Altowiolista

„Gdzie mól i rdza” to kryminał, który rozwija się niespiesznie, a jego fabuła obejmuje nie tylko samo śledztwo, lecz także fragmenty z życia prywatnego komisarza Marka Przygodnego. Czy takie rozwiązanie działa na korzyść powieści? Moim zdaniem – zdecydowanie tak. Choć zwykle nie przepadam za historiami, które mogą wydawać się rozwleczone, tutaj autor potrafił utrzymać moją uwagę, a psychologiczne portrety postaci okazały się naprawdę udane. Śledztwo jest szczegółowo poprowadzone, wątki konsekwentnie rozwijane, a finał układa się w spójną całość. Na cykl z komisarzem Przygodnym trafiłam zupełnie przypadkiem, a mimo to mam ochotę sięgnąć po kolejne tomy – czuję, że jeszcze wiele się wydarzy. Dla mnie „Gdzie mól i rdza” to czas dobrze spędzony. Owszem, drobiazgowość autora może momentami irytować, ale w formie audiobooka w ogóle mi to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie – nawet gdy nie byłam w pełni skupiona, bez trudu śledziłam rozwój wydarzeń. To lektura, która wciąga i daje satysfakcję.

Jest to poniekąd ciężka lektura ze względu na język, jednak jest to celowe ponieważ autor chce wprowadzić nas w lata przedwojenne. Autor sprawił, że czytelnik naprawdę wczuwa się w ten klimat. Nie jest to książka którą czyta się w celu zrelaksowania, czytającMarionetkilepiej sięnaprawdę skupić na naszej lekturze ponieważ możemy się nieco pogubić.

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

W położonym na Mazurach barokowym pałacu von der Groebenów obecnie mieści się dziesięć mieszkań gminnych. W jednym z nich zamordowane zostaje rosyjskie małżeństwo Reznikowów. Ich córka znika bez śladu.Palac to bardzo tajemnicze miejsce,zdaje sie ze nocami szepcze historie zamieszkujących je ludzi. To taka okolica, gdzie mrok otula serce i umysł, skłaniając do czynów, na które nigdy byśmy się w innych warunkach nie odważyli. To pałac, w którym rozegrała się niejedna tragedia, który dotknęła wojenna zawierucha, zbrodnia i zemsta. Do pałacu w poszukiwaniu historii, prawdy i pasjonującego tematu przybywa Alicja Prus, przedstawiająca się jako autorka książek kryminalnych. Pod pretekstem zbierania materiałów do książki przeprowadza prywatne śledztwo, podczas którego stopniowo będzie układać fakty, rozsypane niczym puzzle. Okazuje się, że w noc zabójstwa w pałacu przebywało wiele osób i prawdopodobnie większość z nich jeszcze nie spała.Jest to pelen mroku kryminal z zaskakujacym zakonczeniem.Ja uwielbiam kryminaly Agathy Christie i cos z nich w tej powiesci jest.

Normalnym/zwyczajnym/porządnym ludziom takie rzeczy się nie zdarzają. Znamy takie stwierdzenia. Pewnie niejednokrotnie je słyszymy. Może bohater też tak myślał. A jednak, zwyczajny agent ubezpieczeniowy jest świadkiem czegoś, czego nie powinien widzieć i odtąd ma dwa wyjścia - zniknąć lub starać się przechytrzyć przeciwnika. Oczywiście, w komedii kryminalnej nie może być inaczej, więc wybiera drugie rozwiązanie i zaczyna się ciąg zdarzeń. Akcja jest dynamiczna, nie brakuje specyficznego poczucia humoru (zwłaszcza głównego bohatera). Dobrze się czyta.

„Kanalia” Pawła Pollaka przeczytałam z takim dziwnym uczuciem, jakby ktoś podglądał mnie przez ramię, tylko że zamiast mojego życia oglądał zbrodnie innych ludzi. Historia zaczyna się od serii brutalnych morderstw – kobieta wyłowiona z rzeki, narkoman, pani architekt – a każdy przypadek wydaje się bardziej pokręcony i niepokojący niż poprzedni. Inspektor Markowski, komisarz Senik i młody aspirant Lepka prowadzą śledztwo, które nie tylko wymaga logiki, ale też odporności na to, co człowiek potrafi zrobić drugiemu człowiekowi. Drażniło mnie kilka konkretnych elementów. Po pierwsze, fabuła miejscami wydaje się przeładowana wątkami pobocznymi, co powoduje, że główna linia śledztwa traci tempo i momentami gubi się w gąszczu postaci. Po drugie, niektóre postacie, zwłaszcza młody aspirant Lepka, są przedstawione schematycznie – ich decyzje bywają przewidywalne, a rozwój psychologiczny ograniczony. Po trzecie, choć autor dobrze buduje napięcie, momentami dialogi brzmią sztucznie i powtarzalnie, co odciąga od naturalności śledztwa. Wreszcie, opisy brutalnych scen są miejscami przesadnie szczegółowe, co może nużyć lub wręcz odciągać uwagę od głównej intrygi. Te elementy sprawiają, że książka, mimo mocnego pomysłu i klimatu, nie jest w pełni spójna ani maksymalnie wciągająca.

