Anielski kokon

„Muzyka twojej duszy” to przyjemna, lekka powieść obyczajowa, którą czyta się bez większego wysiłku. Książka ma ciepły klimat i dobrze oddaje emocje, jednak brakuje jej czegoś, co naprawdę zapadłoby w pamięć. Fabuła jest dość przewidywalna, a zakończenie – choć spójne – nie zaskakuje. To typowa lektura na kilka wieczorów: przyjemna, relaksująca, ale bez efektu „wow”. Przeczytać i zapomnieć.

Właśnie skończyłam czytać #zostańzemną i nie mogę się pozbierać. Oczywiście wzruszenie wzięło górę i pod koniec książki nie obyło się bez użycia chusteczek. Nie spodziewałam się takiego zakończenia. Mimo wszystko chciałam żeby ta historia miała szczęśliwe zakończenie mając na myśli Matyldę i Kosmę. Niestety życie często bywa inne niż byśmy chcieli żeby było. W jednej chwili może zmienić się wszystko o 180 stopni i nic już nie będzie takie samo. Tak, jak było i w tym przypadku. Również osoba, którą poznaliśmy w poprzednich częściach nie otrzymała od życia szczęśliwego biletu do przyszłości. Wiadomość o chorobie Stwardnienia Rozsianego przyćmiło wszystkie jej plany, które snuła. Więcej Wam nie zdradzę, ale uważam za swoje życiowe motto, że nic nie dzieje się bez przyczyny 😊

Judyta to kobieta, która prowadzi ustabilizowane życie. Ma partnera Piotra, z którym zamieszkała, prowadzi własną kwiaciarnię o której od zawsze marzyła. Realizuje się zawodowo i dodatkowo prowadzi spokojne życie prywatne, w którym znajduje również miejsce dla swoich prawdziwych przyjaciółmi, którzy są w jej życiu niezwykle ważni, szczególnie że wszyscy bliscy już odeszli z tego świata. Tylko czy taka stabilizacja jest równoznaczna że szczęściem... Gdy przyjrzymy się bliżej jej życiu okazuje się, że Piotr notorycznie ją zdradza, a ich związek istnieje wyłącznie z jego wygody oraz jej strachu przed zostaniem samej. Czy w takiej sytuacji można mówić w ogóle o szczęśliwym życiu... Wszystko komplikuje się, gdy przyjaciółki namawiają Judytę do zawalczenia o własne szczęście i opuszczenia toksycznego związku. Zbiega się to dodatkowo w czasie z pojawieniem się w życiu dziewczyny jej licealnej miłości, Szymona. "Kwiaciarka" to bardzo lekka książka, z którą spędziłam przyjemne chwile. Czyta się ją szybko i bardzo przyjemnie. Nie jest zbyt wymagająca i spokojnie można się przy niej zrelaksować. Niemniej jednak wielokrotnie zdarzało mi się, że zachowanie głównej bohaterki doprowadzało mnie do istnego szaleństwa. To typowa "sierotka", która uwielbia się nad sobą użalać, zamiast momentami "wsiąść byka za rogi" i nieco zawalczyć o siebie i swoje życie. W literaturze taki schemat bohaterki, która uwielbia się nad sobą rozczulać jest bardzo powszechny, a ja chyba mam ich delikatny przesyt, dlatego też drażni mnie takie zachowanie. Szczególnie w momentach, które ewidentnie wskazują, że najwyższa pora zacząć działać. Mimo tych wad, książka mi się podobała i pozwoliła na przyjemne spędzenie czasu. Historię poznajemy w pierwszoosobowej narracji, gdzie zależnie od perspektywy jest pisana oczami kilku bohaterów. Nie jest wymagająca, lekka i niewymagająca, a właśnie chyba tego mi trzeba było. Pióro autorki przypadło mi do gustu, mimo nieco zbyt długich jak dla mnie opisów, myślę że jeszcze kiedyś skuszę się na twórczość Autorki.

