Andrzej

Name: Andrzej
Rating: 6,5 (36 reviews)
Author: Stanisław Kowalewski
ISBN: 000-00-0000-00-0

Stanisław Kowalewski

6,5 / 10

36 ocen

2 opinii

Harcerskie Biuro Wydawnicze Horyzonty

Wydawnictwo: Harcerskie Biuro Wydawnicze Horyzonty Seria: Portrety literatura dziecięca

144 str.

Kategoria:: literatura dziecięca
Format:: papier
Seria:: Portrety
Data wydania:: 1976-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1976-01-01
Liczba stron:: 144
Czas czytania: 2 godz. 24 min.
Język:: polski

Jedna z książek z serii "Portrety", przedstawiającej obraz polskich nastolatków lat 70. XX wieku.

Średnia ocen

6,5 / 10

2 opinii 36 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Andrzej w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Andrzej

Średnia ocen

6,5 / 10

36 ocen

Twoja ocena

0 / 10

2 ocen

1 ocen

4 ocen

8 ocen

15 ocen

4 ocen

1 ocen

0 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

278

251

Justyna Wieczorek

22.05.2017

9 / 10

Na półkach:

Jest to króciutka historia o dorastającym nastolatku w czasach PRL-u. Mimo różnic cywilizacyjnych (brak komputerów,tabletów, telefonów komórkowych itd.)utwor przedstawia emocje i obawy bohatera podobne do emocji współczesnych dzieci. Andrzej mieszka w mieszkaniu z mamą i siostrą Majką. Andrzej po śmierci ojca pomaga mamie w domu. Odpowiada za rozliczenia finansowe z osobami wynajmującymi pokój w ich mieszkaniu. Mama pracuje popołudniami w hotelu i uczy się w szkole wieczorowej.Dzieci same spędzają popołudnia. Pewnego wieczora przychodzi późno do domu z obcym facetem.Majka śpi, a Andrzej słyszy nieznajomy głos mężczyzny. Przykro mu, że tak szybko zapomniała o ojcu. Ta książka ukazuje jak ważne są rozmowy z dziećmi o ich problemach. Warto rozmawiać z dziećmi o ich emocjach, smutkach, niepowodzeniach, bo oddalanie się niszczy jedność rodziną. W tej książce jest ukazany problem przybranego rodzica oczami dziecka. Często rodzice myślą, że relacje między przybranym rodzicem, a dziećmi ułożą się szybko znakomicie. A tak niestety nie jest. Domysły o posiadaniu przybranego rodzica wiążą się z buntem w dziecięcych sercach. To z kolei przekłada się na atmosferę domową. Ksiązka opowiada też o innych przygodach Andrzeja.Warto przeczytać tę książkę.Polecam.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

88 użytkowników ma tytuł Andrzej na półkach głównych

Przeczytane 64
Chcę przeczytać 23
Teraz czytam 1

20 użytkowników ma tytuł Andrzej na półkach dodatkowych

Posiadam 12
Dzieciństwo 2
Młodzieżowe 2
Książka z dzieciństwa 1
Gdy jest sie nastolatka... 1
Polskie 1
Portrety 1