W jednym z Warszawskich mieszkań Policja ujawnia zwłoki czterech mężczyzn, trzech prawników i nieznanej tożsamości japończyka. W pierwszej chwili nie wygląda to jak miejsce zbrodni. Ofiary spoczywają w pozycji siedzącej a na ich ustach widnieją delikatne uśmiechy. Niezwykła jest też rozstawiona między nimi plansza. Prowadząca sprawę policjantka Eliza Dukoto szybko identyfikuje ją jako Go, najtrudniejszą grę strategiczną na świecie. Ślady prowadzą więc do warszawskich goistów. Jednym z nich jest Hubert Wanat, który na zdjęciach z miejsca zbrodni odnajduje podobieństwo do wydarzeń sprzed 150 lat. W takich samych okolicznościach zginą bowiem najwybitniejszy gracz Go w dziejach. Czy dokonana zbrodnia ma z tym coś wspólnego? A może to tylko przedstawienie, spełniające funkcję zasłony dymnej dla czegoś większego? Mając już wcześniej doczynienia z powieściami Krzysztofa Kotowskiego podchodziłam do tej książki z wielkimi nadziejami, które niestety pozostały nie spełnione. Autor ma świetny styl i warsztat, ale w "Święcie świateł" chyba trochę przekombinował. Intryga jest tak zawiła że zupełnie się pogubiłam i nie jestem nawet do końca pewna tożsamości i motywu książkowego mordercy. Cała historia z grą Go też wydaje się zbyt wydumana i przesadzona. Szkoda.

Londyn we krwi?! Oby tylko! Był jeszcze w spermie i kale! Chociaż ciśnie mi się na usta dosadniejsze słowo potoczne, bardziej adekwatnie oddające brutalny, agresywny świat męskiej władzy bezpardonowo osiąganej nie tylko w polityce, ale i uwidocznianej w życiu seksualnym bohaterów. Bo to bardzo męski świat. Mało w nim kobiet, a jeśli były, to stanowiły dopełnienie, a raczej tło, jako żony lub kochanki. A jeśli już pojawiały się w roli partnerek zawodowych, posiadały silną, zdecydowaną, również agresywną osobowość. To ścisły klub, do którego nie może należeć każdy czytelnik, bo ten świat może się albo podobać, albo napawać obrzydzeniem. Nie tylko licznymi, brutalnymi scenami analnymi, ale i wszechodczuwalnym złem, którym przesiąknięci byli bohaterowie. No, może poza głównym bohaterem, inspektorem Johnem Carlyle’em z londyńskiej policji. Ja należałam to tej drugiej grupy czytelników. Chociaż przyznam się, że właśnie ta niedostępność i chęć zajrzenia za nią, pociągała mnie. Czytałam więc, trochę się krzywiąc, a jednocześnie przerzucając kartki ponaglana niezdrową ciekawością świata polityki i władzy, by poznać kolejne sekwencje układanki, z których inspektor Carlyle musiał nie tylko ułożyć obraz zdarzenia rozegranego w 1984 roku wśród studentów najbardziej elitarnego klubu na najbardziej elitarnej uczelni, kierującego się zasadą – reguły są dla innych, ale i znaleźć tego, który mu te elementy podrzucał. Mordercę nietypowego, bo chcącego być złapanym. Mściciela gotowego ponieść karę w imię niepopularnej sprawiedliwości. I, mimo że kluczowe wydarzenie z przeszłości było najważniejszym, bo inicjującym akcję fabuły, to jednak autor nie zdecydował umieścić go w intro. Chcąc skomplikować główny wątek i utrudnić mi rozwiązanie zagadki kryminalnej, rozpoczął powieść od morderstwa. Ważnego, ale jednocześnie pierwszego z kilku następnych, wplatając między nie i wydarzenia teraźniejsze, dygresyjne migawki z przeszłości ofiar i inspektora. Do tego dołożył dwa wątki niosące przesłanie sprawiedliwości i uczciwości, scalające historię studentów, a potem polityków decydujących o… właściwie o wszystkim. Dokładnie tak, jak napisano na okładce tytułowej. Jednak mimo tych zabiegów opowieść była dla mnie bardzo poprawna, napisana zgodnie z regułami dobrego warsztatu pisarskiego. W moim przypadku oznaczało to brak współzawodnictwa z prowadzącym sprawę, a tym samym niezbyt ekscytujące odkrywanie kolejnych tropów śledztwa razem z inspektorem Carlyle’em i doznawanie olśnień oraz skojarzeń faktów dokładnie w tym samym momencie, co śledczy. Od kluczowej sceny z przeszłości opowieść stała się dla mnie wręcz przewidywalna. Brakowało mi mężczyzny mądrzejszego i szybszego ode mnie. Takiego, który byłby o jeden krok przede mną. Adrenaliny, jaką daje niepewność i nieprzewidywalność fabuły z finałowym zaskoczeniem. Sznurka uwagi, na którym inspektor poprowadziłby mnie tam, dokąd by zechciał. No, ale skoro wpuszcza się do elitarnego klubu dla mężczyzn kobietę, to może zdarzyć się wszystko. naostrzuksiazki.pl

