Dossier Hitlera. Teczka 1

Myślę, że autorowi udało się pomyślnie zrealizować przedsięwzięcie, bo meritum na temat III Rzeszy zostało tutaj zawarte i w pigułce umieszczono wystarczającą wiedzę dla osoby, która dopiero chce zacząć zapoznawać się ze specyfiką nazistowskiego państwa. Autor przygotował również genezę, krótką historię życia Adolfa Hitlera, etapy dochodzenia do dyktatorskiej władzy i funkcjonowanie państwa do upadku reżimu w 1945 roku. Książka zawarła dużo zdjęć, wykonana w ciekawej formie graficznej z mocno wyartykułowanymi datami. Wprawdzie to prześliźnięcie po tematach, ale istotne fakty zarejestrowano, tylko oszczędnie w słowach je opisano – to zapewne wyniknęło z celu umieszczenia wielu ważnych wydarzeń na jak najmniejszej ilości stron książki.

Nie lubię jak mi ekranizują książki, które lubię. Castingi i scenografia nigdy nie są ze mną konsultowane i potem muszę się męczyć z filmem, w którym wszystko jest inaczej, niż sobie wyobraziłam. Na szczęście C.K. Film obejrzałam zanim przeczytałam C.K. Książkę, i choć znałam już większość filmowych dialogów na pamięć, z przyjemnością zapoznałam się z książkowym pierwowzorem. Rozbieżności z filmem jest wiele, ale mi nie przeszkadzają. Wiadomo - pierwowzór ma niezbywalne prawo do bycia sobą. Opowieść toczy się w tempie raczej nie frontowym, a dekowniczo-kombinatorsko-alkoholowym, dezerterskie życie w dogorywającej wielonarodowej monarchii oglądane z bezpiecznego dystansu zakrapianego trunkami i humorem podgląda się z zainteresowaniem. Ale choć film obejrzę pewnie jeszcze że sto razy, to do książki wrócę jeśli już, to za ładnych parę lat.

Przeczytałam i nadal nie rozumiem "fenomenu Hitlera". Zastanawiają mnie te wszystkie kobiety, które tak histerycznie go uwielbiały, co w nim takiego widziały, że na wszystko inne mogły być ślepe? W końcu on tylko pozwalał się uwielbiać. Książka dobrze napisana, dobrze się czyta.

Książka fabularyzowana, co sprawia, że czyta się ją jak pasjonującą powieść sensacyjną. Została dodatkowo wzbogacona licznymi zdjęciami bohaterów historii utrwalonej na kartach tej książki. Kniebe nie można odmówić talentu pisarskiego, nie nudzi czytelnika, wciąga, a ponadto korzystał z dość bogatego materiału bibliograficznego. Pomimo to, sądzę, że narracja "Operacji Walkirii" działa na jej niekorzyść, ponieważ autor - jak się wydaje - utracił potrzebną historykowi obiektywność. Zaczyna zacierać się granica pomiędzy niepowtarzalnymi faktami historycznymi, a tym, co autor dodał, aby wzbogacić fabułę. Oprócz tego odniosłam lekkie wrażenie, że Kniebe próbuje Stauffenberga "i spółkę" nieco idealizować... Mimo wszystko, warto przeczytać. Bardzo ciekawa opowieść.

Pomnikowa publikacja. Jedna z najlepszych i najważniejszych historycznych monografii, jakie czytałem w życiu. Wspaniałe studium, monumentalna praca. Wielogłos, polifoniczna narracja, szczegółowość, analityczność, faktografia. A czyta się to niczym powieść sensacyjną. Żaden film na temat Operacji "Anthropoid" nie oddaje ani pełnego jej wymiaru, ani prawdy. Przeczytałem na ten temat naprawdę sporo. Spędziłem kiedyś trochę czasu w Pradze pielgrzymując do ważnych dla tej historii miejsc. Byłem nawet w kamienicy Morawców na Żizkowie, w której mieszkała wtedy rodzina Moravców, i z której wyprowadziło ją Gestapo. A dokładniej wyprowadziło Moravca z synem, bo pani Moravcowa zdążyła w łazience zażyć cyjanek... Tragiczna historia. Nie milkną pytania o jej zasadność w kontekście późniejszej Heydrichiady...

Mimo kostiumu sprzed lat, problem którego ta książka dotyczy (religijne kontrolowanie duszy i myśli, cenzura, pełna kontrola państwa nad wychowaniem itp.),jest przerażająco aktualny. Wprawdzie uniwersalny, ale w Polszcze jakby przyjął się szczególnie dobrze - zwłaszcza dziś. Smutne bardzo, tym bardziej że - strach się bać! - tamte Prusy jakoś mi sympatyczniejsze nawet wydają, gdy tak sobie na zimno to wszystko porownuję....