Zdecydowanie wolę książki osadzone w realiach życia. Być może inni czytelnicy potrzebują od czasu do czasu odmiany, ja nie. Nie przemawia do mnie historia dzieci z mgły i organizacji która zajmuje się stymulowaniem ich nadzwyczajnego rozwoju. Alicja wiedzie życie singielki i nagle okazuje się że ma się zaopiekować Mią dziewczynką, dla której jest niby jedyną krewną. Dobrowolnie przyjeżdża na lotnisko skąd zabiera dziecko. Dziewczynka od początku dziwnie się zachowuje. Ma też garderobę rodem z siedemnastego wieku. Jak dla mnie wszystko mocno naciągane. W prawdziwej rzeczywistości pewnie ktoś udałby się od razu na policję i to specyficzne dziecko trafiłoby do izby dziecka. W opowieści występuje też ciotka Aniela, która nie wiedzieć czemu nie jest informowana o kolejnych wydarzeniach. Takie sztuczne stwarzanie problemów. Przeczytałam i chyba nie sięgnę po następną pozycję autorki.

Recenzja powieści Nataszy Sochy "(Nie) miłość. Z tobą i bez ciebie" z pewnością nie jest łatwa. Autorka podejmuje temat skomplikowanej relacji, w której niełatwo wyczuć jednoznacznie pozytywne czy negatywne emocje – związek Cecylii i Wiktora to pole minowe, w którym od dawna zbrakło miłości, ale i rozłąka nie jest prosta. Socha portretuje małżeństwo w sposób niejednoznaczny i nieoczywisty, pokazując, że pomimo wypalenia i rutyny, które zdominowały ich relację, obowiązek, a nawet resztki przywiązania mogą sprawić, że ludzie pozostaną ze sobą w kluczowych chwilach. Wypadek Cecylii staje się dla małżonków punktem zwrotnym, choć nie w sposób oczekiwany. Jest czymś w rodzaju wymuszonej konfrontacji z ich rzeczywistością – nie mogą już udawać, że w ich relacji nie ma problemu, bo stają się na siebie niejako skazani. Wiktor, mający już życie poza związkiem, musi odłożyć swoje pragnienia, a Cecylia, zmuszona do przyjęcia jego pomocy, odkrywa, jak małżeństwo, nawet pozbawione czułości, staje się próbą lojalności. Socha pokazuje, że „niemiłość” to stan złożony i paradoksalny. Oboje walczą o własną przestrzeń, ale i nie umieją tej drugiej osoby całkowicie wykluczyć ze swojego życia. Książka jest więc refleksją nad samą definicją miłości – czy jej brak oznacza koniec, czy tylko stagnację, z której można się jeszcze podnieść? Historia Cecylii i Wiktora nie daje prostych odpowiedzi, ale zadaje pytania, które każdy czytelnik może rozważyć w kontekście własnych relacji. Socha stawia przed nami lustro, zmuszając do zastanowienia się nad własnymi relacjami i nad tym, czym jest prawdziwe uczucie. Poprzez losy Cecylii i Wiktora autorka zdaje się sugerować, że miłość to nie tylko namiętność czy romantyczne uniesienia, ale często także prozaiczna codzienność, w której radość miesza się z rozczarowaniem. „Niemiłość” to stan, w którym bohaterowie tkwili już długo – odizolowani od siebie, wyczerpani narastającą obojętnością, lecz wciąż dziwnie powiązani czymś trudnym do zdefiniowania. Powieść jest napisana z dużą wrażliwością na detale. Socha opisuje drobne gesty, momenty ciszy, codzienne frustracje i niespełnione oczekiwania, tworząc portret relacji bardziej autentyczny niż romantyczny. Małżeństwo Cecylii i Wiktora to coś w rodzaju „cichego frontu” – pełne wzajemnych ran, pretensji, ale i cichego zrozumienia, które utrzymuje ich przy sobie, choćby na poziomie odpowiedzialności czy poczucia obowiązku. Warto docenić, jak autorka unika moralizatorskiego tonu. Nie ocenia swoich bohaterów, pozwala im być niedoskonałymi, pogubionymi, a nawet niekonsekwentnymi w działaniach i uczuciach. Dzięki temu ich historia nie jest jedynie „moralną lekcją” o konsekwencjach braku miłości, ale raczej realistycznym, psychologicznym portretem ludzi, którzy próbują odnaleźć sens w trudnej rzeczywistości. "(Nie) miłość. Z tobą i bez ciebie" to nie tylko opowieść o zaniku uczuć, ale też o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czym naprawdę jest miłość, a czym staje się życie bez niej. Dla jednych może być przestrogą, dla innych – cenną lekcją, że związek to proces wymagający wysiłku i odwagi, a nie jedynie biegłość w uniesieniach. Socha oferuje nam historię, która zmusza do refleksji, pozostawia ślad i sprawia, że po jej przeczytaniu długo nie możemy zapomnieć o Cecylii i Wiktorze oraz ich skomplikowanym, choć na swój sposób pięknym dramacie.