Pełnokrwisty kryminał, od którego trudno się oderwać. Świetnie oddany klimat małego miasteczka, dobrze zarysowane postacie i inteligentny morderca, który zaskakuje do samego końca. Bardzo wciągająca i dopracowana historia, idealna dla miłośników kryminałów.

Drugi tom jest moim zdaniem lepszy od pierwszego. Do Ewy nie zapałałam jakąś specjalna sympatią ale policjanta Krzysztofa Sobolewskiego polubiłam. Będę kibicować tym bohaterom. Fabuła oparta o jakąś mistyczną wampiryczna wiedzę co daje ciekawy efekt. Akcja może nie pędzi z prędkością światła ale coś się tam dzieje. I gdy już byłam pewna, że zagadka została rozwiązana to wówczas autorka mnie zaskoczyła. Zaskoczyła nieoczekiwanym zakończeniem. To na plus oczywiście. Z pewnością sięgnę po kolejny tom z cyklu.

A mnie się baaaaardzo podobało! Całą pandemię szukałam takiej książki, która będzie trochę kryminałem (z intrygującą ale nie bardzo zagmatwaną zagadką i bez krwi lejącej się strumieniami), trochę komedią z zabawnymi ale nie infantylnym dialogami, trochę obyczajówką może być nawet z miłosnym wątkiem ale bez tych wzniosłych romantycznych uniesień. I TU MIAŁAM TO WSZYSTKO! Genialny lekki i zabawny obyczajowy kryminał! Było trochę ostrej jazdy w „chyłkowym” stylu, trochę romantyzmu, trochę kulinariów dla amatorów włoskiej kuchni, trochę międzynarodowej mafii ( gratka dla chcących podszkolić rosyjski). Słowem super! Polecam!

Sympatyczny kryminał (nawet jeśli to brzmi dziwnie). Sama intryga taka sobie, ale prowadzący śledztwo policjanci to ekipa, z którą miło spędzić trochę czasu. Książka mocno osadzona w swoim momencie czasowym, ciekawe, jak się zestarzeje, bo za ileś tam lat część cytatów i nawiązań (pop)kulturowych i społecznych może być z lekka nieczytelna. Nie sugerować się okładką! Zawartość jest lepsza niż ona.

Przeczytałem, ale trochę się męczyłem. Niby było ciekawie ale jakoś ta akcja przebiegała niemrawo.Kryminał ale jakiś taki słaby. Glówny bohater młody chłopak który co ciekawe chodził do V LO w Krakowie tak jak moja młodsza córka tylko 40 lat wcześniej. Ale nie o tym chciałem pisać. Owszem dzieje się tam co nie co, momentami nawet ciekawie. Może gdybym nie miał do czytania następnej książki byłbym bardziej cierpliwy. Może nie zasługuje ta książka jednak na moje takie byle jakie recenzje ale chciałem coś napisać. Czy polecić innym czytelnikom te książkę? Tak, polecam.

Jako, że opłacam abonament nie tylko w legimi, ale również w empikgo czasem tam coś wybiorę na szybko do posłuchania w pracy i tak padło na ten tytuł. Spodziewałam się czegoś innego, ale nie uważam żeby to była zła książka. Myślę, że fanom komedii kryminalnych i seniorek, które próbują rozwikłać zagadki spodoba się bardziej niż mi

