Agile. Programowanie zwinne: zasady, wzorce i praktyki zwinnego wytwarzania oprogramowania w C#

Pierwsze dwie części przedstawiają przykłady używania tej metodologi (pierwszy w javie, drugi w python). W ostatniej, trzeciej części opisane są te techniki słownie. Z tej części podobał mi się rozdział z pytaniami, które pewnie myśląc o TDD programista sobie zadaje. Książkę warto przeczytać, tym bardziej, że TDD zdobywa coraz większą popularność.

Niektórzy twierdzą, że ta książka jest kompletnie bez sensu w czasach dobrze rozbudowanych IDE, które pozwalają na zmianę nazw, ekstrakcje funkcji, itp. Kompletnie się z tą opiną nie zgadzam. Siła tej książki nie polega na tym, że uczy refaktoryzacji. Jej siła polega na tym, że pozwala zauważać wzorce w kodzie, poziomy abstrakcji oraz definiuje inne możliwości rozwiązywania problemów. Ba, tu jest nawet cały rodział o tym jak można uprościć instrukcje warunkowe. Albo całkowicie się ich pozbyć i zastąpić je dziedziczeniem i przeciążaniem. IMO, to najlepsza książka o programowaniu, jaką kiedykolwiek czytałem. Nie jest łatwa, przepisywanie i analiza przykładów zajmuje czas. Ale zdecydowanie nie będzie to czas stracony. Znacznie cenniejsza od innych popularnych książek o pisaniu "czystego kodu".

Zdecydowanie polecam każdemu młodszemu programiście. Starszym prawdopodobnie też, jako, że zawsze jest coś czego możemy się nauczyć. Kawał dobrze podanej wiedzy. Na minus jedynie fakt, że prawdopodobnie da się bardziej skondensować podaną wiedze i zapisać ją w mniejszej ilości stron.

Z perspektywy osoby, która nie jest nowa w programowaniu, ale nie słyszała wcześniej o wielu wzorcach projektowych ta książka jest w porządku, jednak bardzo mi się dłużyła. Jest w niej bardzo dużo (moim zdaniem) niepotrzebnych nawiązań i porównań, które w zamyśle miały pomóc w zrozumieniu konkretnego wzorca, mnie jednak nudziły i męczyły. Jest to moja pierwsza książka z serii "Rusz głową" więc może po prostu taki jest styl ten książek, jednak do mnie nie trafił, aczkolwiek nauczyłem się dużo nowego o wzorcach projektowych.

Jest to bez wątpienia kamień milowy jeśli chodzi o literaturę dotyczącą tworzenia oprogramowania, natomiast z dzisiejszej perspektywy lepiej jest poszukać przykładowych implementacji i wytłumaczeń na bardziej współczesnych językach programowania, niż brać się za tę książkę. Chyba, że ktoś nadal programuje w Smalltalku, albo w starych wersjach C++ - to wtedy przykłady implementacji mogą zyskać w oczach ;) Oczywiście opisy wzorców są nadal aktualne i zapoznanie się z nimi jest bardzo cenne (nie tylko dla tych, którzy zajmują się stricte OOP). Polecam, ale raczej z nastawieniem, żeby uzupełnić swoją wiedzę, niż jako pierwsze źródło wiedzy o wzorcach.

Książka obowiązkowa dla każdego programisty Java. Natomiast jest z nią pewien problem i poniekąd podejrzewam, że to przez polskie tłumaczenie. Niektóre fragmenty są napisane w bardzo zawiły sposób. Sądzę że dałoby się to lepiej wytłumaczyć, ponieważ niektóre z aspektów są o wiele lepiej wytłumaczone w niejednym wideo kursie.

"Mistrz czystego kodu. Kodeks postępowania profesjonalnych programistów" autorstwa Roberta C. Martina to kamień milowy dla każdego, kto pragnie nie tylko pisać skuteczny kod, ale także kształtować profesjonalne podejście do programowania. Martin nie tylko przedstawia zasady czystego kodu, ale również ukierunkowuje czytelnika na etyczne i społeczne aspekty bycia profesjonalistą w branży IT. Książka zachęca do refleksji nad własnymi praktykami, podkreślając wartość zrozumienia i szacunku dla współpracowników. Jego zasady, takie jak "Dbaj o jakość" czy "Bądź zawsze uczciwy", stanowią solidne fundamenty dla każdego programisty dążącego do doskonałości. Czytelny i przystępny styl Martina sprawia, że trudne koncepcje stają się zrozumiałe, a jednocześnie inspirują do podnoszenia standardów w pracy zawodowej. Dla mnie osobiście, ta książka stała się nie tylko podręcznikiem, ale także etycznym kompasem, który kieruje moje decyzje i postępowanie jako programisty.

