Elita 2. Najlepsze przyjaciółki na zawsze

Biorąc ją z półki w bibliotece nie spodziewałam się takiej historii. Znalazłam tę książkę przypadkowo, spodobał mi się opis, więc decyzja o wypożyczeniu wyszła sama z siebie. Nie żałuję. Historia opisana w tej książce poruszyła jakąś cząstkę mnie. Nie mogłam się oderwać, a gdy już musiałam, to myślałam o powieści dość dużo. Oczywiście domyśliłam się zakończenia - bo jakżeby inaczej - ale i tak mnie to zdziwiło. W końcu taka historia mogłaby być - na pewno jest - prawdziwa. Jesli nie konkretnie ta opisana miała miejsce, to gdzieś w świecie działa - bądź dzieje - się tak samo. To jest przykre, ale jako jednostka nie mogę nic zrobić. Polecam tę lekturę wszystkim, niezależnie od wieku i płci.

Dobra fabuła. Zaskakujaca,mroczna,opowiadająca o dziewczynie która zamieszkała po rozwodzie z matką która związała się ze światowej sławy skrzypkiem,który po za sceną okazuje się zupełnie inną osobą. Jedna z pierwszych poważniejszych książek na moim koncie którą czytałam parę lat temu i powiem szczerze,że nie zawiodłam się.

Holly jest córką światowej sławy muzyki pop i jednej z najbogatszych kobiet świata - piosenkarki Kandhi. Jest jednak też zwykłą dziewczyną, która chce mieć normalne życie. Nie pomaga jej jednak matka, która zabiera dziewczynkę ze szkoły aby przemienić ją w swoja małą kopię. Holly jednak się to nie podoba i próbuje pozostać sobą za wszelką cenę. Polecam tę książkę bardzo przyjemna i śmieszna lektura! Ocena: bohaterowie 7/10 treść 8/10 język 8/10 okładka 6/10

Bohaterka książki nie jest duszą towarzystwa. Gdy jej ojciec umiera, przeprowadza się z Matką i ojczymem do Wrocławia. Jej życie zaczyna nabierać kolorów, gdy pewnego dnia spotyka na ulicy grupę młodych ludzi, przedstawiających pokaz. Wszystko wywraca się do góry nogami. Ucieka z domu, przeprowadza się do tajemniczego Buddy, rzuca szkołę. Lecz nie wszystko układa się po jej myśli. Zaczynają się pewne komplikacje i tajemnice.. Gorąco polecam ! Bardzo wciągająca ;)

Wow! - myślę, że to dobre określenie wyrażające moje odczucia po przeczytaniu tej książki. Z początku byłam do niej sceptyczna. Przeczytałam na jej temat sporo krytykujących opinii i tak troszeczkę się zraziłam do niej. Lecz gdy wzięłam ją do rąk, zachwycała mnie już od pierwszego rozdziału, pierwszej części. Cudownie mi się ją czytało. Byłam zachwycona postacią Jenny - dziewczyny, która w wieku 16lat uciekła z domu, od złych doświadczeń, wspomnień. Zaimponowała mi swoją odwagą, siłą i tą nutką tajemnicy, którą w sobie nosiła. Natomiast Chris, siedemnastoletni chłopak, który zakochał się w Jenny był usposobieniem chłopaka, który mnie się osobiście podoba. Akcja sama w sobie jest prosta do zrozumienia. Język przejrzysty i łatwo się czytało. Czasami nie warto wierzyć w to co piszą inni czytelnicy, ponieważ wszyscy bardzo się różnimy i podobają nam się różne książki, dlatego ja na pewno jeszcze nie raz sięgnę po tę książkę w niedalekiej przyszłości. Szczerze polecam!

Dobra książka, ale sequel moim zdaniem o wiele lepiej wykonany. Two girls one cup jak dla mnie wygrywa pod względem fabuły, tworzenia bohaterów (czy raczej bohaterek) i ich wzajemnych relacji. Szczerze polecam dla fanów i fanek pierwszej książki z tej serii.

