Życie na własność

Niesamowita opowieść o Marii - krakowiance z inteligenckiej rodziny, która, po wielu ciężkich przeżyciach, związanych z zawieruchą drugiej wojny światowej natrafiła na trudne realia nowej, komunistycznej Polski i przez długi czas nie potrafiła się w niej odnaleźć. Historię kobiety poznajemy z perspektywy lat siedemdziesiątych, kiedy to wyjeżdża ona wraz ze swoją córką na wczasy do Jugosławii (dziś - Chorwacji) - kraju, w którym kiedyś mieszkała i który był jej bliski. Finał tej opowieści rozegra się pod Pałacem Dioklecjana. Książka o tym, że druga wojna światowa i jej konsekwencje miały ogromny, negatywny wpływ na życie wielu ludzi; nie tylko Polaków. Opowieść o trudnych emocjach samotnej kobiety w obcym mieście... Bardzo smutna, a jednocześnie urocza i prawdziwa. Polecam zwłaszcza młodzieży, która nie wychowywała się na opowieściach dziadków o wojnie.

Ledwie 200 stron z „hakiem” a zabrały mi ponad tydzień…. I jesteś w błędzie , jeśli sądzisz, że tak ciężko i nudno przez to się brnęło. Julia , profesor Sorbony, Polka , singielka z duszy i ciała , lat 51 siedzi w lotniskowej kawiarence , pije kawę i opowiada nam historię związku? romansu ? raczej MIŁOŚCI z o wiele młodszym, 30 letnim Rosjaninem. Sąsiadują przez ścianę w paryskim hoteliku , każde zajęte swoim życiem. Ona profesor, on emigrant, pisarz , historyk. Czy chodzi tylko o układ damsko- męski ? Julia – kobieta z trudną przeszłością, niepogodzona ze sobą, własnymi emocjami, codziennie obserwująca starzejące się własne ciało, nieakceptująca w sobie niczego – taka ani córka, ani matka ani żona ani kochanka. On – impulsywny, inteligentny, fizycznie doskonały , otoczony dużą ilością podobnych do siebie , żyjących na marginesie paryskim rosyjskich emigrantów… Wszystko ich dzieli. Nie spodziewajcie się jednak nowego „grey’a” ;-) Nie ten kierunek zupełnie. Związek z tak młodym mężczyzną zmusza Julię do zrewidowania swojego życia – niby banał , a jednak…. Julia , wychowywana przez dziwny układ – apodyktyczny dziadek i milcząca, duchem nieobecna matka , nie potrafi się angażować . Nie ma ojca, matka wikła się w wyniszczający związek z dużo młodszym mężczyzną, doprowadza ją to do prób samobójczych a w efekcie śmierci… Julia zostaje sama – nie pierwszy i nie ostatni raz. Kolejne wybory których dokonuje są raczej podyktowane wyborem mniejszego zła, ograniczaniem strat przede wszystkim uczuciowych – więc staje się kobietą pozornie do bólu poukładaną, zaangażowaną w pracę, karierę , POPRAWNĄ jednak nie akceptująca siebie ani jako matki ani jako kobiety i najmniej już jako matki. Nie potrafi zaakceptować wyborów własnej córki – która staje się wcześnie matką czwórki dzieci, nie rozumie związku uczuciowego między własną córką a jej teściową – prostą, stereotypową i bardzo ciepłą matką i babcią , nie umie ogarnąć całego tego życia którego jest częścią a z którego czerpać nie potrafi. Ten spóźniony romans, który przytrafia jej się na etapie życia, w którym kobiety raczej myślą już tylko o klimakterium i staniu się „niewidzialną” sprawia , że kobieta rewiduje wszystkie swoje decyzje i wybory życiowe, podważa wartości według których żyła i czym się kierowała ale przede wszystkim odkrywa SIEBIE , patrzy na własną historię początkowo nieudolnie ale jednak zaczyna coś zmieniać w sobie i relacjach z córką… Oprócz pięknej historii miłosnej i głębokiego studium psychologicznego kobiety dojrzałej wyniosłam z tej książki znacznie więcej. Nurowska pokazuje stereotypy – emigrantów, duszy rosyjskiej , trudnych relacji na obczyźnie. Fajnie ukazany klimat paryski jest tłem dla długich dyskusji o sytuacji politycznej w Europie, konflikcie zbrojnym w Chorwacji, przyszłości dla takiego pokolenia jak bohaterowie… I tak na finał – trafił mi się egzemplarz nieestetyczni e wydany – jako kioskowa seria „ Literatura w spódnicy” . Walory językowe dzięki Bogu mi to wynagrodziły. Wiele cytatów zapisałam w „kajeciku” i będę się jeszcze długo zachwycać – czego i Wam życzę

Biorąc pod uwagę rok wydania książki oraz fakt, że jej autor jest katolickim księdzem trzeba przyznać , że treść momentami jest bardzo odważna. Po zakończeniu lektury dochodzę do wniosku , że próba kontroli ludzkich pragnień, żądz i emocji zwłaszcza przyjmująca tak sformalizowaną formę jaką jest celibat jest zwyczajnie śmieszna i skazana na całkowitą porażkę . I nie jest to krytyka kapłanów którzy nie byli lub nie są w stanie przestrzegać tego zakazu , jest to natomiast krytyka tych którzy próbują pouczać zwykłych ludzi i narzucać im standardy i ideały nie mające nic wspólnego z prawdziwym życiem ... Bo życie to fala pragnień , emocji i doświadczeń których mamy prawo kosztować i kolekcjonować je nawet wtedy kiedy oznacza to błędy i łamanie " standardów " i czasami lepiej nie oceniać abyśmy sami tej ocenie nie byli poddawani .

A ja tymczasem, zupełnie z głupia wypożyczyłam tę książkę. I co powiedzieć, wciągnęła mnie, chociaż w mojej opinii jest bardzo nierówna. To historia dwóch sióstr, które wspólnie przeżyły getto warszawskie i obóz koncentracyjny. Świetnie ukazane, jak traumy obozowe wracają, jak bardzo przeżycia wojenne zmieniały ludzi. Na plus części traktujące bezpośrednio o wojnie, jednak część współczesna jest irytująca przez zachowanie bohaterek i jakąś taką... płytkość fabuły.

Kiedy na lekcjach historii opowiadano o wydarzeniach z czasów zaborów, nawet w ułamku nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak dramatyczne byly to czasy dla zwykłych ludzi. Szczególnie zakończenie jest niesamowicie plastyczne: czułam się tak, jakbym razem z Anną jechała tamtym powozem. Świetnie napisana książka, a oparcie jej na historycznych faktach sprawia, że fabuła jeszcze mocniej oddziałuje na emocje czytelnika.

Niesamowita książka! Przenosi nas na początek lat sześćdziesiątych...i świetnie oddaje klimat tamtych lat... Porusza temat kontrowersyjny - dzieworództwa/partenogenezy, ale nie tylko... Świetnie wykreowane sylwetki bohaterów... Jestem pod wielkim wrażeniem...

Ciekawa, wciągająca fabuła. Sporo intryg, tajemnic, niebezpieczeństw przy jednoczesnym ukazaniu różnic i podobieństw w różnych społeczeństwach średniowiecznych, w zależności od podstaw, na których wyrosły. Chrześcijaństwo konfrontowane z filozofią grecką i arabską. Plus wątek zakazanej miłości.

Zdecydowanie to dla mnie nr 1 wsród ksiązek. Przeczytana przynajmniej kilka razy, na przestrzeni 20 lat, mimo uplywu czasu za każdym razem porusza tak samo mocno. Napisana pięknym jezykiem, o trudnych życiowych wyborach, które jak świat światem, były, są i będą. Uwielbiam i wracam do niej co jakiś czas

Kontynuacja losów sióstr Miriam i Ajki, które przedstawione zostały w powieści "Siostry". W powieści dowiadujemy się, co się działo z dziewczynami po wojnie, jak radziły sobie ich koleżanki z gett i obozu? Jak układało się ich życie? Ale jednocześnie towarzyszymy im w okresie, kiedy są już starszymi paniami. I ten aspekt historii jest równie ciekawy, jak barwne dzieje czasów powojennych. Dziewczyny bowiem pozostały takie same, mimo że skóra im się pomarszczyła... Świetna historia, ucieka od stereotypów, nie stosuje uproszczeń, nie ma happy endów, jest życie. Naprawdę, wielka szkoda, że autorka nie napisała więcej "dorosłych" powieści.

Ostatnio sięgnąłem po kolejnego polskiego klasyka wydanego w ramach serii Biblioteka Polska, którą prenumeruję. Następnym w kolejce była powieść "Między ustami a brzegiem pucharu" Marii Rodziewiczówny. To melodramat z 1889 roku opowiadający o pruskim arystokracie Wentzelu Croy-Dülmen, który zakochuje się w pięknej Jadwidze - Polce gdzieś z okolic Poznania. Wentzel wiedzie hulaszczy tryb życia. Liczne kochanki, popijawy, pojedynki na rewolwery i nienawiść do Polaków - tak, w telegraficznym skrócie, można scharakteryzować żywot tego nadętego typa. W pośladki najbardziej uwiera go to, że w połowie jest Polakiem i gdy ktoś mu to wyciągnie, gdy ktoś przypomni mu, że przecież jego matka była Polką, koleś robi się bardzo nerwowy i najczęściej z tego powodu pojedynkuje się. Jadwiga zmienia go jednak, a gdy jeszcze okazuje się, że jest wychowanicą jego babki od strony matki, w Wentzelu zachodzi przemiana i gość odkrywa w sobie uśpionego Polaka... "Między ustami a brzegiem pucharu" powstało "ku pokrzepieniu serc". Ten klasyczny melodramat na patriotyczną modłę został jednak napisany całkiem przyzwoicie. Jest tu sporo dialogów i to bardzo dobrych, a opisy Rodziewiczówna ograniczyła do minimum, choć w tym minimum oddała cały klimat polskiej prowincji pod zaborami. Mimo upływu ponad 130 lat, tę powieść nadal czyta się lekko i przyjemnie. W końcu to XIX-wieczny odpowiednik dzisiejszych czytadeł obyczajowych, choć napisany dużą piękniejszą polszczyzną. Książka raczej dla kobiet, ale i niejeden chłop też się będzie całkiem nieźle bawił czego jestem żywym dowodem. 😉

Bardzo dobra pozycja choć mam skrajne uczucia. Oczywiście nie żyłam w tym podłym czasie a promyk szczęścia w tej szarości pewnie był jak miód. Odważna kobieta z ogromnym sercem, doświadzczona przez los a jednak otwarta na miłość. Zazdroszczę determinacji, miłości bezwarunkowej i listów oczyszczających... Polecam

e book Gdy zaczynałam "Bożą podszewkę" zrobiłam, to z czystej ciekawości, bo zakładałam, że jest to średniej jakości czytadło... Nie warto oceniać książki ani po okładce, ani po swoich wyobrwżeniach na jej temat (zresztą, to nie tylko o książce). Boża podszewka, to bardzo słodko gorzka, przesiąknięta sqoistym naturalizmem saga rodzinna i historia... o niekochaniu, o tym, że nie ma rzeczy na zawsze i o ciężarze jaki kładą nam na plecy nasze niezrealizowane pragnienia i nieukojone tęsknoty. Każdy człowiek raz w życiu był Maryśką. Bardzo dobra rzecz.

bardzo sympatyczne. jedynie dialogi trochę odrealnione (przesłodzone, w niektórych sytuacjach aż się prosi o coś siarczystego),poza tym dobre bo zaskakujące. gros sytuacji kończy się zupełnie inaczej niż by się można spodziewać. a i Meksyk pokazany z ciekawej strony (choć osobiście pamiętam go inaczej).

Powieść obyczajowa trochę o innej tematyce niż wszystkie pozostałe z dorobku autorki. Karykaturalna historia, satyra, przypominająca komediowe filmy Barei. Akcja toczy się w PRL-u konkretnie od 17 listopada do 13 grudnia 1981 roku w małej prowincjonalnej mieścinie pod Wrocławiem, w dodatku w teatrze. Pragnę przypomnieć ,że jest to okres tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce. Jest to czas absurdu i tak został dokładnie w sposób rozdokazywany opisany w krzywym zwierciadle przez autorkę. Postaci przewija się cała masa, każde nazwisko upodobnia świetnie daną osobę, przykładowo dyrektor Zbytek, który od luksusów nie stronił -pojęcie względne jak na tamte czasy, Biegalski -reżyser całościowo zabiegany, przysłany z samej stolicy, który ciągle gdzieś ulatniał się jak kamfora i go nie było tam gdzie powinien się znajdować. Bardzo kolorowo zostały ucharakteryzowane osobowości bufetowej i jej córki, krawca, aktorów, sekretarza komitetu miejskiego PZPR, przedstawicieli Solidarności jak Palęta odnośnik do Lecha Wałęsy, księdza Różańskiego. W teatrze była wystawiana sztuka pt. ,, Romeo i Julia’’, a już trwały przygotowania do następnej ,,Ślubów panieńskich’’ i to w nie byle jakim wydaniu. Premiera ma się odbyć 12 grudnia na zakończenie manewrów Sojuz 81, aby uczcić i przypieczętować sukces. Na przedstawieniu mają się pojawić osobistości radzieckich delegatów związanych z tym niezwykłym wydarzeniem. Nic dziwnego ,że sytuacja okazywała się napięta i tytułowa Mariola co rusz zmuszona była podawać swojemu przełożonemu krople na nerwy. Przecież on nie mógł bez nich obejść się normalnie tak jak i bez Marioli. Przechodząc do drugiej strony medalu, trudne to były czasy. Widać to po pracownikach teatru , którzy na próbach pojawiali się i znikali by utknąć gdzieś na dłużej w kolejce po rajstopy, papier toaletowy i inne. Każdy produkt trzeba było zdobyć. Wszystko figurowało na wagę złota. Często kupowano coś co nie potrzeba, by później z kimś innym wymienić na to co się samemu życzyło. Żywność serwowano na kartki, talony, książeczki zdrowia dziecka. Cóż więc pozostawało pracownikom teatru? Nielegalny handel oczywiście , który kwitł w bufecie. Hodowali świniaka na zapleczach teatru, pędzili bimber w kotłowni na miejscu , za kołnierz go nie wylewając , drukowali ulotki opozycyjne. Trzeba było się kryć ,gdyż podsłuchy nie miały końca. A i wizyty oficerów Urzędu Bezpieczeństwa też miały miejsce nie raz i nie dwa. Liczono się wyłącznie z tymi , co należeli do partii. Sytuacja co najmniej dziwna a przy tym komiczna. Nie bez kozery zaznaczono na okładce ,że powieść lekka , zabawna i przekorna. Do tego dochodziły jeszcze inne bardziej obyczajowe epizody w postaci miłostek, zdrad, intryg , zawirowań wśród aktorów, walki o role nie zawsze uczciwe. Niesamowicie humorystyczna powieść, fantastyczne dialogi. Książkę bardzo lekko się czytało i napięcie wokół teatru cały czas rosło stopniowo. Polecam ,jeśli ktoś nie jest zrażony szczególnie czasami PRL-u i chce się coś o nich dowiedzieć lub tym , którzy przeżywali to na co dzień i chętnie odtworzą sobie ponownie w pamięci.

Dobrze napisana, o nędzy środowiska miejskiej biedoty w czasie wielkiego kryzysu i powszechnego bezrobocia. Właściwie Natala miała szczęście, bo miała u zakonnic co jeść. Nie musiały jej przyjmować jeśli miała rodziców. A mogło się jej przydarzyć coś gorszego; właśnie czytam "Doktora Murka"... postać Arletki albo Miki. Czy "Dziewczęta z Nowolipek"... Jej koleżanka oberwała różańcem dlatego, że bluźniła Matce Bożej. Zakonnice nie są miłe, ale ten sierociniec żył z kwesty czyli z darów w czasie kryzysu. Warto przeczytać, jak to wtedy było. Nie tylko w Polsce.

Dziwna trochę była ta książki.Taka,trudna do definicji.Z jednej strony,była zabawna.Gosposia-transwestyta.Szalony wuj,pszczelarz.Przyznam,to było zabawne. Z drugiej strony,no właśnie.Temat troszkę, taki w stylu.To już było. Było w innych książkach.Zdradzana kobieta,mści się na mężu. Na plus,to chyba będzie ten brak moralizatorstwa,ze strony autorki. Można przeczytać.

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.