Wiele naprawdę przydatnych rad otwierających oczy. Pierwsza cześć czyta się bardzo przyjemnie i treść jest intuicyjna oraz łatwa do przyswojenia. Druga część natomiast jest wyzwaniem, chyba trochę też przez domenę prezentowanego kodu mialem problem z pozostaniem z autorem w procesie I zrozumienie co chciał pokazać. Potraktowałbym ta pozycje jako podręcznik zasad do którego warto wracać, ale jestem pewien że jeśli chodzi o cześć praktyczną czyli ich zastosowanie mozna znaleźć prostsze w odbiorze przykłady, może bardziej interaktywne bądź nowoczesne

Zwinny samuraj. Jak programują mistrzowie zwinności. Książka napisana przez Jonathana Rasmussona opisuje metody zwinne. Prowadzi czytelnika przez koncepcje zwinności, dobór zespołu, prowadzenie projektu oraz pokazuje sposoby planowania i jego realizacji. Książka dla mnie jest hybrydą poradnika oraz książki technicznej. Ma w sobie cechy charakterystyczne dla tych dwóch różnych typów dzieł. Bardzo przypadły mi do gustu rozdziały poświęcone szacowaniu długości zadań oraz przedstawianiu fazy, w której aktualnie znajduje się projekt. Książka napisana jest z perspektywy różnych punktów widzenia, dostajemy porady dla założycieli małych start-upów, menadżerów projektów w wielkich korporacjach oraz dla członków zespołów np. programistów. Mieszanka ta podana jest w bardzo mętny sposób, zmuszając czytelnika do domyślania się, dla kogo w danej chwili autor formułuje rady. Autor zakłada, że żyjemy w świecie nieograniczonych zasobów. Dla mnie jaskrawym przypadkiem był sposób rekrutacji członków do zespołu. Autor zachęca do rekrutacji osób, które posiadają bardzo wiele umiejętności i potrafią w każdej chwili zastąpić/zmienić stanowiska. Niestety nie odpowiada na pytanie, skąd takie osoby wziąć. Odniosłem wrażenie, że autor całkowicie wyparł kwestie szkoleń pracowników oraz to, że każdy nowy pracownik zaczyna swoją karierę z ubogimi kwalifikacjami. Wizja idealnego pracownika do zespołu kreowana jest w swego rodzaju scyzoryka, który potrafi dostosować się do każdej sytuacji. Sposób takiego przedstawienia zarządzania ludźmi przypomina mi jego wczesne etapy rozwoju, gdy jeden z pionierów teorii zarządzania Frederick Winslow Taylor, by zoptymalizować procesy produkcyjne, do różnych ludzi przydzielał różnej wielkości łopaty (w zależności od wykonywanej pracy oraz wydolności fizycznej). Przy omawianiu iteracji oraz przedstawieniu sposobów na ciągłe polepszenie wydajności zespołu miałem wrażenie, że czytam o wypaczanej metodzie zarządzania jakością Kaizen (na płaszczyźnie projektu), w której całkowicie pomięto aspekt człowieka. Autor nie podaje sposobów jak utrzymać tak ogromną motywację zespołu, by był w stanie: dostarczać co tydzien wysokiej jakości oprogramowanie, utrzymywał relacje z wszystkimi, którzy są bezpośrednio lub pośrednio zaangażowani w projekt oraz, który jest uwikłany w ciągłe spotkania/dema z klientem. Książka czerpie sporo z klasycznej teorii zarządzania projektem. Niektóre kwestie są tak skrajnie zbagatelizowane, że wręcz budziły we mnie agresje. Dotyczy to głównie tematów związanych z zarządzaniem ryzykiem projektu, tworzeniem misji i celu firmy/projektu i analizą makro i mikro-otoczenia. Autor na wszystkie bolączki ma praktycznie jedno rozwiązanie, jest to burza mózgów z rysowaniem rysunków/ diagramów czy innym sposobem opracowania zebranych informacji. Metoda ta jest dobra, niestety nie nadaje się do wszystkich sytuacji i okoliczności. Ostatnią kwestią, jaką chciałem poruszyć, jest niekonsekwencja. Pierwsze autor buduje z zespołem (burza mózgów) cały kontekst produktu, potem z zespołem (burza mózgów) tworzy całą architekturę produktu, następnie z zespołem (burza mózgów) tworzy praktycznie cały plan produkt, z wyznaczaniem dat oraz zakresem tego, co ma być w naszym produkcie a na samym końcu jak już to wszystko mamy zrobione, dostajemy informacje, że jest to najlepszy czas na rekrutacje pracowników. Pomijając te niedociągnięcia, jeżeli potraktujemy książkę jako zwykły poradnik, dostajemy bardzo dobry zbiór odnośników do innych wartych uwagi książek, które niewątpliwie są godne przeczytania.