Historia głównej bohaterki jest idealnym potwierdzeniem powiedzenia "kłamstwo ma krótkie nogi". Lola nie jest gwiazdą, ale jest pewna, że nią zostanie. Mieszkając w welkim mieście, wyrobiła sobie przekonanie, że scena została stworzona właśnie dla niej a los skrzywdził ją, dając jej tak nudne, zwyczajne życie. Cóż, wszystko da się naprawić. Wyprowadzka do małej mieściny jawi się Loli jako koniec świata, ale kto powiedział, że jej kariera nie może rozpocząć się tutaj? Lola (tak na prawdę Mary),postanawia dorobić sobie nowy, ulepszony życiorys. Znajduje przyjaciółkę od serca i aciekłego wroga a potem pozostaje jej już tylko wpaść w kłopoty...

Historia opowiadająca o nastolatce szesnastoletniej Dorze, która marzy o wielkiej karierze w telewizji i o sławie.Pragnie zostać prezenterką telewizyjną. Robi program dla miejscowej stacji, zapoznaje się z mediami z drugiej strony od kulis jak powstaje jest bardzo temu ciekawa fascynuje ją to. Chce wiedzieć jak skonstruowana jest telewizja dużo się dowiedzieć o programach telewizyjnych, dziewczynę to interesuje. I szybko się przekonuje, że mikrofon i kamera oparte są na kłamstwach, manipulacji. Przez te ambicje można sporo stracić. Książka młodzieżowa, przyjemna, lekka na odstresowanie po całym dniu dla mnie, fajna lektura przyjemnie się mi ją czytało.

Książka daje do myślenia. Należy uważać z kim się pisze na czacie. Tacy faceci jak ten w książce z pozoru wydają się idealnymi do póki nie dojdzie do spotkania na żywo. Wiele sytuacji było,że dziewczyna umówiła się z facetem poznanym w internecie i została zgwałcona. Dlatego uważajcie z kim piszecie !

Bardzo fajna, zwariowana książka opisująca nastolatkę, która ma dość nietypowe problemy. "Nazywam się Zelah Green i mam obsesję na punkcie czystości. Większość życia spędzam w Stanie Zagrożenia Atakiem Zarazków (a ogłaszam go wtedy, gdy na przykład ktoś próbuje mnie dotknąć brudnymi rękami). Cud, że w ogóle chodzę do szkoły. Ale teraz, na polecenie macochy, mam zamieszkać z bandą dziwadeł w domu o nazwie Zacisze, gdzie każdy, podobnie jak ja, ma swój drobny problem..." W książce w zabawny sposób opisany jest świat na przykładzie Zelah, która z powodu swojej przesadnej miłości do czystości zostaje odesłana do kliniki - Zacisze. W Zaciszu, nawet o tym nie wiedząc, zostaje uczona jak żyć bez wykonywania wszystkich rytuałów. Bez szczotkowania twarzy, dłoni i pozostałych części ciała po 30 razy oraz bez wykonywania 30 podskoków, kiedy tylko ma wyjść na schody lub z nich zejść. Książka jest przeznaczona może dla trochę młodszych czytelników (jakieś 12-13 lat) ale mi się bardzo spodobała a niektórych może nawet czegoś nauczyć.