Bić się trzeba do ostatka. „Chłodny rozsądek doradzał przerwanie dalszego przelewu krwi - i kapitulację. Upór litewski odziedziczony po matce, duma żołnierska, niepisany kodeks głęboko zakorzenionych uczuć i pojęć - wszystko to wielkim głosem wołało, że bić się trzeba do ostatka. Gdzieś w głębi duszy tliła się jeszcze iskierka nadziei, że lada chwila od strony Lwowa usłyszymy strzelaninę na tyłach niemieckich i z pobliskiego Hołoska wyłonią się polskie maszyny pancerne”. Polecam wspomnienia gen. Sosnkowskiego, pouczające w jakich warunkach biła się polska armia. Tym bardziej polecam tym, których wojna interesuje niekoniecznie od strony, który pułk o 11:45 zmienił położenie o 20 metrów w stosunku do 11:35, choć i tego rodzaju opisów nie brakuje. Dramaturgia Września oddana miejscami po mistrzowsku.

Odważnie brać na warsztat taką klasykę. Fajnie znów spotkać Zagłobe czy poznać historie królowania Jana III Sobieskiego i zawiłosci ówczesnej polityki. Kobiety (wdowy po Sienkiewiczowskich "superbohaterach") troche na modłę dzisiejszych "netflixowych" czasów robią na kartach powieści to i owo. Zastrzyk historii, choć do mistrzostwa trylogii sienkiewiczowskiej daleko, oj daleko.

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

Książka napisana z dużą dozą wyobraźni, nie musisz wszystkiego brać dosłownie. Feliks Dzierżyński, Polak z zacnej rodziny szlacheckiej, w istotny sposób zredukował liczebność ludności Rosji sowieckiej i dał początek dalszym redukcją. Maładiec. W niektórych rosyjskich środowiskach dalej czczony. I tak trzymaj. POLECAM !!!

Książka jest ukłonem nie tylko dla amerykańskich bohaterów, ale też Japończyków, którzy bronili Iwo Jimę aż do śmierci i ukazuje jednocześnie bezsens wojny, podczas której umierali bardzo młodzi ludzie, a ci którym udało się przeżyć, nie potrafili udźwignąć ciężaru wspomnień.

Mam ostatnio fazę czytania wspomnień niemieckich żołnierzy, więc kiedy zobaczyłem tę książkę rzuciłem się na nią. Szybko, właściwie już po przedmowie prof Bartoszewskiego zrozumiałem, że nie znajdę tu opisu potyczek, bo autor, zmobilizowany do Wehrmachtu robi właściwie wszystko, żeby się zadekować. Przed wojną trochę podróżował i generalnie nie dał się ogłupić nazistowskiej propagandzie. Miał trochę szczęścia bo jako fotograf nie został żołnierzem liniowym, gdzie szanse przeżycia miałby marne. Dla mnie najciekawsze są jego opisy przedwojennej Polski, którą zwiedził prezentując film o... papieżu. Wielokulturowej, często biednej i różnych wyznań, ale zawsze gościnnej dla obcokrajowców. Potem część starych znajomych odnalazł w warszawskim getcie... Ciekawym wątkiem są twierdzenia autora, że Niemcy wiedzieli o tym co wyprawia się na wschodzie z Żydami i innymi "podludźmi". Wielu po wojnie tej wiedzy wypierało się, ale autor uważa, że z mordowaniem zbyt wielu miało styczność, by nie wiedziało o tym całe społeczeństwo.

Pozycja dla tych, którzy przeczytali "Okręt". Nie jest to jednak powieść wojenna, a wspomnieniowy rejs kapitana U-96 i autora, cywilnym statkiem handlowym do RPA. W rozmowach mężczyźni wracają do czasów II WŚ i tych tuż po, poruszane są tematy które nie zostały poruszone w "Okręcie", można dowiedzieć się czegoś o losach kapitana i innych bohaterów powieści, o ich poglądach i postrzeganiu służby w Kriegsmarine z perspektywy czasu. Mogę polecić.

Postanowiłam odkurzyć biblioteczkę moich rodziców i przeczytać ,, Potępienie Paganiniego" - Anatola Winogradowa napisaną w 1936 roku. Mam trzecie wydanie tej książki z 1962 roku. Lubię czytać biografię znanych osób, szczególnie artystów. Nicolo Paganini genialny skrzypek, urodzony 27 października 1782 roku w Genui w biednej rodzinie. Ojciec hazardzista i alkoholik. Odkrył on, że jego syn Nicolo ma niezwykły talent muzyczny i postanowił na tym zarabiać. No i zaczęła się gehenna w życiu małego chłopca. Niespełna czteroletnie dziecko musiało ćwiczyć nawet po czternaście godzin, aż jakiś fragment utworu zostanie doprowadzony do perfekcji, najczęściej Nicolobotrzymywał marne jedzenie po ćwiczeniach. Zaczęła się też katorżnicza wędrówka ojca z synem na koncerty, na których mały Paganini zarabiał, a ojciec przegrywał lub przepijał te pieniądze. Podobnie ojciec Mozarta wykorzystywał talent swego syna, aby pokazując jego kunszt gry na przeróżnych koncertach, zarabiać na własnym dziecku. No, ale wróćmy do Paganiniego. To znęcanie się ojca nad swoim utalentowanym synem doprowadziło do kresu wytrzymałości Nicole i w końcu udało mu się uciec w wieku czternastu lat z domu. I tak zaczęła się wielka kariera muzyczna tego genialnego artysty. Jego życie nie było wcale łatwe. Przypada ono na okres dominacji Austrii w Italii oraz Wielkiej Rewolucji Francuskiej w 1789 roku. Francuzi mają coraz większe wpływy polityczne na Italię. Zakon Jezuitów walczy natomiast o władzę i bogactwo. Tę walkę prowadzi oczywiście elita, czyli przywódcy zakonu. Zakonnicy, którzy są szarymi braćmi nie mają o tym pojęcia. Walka Jezuitów o dobra, które zgromadził Paganini za swe koncerty, aby zapewnić utrzymanie swemu synowi Achillinowi, a także ,, alimenty" jego matce, trwa przez całe życie artysty. Czy zakon pozbawi tę rodzinę środków do życia - odpowiedź w książce. Paganini nazywany diabłem przez księży, bo według nich, nie jest możliwe, żeby normalny człowiek tak grał, a jego gra ,, zniewoliła" tak wielką publiczność. Paganini zmaga się z wieloma strasznymi oszczerstwami na temat jego życia, rzucanych przez mniej utalentowanych kolegów muzyków no i kościół. Paganini jeździ mimo wielu przeszkód ze swoimi koncertami. W owym czasie na Półwyspie Apenińskim znajduje się co najmniej dwadzieścia państw. Austriacy wprowadzają bardzo skomplikowany system paszportowy, co też utrudnia podróże Paganini emu. Autor nie mógł opisać życia Paganiniego bez wątków historycznych, ponieważ mają one wielkie znaczenie dla życia artysty. Są tu też polskie akcenty: polski muzyk Lipiński gra z Paganinim w Warszawie. Przecinają się też drogi Szopena, jak głoszą niektórzy: ,,obdarowanego szatańskim talentem obecnego stulecia", z Paganinim "opętanego przez ducha dzisiejszego stulecia", który oddał duszę diabłu. Ot dzisiaj powiedzielibyśmy spotyka ich druzgocący hejt. Paganini, członek tzw. karbonariuszy, jak się domyśla kler, jest ciągle inwigilowany, hejtowany, a nawet podtruwany. Jakie było życie tego geniusza skrzypiec możemy przeczytać w tej książce. Moim zdaniem warto po nią sięgnąć.

38/2021 Powrót do lektur z dzieciństwa. Egzemplarz z mojej półki to sfatygowane, rozpadające się już niemal wydawnictwo, przeczytane w rodzinie po wielekroć. Układając książki na nowej półce, czy raczej na półce w nowym miejscu – pieczętowałem je ex librisem. Kiedy wziąłem do ręki “Krwawy sztorm” odkryłem, że na stronie tytułowej mojego wydania widnieje parafka, podpis mojej Mamy. Impuls ów przeniósł mnie w Krainę Dzieciństwa i odłożyłem tom na bok, by powrót ten uczynić pełniejszym. Zadziwiające jest, jak długo w przekazie ustnym potrafią przetrwać pewne opowieści. Z czasem zacierają się szczegóły, ale pewne kluczowe dla danej historii zdarzenia – potrafią wryć się w społeczną pamięć mieszkańców konkretnego rejonu. Augustyn Necel – kaszubski pisarz, badacz i propagator historii swojego rejonu, uczynił z owych przekazów punkt wyjścia do jednej ze swych powieści. “Krwawy sztorm” to książka łącząca historię z fikcją literacką. Jej fabuła osnuta jest wokół najazdu Szwedów na Pomorze Gdańskie w roku 1626, akcja rozwija się chronologicznie rzucając bohaterów w słynne epizody tego “pierwszego potopu”: oblężenia Pucka i bitwy morskiej na gdańskiej redzie, znanej jako bitwa pod Oliwą. Nie bez przyczyn Necel nazywany jest kaszubskim Sienkiewiczem. Nader widoczna jest inspiracją naszym noblistą. Idea pokrzepienia serc, umiejętne łączenie wątków i postaci fikcyjnych z prawdziwymi, świetna stylizacja językowa – wszystko to przypomina słynną narodową trylogię. Nie brakuje tu również opowieści o Wielkiej Miłości uwikłanej w krwawe starcia, miotanej wiatrem historii, ale i nagrodzonej za wytrwałość. Nieco razić mogą naiwne rozwiązania fabularne – kolejne cudowne ocalenia – ale należy to wszystko przyjąć z otwartością, w ramach zastosowanej przez Autora konwencji. Po wielu latach zatem powróciłem do losów szlachcica Piotra Sulickiego i jego ukochanej Barbarki oraz Jówy – dzielnego jastarnickiego rybaka o posturze stolema. Piękna to opowieść, mimo że taka szlachetnie naiwna i poczciwa. Dzisiaj jej największą wartością jest chyba ów aspekt historyczny, pozwalający ewentualnym młodym czytelnikom dowiedzieć się czegoś o wojnie z lat 1626-1627. Bo, idę o zakład, wiedza na ten temat wśród młodego pokolenia jest bliska zeru... Ale nie łudzę się także, niestety, że młody użytkownik Tik Toka sięgnie po książki "kaszubskiego Sienkiewicza"...

Kiedy kilka lat temu obejrzałam film Stevena Spielberga "Amistad" z rewelacyjnymi rolami Morgana Freemana, Anthony`ego Hopkinsa (którego uwielbiam) i Matthew McConaughey`a, wiedziałam, że kiedyś na pewno zapoznam się z historią, na której podstawie powstało owo dzieło. Kreacje aktorskie, sposób realizacji filmu, niesamowicie oddany klimat tamtych wydarzeń wzbudził we mnie masę tak różnorodnych emocji, od złości, poprzez smutek a w końcu radość i szczęście, że miałam nadzieję, iż jeśli sięgnę po książkę będzie podobnie i nie zawiodę się. Książkę Pesci`ego przeczytałam w jedno popołudnie i cóż mogę powiedzieć? Nie, nie zawiodłam się! Rewelacja! Przede wszystkim autor bardzo dobrze wczuł się w atmosferę tamtych zdarzeń, świetnie przygotował się do swojej pracy czerpiąc z wielu źródeł, oczywiście, że niektóre rzeczy musiał trochę podkoloryzować na potrzeby powieści, ale to jest nic, w porównaniu z tym co dostajemy. Fabuła rewelacyjnie poprowadzona, akcja gna na złamanie karku, bohaterowie ukazani w tak realistyczny i wyjątkowy sposób, że momentami czujemy na własnym ciele ich ból, strach i w końcu wiarę, że zostaną uratowani. Nigdy nie zrozumiem i nie pogodzę się z tym, co człowiek potrafił i nadal może zrobić drugiemu człowiekowi, tylko ze względu na jego inny kolor skóry, czy że po prostu jest słabszy pod jakimś względem. Dla mnie to jest niepojęte, a uwierzcie mi, że będąc historykiem sporo się na ten temat dowiedziałam, jak to było kiedyś, chociaż dzisiaj nie jest wcale lepiej, wyzysk trwa nadal a my mniej lub bardziej świadomie bierzemy udział we współczesnym kolonializmie(dzieci wydobywające w kopalniach Konga cynę, tantal, wolfram z których powstają nasze smartfony czy małoletni zatrudniani w farbiarniach czy szwalniach w Indiach czy Bangladeszu skąd później kupujemy t-shirt z logo Levis`a, czy innej popularnej marki itd...itd...). I wcale nie musimy, aż tak daleko sięgać, u nas w Europie, czy w Polsce też często mamy do czynienia w niektórych zakładach pracy z tzw. białymi murzynami. Brawo! Niewolnictwo nie zniknęło pomimo wprowadzenia dekretów czy ustaw je znoszących. Nadzieja umiera ostatnia i to jest myśl przewodnia tej książki oraz wiara w ludzi, że jednak tacy istnieją, dla których pojęcie człowieczeństwa, prawdy i godności nie są tylko słowami na papierze. Gorąco polecam.

Książka mojego dzieciństwa. Dał mi kiedy ja ojciec. Przeczytałem parę razy w różnym wieku co ciekawe zawsze zauważając coś nowego. Na początku to była tylko powieść przygodowa. Później zobaczyłem różne oblicza człowieka, różne motywacje i manipulacje. Szczególnie drugim tom był dla mnie niezłą komunistyczną manipulacją ale mimo wszystko też ciekawą historią.