Bardo dobra książka do nauki programowania. Szczególnie na bardziej zaawansowanym poziomie. Ma dużo wiedzy potrzebnej na późniejszym etapie programowania. Na początek wydaje mi się delikatnie za trudna - szczególnie jeżeli ktoś nigdy nie programował. Dla kogoś zielonego bardziejszy będzie C. Rusz głową!

Studia lecą, technologie galopują, a ta książka nadal rządzi. Jest C#, jest Java, a C++ nadal w łaskach programistów. Sam język to pomost między standardowym C, a językami obiektowymi w pełni. Warto poświęcić tej serii trochę czasu. Będziecie do tego języka jak i książki wracać z sentymentem. Przykłady są do bólu proste, żeby nie powiedzieć, prostackie. To nie wada, to zaleta. W moim odczuciu jedna z niewielu książek informatycznych, tak klarownie napisanych.

"Symfonia C++ Standard" autorstwa Jerzego Grębosza to obszerna i kompleksowa pozycja, która doskonale wprowadza w świat programowania w języku C++. Książka jest niezwykle wartościowym źródłem wiedzy zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych programistów. Grębosz zaczyna od podstaw, stopniowo wprowadzając czytelnika w bardziej zaawansowane zagadnienia. Jego klarowny sposób wyjaśniania skomplikowanych tematów sprawia, że nawet trudne koncepcje stają się zrozumiałe. Bogactwo praktycznych przykładów oraz konkretna analiza standardu C++ czynią tę książkę niezastąpioną dla tych, którzy chcą posiąść solidne fundamenty programowania w tym języku. Osobiście uważam "Symfonię C++ Standard" za niezbędny podręcznik, który przyczynił się do rozwoju moich umiejętności programistycznych i pogłębienia zrozumienia samego języka.

Czytałem wydanie V. Całkiem fajna książka, chociaż im dalej miała posmak akademicki. Pisana całkiem prostym językiem. Są wzory, grafy i kod w C++ żeby zrozumieć tematyczne algorytmy. A tych jest sporo. Do wyboru i koloru. Nieśmiertelna wieża Hanoi też jest.

Wiedza zawarta w tej książce jest na prawdę bardzo cenna, jednak jej język i budowa sprawia, że każdy rozdział to droga przez mękę. Wielokrotnie łapałem się na tym, że po pierwszych paru linijkach odpływałem myślami gdzie indziej i potem nie miałem pojęcia co czytam od kilku ostatnich minut. Zdania są tak rozbudowane i pokręcone, że zdarzało mi się czytać fragmenty na głos, żeby lepiej zrozumieć co się w nich kryje. Ogólnie dramat.

Cóż tu dużo mówić - Biblia programistów Javy. Raczej nie ma lepszej książki, jeśli ktoś chce rozpocząć programowanie w Javie i dobrze zrozumieć jej podstawy. Szkoda tylko, że jej ostatnie wydanie jest z roku 2006, czyli z czasów Javy 5/6, a jak wiadomo od tego czasu weszło sporo nowych rzeczy, język ewoluował. Jednak jako pierwsza książka z Javy pozostaje niezastąpiona.

Dobra książka dla osoby, która zaczyna przygodę ze Springiem. Bardzo pobieżnie przedstawione tematy, za to łopatologicznie. Dla ludzi, którzy piszą, że brakuje im np Spring AOP to w serii książek Spring w akcji należy zajrzeć również do innych wydań np. Spring AOP zawarte jest z tego co pamiętam w wydaniu IV.

- bardzo daleko idące tłumaczenie na język polski - często potrzebowałem chwili, żeby przetłumaczyć sobie w myślach fragment na angielski i technicznie go zrozumieć - odczuwalnie archaiczna, szczególnie na poziomie samego kodu, jednak teoria w dużej mierze pozostaje wartościowa - większość wzorców używana do dziś, często przykryta ogólnodostępnymi narzędziami - pozwala lepiej zrozumieć działanie frameworków pod spodem, od strony ogólnej architektury