Po „Dziewczynę z warkoczem” Agnieszki Jordan-Gondorek sięgnęłam z czystej ciekawości i nie ukrywam, że zadziałało tu kilka elementów naraz. Po pierwsze, to debiut autorki, który zdobył uznanie czytelników, a ona pisze dalej. Lubię odkrywać nowe nazwiska i sprawdzać, jak autorzy wchodzą na rynek literacki. Wiem, że już niedługo pojawi się jej trzecia książka, a ja chcę przygodę z nią zacząć od samego początku. Po drugie, oczarował mnie tytuł i okładka. Od początku miałam wrażenie, że za tą historią kryje się coś więcej niż zwykły romans. No i wreszcie opis, który od razu mnie zatrzymał. Historia kobiety, której świat rozpada się w jednej chwili, a rozwód, zamiast końcem, może stać się początkiem? Brzmiało jak coś, co ma potencjał, by poruszyć emocje. Trafiłam idealnie, to jest książka, od której nie da się oderwać, która nie pozwala zamknąć okładki nawet na chwilę, bo ciągle chce się być w środku tej opowieści. Czytałam ją bez przerwy, nie chciałam odkładać, a każda wolna chwila należała tylko do tej historii. Krystyna Hrynkiewicz to bohaterka, którą bardzo łatwo polubić i… bardzo łatwo zrozumieć. Jej życie wali się jak domek z kart, kiedy mąż oznajmia jej, że zostanie ojcem, tylko nie z nią. Ból, poczucie winy, pytania bez odpowiedzi i przekonanie, że to ona zawiodła... wszystko to autorka oddaje w sposób niezwykle autentyczny. Czytając, miałam wrażenie, że zaglądam w czyjeś prawdziwe emocje, a nie tylko śledzę fikcyjną historię. Jednym z najbardziej symbolicznych i jednocześnie najmocniejszych momentów jest decyzja o ścięciu długiego warkocza. Ten gest nie jest tylko zmianą fryzury, to próba odcięcia się od starego życia, od bólu i niespełnionych marzeń. I właśnie wtedy na scenę wkracza Igor. Przypadkowy wybawca z ulicy, który chwilę później okazuje się fryzjerem mającym dokonać tego „nowego początku”. Czy można wyobrazić sobie lepszy zbieg okoliczności? Relacja Krystyny i Igora rozwija się powoli, naturalnie, bez sztucznego pośpiechu. Są między nimi iskry, ale jest też ostrożność, bagaż doświadczeń i niewypowiedziane historie. I to właśnie mnie najbardziej wciągnęło, te drobne gesty, rozmowy, momenty bliskości, przy których chciałam zostać jak najdłużej. Czy Igor naprawdę jest tak idealny, jak się wydaje? Co skrywa jego przeszłość? I czy dwoje poranionych ludzi może zbudować coś trwałego? Ogromnym atutem książki są wątki poboczne, szczególnie ten związany z japońską rodziną. Był dla mnie miłym zaskoczeniem, pełnym ciepła, ciekawostek kulturowych i subtelnie wplecionych informacji o tradycjach, języku i kuchni Japonii. To nadało historii wyjątkowego klimatu i sprawiło, że świat przedstawiony stał się jeszcze bogatszy. Postać Yana – przyszywanego brata Krystyny, oraz jego mamy to prawdziwa oaza wsparcia, serdeczności i bezwarunkowej troski. Takich bohaterów po prostu chce się mieć blisko. Emocjonalnie ta książka prowadzi czytelnika przez smutek, żal, nadzieję, wzruszenie i radość. Są momenty, które ściskają serce, ale są też takie, przy których uśmiech pojawia się sam. To jedna z tych historii, od których trudno się oderwać, bo chce się być z bohaterami, przeżywać z nimi każdą chwilę i nie uronić ani sekundy emocji. Najbardziej urzekło mnie to, że mimo trudnych tematów jest to książka pełna ciepła i wiary w to, że życie potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jak na debiut, moim zdaniem to naprawdę mega debiut. Dojrzały emocjonalnie, dobrze poprowadzony i zapadający w pamięć. Już teraz wiem, że będę śledzić dalszą twórczość autorki, a po „Dziewczynie z warkoczem” bez wahania sięgnęłam po kolejną książkę. Polecam tę historię wszystkim, którzy lubią poruszające, życiowe opowieści o kobietach, nowych początkach i miłości, która przychodzi w najmniej oczywistym momencie.