Tagi i tematy do książki Andrzej

portret obyczajowe młodzieżowe

Inne książki autora

Więcej

0,0

Kardioprotekcja Stanisław Kowalewski, Artur Mamcarz

5,6

Czarne okna Stanisław Kowalewski

5,5

Uciekinier Stanisław Kowalewski

6,3

Umykający ślad Stanisław Kowalewski

6,0

Podróże małego Sindbada Stanisław Kowalewski

4,7

A jeśli powiem nie... Stanisław Kowalewski

6,0

Laura z oddali Stanisław Kowalewski

więcej

Stanisław Kowalewski

Polski pisarz i twórca scenariuszy filmowych i sztuk scenicznych. Urodził się i przez pewien czas mieszkał w Brwinowie pod Warszawą, co nie pozostało bez wpływu na jego późniejszą twórczość literacką (m.in. "Podmiejska ballada i inne romanse"). Studiował na UW (prawo), jednak jego naukę przerwał wybuch II wojny światowej. Uczestnik kampanii wrześniowej. Literacko debiutował jeszcze przed wojną, jednak na poważnie zajął się pisarstwem długo po ustaniu działań wojennych, m.in. publikował w "Dialogu". Współscenarzysta (z Kazimierzem Kutzem i Marianem Brandysem) scenariusza do filmu "Tarpany" (1961, reż. Kazimierz Kutz). Współscenarzysta (wraz z reżyserem) filmu telewizyjnego zatytułowanego "Draka" (1970, reż. Janusz Kubik). Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1955) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1974). Stanisław Kowalewski zmarł w wieku 85 lat. Wybrane książki pisarza: "Podmiejska ballada i inne romanse" (pierwsze wydanie: PIW, 1969), "Dzikie ptaki lecą najdalej" (RSW Książka-Prasa-Ruch, 1970), "Andrzej" (Horyzonty, 1976), "A jeśli powiem nie" (Wydawnictwo Siedmioróg, 1987).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Marek

Janusz Domagalik

Tak naprawdę to można powiedzieć, że nie czytałem konkretnie tego tytułu książki, ale za to przeczytałem "Zielone kasztany", a jest to połączenie dwóch opowiadań "Marka" i "Irminy". Więc polecam przeczytać od razu całość w postaci "Zielonych kasztanów".

Arek

ocenił na 8 7 lat temu

Maja

Stanisław Kowalewski

190322 papier G7. Książka jest teoretycznie kierowana dla młodzieży. Bohaterką jest 14-latka. Początkowo wydaje się, że tematem przewodnim będą jej sercowe rozterki. Jednak im więcej Maja nam odkrywa, zaczyna nas wciągać w swoje rozważania, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że autor pisze o poważniejszych problemach niż wyścigi koleżanek w podrywie chłopaków. Szkoda, że tak szybko się skończyła. Czytając kilkanaście razy się uśmiechnąłem z powodu śmiesznego tekstu, sytuacji lub "powrotu" do czegoś z Polski lat socjalizmu.

Gerard Waldowski

ocenił na 7 7 lat temu

Magdalena

Monika Warneńska

Trafiłam na "Magdalenę" w antykwariacie, szukając niedługiej lektury na półce o tematyce 20-lecia międzywojennego i PRL-u. Naprawdę miło mi było spojrzeć na ówczesną Warszawę oczami niemal swojej rówieśniczki. Akcja toczy się w spokojnym tempie. Dzięki licznym drobnym opisom doskonale się wczułam w klimat, mimo że nie doświadczyłam rzeczywistości PRL-owskiej na własnej skórze. Zaskoczyło mnie, ile wspólnego mam z tytułową bohaterką. Uświadomiłam sobie również, jak bardzo większość poruszanych problemów jest aktualnych. Z przyjemnością poznałam wiele postaci z rodziny Magdy i nie tylko. Autorka wykreowała dosyć sympatyczną atmosferę, którą niejednokrotnie mącą konflikty, jednak czytelnik i tak kończy z drobnym chociaż uśmiechem na twarzy. Polecam.

Inga

oceniła na 9 5 lat temu

Irmina

Janusz Domagalik

Tak naprawdę to można powiedzieć, że nie czytałem tego tytułu książki, ale za to przeczytałem "Zielone kasztany", a jest to połączenie dwóch opowiadań "Marka" i "Irminy". Więc polecam przeczytać od razu całość w postaci "Zielonych kasztanów".

Arek

ocenił na 8 7 lat temu

Katarzyna

Krystyna Siesicka

Mam sentyment do Pani Krystyny Siesickiej. Jej książki towarzyszyły mi podczas moich nastoletnich wahań. Jest może mniej znana od P. Musierowicz, ale też dobra, choć chyba zapomniana. Okoliczności i tło obyczajowe to raczej dla współczesnych nastolatków raczej kosmos czy prehistoria, ale przekaz jest nadal aktualny. Problemy nastolatków w dalszym ciągu są aktualne: przyjaźń, miłość, lojalność, wzorce, plany i marzenia, inwestycja w naukę czy we własne ciało, próba oderwania się od planów i oczekiwań rodziców i podążanie swoją własną drogą, rozdźwięk między słowami a czynami dorosłych w oczach nastolatka, szarość codzienności i magia ulotnych chwil. Tyle przemyśleń po takiej cienkiej książeczce... To tylko świadczy o jej wartości.