"Skrzywdzoną" przeczytałam na przełomie czerwca i lipca 2011 roku, a więc jako dwunastolatka. Byłam wówczas zafascynowana wszelkimi zagadkami z porwaniami i narkotykami w tle. Trudno mi jednoznacznie stwierdzić, co mnie skłoniło ku tej pozycji najbardziej - tytuł czy fabuła. Jednego jestem pewna - takie książki są potrzebne. Powieść mnie zszokowała, chłonęłam ją fragmentarycznie. Próbowałam sama rozwiązać zagadkę, co finalnie mi się nie udało, ale sama zabawa już mnie satysfakcjonowała. Wielogłosowość i mnogość punktów widzenia niewątpliwie gmatwa historię, ale też ułatwia jej czytanie czysto technicznie. Styl Glover nie należy do wyszukanych, prostota przekazu ułatwia odbiór i pozwala łatwo dotrzeć do docelowej grupy odbiorców. Autorka podjęła się tematyki ważnej i potrzebnej, "Skrzywdzona" ma w sobie wiele walorów dydaktycznych. Jej treść, pomimo kilkunastu lat od wydania, wciąż zawiera istotną przestrogę dla młodych dziewczyn. Niesamowicie szanuję pisarkę za przedstawienie psychiki porwanej w trakcie i po zdarzeniu. Pozwalało mi to współodczuwać wraz z nią, zrozumieć jej emocje i wniknąć w jej myśli. Bardzo podobały mi się też wstawki z perspektywy porywacza i niesamowicie szanuję tłumacza za zachowanie jego tożsamości płciowej w tajemnicy do samego końca - świetny zabieg w kontekście fabuły! https://posladachatramentu.blogspot.com/2020/08/sandra-glover-skrzywdzona-recenzja.html

Czwarta część jest równie dobra jak poprzednie, ale... postać Niny jest przerażająca. I to chyba za mało powiedziane. Jak inaczej określić trzynastolatkę, która nosi stringi, bajeruje chłopaków, utrzymuje, że nie jest dziewicą i sugeruje, że ma implanty piersi (!!!)? Przy tej postaci cała reszta dziewczyn wydaje się grzeczna. Mimo, że za bardzo dążą do dorosłości.

Książkę miło i szybko się czyta. Fabuła i wątki, choć proste, są angażujące i chce się wiedzieć, co się działo dalej. Na pochwałę zasługuje również wydanie. Książka ma w sobie parę ładnych i opisanych szkiców oraz, na samym końcu, instrukcję do samodzielnego wykonania ubrań.

Pora na kolejny przystanek w Książkowej Agencji Podróżniczej – zatrzymujemy się na Manhattanie. Być może tego nie wiecie, ale pewnej nocy pojawiła się tam wyjątkowo głęboka wyrwa w ziemi. Jedna z mieszkających w pobliżu nastolatek postanowiła ją zbadać. Jeszcze wtedy nie wiedziała, że ten krok zaprowadzi ją do tajemniczego Miasta Cieni. Kiedy byłam nastolatką, bardzo podobała mi się ta książka. Zrobiła wtedy na mnie tak ogromne wrażenie, że do tej pory pamiętałam jedną ze scen, które były w niej opisane. Natomiast gdy przeczytałam ją już jako osoba dorosła, to muszę przyznać, że podobała mi się dokładnie tak samo, jak za pierwszym razem. Nie ma tu wątku romantycznego, jest za to dużo akcji, planowania, wędrówek po kanałach, tworzenia i testowania nowych wynalazków… ale jest też antagonista, którego należy pokonać. Na dziewczyny czekają też liczne niebezpieczeństwa. Ciągle się coś dzieje, nie jest nudno, a sama fabuła nie zwalnia aż do samego końca. Na uwagę zasługuje też fakt, że każda z bohaterek ma specjalne niemagiczne umiejętności, dzięki którym są w stanie posuwać śledztwo naprzód. Czasem coś idzie nie tak, ale króluje u nich zasada: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Z ciekawostek – czytałam tę książkę przed erą komórek. Kiedy więc chciałam mieć pod ręką wskazówki na temat tego, jak być dobrym szpiegiem, przepisywałam je do notesu. Niedawno nawet ten notes znalazłam. Co prawda ze wskazówek nigdy nie skorzystałam, ale jakaś nostalgia mnie chwyciła. Bardzo się cieszę, że po tylu latach mogłam wrócić do przygód Ananki i jej przyjaciółek. Wam też bardzo polecam przeczytać „Kiki Strike. Miasto Cieni” – dużo akcji, zero nudy.

W dalszym ciągu fajna książka, mimo, że intrygi Massie i Alicii przypominały trochę kiepską telenowelę. Z postaci zaś najbardziej przeraziła mnie Olivia - dwunastoletnia dziewczynka po operacji plastycznej nosa. Mam nadzieję, że to tylko wymysł literacki i że takie rzeczy nie dzieją się naprawdę, nawet w Stanach (pomijając, że żaden szanujący się chirurg nie podejmie się operacji plastycznej na dziecku, które wciąż rośnie). Poza tym jak zwykle - dziewczyny zachowują się w taki sposób, że trudno jest uwierzyć, że mają ledwo po dwanaście lat.

Wróciłam do tej książki po 20 latach i podobała mi się jeszcze bardziej niż wtedy, kiedy byłam nastolatką. Nie przepadam za młodzieżówkami, ale tę chciałabym polecić czytelnikom w każdym wieku. Nie bez powodu ta książka odniosła tak ogromny sukces w latach 90-tych w Australii. Jest to mądra lektura, ma wspaniale wykreowanych bohaterów i błyskotliwe dialogi. Porusza ważne tematy, ale robi to w sposób bardzo wyważony. Można jej zarzucić naiwność, ale nie każda książka musi nas dołować, żeby uznać ją za realistyczną. Uwielbiam główną bohaterkę i jej mamę, babcia też zdobyła moją sympatię. Drugoplanowi bohaterowie też są w większości do polubienia mimo że każdy z nich ma mnóstwo wad. Jest to świetna lektura. Cieszę się, że wróciłam do niej po latach.

"Więc to tak! Mój Michał ma dziewczynę... Blondynkę... Długowłosą... Co tam włosy, można zgolić! Ale nogi... Za długie... Zbyt zgrabne... Porozpinane guziki... Włosy pieszczące ramiona, szyję... a pewnie i piersi. Ze wstrętem pomyślałam o moim mizernym biuście. I ten kolor włosów... Jak on to mówił? Kolor Jasnego piwa? Mój Misio. Mój poeta. Z jakimś babsztylem o zbyt długich nogach i zbyt pełnych piersiach..." Tak rozpoczyna się historia burzliwej, pierwszej miłości Dominiki - koleżanki słynnej Ali Makoty. Błyskotliwy humor, zabawne perypetie i atmosfera warszawskich blokowisk - takim stylem została obdarzona ta powieść, ale moim zdaniem ów opis jest zbyt skromny. Osobiście po przeczytaniu książki, miałam banana na buzi :) W dość krótkim opowiadaniu, co drugie zdanie było komiczne, a każdy rozdział niósł ze sobą przezabawną historię! W książce rządził przypadek i zbieg okoliczności, a do tego tekst był poparty <śmiesznymi> cytatami, które go uzupełniały. Zwariowane przygody takie jak: ogórkowy wypadek w supermarkecie, wspinaczka na drzewo, atak terrorystyczny, przyjęcie zaręczynowe, powrót dziadka z Ameryki i wiadomość o ciąży mamy - wydarzyły się dosłownie w ciągu kilku dni, a co ważniejsze były tylko tłem do głównego tematu - młodzieńczej miłości.

Myślę, że książka na pewno spełniła moje oczekiwania, które sobie wyznaczyłam po przeczytaniu opisu. Ma w sobie wiele cytatów i nauk, które warto zapamiętać w dalszym życiu. Pierwszym wątkiem jest toksyczna miłość Ruby i Travisa. Dziewczyna jest jeszcze młoda i daje się wciągnąć w niebezpieczne życie bogatego i przystojnego chłopaka. W tym samym czasie jej matka zmaga się z objawami złamanego serca. W pewnym momencie dziewczyna dołącza do grupy zabawnych emerytek, które są na tropie odkrycia pewnej tajemnicy. Książka łączy w sobie wiele aspektów. Jest pouczająca, sprawia że nigdy się nie nudzimy czytając ją przez ciągłą akcję ale przede wszystkim ukazuje obraz piękna i prawdziwej miłości, którą jeszcze można spotkać. Gorąco polecam!

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?