Miłka ucieka od rodziców i wyjeżdża do miasta by być samodzielną. Wynajmuje pokój u miłej pary i podejmuje prace w ,, Kawiarence za rogiem'' Niemiła Paulina i mrukliwy barman nie ułatwiają jej pracę, jednak jej optymizm i upór w byciu dobrym dla innych wnosi świeżość do lokalu, czym zdobywa względy właściciela.

Wydawnictwo Czwarta Strona przygotowało piękny zestaw opowiadań w jednym zbiorku. Spotykamy tu autorów znanych i lubianych. Tematem opowiadań jest pierwsza miłość. Autorami są między innymi Gabriela Gargaś , Agnieszka Krawczyk, Agata Przybyłek, Natalia Sońska, Karolina Wilczyńska, Agnieszka Lis, Natasza Socha i inni. Opowiadań jest naprawdę dużo i są one stosunkowo krótkie. Bardzo dobra forma do czytania w przelocie, szczególnie w środkach komunikacji miejskiej, w kolejce do lekarza itp. Akurat zdąży się przeczytać i zapomnieć, ale zakończenie się poznało. Jedno czy dwa z nich pozostaną na dłużej w pamięci. Opowiadania są o bardzo różnej tematyce , choć dotyczą pierwszej miłości. Jedne zakończenia są szczęśliwe, drugie nie. Niektóre opowiadania są czytane nawet z łezką w oku. Występuje sporo emocji. Czasami są to pierwsze zauroczenia, wspomnienia pierwszej prawdziwej miłości, zdrady, rozstania, powroty, pierwsza miłość zapoczątkowana w komunikacji miejskiej jak opowiadanie,, Tramwaj zwany pożądaniem’’, miłości do dziecka, do żony, wakacyjna miłość, uczucie z portalu randkowego, nieszczęśliwa miłość. Największe wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie,, Pierwsza randka’’ Agaty Przybyłek. Tego opowiadania na pewno długo nie zapomnę, może dla tego ,że dotyczyła poważnego tematu jak praca wolontariuszki w hospicjum dla osób starszych. Młoda dziewczyna z własnej i nieprzymuszonej woli dotrzymywała towarzystwa pensjonariuszom, starała się rozweselić ich rozmowami. Tkwiła na straży już dosyć długo , bo od szkoły średniej, potem na studiach. Widziała w tym wszystkim głęboki sens, żeby pomagać. Właśnie tu pierwsza głęboka miłość dotyczyła jednego z jej podopiecznych do własnej żony. Przepiękne ,wzruszające opowiadanie i optymistyczne z jednego powodu. Z takiego, że poznajemy ludzi , którzy chcą pomagać innym, nie boją się tego, podczas gdy inni hospicja omijają szerokim łukiem nawet na ulicy. Często przechodzą na drugą stronę. Piękna postawa młodej dziewczyny potrafi podtrzymać na duchu. Każdy znajdzie w zbiorze coś dla siebie. Warto przeczytać. Poznać lepiej autorów i ich styl, jeżeli się wcześniej nie czytało żadnej z ich książek. Potem dobrać sobie większą objętościowo lekturę ulubionego autora ,jeżeli dla kogoś opowiadania akurat są za krótkie. Miłego czytania!

Obyczajówka i thriller psychologiczny w jednym. Mozna, by powiedzieć, że główna bohaterka sama wpakowała się w kłopoty przez swoją naiwność. Ale czy nie tak wygląda czesto życie? Dla mnie naiwna i ufna wcale nie oznacza głupia. Może poprostu szukająca atencji i aprobaty innych? A to już łatwo wykorzystać, tym bardziej, że po drugiej stronie mamy psychopatyczną manipulatorkę, która realizuje dwój chory plan...

Jak ja lubię bajki, aż wstyd ;p czyta się rewelacyjnie, wakacyjnie. Powiastka jest słoneczkowa, radosna. Niezmiennie ciepła i rozświetlona, mimo różnych perypetii bohaterów. Jest w niej patriotyzm i ten wielki, i ten lokalny, trochę historii, i geografii, malarsko rzeźbiarskie Kaszuby. To tylko i wyłącznie moja opinia, jednak żeby przekonać się jaka jest naprawdę musicie ją sami przeczytać. Troszkę się dzieje, ale bajka mmm...

Czasami sięgam po kobiecą literaturę dla odprężenia. Książkę poleciła mi znajoma, więc zrobiłam sobie przerwę od kryminałów. I wcale się przy tej pozycji nie odprężyłam. Myślałam, że to będzie typowy romans i bardzo się pomyliłam. Jako osoba zbliżona wiekiem do głównej bohaterki, już od opisu dzieciństwa zaczęłam się z nią utożsamiać. Natalia stara się postępować słusznie. I gubi w tym siebie i własne pragnienia. Uszczęśliwia wszystkich, tylko nie siebie. Jej życie, jej małżeństwo, wybory- to poruszający, smutny i skomplikowany kolaż.

Ciąg dalszy historii Matyldy i Kosmy. Nie zdradzę fabuły- sami przeczytajcie co było dalej. Warto. Można by zarzucić tej książce ze przegadana, że nic nowego, że bohaterowie kręcą się w kółko, nie ma akcji... ale o to właśnie chodzi...mamy dalszy ciąg historii ze wszystkimi jej konsekwencjami, bohaterowie walczą z losem. Ich łzy, rozterki, myśli, czy działania czynią ich takimi "normalnymi/ludzkimi", rzeczywistymi. Bo też byśmy się tak (lub podobnie) zachowywali, każda z nas by ryczała w poduszkę lub rękaw przyjaciółki, miotała się. Wczoraj skończyłam czytać o 3 nad ranem bo MUSIAŁAM wiedzieć co i jak! I warto było! Czytajcie! Polecam!

Książkę czyta się bardzo szybko. Na każdym etapie jej czytania czułam emocje jakie towarzyszyły bohaterce. Życie tak bardzo ją doświadczyło, że cieszę się z pozytywnego zakończenia. Tyle upokarzających rzeczy jakie doświadczyła ze strony "ukochanego" - w głowie się nie mieści, jak mężczyźni potrafią być okrutni, jak potrafią omamić i wykorzystywać. Bohaterce udało się wyrwać z tego piekła i zawalczyć na nowo o siebie. Możliwość adopcji dziewczynki pozwoliła jej na nowo poczuć się wartościową i potrzebną kobietą. Zwrot akcji nastąpił gdy poznała chłopaka swojej córki- akcja potoczyła się szybko. Eliza miała w sobie dość sił by stawić czoła swojemu oprawcy i raz na zawsze pogrzebać przeszłość. Zakończenie pokazuje nam, żeby mimo trudności zawalczyć o siebie i o swoje szczęście.

Do tej książki podchodziłam z sympatią, bo świąteczny tytuł na świąteczny okres, ale z tego samego powodu nie miałam też wysokich oczekiwań. Po samym wstępie się wciągnęłam, bo pomyślałam, że jest on trochę o mnie, o perfekcjonizmie i spełnianiu cudzych oczekiwań. Właśnie doczytałam za jednym zamachem ostatnich 200 stron i choć myślałam, że będzie to wyzwaniem, nie zorientowałam się, jak szybko mi zleciał czas. Książka bardzo mi się podobała. Rozgrzała mnie od środka dokładnie tak samo jak zimowa herbata w dużym kubku. Choć przez czas czytania mogłam poczuć się, jakbym naprawdę miała dużą, głośną, wspierającą się i kochającą rodzinę. Przyznam, że ta książka ma elementy fantastyczne jak mili ludzie, zaskakująco pozytywne zbiegi okoliczności - choć może one są fantastyczne tylko z mojej perspektywy. Daję od siebie 8,5: pół odejmuję za różne lapsusy w warstwie językowej, punkt za pewną nienaturalność w moim odczuciu - moim zdaniem niedomyślność głównej bohaterki była sztucznawa, zachowanie innych bohaterów trochę przerysowane, wyjaskrawione w tym dobrym świetle, choć może odbieram je z takim dystansem, jaki czułabym, gdybym pojawiła się nagle na Święta w głośnej, pełnej miłości rodzinie. Czasem też język bohaterów wydawał mi się zbyt przerysowany. Mimo tych elementów zaznaczyłam sobie karteczkami masę złotych myśli i przenikliwych cytatów, które chciałabym zabrać z sobą na przyszłość. Bardzo się cieszę, że trafiłam na tę książkę, bo dzięki niej się wzruszałam i śmiałam i było mi trochę lepiej i milej w te Święta. Moje podsumowanie dla mnie na zaś: Joasia ma dużą, głośną rodzinę i swoją cichą, sztywną rodzinę z mężem Kamilem. Uczy w szkole angielskiego, ale ma powoli dość reform, skarżących się rodziców i napastującego ją szefa. Dodatkowo Kamil ją zdradza, a w zasadzie "zdradza" swoją kochankę z własną żoną. Asia ma się wynieść z jego mieszkania. Zamieszkuje z panią Rozalią i jej kozą Nostrą w małym domku. Z pomocą finansową sióstr i szwagierek (czy coś takiego) odremontowują chałupinkę i przeżywają miłe przygody. Asia zmienia swoje życie o 180 stopni, rzuca pracę nauczycielki, zakłada ogródek i zaczyna pracować w rodzinnej firmie jako projektantka ogródków. Dochodzi w tym czasie do siebie po zdradzie męża i spiskuje z pewnym Maćkiem, żeby wywołać zazdrość w jego byłej dziewczynie, choć para zakochuje się w sobie, ale przez oczywiste niedomyślenia się nie domyślają się, że chodzi im faktycznie o siebie. Jest też Iga, która cały czas przekręca słowa - dość dziwne. Joasia jest szczęśliwa, umie żyć sama, choć nie musi, bo jednak jest z Maćkiem po tym, jak ona jako wirus i on jako bakteria się pocałowali oraz jak on znokautował ją drzwiami. Cudowne!

Do przeczytania skusił mnie tytuł i, a jakże, przepiękna okładka. Książkę czyta się lekko i zainteresowaniem. Dużo tajemnic z przeszłości i ... Rosji, co baardzo mi się podobało, bo jako świeżej uczennicy języka rosyjskiego miło mi było czytać o petersburskich białych nocach, Bajkale i szkolić słownictwo (Katia!). Drobne mankamenty pomijam, to co mi się nie podobało zbywam milczeniem. Ogólnie polecam.