Zaskoczona i jednocześnie... szczęśliwa. Tak czuje się Agnieszka od chwili gdy stała się właścicielką mieszkania po zmarłym wujku. W końcu będzie miała coś swojego i razem z narzeczonym mogą spokojnie planować wspólną przyszłość. Niestety cała ta euforia nie trwała zbyt długo. Przyczyniła się do tego niejaka Sabina Boszko. Jak się okazało kobieta mieszka na drugim piętrze, i ma swoje powody żeby uprzykrzać nowej współlokatorce życie. Czyni to nader skutecznie. Gdyby tego było mało Agnieszka popada w konklikt z bandziorami, którzy nie mają żadnych skrupułów. Ta książka to nic innego jak pomieszanie z poplątaniem. Jest tutaj niezły miszmasz jeśli chodzi o gotunki literackie. W tej historii pojawia się wątek kryminalny, romansowy, i podobno komediowy. Czy z takiego połączenia może wyjść coś naprawdę fajnego? Oczywiście, że tak, jednak w tym przypadku stało się inaczej. Zapowiadało się ciekawie, ale z każdą kolejną stroną czytałam tę książkę tak jakoś od niechcenia. Ani się nie ubawiłam, nie wzruszyłam. No nic, zero jakichkolwiek emocji. Bohaterowie, a raczej bohaterki też jakieś takie nijakie, bez wyrazu. Z sąsiadami bywa różnie, jednak te wszystkie sposoby przegonienia Agnieszki są w moim odczuciu sztuczne. Podłość i wrogość jaka bije ze strony Sabiny była przeze mnie nie do zaakceptowania. Dobrnęłam do końca, ale z wielkim trudem. Sądząc po opiniach innych recenzentów powieść ma swoich zwolenników. Mnie niestety nie zachwyciła.

„Syreny” to powieść, która ma interesujący pomysł na fabułę, ale momentami wypada przeciętnie w realizacji. Najciekawsze są fragmenty budujące tajemniczy, niepokojący klimat, jednak napięcie bywa nierówne, a niektóre zwroty akcji przewidywalne. Bohaterowie są poprawnie nakreśleni, choć brakuje im głębi, która pozwoliłaby naprawdę wciągnąć się w historię. Całość czyta się lekko, ale książka nie wyróżnia się mocno na tle podobnych thrillerów.

Otrzymałem książkę Michorzewskiego w prezencie czyli wypadało po nią sięgnąć i przeczytać. To jednak nie moja bajka. Komedie kryminalne albo się lubi, albo nie. Nie mogę powiedzieć, że książka jest zła, bo nie jest. Po prostu nie trafiła w mój czytelniczy gust. Gromada kompletnych nieudaczników, sado-maso, próba napadu na bank, robione sobie nawzajem kawały. Oczywiście nie ukrywam, że parę razy autentycznie się roześmiałem bo poczynania i dialogi Grubego z Długim były naprawdę zabawne, ale nie zmienia to mojej oceny. Do książki na pewno nie wrócę, ale jeśli ktoś lubi takie kryminalno - komediowe klimaty powinien być ukontentowany. 6/10.

Dobry, wciągający thriller medyczny polskiego autora. Fabuła książki zasadza się głównie na problemie przeszczepów w polskiej służbie zdrowia. Dochodzą do tego wątki poboczne związane z etyką lekarską, prowadzeniem policyjnych dochodzeń i z miłością w tle. Ile jesteśmy w stanie zrobić dla umierającej ukochanej osoby? Czy każde nasze postępowanie można wytłumaczyć? Czy moralność i wyrzuty sumienia mają jakieś znaczenie? Fabuła poprowadzona sprawnie, zaskakujące zwroty akcji, bohaterowie dobrze nakreśleni. Polecam

Czasami zdarzają się książki ani słabe, ani bardzo dobre. Taką książką w moim odczuciu jest “Brud” @bartosz_kurek82 Po ogłoszeniu przetargu na tor na Służewcu, na jednego z faworytów, Waldemara Skonecznego, powstaje medialna nagonka. Dziennikarz Wiktor Zybert dostaje za zadanie, aby prześwietlić Skonecznego. Jego ciekawość wzrasta wraz z poznaniem Zofii Staruchowskiej, byłej asystentki biznesmena. Czy Zybertowi uda się dowiedzieć kto stoi za atakami na Skonecznego? Z tą książką mam tak, że dobrze mi się ją czytało, ale nie wywołała u mnie większych emocji. Raczej na pewno nie zagości na długo w mojej pamięci. Niemniej jednak pomysł na fabułę jest bardzo dobry. Wiele zagadek i nieoczywistych wydarzeń. Zakończenie na pewno zaskoczy. Podoba mi się postać Zyberta. Jest nieustępliwy, drążył sprawę, o której pisał. Nie traktował jej po macoszemu. Bohater ten jest na pewno dużym plusem dla książki. Pióro autora jest fajne w odbiorze, książkę czyta się dość szybko. Jednak niestety z korektą już jest gorzej. Zauważałam sporo błędów, a ja raczej nie zwracam uwagi na literówki, jednak tutaj wyłapałam ich trochę, więc musiało ich trochę być. Jak na debiut to jest to dobra książka. Życzę autorowi aby każdy kolejny tytuł był lepszy od poprzedniego.

Bardzo dobra psychologiczna obyczajówka, dobre dialogi, znakomity lektor Mariusz Bonaszewski. Dobra, wciągająca lektura wymagająca uwagi, bo mamy tu wiele postaci pierwszo- i drugoplanowych oraz kilka znaczących wątków. Od razu zabieram się za drugą część.