Gosia

oceniła na 7 2 lata temu

Artur

Aleksander Minkowski

Chwila zupełnie dobrego odpoczynku - PRL-owska młodzieżówka o chłopaku skonfliktowanym z paczką przyjaciół z powodu wygranego konkursu literackiego. Całkiem sporo wątków jak na tak niewielki format, bo i wątek miłosny, i kwestie etyczne (kombinowanie i załatwianie w warunkach gospodarki niedoboru, odpowiedzialność, wartość pracy), i wszelkie typowe cierpienia młodego człowieka, który szuka swojego miejsca w życiu. Przez chwilę wisiała nad tym groźba smrodku dydaktycznego "kolektyw ponad wszystko", ale na szczęście jest to po prostu za dobrze napisane, żeby się w takie banały osunąć. Postaci , nawet miłośni rywale, całkiem zniuansowane, styl celny. W bonusie obraz miasteczka wchodzącego w nowoczesność, przenoszącego się ze starej zabudowy do nowych bloków "za rzeką".

OZM

ocenił na 7 1 rok temu

Ewa

Janina Zającówna

„Na każdego przypada jakaś porcja cierpień. (…) Rzecz w tym, żeby było ich mniej, a odnosi się wrażenie, że chodzi o to, żeby było ich więcej. Wszyscy robią z cierpienia ideologię, z młodzieńczych uniesień bohaterstwo; literatura też tak to widzi, tak to przedstawia, dlatego zbyt wiele w niej egzaltacji, zachwytów nad tym, co nie jest zachwycające, po prostu dużo w niej nieprawdy, jak we wszystkim, co nas otacza. Wszyscy wielcy, pomnikowi pisarze wymyślali jakichś dziwnych bohaterów, takich, którzy wysadzają się w powietrze, starych wiarusów, żołnierzy tułaczy, zdziecinniałych latarników i innych straceńców, co ginęli na barykadach, rzucali się na czołgi z flaszkami benzyny. Wszystko to jest w nas (…) i w naszej literaturze, ale proszę nam nie wmawiać, że to są jedyne wzorce godne naśladowania, że innych nie ma, że trzeba właśnie tak jak oni skakać w ogień i ginąć”.

mynameism

ocenił na 6 6 lat temu

Lilka

Monika Warneńska

O tym, czy macocha musi być wcielonym złem. Tytułowa bohaterka Lilka, nie potrafi pogodzić się z tym, że kilka lat po śmierci matki, jej ojciec ożenił się powtórnie z kobietą dużo młodszą od siebie. Książka jest nieco tendencyjna i pisana z wyraźną tezą. Najlepiej to widać w nadmiernym idealizowaniu postaci macochy - jest ona niemalże aniołem wcielonym nękanym przez życiowe nieszczęścia i dzielnie znoszącą niesprawiedliwe traktowanie. Niemniej książka jest całkiem dobra i prawdopodobna pod względem psychologicznym. Lilka oczywiście zachowuje się niedojrzale, ale da się zrozumieć dlaczego czuje się tak bardzo dotknięta tą sytuacją. Książka w sam raz na jeden wieczór z kocykiem i herbatką.

niedź

ocenił na 7 8 miesięcy temu

Łukasz

Krystyna Siesicka

Zaskakująco skomplikowane opowiadanie, zarówno pod względem struktury - w narrację z perspektywy młodej nauczycielki wpleciony jest dziennik tytułowego bohatera, retrospekcje, dialogi, miniopowiadanie napisane przez jedną z postaci - jak i pod względem portretu Łukasza. W sumie właśnie wielkość perspektyw pozwala na tak interesujący rysunek młodego człowieka marzącego o byciu kimś, a czującego duchową pustkę. I pozwala na końcowe pytanie: czy bohater się zmienił, czy zmieni się kiedyś, czy na zawsze ugrzązł w pozerstwie?

OZM

ocenił na 8 14 dni temu

Pokolenie Teresy

Elżbieta Jackiewiczowa

Ksiazka dająca duzo do myślenia. Czytając w pewnych momentach ogarniał mnie oczywiście smutek, ta świadomość, że to nie była zadna fikcja literacka. Ok, nie są to wspomnienia autorki, jednak opis kompletów, wydarzeń, to wszystko prawda... Był jeden minus, czasem bohaterowie się mieszali, za duzo chłopaków o tych samych imionqch. Niektóre wątki bym chciała poznać bardziej szczegółowo, no ale zamysł autorki byl inny. Mimo tego, polecam książkę.

Xena

oceniła na 7 11 miesięcy temu

Po kocich łbach

Jerzy Szczygieł

Bez patrzenia Kiedy jako nastolatka przeczytałam „Tarninę” Jerzego Szczygła, byłam pod ogromnym wrażeniem powieści. Kiedy dowiedziałam się, iż pisarz jest osobą niewidomą, mój podziw jeszcze wzrósł. Zaczęłam szukać kolejnych utworów. Przeczytałam chyba wszystkie, napisane dla młodzieży. Po latach wróciłam do książki „Po kocich łbach”. Jak zapowiada wydawca na tylnej okładce jest to samodzielna książka, ale będąca kontynuacją „Tarniny”. Opisuje losy Tadka Różańskiego podczas pobytu w zakładzie dla niewidomych. Nie jest to czas radosny i spokojny. Taki minął dawno temu, kiedy zaczęła się wojna, a skończył wraz z wybuchem miny zabierającej oczy. Teraz jest czas ciężkiej pracy, nauka kontaktu z różnymi ludźmi. Bo tacy oni są. Dobrzy, źli, tacy, co sami nie wiedzą jak postępować. Wszyscy uczą się wszystkiego, uczą się samych siebie, jak poznawać otaczającą rzeczywistość po zapachu i dotyku. Trzeba nauczyć się żyć z brakiem oczu. Z niektórymi sytuacjami nie można się pogodzić. Skąd wiadomo, że osoba czytająca list, wiernie oddaje jego treść. A może zmyśla? Zwłaszcza, że jest to osoba, do której nie ma się zaufania. Jak w ogóle poznać, czy ktoś jest wart zaufania? Być może uda się zrealizować własne marzenia? Mówią, że ślepi potrafią pięknie śpiewać. Tamta dziewczyna potrafi, a ja? Póki co trzeba nauczyć się czytać i pisać za pomocą nowego alfabetu Braille’a. Czy ten przedziwny układ punktów pomoże w przekazywaniu uczuć poprzez list, który też ktoś będzie musiał przepisać na zwykły alfabet? „ Po kocich ….” nie jest wyciskaczem łez, nie wywołuje drżeń serca, ba, nie wywołuje litości ani współczucia. Po prostu jest obrazem określonej sytuacji, określonego tematu. Akcja rozgrywa się po drugiej wojnie. Czasy są trudne. Ale o dziwo tego wielkiego, ponad człowiecze barki trudu nie odczuwamy czytając powieść. Wprost przeciwnie. Wszystko wydaje nam się takie normalne, takie zwyczajne. Śledząc losy bohatera, chwilami zapominamy, że jest on osobą niewidomą. Tadek sprawnie się porusza po lesie, którym otoczony jest zakład. Poznaje morze. A po swojej rodzinnej miejscowości chodzi bez problemu. I to chyba jest największa siłą owej historii. Jej celem nie jest wywoływanie różnego typu uczuć. Ma być obrazem z życia osób pokrzywdzonych przez los, ale potrafiących radzić sobie ze swymi ułomnościami. Utwór Szczygła nie jest rewelacyjny. Pisany prostym językiem, z próbą wniknięcia do psychiki każdego z bohaterów przedstawia ludzi, takimi jakimi są. Nie każdy jest bohaterem. Nie każdy jest postacią tragiczną. Czy polecam tę powieść? Tak. Nie jest długa. Nie znuży was brakiem rozbudowanej akcji. Być może pozwoli zastanowić się nad sensem życia. Bo skoro tamci, z tamtego zakładu potrafią tak normalnie żyć, może i ty potrafisz, nawet wtedy, kiedy wali ci się świat na głowę?

gks

ocenił na 6 4 miesiące temu

Grażyna

Aleksander Minkowski

Ta książka przeleżała u mnie na półce dość sporo czasu, to stare wydanie, jeszcze z lat 70. Doprawdy nie wiem, czemu nie zabrałam się za nią wcześniej. Na 2 godziny zostałam wciągnięta w inny świat, może nawet w ten czwarty wymiar, który jest tu opisywany. Mimo, iż historia jakaś bardzo wyszukana nie jest, łatwa w odbiorze to ma w sobie jakąś magię i klimat. O wiele bardziej wolę takie książki od tych 'nowoczesnych', o współczesnych nastolatkach, które stale opisują swoje sytuacje miłosne. Uwielbiam postać Bursztyna, przypomina mi pewną bliską mi osobę... Dzięki tej książce chyba jeszcze bardziej zrozumiałam i doceniłam Jego wspaniałość. :)

Kasia

oceniła na 7 13 lat temu

Wszystko powiem Lilce!

Henryk Lothamer

Warszawa tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej. Miasto gruzów, miasto ruin, miasto zgliszczy. Stolica biedoty, saperów, sierot, szabrowników. Pośród ulic tego obrazu nędzy i rozpaczy dzieci spędzają czas pomagając rodzinie w codziennym życiu lub na zabawie. Zabawy organizowane na miarę skromnych powojennych czasów i głównie wśród rówieśników. Gdzie się one odbywają? Często są to miejsca niebezpieczne, najeżone niewybuchami i minami. I to jest temat tejże książki i to wszystko powyższe w pigułce ta książka nam ukazuje. Ukazuje z perspektywy dziecka, bo dziecko właśnie tutaj jest narratorem. Nasz narrator i główny bohater zarazem ma na imię Antolek. Mieszka z dwiema siostrami. Młodsza to Irka, starsza ma piętnaście lat i na imię ma Lilka. Ojciec został rozstrzelany w czasie wojny, o matce słuch zaginął. Rodzina czeka na nią i ma nadzieje, że się odnajdzie. Lilka przejęła rolę rodziców, zarabia pieniądze, pierze, gotuje, sprząta i stara się zagwarantować rodzinie w miarę normalne warunki bytowania. Antolek spędza czas głównie z kolegami i włóczy się z nimi po gruzach całej okolicy. Tam czyha na niego wiele niebezpieczeństw, które mogą okazać się nawet śmiertelne w skutkach. Dzięki niemu i jego kolegom poznajemy życie w zniszczonej i zrujnowanej Warszawie tuż po zakończeniu okropnej drugiej wojny światowej. Książka wspaniała. Czytałem z wypiekami na twarzy i autentycznie mnie wciągnęła. Niesamowite literackie przeżycie. Uważam ją za wybitne osiągnięcie pisarskie. Bez wahań, bez zbędnych namysłów mogę ją polecić.

Jarosław Wiśniewski

ocenił na 9 8 lat temu

Telefon zaufania

Stanisława Platówna

Znajdujemy się we Wrocławiu wczesnych lat siedemdziesiątych. W pewien zimny i ponury wieczór dyżur przy tytułowym telefonie zaufania pełni doktor Rajewski. Na herbatkę i chwilę pogawędki wpada do niego przyjaciel, doktor Werner. Nagle przyjacielska rozmowa zostaje przerwana przez wibrujący znany wszystkim dźwięk: dźwięk dzwoniącego telefonu. Na numer "zaufania" dzwoni szesnastoletni chłopak i w wielkim wzburzeniu opowiada swoją historię. Historię, która wprawi w ruch maszynę wzajemnej pomocy, troski i zrozumienia. Historię, która pokaże czytelnikowi, jak bardzo w trudnych chwilach można liczyć na ludzką pomoc. Cała akcja książki dzieje się zaledwie w 24 godziny. Ciężko jest napisać o niej więcej nie zdradzając jednocześnie fabuły i zawirowań akcji. Dlatego ograniczę się tylko do kilku zdań. Stefan (ów szesnastoletni chłopak) dowiaduje się z obcych ust pewnej istotnej i zaskakującej rzeczy dotyczącej jego przeszłości. Wiadomość ta wstrząsa nim, burzy jego dotychczasowy spokój i jest bodźcem do zmiany. Stefan postanawia opuścić dom i rodzinę. Podczas ucieczki spotyka na swojej drodze obcych ludzi, jakże różnych i pozornie nie mających ze sobą nic wspólnego. Ale wszystkich tych ludzi połączy jedno - wyciągną pomocną dłoń do Stefana i będą mieli wpływ na jego przyszłe decyzje i jego przyszłe życie. A postaci to barwne: pan Antoni, staruszek mieszkający samotnie w budzie nie zasługującej na miano mieszkania; doktor Werner, pierwszy, który wprawi w ruch machinę mającą ocalić Stefana; jego syn Leszek, który nie tak dawno przeżył historię podobną do tej, jaką teraz przeżywa Stefan; Loniek, bezdomny weteran wojenny, dowcipny i mający duży dystans do siebie i otoczenia; wreszcie Joanna, rówieśniczka Stefana, która zobaczy w nim to, czego nie widzą inni. Książka napisana jest ciepłym językiem, historia opowiadana przez autorkę jest niebanalna, ale wiarygodna i zmusza czytelnika do zadawania pytań i poszukiwania na nie odpowiedzi. "Telefon zaufania" polecam wszystkim. Tym, którzy mają nastoletnie dzieci. Tym, którzy lubią czytać powieści w klimacie rzeczywistości peerelowskiej (znajdziemy w niej między innymi informację, jaki samochód nazywany był mydelniczką). Tym, którzy cenią serię Klubu Siedmiu Przygód i wydawane w niej książki. Oraz wszystkim tym, którzy zwątpili w człowieka. Autorka "Telefonu zaufania" swym piórem i opowieścią tę wiarę przywraca.

Yvonne

ocenił na 10 12 lat temu

Wielka Gra

Danuta Bieńkowska

Jak ciężko dzisiaj młodym ludziom zaszczepić wirusa zaangażowania w cokolwiek. Młodzi tak szybko dzisiaj rezygnują, odpuszczają, nie próbując nawet podjąć odrobiny wysiłku. Nie generalizuję, ale mając styczność z młodzieżą niestety obserwuję taką tendencję też. Dlatego ta książka, pomimo, że napisana lata świetlne temu, jest doskonałym przykładem na to, jak można do czegoś dojść ciężką pracą, poświęcając swój wolny czas i jak mimo wszystko sprawia to młodej osobie przyjemność i że nie zawsze trzeba myśleć tylko o sobie, czasami taki wysiłek dla kogoś jest cenniejszy niż efekt końcowy. Polecam.

kasiaman55

ocenił na 7 6 lat temu

Wakacje w Borkach

Jadwiga Korczakowska

Wspomnień czar ..... Ta książeczka gdzieś mi tu mignęła i jedyne co mi przyszło do głowy, to wygrzebać ją ze stosu zapomnianych książek z dzieciństwa. To był chyba jakiś prezent i chyba bez okazji, może dlatego, że książka była po kimś i była mocno już wtedy zużyta. Co ciekawe, pamiętałam o czym była. Pamiętałam naburmuszoną Renię, wnerwiającą Ludkę i śmiesznego Michasia, pożar szałasu i przywiązanego psa. Pewnie dlatego, że przeczytałam tę książkę wiele razy. Byłam głodna książek, a nie miałam ich wiele. Owszem, niedaleko była biblioteka miejska z oddziałem dla dzieci, ale tam pracowała Straszna Pani Bibliotekarka. Bałam się jej jak smoka. Wstrętne babsko ! Teraz po latach książka nadal ma swój urok, dzieci poza Michasiem okropne, ale czuć nadal ten niesamowity klimat letnich wakacji.

Ermina

oceniła na 6 1 miesiąc temu

Cytaty z książki Andrzej

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Andrzej