Chciałabym sie skupić w tej recenzji głównie na postaci Olgi ,bo autorka w tę osobę wpisała wiele ważkich kwestii i jej losy były dla mnie ważne. Olga nie funkcjonuje w powieści jako autonomiczna jednostka, ale jako funkcja: matka, żona, logistyk domowy. Jej życie to niekończąca się lista zadań, w której nie ma miejsca na „ja”. Olga jest uwalana codziennością – dosłownie i w przenośni. Jej zmęczenie jest chroniczne, a brak wiedzy o tym, czym jest „zdrowy egoizm”, sprawia, że każdą próbę pomyślenia o sobie interpretuje jako grzech lub zaniedbanie wobec dzieci. 2. Brak „zdrowego egoizmu” i jego skutki Dla Olgi pojęcie to w ogóle nie istnieje w słowniku. W jej świecie miłość do rodziny jest tożsama z całkowitym samopoświęceniem. Mechanizm wyparcia: Olga wierzy, że jej męczeństwo jest dowodem najwyższej miłości, podczas gdy w rzeczywistości jest to droga do wypalenia. Zatarcie granic: Nie potrafi postawić granicy ani dzieciom, ani mężowi, co sprawia, że rodzina – choć ją kocha – mimowolnie zaczyna ją wykorzystywać, traktując jej obecność i trud jako element stały krajobrazu, jak tlen, którego się nie zauważa, dopóki go nie zabraknie. 3. Społeczne niezrozumienie i „rady” otoczenia To najbardziej bolesny aspekt tego wątku. Olga zderza się z murem niezrozumienia, który ma dwa oblicza: Idealizacja vs. Rzeczywistość: Z jednej strony słyszy, że wielodzietność to „błogosławieństwo”, co sprawia, że nie ma prawa narzekać. Każdy przejaw słabości jest traktowany przez otoczenie jako niewdzięczność. Brak empatii u postronnych: Ludzie patrzą na Olgę przez pryzmat stereotypów. Dla jednych jest „niezaradna”, bo „dała się tak uwiązać”, dla innych jest przedmiotem litości, która podszyta jest wyższością („ja bym tak nie mogła”). Mało kto widzi w niej kobietę, która pod ciężarem obowiązków straciła kontakt z własnymi pragnieniami. 4. Samotność w tłumie Mimo że Olga jest otoczona dziećmi i mężem, jest najbardziej samotną postacią w książce. Jej rodzina jest wielodzietna, ale w tym gwarze nikt nie słyszy jej milczącego krzyku o pomoc. Autorka genialnie pokazuje, że można być w centrum życia rodzinnego, a jednocześnie czuć się kompletnie niewidzialnym. 5. Symbolika „uśmiechu” w kontekście Olgi Tytułowy „jeszcze jeden uśmiech” w przypadku Olgi ma tragiczny wydźwięk. To uśmiech, który ona musi z siebie wykrzesać dla innych, kiedy sama w środku czuje pustkę. Jej wątek uczy czytelnika, że poświęcenie bez granic nie buduje szczęśliwej rodziny, lecz fundament pod wspólną frustrację. Podsumowując: Wątek Olgi to przestroga. To obraz tego, co dzieje się z człowiekiem, gdy społeczne oczekiwania i źle pojęty obowiązek całkowicie zduszą instynkt samozachowawczy. Olga nie wie, co to zdrowy egoizm, bo nikt jej nigdy nie powiedział, że ma do niego prawo – i to jest jej największy dramat.

„Zapach bzu” to wzruszająca i refleksyjna opowieść o kobietach, ich sile, tajemnicach i życiowych ścieżkach, które czasem splatają się w najmniej spodziewanych momentach. Karolina Wilczyńska zabiera czytelnika w podróż pełną emocji, nostalgii i wspomnień, które – niczym zapach kwitnącego bzu – potrafią przywołać to, co ważne i piękne. Akcja książki toczy się dwutorowo – współczesność przeplata się z przeszłością, a bohaterki różnych pokoleń odkrywają siebie nawzajem, odnajdując siłę w rodzinnych więzach i historii, która przez lata była skrywana. Autorka z ogromnym wyczuciem porusza temat miłości, straty, samotności i nadziei. Styl pisania Wilczyńskiej jest niezwykle ciepły i wciągający – czyta się z przyjemnością, a bohaterowie szybko stają się bliscy. „Zapach bzu” to książka, która otula duszę, przypominając, że nawet po burzy może zakwitnąć coś pięknego. Polecam szczególnie tym, którzy lubią historie z sercem, rodzinne sekrety i emocjonalne podróże w głąb siebie.

Ostatnio kupiłam trzy tomy cylku Tego kwiatu jest pół światu Marty Radomskiej. Właśnie przeczytałam pierwszy. Cóż mogę napisać. Ubawiłam się jak mało kiedy. Książka zaczyna się wątkiem kryminalnym. Mamy do czynienia z zabójstwem i porzuceniem zwłok. Potem to już istna komedia pomyłek, czasem zbyt wręcz przerysowanych. Czytając miałam wrażenie, że to nie może tak wyglądać w normalnym życiu, choć może się mylę... Ale książka urocza, do końca ciągłe zmiany, zwroty akcji, humor i ciekawość, jak to wszystko się zakończy. Normalnie tak gdzieś od połowy nie potrafiłam odłożyć książki. Tak mnie pochłonęła.

Bardzo młodzieżowa pozycja, która porusza trudne tematy inności, wykluczenia społecznego, molestowania i traumy. Bardzo dobrze się czyta, otwiera oczy, daje pole do przemyśleń a wątek kryminalny sprawia, że fajnie i szybko się czyta. Trochę końcówka mnie zawiodła... Ale ogólnie bardzo szybko przeczytana i warta uwagi książka

„Pokój kołysanek” Nataszy Sochy to opowieść, która otula niczym ciepły koc w zimowy wieczór, a jednocześnie zostawia głęboki ślad w sercu. Autorka, z właściwą sobie delikatnością i empatią, prowadzi czytelnika przez historię starszego mężczyzny, Joachima, który jako wolontariusz w szpitalu przytula wcześniaki – dzieci bez rodziców, bez ciepła, bez bliskości. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że Joachim nie tylko oddaje ciepło swojego ciała, ale i własnego życia – każdego dnia opowiada maleństwom kawałki swojej przeszłości. Jego wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością i powoli odsłaniają historię miłości niespełnionej, wyborów, które zabolały bardziej niż przewidywał, i tęsknoty, która nigdy go nie opuściła. To nie tylko wzruszająca opowieść o starości, ale przede wszystkim o dojrzewaniu do miłości, do odpowiedzialności i do wybaczenia – również samemu sobie. Każda strona tej książki przesiąknięta jest melancholią, ale też dziwnym, cichym rodzajem nadziei. Socha nie moralizuje, nie osądza. Daje czytelnikowi historię, w której może się przeglądać – bez względu na wiek czy doświadczenia. Mamy tu też czuły portret relacji międzypokoleniowych – subtelny, autentyczny i pełen zrozumienia. Joachim nie jest bohaterem bez skazy, ale właśnie dzięki temu jest tak bardzo ludzki i prawdziwy. „Pokój kołysanek” zachwyca także językiem – oszczędnym, ale pełnym znaczeń, pełnym zatrzymania i refleksji. To książka idealna na świąteczny czas, lecz nie jest to cukierkowa opowieść. Raczej przypomnienie, że cuda naprawdę się zdarzają – czasem nie w formie prezentu, lecz w postaci drugiej szansy, cichego przebaczenia czy niespodziewanej bliskości. Zdecydowanie polecam – to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo.