Życie na zamówienie, czyli espresso z cukrem

Książka ta wpadła w moje ręce zupełnym przypadkiem, w ramach paczki ze sprzedawanymi w ciemno podczas świąt książkami. Raczej nie w moim typie, ale jako że nie była to gruba cegła, postanowiłem dać szansę. No i było całkiem nieźle. Opowiadania całkiem ciekawe, dość różnorodne, choć w niektórych dialogach lekko widać rękę amatorów - albo spłycone emocje w wypowiedzi albo brak konsekwencji. Jako coś lekkiego do poczytania na zimowe wieczory daje jednak radę dużo bardziej, niż się spodziewałem. Inaczej jak w ciemno wciąż bym pewnie tej pozycji nie wziął, ale nie zmienia to faktu, że potrafiła ona momentami nawet trochę wciągnąć.

„Lato w Pensjonacie pod Bukami” to zbiór dziesięciu opowiadań autorstwa znanych polskich pisarek, w tym Agnieszki Krawczyk, Doroty Gąsiorowskiej, Magdaleny Witkiewicz, Marzeny Rogalskiej i innych. Akcja wszystkich historii toczy się w urokliwym pensjonacie położonym w Bieszczadach, prowadzonym przez panią Różę. Każde opowiadanie przedstawia losy innych bohaterów, którzy przyjeżdżają do pensjonatu, szukając ukojenia, nowych początków lub rozwiązania życiowych problemów. Pensjonat pod Bukami to miejsce, które przyciąga zagubione dusze. Goście pensjonatu to osoby z różnymi historiami: młode małżeństwa, zwaśnione siostry, dawni kochankowie czy samotne serca. Każdy pokój w pensjonacie zdobi grafika z cytatem z wiersza Edwarda Stachury lub piosenki zespołu Stare Dobre Małżeństwo, co dodaje miejscu magicznego charakteru i wpływa na refleksje bohaterów. Każda z autorek wnosi do antologii swój unikalny styl, jednak wszystkie opowiadania łączy ciepło, empatia i głębokie zrozumienie ludzkich emocji. Historie są pełne nadziei, pokazują siłę wspólnoty i możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Czytelnicy doceniają książkę za jej relaksujący klimat i zdolność do wzruszania. „Lato w Pensjonacie pod Bukami” to ciepła i wzruszająca lektura, która przenosi czytelnika w malownicze Bieszczady, do miejsca pełnego magii i nadziei. Dzięki różnorodności opowiadań i głębi emocjonalnej, książka zadowoli zarówno miłośników lekkich historii, jak i tych poszukujących głębszych przeżyć literackich.

„Tam, gdzie serce twoje” Krystyna Mirek W życiu najważniejsze są dwie rzeczy: odwaga i siła. Odwaga, by podejmować decyzje, które mogą zaważyć na naszej przyszłości, oraz siła, by udźwignąć ich konsekwencje — i uciszyć głos wątpliwości. Laura podejmuje jedną z najtrudniejszych decyzji w swoim życiu. Odchodzi od męża, zabierając ze sobą jedynie walizkę i ukochanego psa. Ma dość życia w złotej klatce, ciągłej kontroli ze strony teściów oraz bolesnych komentarzy dotyczących braku dziecka. Zmęczona ograniczeniami i narzucanymi obowiązkami, postanawia w końcu zawalczyć o siebie i swoje szczęście. Wyrusza nad morze — w miejsce, gdzie nikt nie będzie jej oceniał, a ona sama spróbuje odnaleźć własną tożsamość. Ta nagła decyzja okazuje się kamieniem, który porusza lawinę zdarzeń. W rodzinie Andrychowskich zaczynają wychodzić na jaw długo skrywane sekrety. Co więcej, wybór Laury staje się impulsem także dla jej teściowej, Amelii, by zdobyć się na odwagę i zmienić swoje życie. Czy Paweł, mąż Laury, zrozumie jej decyzję i zawalczy o ich małżeństwo? To opowieść o ludziach, którzy — choć pozornie mają wszystko — nie potrafią cieszyć się codziennością ani pielęgnować relacji. Pogoń za sukcesem sprawia, że gubią to, co najważniejsze: rodzinę, bliskość i prawdziwe życie. A gdy się zatrzymują, często odkrywają, jak bardzo są samotni. Paweł Andrychowski jest tego najlepszym przykładem. Skupiony na pracy i nieustannie motywowany przez ojca, zatraca się w dążeniu do perfekcji. Zapomina o żonie — kobiecie, którą kiedyś kochał i przy której był szczęśliwy. Z czasem ich relacja staje się chłodna i pozbawiona emocji, a Laura przestaje być partnerką, a zaczyna pełnić rolę obowiązku. Czy jej odejście otworzy mu oczy? Podobną drogę przeszedł Alfred Zwoliński — człowiek, dla którego sensem życia stały się bursztyny. Pasja przerodziła się w obsesję, która stopniowo odsunęła go od rodziny. Dopiero starość i choroba uświadamiają mu, jak wiele stracił. Zgromadził skarby, ale utracił to, co najcenniejsze — bliskich. To właśnie Alfred najlepiej rozumie sytuację Pawła. Różnica jest jednak zasadnicza: dla niego jest już za późno, natomiast Paweł wciąż ma szansę wszystko naprawić — jeśli tylko zdobędzie się na odwagę, by żyć na własnych zasadach. Historia bardzo mnie poruszyła i skłoniła do refleksji. Od początku kibicowałam Laurze — jej determinacji, ale też wewnętrznej walce. Z zainteresowaniem obserwowałam przemianę Pawła: jego powolne przebudzenie, dostrzeganie błędów i próbę ich naprawienia. To książka, która przypomina, że czasem warto zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę. Bo może się okazać, że przez lata goniliśmy za czymś, co wcale nie daje szczęścia — a zostawia jedynie pustkę. „Tam, gdzie serce twoje” to piękna, emocjonalna i wartościowa opowieść o wyborach, konsekwencjach i drugich szansach. Cieszę się, że mogłam sięgnąć po to wznowienie — zdecydowanie było warto. Gorąco polecam! Dziękuję Wydawnictwu Harde za egzemplarz recenzencki.

Wydaje się że wszystko się układa, praca, mieszkanie z ukochanym. Rytm ten przerywa pojawienie się Wiktorii, siostry bohaterki. Następują zwroty akcji, wiele zawirowań. Czy Miłka da radę? Czy ta pogodna dziewczyna znajdzie siłę by walczyć o to co słuszne? Lekka książka do czytania i przyjemna.

To kolejna pozycja tej autorki, po którą sięgnęłam i kolejna, która mocno mnie ujęła i dała do myślenia. Opowiada o losach dwóch osób, Justyna, która dotychczas prowadziła życie w Warszawie, korzystająca z życia i dostatku i Janek, który mocno doświadczony przez życie prawie sięga dna, bo nie wie już jak sobie poradzić z problemami, które się tylko piętrzą. Jak można się domyślić trafiają na siebie i okoliczności sprawiają, że jedno drugiemu pomaga i nawzajem pomagają sobie uporać się z przeszłością, pomimo tego, że historia może wydaje się banalna to naprawdę jest opisana tak, że zostawia ślad w sercu i daje mocno do myślenia. Bardzo przyjemnie napisana, czyta się lekko ale pomimo to jest naprawdę wartościowa, bardzo, bardzo polecam!

Lekka książka na leniwe popołudnie, ale... Pomijając, że główna bohaterka robi się coraz bardziej naiwna, ale ok, to dlaczego jest tyle błędów? Literówki, kot w poprzednich tomach nazywa się Włóczęga, a teraz Wędrowiec, właściciele wynajmowanego pokoju w poprzednich częściach to Cieślikowie, a teraz nagle Dobrzańscy... Rany jak to irytuje. Korekta to czytała przed wydrukiem?

Do tej książki podchodziłam z sympatią, bo świąteczny tytuł na świąteczny okres, ale z tego samego powodu nie miałam też wysokich oczekiwań. Po samym wstępie się wciągnęłam, bo pomyślałam, że jest on trochę o mnie, o perfekcjonizmie i spełnianiu cudzych oczekiwań. Właśnie doczytałam za jednym zamachem ostatnich 200 stron i choć myślałam, że będzie to wyzwaniem, nie zorientowałam się, jak szybko mi zleciał czas. Książka bardzo mi się podobała. Rozgrzała mnie od środka dokładnie tak samo jak zimowa herbata w dużym kubku. Choć przez czas czytania mogłam poczuć się, jakbym naprawdę miała dużą, głośną, wspierającą się i kochającą rodzinę. Przyznam, że ta książka ma elementy fantastyczne jak mili ludzie, zaskakująco pozytywne zbiegi okoliczności - choć może one są fantastyczne tylko z mojej perspektywy. Daję od siebie 8,5: pół odejmuję za różne lapsusy w warstwie językowej, punkt za pewną nienaturalność w moim odczuciu - moim zdaniem niedomyślność głównej bohaterki była sztucznawa, zachowanie innych bohaterów trochę przerysowane, wyjaskrawione w tym dobrym świetle, choć może odbieram je z takim dystansem, jaki czułabym, gdybym pojawiła się nagle na Święta w głośnej, pełnej miłości rodzinie. Czasem też język bohaterów wydawał mi się zbyt przerysowany. Mimo tych elementów zaznaczyłam sobie karteczkami masę złotych myśli i przenikliwych cytatów, które chciałabym zabrać z sobą na przyszłość. Bardzo się cieszę, że trafiłam na tę książkę, bo dzięki niej się wzruszałam i śmiałam i było mi trochę lepiej i milej w te Święta. Moje podsumowanie dla mnie na zaś: Joasia ma dużą, głośną rodzinę i swoją cichą, sztywną rodzinę z mężem Kamilem. Uczy w szkole angielskiego, ale ma powoli dość reform, skarżących się rodziców i napastującego ją szefa. Dodatkowo Kamil ją zdradza, a w zasadzie "zdradza" swoją kochankę z własną żoną. Asia ma się wynieść z jego mieszkania. Zamieszkuje z panią Rozalią i jej kozą Nostrą w małym domku. Z pomocą finansową sióstr i szwagierek (czy coś takiego) odremontowują chałupinkę i przeżywają miłe przygody. Asia zmienia swoje życie o 180 stopni, rzuca pracę nauczycielki, zakłada ogródek i zaczyna pracować w rodzinnej firmie jako projektantka ogródków. Dochodzi w tym czasie do siebie po zdradzie męża i spiskuje z pewnym Maćkiem, żeby wywołać zazdrość w jego byłej dziewczynie, choć para zakochuje się w sobie, ale przez oczywiste niedomyślenia się nie domyślają się, że chodzi im faktycznie o siebie. Jest też Iga, która cały czas przekręca słowa - dość dziwne. Joasia jest szczęśliwa, umie żyć sama, choć nie musi, bo jednak jest z Maćkiem po tym, jak ona jako wirus i on jako bakteria się pocałowali oraz jak on znokautował ją drzwiami. Cudowne!

Na początku bałam się że książka mnie nie wciągnie. Ale zoskoczyła mnie bo w pewnych momentach nawet zaczęłam się śmiać z zabawnych sytuacji... Bohaterzy wychodzą z swojej strefy komfortu czy to chodzi o zmianę pracy czy też nowy związek z innym człowiekiem. Jak wiadomo ciężko wejść w nowe kiedy doświadczyło się porażki albo zawodu w dotychczasowym życiu. Myślę że morałem tej książki jest próbować bo jeśli nie spróbujesz to się nie dowiesz czy się uda. Książkę polecam 😊

Dorota po rozstaniu z facetem nie może się jakoś pozbierać. Los na dokładkę szykuje jej niespodziankę. Odbiera telefon i dowiaduje się, że w innej miejscowości w szpitalu leży jej dziadek i wymaga opieki. Jaki dziadek skoro ona żadnego nie miała?! Nawet własnego ojca nie znała, a co dopiero dziadka. No i tak to się zaczęło. Dziadek staruszek bardzo niedostępny, mieszkający gdzieś gdzie psy dupami szczekają 😂początki mieli bardzo trudne, ale Dorota się nie poddawała, mimo że jej życie z dnia na dzień ulegało diametralnej zmianie. Niespodziewanie została właścicielką 2 psów, zyskała dziadka i zaprzyjaźniła się z ludźmi z jego okolic, pojechała do Szkocji poznać własnego ojca, na jej drodze stanęła kobieta, która okazała się mężczyzną, a wreszcie wyprowadziła się na to zadupie i z dnia na dzień pod opieką miała coraz więcej zwierząt. Bardzo fajne, lekkie czytanie, pisane przystępnym językiem, z dużą dawką nieraz czarnego humoru, są momenty wesołe, smutne i nawet wzruszające. Książka daje też do myślenia, rodzina najważniejsza, niestety życie pisze różne scenariusze. Polecam oczywiście. Ps Maga fajna lektorka to czytała.

„Nie ma jak u mamy” to piękne zwieńczenie całej serii — pełne ciepła, humoru i tego charakterystycznego, pozytywnego spojrzenia na codzienność, które jest znakiem rozpoznawczym Magdaleny Witkiewicz. Książka od razu kusi piękną okładką, a potem zachęca lekkim stylem autorki i jej podejściem do życia. Czytając, ma się wrażenie, że podpowiada nam, by do codziennych spraw podchodzić z większym luzem i życzliwością. To, co szczególnie zachwyca, to galeria bohaterek. Aniela, Milena czy Edyta — każda z nich niesie w sobie cząstkę nas samych. Ich emocje, wybory i rozterki są tak zwyczajne, tak prawdziwe, że łatwo się z nimi utożsamiać. Ogromnym atutem jest też duża obecność Zofii, której ekscentryczności i energii po prostu nie da się nie uwielbiać. Ta część daje czytelniczkom to, co najcenniejsze: poczucie bliskości, przyjaźń, wsparcie i nadzieję, że w życiu naprawdę może być dobrze, jeśli tylko damy sobie na to szansę. To opowieść, która otula jak ciepły koc, podnosi na duchu i przypomina, jak ważne są relacje. Bardzo mi się podobała cała seria o Milaczku. Jest dla wszystkich, którzy szukają książek poprawiających nastrój i pokazujących, że dobro naprawdę potrafi wracać.

Przeczytałem tą książkę a właściwie 3 tomowy cykl pod głównym tytułem "Uśmiech Losu". Jeśli ktoś chce wytchnienia od zawiłych intryg i mieć przyjemność z samego czytania to jest książka dla niego. Ludzie tutaj są na ogół mili, dzieci zdrowe i nie sprawiające problemów. Akcja toczy się w Krakowie w dzielnicy Dębniki i jest na swój sposób ciekawa. Brak tu jednak jakiegoś mocniejszego akcentu. Nie to nie jest stracony czas. Można jednak uznać ze warto być przyzwoity bo to zawsze działa.

Czuję spory niedosyt, bo choć książkę czytało się świetnie, brak informacji o chronologii cyklu odebrał mi połowę przyjemności. "Ławeczka pod bzem", "Cała w fiołkach" i "Randka pod jemiołą" to nierozerwalna całość, a traktowanie ich jako osobne historie wprowadza czytelników w błąd, co widać po opiniach. Czytanie "od tyłu" sprawiło, że znałam finał losów bohaterów, zanim na dobre poznałam ich początek. Wielka szkoda, że nigdzie nie zaznaczono, iż jest to kontynuacja.

Uważam, że książka z czasem daję się lubić. Porywa nas w krainę co będzie dalej, jak się zakończy, co się wydarzy. Czy nasi ulubieni bohaterowie będą razem itd. Byłam ciekawa zakończenia. Czytało mi się ja miło. Choć powiem szczerze na początku czułam niedosyt, brakowało mi rytmu, ciut mnie nudziła. Z czasem się rozkręcała. Co mi książka pokazała? Po pierwsze, że życie nie raz może nas zaskoczyć. Po drugie, że człowiek jest najważniejszy. Po kolejne, że warto ze sobą rozmawiać. Po najważniejsze, że miłość nie jest łatwa, i nie zawsze jest usłana różami.

Ada to kobieta poraniona stratą i chłodem rodzinnego domu. Jej życie to jedna wielka ciągła walka. W końcu zostaje popchnięta przez można by to nazwać zbieg okoliczności do zmiany w swoim życiu. Ucieczka w góry brzmi jak desperacki manewr, a jednak powstaje z tego coś magicznego. W Malowniczem Ada spotyka ludzi, którzy nie znają jej dawnych ran, więc mogą dostrzec w niej coś więcej niż tylko cień bólu. Madeleine u której wylądowała nasza bohaterka to osoba o ogromnym sercu. W jej domu znajdzie się miejsce dla każdego kto tego potrzebuje. Kobieta nie dopytuje ani nie wymaga wytłumaczenia po prostu jest i czeka na odpowiedni moment by mogła pomóc. Wraz z mieszkańcami miasteczka tworzy ciepłą, choć nieidealną gromadę, dzięki której Ada powoli zaczyna oddychać inaczej: głębiej, spokojniej, z iskierką nadziei. Pojawiają się tutaj również inni bohaterowie, których historie przeplatają się z naszą główną bohaterką. Akcja idzie swoim trybem bez zbędnego przyśpieszenia czy zbytniego naciągania. Z pozoru zwyczajne sceny codzienności nabierają ciężaru emocjonalnego: wspólne spotkania, rozmowy, drobne gesty. Ada zderza się z przeszłością, która wciąż próbuje ją dogonić, ale miejsce, do którego trafia, okazuje się nie tyle ucieczką, co przestrzenią dojrzewania do odważnych decyzji. Choć w tle miga delikatny wątek uczuciowy, prawdziwa siła historii tkwi w procesie leczenia serca i w odkrywaniu, że samotność można oswoić. Autorka pisze ciepło i intuicyjnie, wszystko jest ze sobą spójne i dobrze przemyślane. Atmosfera tej książki jest zbudowana w sposób perfekcyjny. To ciepła i spokojna powieść o leczeniu serca i znajdowaniu nadziei po trudnych doświadczeniach. Styl Magdaleny Kordel jest prosty, lekki i pełen emocji, dzięki czemu łatwo wczuć się w historię i polubić bohaterów. W książce dominuje atmosfera otulenia, zimowej magii i ludzkiej życzliwości. Okładka, utrzymana w zimowym klimacie, dobrze oddaje nastrojowy, delikatny charakter tej historii. Mimo iż jest to 5 tom serii bez problemu można odnaleźć się w historii bez czytania wcześniejszych. To lektura, która daje ukojenie i zostawia czytelnika z poczuciem, że dobro potrafi wrócić, nawet jeśli droga do niego bywa długa.

Agata i Pola to siostry, obydwie mają swoje problemy, ale zawsze się wspierają. Agata to prawie czterdziestoletnia kobieta, której marzeniem jest wyjść z mąż i mieć dziecko. Niestety kandydatów brak, na drodze pojawia się jej były, Agata wie jednak że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale czy na pewno ? Pola z kolei, to dziewczyna po przejściach, w przeszłości w wypadku komunikacyjnym straciła miłość swojego życia , a ona sama straciła zdrowie i teraz porusza się na wózku. Psychicznie też bardzo mocno to przeżyła. Dziewczyny wybierają się w wspólną podróż ,w której poznają się jeszcze bardziej i zbliżają do siebie. Lektura jest gatunku łatwych i lekkich , mi niestety niemiłosiernie się dłużyła.

Ciąg dalszy historii Matyldy i Kosmy. Nie zdradzę fabuły- sami przeczytajcie co było dalej. Warto. Można by zarzucić tej książce ze przegadana, że nic nowego, że bohaterowie kręcą się w kółko, nie ma akcji... ale o to właśnie chodzi...mamy dalszy ciąg historii ze wszystkimi jej konsekwencjami, bohaterowie walczą z losem. Ich łzy, rozterki, myśli, czy działania czynią ich takimi "normalnymi/ludzkimi", rzeczywistymi. Bo też byśmy się tak (lub podobnie) zachowywali, każda z nas by ryczała w poduszkę lub rękaw przyjaciółki, miotała się. Wczoraj skończyłam czytać o 3 nad ranem bo MUSIAŁAM wiedzieć co i jak! I warto było! Czytajcie! Polecam!

Książki Agnieszki Krawczyk czyta się z niekłamaną przyjemnością. To jest świetny przerywnik w naszym często zabieganym życiu. U niej postaci są wyraziste i na ogół pozytywne. Zawsze jest osoba kryształ która co prawda ma swoje sprawy ale daje sobie z nimi radę. Tutaj tą osobą jest Matylda, artystka wykonująca dzieła sztuki na krosnach. Pojawia się też facet który się jej podoba ale tez dostrzega w nim sporo sprzeczności. Pojawia się tez młoda dziewczyna, trochę odludek pragnący odnaleźdż matkę. Czy się uda? trzeba przeczytać 2 tomy tego cyklu.

Jest to ciepła, świąteczna opowieść, która pozwala z radością wrócić do dobrze już znanych bohaterów. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Szczególnie wyróżnia się wątek z panem Rybką pełen humoru, a jednocześnie bardzo wzruszający. Atmosfera zimy i świąt dodaje historii uroku i sprawia, że trudno się od niej oderwać.

Książka z historią wziętą z życia. Podziwiam Wandę, główną bohaterkę, za jej rozsądek i mądre postępowanie wobec swoich dorosłych dzieci, które nie zawsze postępowały wobec niej, tak jakby tego oczekiwała. Zawsze gotowa do pomocy, pełna empatii i zrozumienia, zaradna i silna w trudnych chwilach.

„Pokój kołysanek” Nataszy Sochy to opowieść, która otula niczym ciepły koc w zimowy wieczór, a jednocześnie zostawia głęboki ślad w sercu. Autorka, z właściwą sobie delikatnością i empatią, prowadzi czytelnika przez historię starszego mężczyzny, Joachima, który jako wolontariusz w szpitalu przytula wcześniaki – dzieci bez rodziców, bez ciepła, bez bliskości. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że Joachim nie tylko oddaje ciepło swojego ciała, ale i własnego życia – każdego dnia opowiada maleństwom kawałki swojej przeszłości. Jego wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością i powoli odsłaniają historię miłości niespełnionej, wyborów, które zabolały bardziej niż przewidywał, i tęsknoty, która nigdy go nie opuściła. To nie tylko wzruszająca opowieść o starości, ale przede wszystkim o dojrzewaniu do miłości, do odpowiedzialności i do wybaczenia – również samemu sobie. Każda strona tej książki przesiąknięta jest melancholią, ale też dziwnym, cichym rodzajem nadziei. Socha nie moralizuje, nie osądza. Daje czytelnikowi historię, w której może się przeglądać – bez względu na wiek czy doświadczenia. Mamy tu też czuły portret relacji międzypokoleniowych – subtelny, autentyczny i pełen zrozumienia. Joachim nie jest bohaterem bez skazy, ale właśnie dzięki temu jest tak bardzo ludzki i prawdziwy. „Pokój kołysanek” zachwyca także językiem – oszczędnym, ale pełnym znaczeń, pełnym zatrzymania i refleksji. To książka idealna na świąteczny czas, lecz nie jest to cukierkowa opowieść. Raczej przypomnienie, że cuda naprawdę się zdarzają – czasem nie w formie prezentu, lecz w postaci drugiej szansy, cichego przebaczenia czy niespodziewanej bliskości. Zdecydowanie polecam – to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo.