok – zarówno w miłości, jak i w życiu – był odbiciem bólu, który nosiła w sobie przez lata. Proces ten, choć bolesny, staje się dla niej kluczem do zrozumienia samej siebie. Tłem tej przejmującej historii jest Stambuł – miasto, które, tak jak bohaterowie, żyje na granicy dwóch światów. Wschód i Zachód, tradycja i nowoczesność, przepych i bieda – te kontrasty przenikają nie tylko codzienność, ale i relacje międzyludzkie. Budayıcıoğlu nie tylko wplata w fabułę turecką kulturę, ale także stawia ją w opozycji do uniwersalnych prawd o ludzkiej naturze, czyniąc tę powieść głęboko uniwersalną. Siłą „Kochanków ze Stambułu” są jej bohaterowie – niejednoznaczni, pełni sprzeczności, targani wewnętrznymi konfliktami. Nalan i Hayri to postacie z krwi i kości, których emocje są tak autentyczne, że czytelnik nie tylko ich rozumie, ale także z nimi współodczuwa. Każda decyzja, każde słowo, każdy gest w ich relacji ma znaczenie i prowadzi do kolejnych odkryć. Perspektywa psychoterapeutki, która towarzyszy bohaterce w jej zmaganiach, dodaje książce niezwykłej intymności. To, co czytelnik poznaje w dialogach i retrospekcjach, jest niczym odkrywanie kolejnych warstw duszy – bolesnych, ale prowadzących do zrozumienia i akceptacji. „Kochankowie ze Stambułu” to nie tylko historia miłosna – to głęboko refleksyjna powieść o samotności, poszukiwaniu szczęścia i próbie odbudowania siebie po życiowych zawirowaniach. Jest w niej coś niezwykle poruszającego – prawda o tym, że miłość, choć często burzliwa i nieidealna, jest jedną z najpotężniejszych sił, które napędzają nasze życie. Dla kogo jest ta książka? Dla tych, którzy w literaturze szukają emocji tak intensywnych, że zapierają dech. Dla osób, które pragną spojrzeć w głąb ludzkiej duszy, odkryć mechanizmy rządzące naszymi decyzjami i zrozumieć, jak przeszłość wpływa na przyszłość. Dla każdego, kto wierzy, że miłość może być jednocześnie bolesna i piękna. „Kochankowie ze Stambułu” to opowieść, która zostanie w Waszej pamięci na długo – jak blizna, jak wspomnienie, jak szept, który nie cichnie. #KochankowieZeStambułu #GülserenBudayıcıoğlu #PsychologicznyRomans #LiteraturaTurecka #MiłośćiSamotność #BookstagramPolska #BooktokPolska #CzytamBoKocham #KsiążkiPełneEmocji #LiterackaPodróż

„Był to owczarek niemiecki. Sierść miał czarną jak smoła, jedynie w okolicach potężnej klatki piersiowej kolor był nieco płowy. Posturę miał imponującą i pełną dumy”. Od początku ciągnęło mnie do tej książki. Po prostu czułam, że to będzie wspaniała lektura. Nie spodziewałam się jednak, że wywoła we mnie aż takie emocje! Jak świetnie opisana jest tu przyjaźń pomiędzy psem a człowiekiem! Psem o tajemniczym pochodzeniu, gotowym do obrony tych, których kocha. A wszystko na tle powojennej Polski, miejsca, gdzie kształtowała się nowa władza a spodziewać się można było dosłownie wszystkiego. Czasem jakieś pozornie nic nie znaczące zdarzenie z wojennej przeszłości może wywrzeć decydujący wpływ na to co stanie się w przyszłości…. Nie będę zdradzać szczegółów i opisywać treści książki. Dość powiedzieć, że zakończenie absolutnie zdruzgotało moje serce 💔 i jeszcze długo myślałam o tym co się stało. „Akela” oficjalnie trafia na pierwsze miejsce na mojej liście ulubionych książek. Na pewno wrócę do niej nie raz, bo jeśli ten owczarek raz wpuści do swojego świata to już tak łatwo z niego nie wypuści…. Przeczytałam w formie ebooka, lecz poważnie zastanawiam się nad kupieniem wersji papierowej, aby móc szybko wrócić do ulubionych fragmentów. A to mówi bardzo dużo o tym jak bardzo podobała mi się ta historia. Serdecznie polecam!

Ze zbiorami opowiadań jest tak, że albo stanowią one perełki, albo takie błyskotki. Jeśli jednak sięgnięcie po „Wielką księgę opowieści kryminalnych. Zbrodnie pozornie niemożliwe” to otrzymacie absolutny majstersztyk opowieści podszytych zbrodnią z najwyższej półki. Klimat niepokoju, tajemniczy sprawcy, nieznane ofiary, wyczuwalny zapach zbliżającej się śmierci to aura, jaka towarzyszyć wam będzie w czasie czytania. Bo opowieści zamknięte w recenzowanym zbiorze takie właśnie są. Przypominają one bardziej intelektualny pojedynek między autorem a czytelnikiem niż przestrzeń do przyjemnej relaksacji, ale to jest właśnie ich urok. „Wielka księga opowieści kryminalnych. Zbrodnie pozornie niemożliwe” nie jest bowiem zbiorem przypadkowych historii, ale nie hołdem dla klasyki gatunku, pokazując na każdym kroku, że najlepsze zagadki to te, których nie sposób z początku rozgryźć. Już sam zestaw autorów przyprawiać może o szybsze bicie serca każdego miłośnika kryminału. Dość powiedzieć Christie, Conan Doyle, Poe, Chesterton, Gardner, Leblanc, a nawet współczesny King –crème de la crème światowej literatury detektywistycznej i grozy. To nazwiska, które rozpoznaje się bez chwili zawahania, i które same w sobie stanowią gwarancję stylu, kunsztu i czytelniczej satysfakcji. Jeśli poszukujecie również mniej znanych nazwisk w zbiorze to i te tu znajdziecie i warto po ich historie również sięgnąć. Także one, wnoszą swój wkład do zbioru i są równie cenne jak opowieści bardziej rozpoznawalnych kolegów po piórze. Co warto zaznaczyć teksty w zbiorze znajdą się klasyki jak np. „Zagadka zamkniętego pokoju”, „Tajemnica latającego trupa”, „Niewidzialna broń”, ale i mniej znane, czasem zapomniane, i bardzo słusznie, gdyż dzięki temu przynoszą one zaskoczenie i pozwalają zanurzyć się w nieznanych rewirach kryminalnej literatury. Każde z nich to przykład doskonale skonstruowanej intrygi – przypominają łamigłówki, gdzie każde słowo może być istotne, a pozornie nic nieznaczący gest – kluczowy. W odróżnieniu od wielu współczesnych antologii, które próbują zadowolić każdego i często rozmieniają się na drobne, ta książka ma jeden, klarowny temat przewodni – zbrodnie, które z pozoru wydają się niewykonalne. Wagonik kolejki linowej, zamknięta turecka łaźnia, sejf otwierany jedynie przez jedną osobę, angielska rezydencja na odludziu, a nawet – jak u Kinga – rzeczywistość, w której logika przestaje obowiązywać. Nie ma tu miejsca na przypadek – każdy tekst jest starannie dobrany i podporządkowany idei tajemnicy, która wymaga nie tylko analizy, ale i wyobraźni. Czytelnik nie znajdzie tu brutalnych, krwawych opisów czy surowej wiwisekcji zła. To nie ta liga. Zamiast tego dostaje inteligentne zagadki, błyskotliwe dialogi, tropy rzucane mimochodem i puenty, które wywracają fabułę na ostatnich stronach. Wspaniale jest czytać opowiadanie i w połowie mieć już „pewność”, kto zabił, by po kilku akapitach z pokorą uznać, że autor nas wyprowadził w pole. Wydanie zasługuje na osobny akapit pochwały: elegancka, solidna oprawa, duży, czytelny font, logiczny podział, krótkie wprowadzenia do autorów – wszystko to czyni książkę nie tylko estetycznym przedmiotem, ale i wygodnym narzędziem do czytelniczej uczty. Czy można mieć zastrzeżenia? Tylko jeśli ktoś szuka rewolucji gatunkowej. Ta antologia nie udaje, że chce zmienić oblicze kryminału. Ona raczej celebruje jego najczystsze, najpiękniejsze formy – hołd dla tradycji zamkniętych pokoi, błyskotliwych detektywów i zbrodni, które mogły się wydarzyć tylko w świecie, gdzie logika i spryt są najcenniejszą walutą. Polecam serdecznie antologię - to nie tylko świetny zbiór, ale też znakomita szkoła myślenia. Sięgnijcie zatem po ten zbiór, ale czytajcie powoli, z lupą w ręku i notatnikiem pod ręką, bo choć nie każdemu uda się zgadnąć rozwiązanie przed ostatnim akapitem, gwarantuję, że każdy poczuje się przez chwilę jak Sherlock Holmes.

"Za nadobne" to kawał mocnej literatury i muszę przyznać, że dawno żadna książka nie wywołała we mnie tak skrajnych emocji. Pochłonęłam ją błyskawicznie. Tempo akcji nie zwalnia ani na chwilę i choć wciąga, bywa momentami uderzająco wulgarna i wręcz niesmaczna, co było dla mnie trudne do przełknięcia. Niektóre opisy są tak dosłowne, że budzą po prostu fizyczny opór i dyskomfort. Jeśli chodzi o bohaterów, to są oni skonstruowani w taki sposób, że nie sposób poczuć do nich choćby cienia sympatii. Wręcz przeciwnie – życzyłam im jak najgorzej na każdym kroku, co rzadko mi się zdarza podczas czytania. To mroczna historia, gęsta od przemocy i toksycznych relacji, która wywołuje silny dyskomfort i mocno szokuje. Podsumowując, to sprawnie napisany thriller, który trzyma w napięciu do samego końca, ale poziom brutalności i wszechobecny brud sprawiają, że to lektura tylko dla osób o naprawdę mocnych nerwach. Cieszę się, że mam ją już za sobą, bo choć warsztat autora robi wrażenie, to ta historia zostaje w głowie w bardzo specyficzny, ciężki sposób.

Książkę „Elitarne pieniądze” czytało mi się naprawdę dobrze. Tomasz ma lekkie pióro i umiejętność budowania intrygujących sytuacji, które wciągają od pierwszych stron. Tematyka związana z finansami, elitami i tajemnicami świata bogatych została przedstawiona w sposób przystępny, ale nie powierzchowny. Mimo wszystko po skończeniu książki poczułem lekki niedosyt. Mam wrażenie, że niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte, a samo zakończenie pozostawia pole do interpretacji – ale może to celowy zabieg autora. Z pewnością jednak pokazuje on ogromny potencjał i warsztat, który zasługuje na uznanie. Czekam z niecierpliwością na kolejne pozycje tego autora – wierzę, że następna książka będzie jeszcze lepsza i w pełni rozwinie to, co w „Elitarnych pieniądzach” było jedynie zarysowane.

Wiele zwrotów akcji. Jak dla mnie za mało romansu, bo na to się nastawiłam. Jednak książka obroniła się ciekawym motywem. Nie jest to typowy kryminał, a raczej łamigłówka z detektywem w roli głównej. Ciężko było się przekonać do narracji trzecioosobowej, jednak po połowie książki zaczęłam dostrzegać tego plusy. Łatwiej było zrozumieć działania postaci, gdy autorzy opisywali wszystko "patrząc z góry". Podsumowując książka idealna na chłodne wieczory...

Czy jedzonko to nieodłączny element czytania? 🤭 Co lubisz przekąsić podczas tej czynności? 🤩 Ja na ogół kocham jedzonko, więc wszystko, co mam pod ręką ma rację bytu 🤭 Autorka zabiera czytelnika w podróż do powojennego Gdańska, który spowija iluzja, tajemnice oraz polityczne intrygi na każdym kroku. Ania Warszawska jest w separacji ze swoim mężem Kazimierzem. Wdała się w romans z wysoko postawionym działaczem komunistycznym Julianem. Chociaż jest to niezwykle ognista znajomość, wiąże się z pewnymi konsekwencjami. Jakimi? Historia wciąga i intryguje na każdym kroku, z każdą przewracaną stroną. Emocje towarzyszące postaciom są wiarygodne i starannie oddają charaktery bohaterów. Dotyka trudnych decyzji, dylematów życiowych czy tęsknoty za najbliższymi. Czasy wojenne i powojenne nigdy nie należały do łatwych. To historia o miłości i zdradzie, ale nie tylko, bo również o próbie odnalezienia siebie, kiedy jest to utrudnione.

Uważam, że książki pani Ani robią ogrom dobra. Ta książka, podobnie jak poprzednia stała się inspiracją do zmian w moim życiu. Nie mam słów, żebym mogła wyrazić wdzięczność za to, że pewnego dnia wpadła w moje serce, i kiedy dotarłam już do ostatniej kartki, wiedziałam, że ta treść pozostanie w moim sercu na zawsze! Dziękuję!

"Felicitá", autorzy: Katarzyna Kalicińska, Radosław Figura. Zośka miała szczęśliwy dom, kochającego męża Kamila oraz ukochaną córkę Oliwie. Pierwszy cios dotyka kobietę, gdy dowiaduje się, że jej ukochany ma romans. Drugim ciosem okazuje się śmierć jej męża. Główna bohaterka postanawia wraz z nastoletnią córką, wybrać się do Włoch, aby poznać kochankę i dziecko jej zmarłego męża. Jak potoczą się relacje Zośki i Giuli? Jak zareaguje Oliwia? Czy można wybaczyć komuś kogo już nie ma? Jeśli jesteście ciekawi tej historii to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł 👍 Książkę czyta się naprawdę dobrze. W mojej ocenie 8/10 👍 #współpracarecenzencka

Tak, to historie, w których każdy może znaleźć coś o sobie: o swoich lękach, swoich obawach, o swoich ucieczkach i o swoich nadziejach, o tym, jak łatwo potrafimy dopisać historię do obrazka i wierzyć w to bardziej niż w rzeczywistość. Ale nade wszystko to cudowna książka o cudach Bożego Narodzenia. One się spełniają. Nie zawsze są dokładnie takie, o jakich marzymy, ale spełniają się. Jednak trzeba na nie otworzyć serce i umysł. Super historia, którą czyta się szybko. Za możliwość przeczytania dziękuję Dziewczynom z Czytam dla Przyjemności oraz autorce.

Druga z serii córek, tym razem powietrza , przenosi nas znów w krainę spokojnego miasteczka w dzisiejszych czasach i bohaterkę Avę i jej poprzedniczkę , dziewczynę z piękną duszą Lailę. Bohaterki łączy ten sam dar, to samo zajęcie i tak samo doszukiwanie historii i łączenie w całość wciąga czytelnika do samego końca.

Właśnie skończyłam Apartament w stylu Hampton Dagmary Andryki i nadal czuję dreszcz emocji! 😱 Magdalena budzi się w luksusowym apartamencie, nie pamięta nic, a do tego odkrywa tajemniczą krew… 🩸💔 Thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Uwielbiam, jak autorka pokazuje zmagania bohaterki nie tylko z zagadką, ale też z własnymi lękami. Idealna książka, jeśli lubicie historie pełne tajemnic, zwrotów akcji i silnych, realistycznych postaci.

„Łatwe czasy generują słabe pokolenia” - bardzo mi się podobało że autorka poruszyła ten temat. Młodzież w dzisiejszych czasach coraz częściej zmaga się z problemami psychicznymi. Rodzice w tych czasach za mocno trzymają potomstwo pod kloszem, wywierając presję na spełnienie ambicji których sami nie osiągnęli, chroniąc je przed każdym niebezpieczeństwem, przez co później mają problem żeby sobie poradzić samodzielnie w życiu. Dzieci Tomasza i Iwony są chodząca porażką. Iwona chce aby byli idealni i ingeruje w każdy aspekt ich życia. Za mocno chciała przejąć kontrolę nad wszystkim i to odbijało się złym echem na nich wszystkich, wliczając ją samą. Natomiast one - w akcie buntu uciekają w używki bądź próby samobójcze. Bohaterowie funkcjonują trochę jak aktorzy — grają role: partnerów, rodziców, ludzi sukcesu — ale pod spodem wszystko się kruszy. Śpiączka bohaterki pozwala zatrzymać się bohaterom i przemyśleć czy aby napewno ich życie jest idealne, jak je przedstawiają. Problemy zamiecione pod dywan, nagle zaczynają się wydostawać. Tylko co z tego jeżeli rodzice dalej na siłę próbują je tam wepchnąć, zamiast w końcu spróbować zrozumieć swoje dzieci. Stan nieważności nie jest tylko metaforą. To stan w którym decyzje tracą znaczenie, emocje się rozmywają, a człowiek przestaje być „ważny” nawet dla siebie. Co jeśli Julita nie chce się obudzić bo tak naprawdę nie lubi swojego życia i nie czuje się akceptowana? Każdy bohater zmagał się z samotnością w swoich smutkach. Książka na jeden wieczór, mimo że autorce brakuje lekkości pisania, nie ma rozbudowanej fabuły, raczej skłoni czytelnika do refleksji.

"Ten, kogo kochasz, nie umiera" to thriller psychologiczny, którego fabuła rozkręca się w swoim tempie. Autorka przedstawia trzy historie, których na pozór nic nie łączy. Z biegiem stron odkrywa przed nami coraz więcej tajemnic i nowych faktów co sprawia, że coraz więcej pytań mnoży się w głowie. Tutaj nic nie jest oczywiste, jednak bardzo dobrze przemyślane. Anna Platt podrzuca rozsypane elementy kawałek po kawałku. Skłania do myślenia, by finalnie zebrać wszystko w jedną całość. I choć ta książka nie wciągnęła mnie od samego początku, to z biegiem czasu udało się autorce zaangażować mnie w jej fabułę. Dostałam ciekawie skonstruowaną zagadkę, a rozwiązanie okazało się dość zaskakujące.

To druga książka autorki, którą czytam. Poznajemy tutaj losy kolejnego pokolenia. Po tym jak rodzice Antoniny po uciekają za granicę, wychowuje się ona w Anglii. Nie ma pojęcia jak bardzo burzliwe były losy jej rodziców w Polsce. Gdy tylko natrafia się okazja wyjeżdża do Polski. Lecz świat tutaj jest zupełnie inny. Komunizm rządzi każdą sferą życia. A jednak postanawia zostać w Polsce dla miłości. Jak wiele będzie kosztować ją tą decyzją? Historia bardzo przypadła mi do gustu, może ze względu na to że rzadko zdarza mi się czytać książki osadzone w czasach komunizmu. Jadnak walka studentów o wolność słowa to temat bardzo mi bliski. Dlatego losy tych młodych ludzi czytało mi się świetnie. Do tego ich uczucie nie jest opisane nazbyt cukierkowo. Książka pozostaje w sferze realizmu. Antonia przez to że wychowywała się w Anglii, można powiedzieć że bywa odklejona. Na pewno wiele kosztuje ją dopasowanie się do norm panujących w Polsce. Weźmy pod uwagę zwykle szklanki z koszyczkiem. W Polsce był to standard i u wielu starszych osób nadal można je spotkać. Natomiast dla Toni były wymysłem. Tą książkę mogę Wam polecić z całego serca. Przywraca wiarę w młodych ludzi i w sens walki o lepsze jutro.

Jako fanka Agnieszki Lingas-Łoniewskiej sięgałam po „Pocałuj mnie, Artemido” z ogromnymi oczekiwaniami - i absolutnie się nie zawiodłam. To powieść, w której znajdziemy wszystko to, za co kocham twórczość autorki: wartką, dynamiczną akcję, sporą dawkę adrenaliny, intensywne emocje i elektryzujące pożądanie, od którego aż iskrzy między bohaterami. Lingas-Łoniewska po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać historie, które wciągają bez reszty i nie pozwalają oderwać się od lektury choćby na chwilę. Tajemnice przeszłości, niewyjaśnione krzywdy i pragnienie zemsty splatają się tu w fascynującą, pełną napięcia opowieść. Śmiałe sceny erotyczne są odważne, ale doskonale wpisane w fabułę i emocje bohaterów, dodając historii intensywności i autentyczności. Nie ma tu miejsca na nudę - każda strona przyspiesza tętno i budzi ciekawość, co wydarzy się dalej. To jedna z tych książek, które „czyta się na raz”, zapominając o całym świecie. Dla fanów autorki - pozycja obowiązkowa, a dla nowych czytelników świetny dowód na to, dlaczego Agnieszka Lingas-Łoniewska ma tak wierne grono czytelniczek.

„Druga zwrotka” to historia Andy, która ma tylko mamę alkoholiczkę i wielki talent muzyczny. Nie jest łatwo realizować jej marzenia. Poznajemy ją jako nastolatkę, jako młodą kobietę i jako kobietę w średnim wieku. Okazuje się, że nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń. Piękna historia o dobrych ludziach, którzy stają się bliscy jak rodzina i wspierają w trudnych chwilach. Współczułam Andzie, która żyła z matką alkoholiczką i nie miała dosłownie nikogo więcej. Jej przyjaciółka Wiesia jednak i jej rodzina stali się dla niej wyjątkowo bliscy. Opowieść Andy to opowieść o mierzeniu się z przeciwnościami losu. Widzimy niejednokrotnie, jak Anda upada, traci nadzieję i nie wierzy w dobre chwile. Po każdym upadku podnosi się jednak silniejsza, a najpiękniejsze jest to, że jeszcze nie wie, co miłego przygotował dla niej los. Po każdej burzy wychodzi słońce i takie jest przesłanie tej słodko-gorzkiej książki. Nieidealni bohaterowie w trudnych czasach próbują walczyć o swoje marzenia, a my im kibicujemy na różnych przestrzeniach czasowych. Książkę czyta się bardzo szybko. Wywołuje ona naprawdę wiele skrajnych emocji. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Piękna historia zasługuje na to, aby jeszcze o niej długo myśleć ❤️

✨Współpraca Recenzencka✨ @mariuszleszczynski.autor @luckywydawnictwo Miesiąc kończę książką „Pajęczyca” autorstwa @mariuszleszczynski.autor. To już druga książka Autora, którą miałam okazję czytać i znowu mam to samo wrażenie🙂 Styl tego Pana sprawia, że wszystko płynie bardzo naturalnie. Czyta się szybko, wręcz „samo się czyta”, bez wysiłku, a jednocześnie nie jest to pusta, lekka lektura. Najmocniejszym punktem jest dla mnie bohaterka hm…nieidealna, momentami pogubiona, obciążona własnymi przeżyciami. Dzięki temu wypada autentycznie, chociaż bywa wrzucana w bardzo intensywne, chwilami wręcz skrajne sytuacje. I tu pojawia się ecoś, co pewnie podzieli czytelników - dla jednych to będzie plus, bo podkręca tempo i emocje, dla innych momentami może to być trochę za dużo. Sama historia jest dynamiczna, miejscami wręcz filmowa. Czasem czuć pośpiech i nagłe przeskoki między wątkami, co z jednej strony buduje napięcie i chaos wpisany w tę opowieść, ale z drugiej może utrudniać pełne „wejście” w historię. Jak dla mnie książka z dużym potencjałem, która broni się klimatem, bohaterką i stylem Autora. Nie jest idealna, ale zdecydowanie wciąga i zostawia coś po sobie. Z ogromną przyjemnością sięgnę po kolejne książki Autora🙂 #wspolpracarecenzencka#mojarecenzjaksiążki⬅️

"Zimowa Księga Ludmiły" to piękna, wzruszająca opowieść taka z miłości do książek, treść podziela także piękno okładki. W myśl zasady ,że piękne opakowanie ma kiepską zawartość tu nie ma miejsca w żadnym razie. Wszystko jest spójne i otulające jak kocyk na święta.

Zamknięte osiedle. Eva i Peter wprowadzają się do domu, który miał stać się nową, bezpieczną przystanią dla ich rodziny. Na sąsiedzkim przyjęciu poznają inna parę. Peter i Eva wikłają się w dziwną relację z nowymi sąsiadami. Relacja z nowymi sąsiadami stanowi dla nich wzajemne odkrywanie własnych skrywanych tajemnic, odkrywanie swoich granic, przełamywanie stereotypów, ma także pozwolić na nowo odbudować własne relacje w związku. Jakie grzechy mają Twoi sąsiedzi ? Jakie granicę w relacjach jesteś w stanie przekroczyć? Jakie tajemnice skrywają? Książka która wciąga i intryguje. Pozwala przemyśleć jak my daleko byśmy się posunęli zdobyć to na czym nam zależy.