Lucyfer: Potępieńcze związki

Książka jest kontynuacją serii, dlatego rozpoczynanie lektury od tego tomu to tytaniczny wysiłek. Nim czytelnik zdąży się zorientować kim są dla siebie poszczególni bohaterowie to historia niemalże dobiega końca. Losy postaci są ze sobą splątane, ich specyficzne relacje wiążą się z wydarzeniami, które miały miejsce w poprzednich częściach, co możemy wywnioskować z nielicznych wzmianek. Fabuła składa się z wielu wątków, lecz, niestety, większość z nich przedstawiona jest wyjątkowo oszczędnie, nawet jak na standardy komiksu. Obawiam się, że autorzy nie do końca mieli spójną wizję tego, o czym chcą nam opowiedzieć. Lektura pozostawia niedosyt zwłaszcza w kwestii motywów, którymi kierowali się bohaterowie. Należy jednakże docenić wyjątkową jakość rysunków. Są dopracowane w najmniejszych detalach i naprawdę robią wrażenie.

Tom zdecydowanie dla miłośników twórczości Gaimana. Prezentowane w nim historie są bardzo różne zarówno pod względem fabuły jak i kreski ale jak dla mnie jest to interesujące uzupełnienie zarówno serii Sandman, jak i próba zrozumienia jaką drogą twórczą szedł Neil Gaiman.

Hmmm nie czytałem książki więc nie będę porównywał. Jako komiks jest po prostu OK, duży plus za rysunki, które są naprawdę szczegółowe, mroczne i pasujące do tego świata,ale niestety mam problem z historią, myślę, że jakby to były np. 3 tomy takiej wielkości, które dokładnie by opisały ten świat, zależności i zasady to myślę, że mogło by wyjść arcydzieło a takto wyszło porządna historia do przeczytania i zapomnienia. Pozdrawiam

O jakie to było dobre! O wiele, wiele lepsze niż tylko poprawny tom I. Przemyślana, złożona, spójna historia. Sięgając po tę serię, byłem przekonany, że to tylko takie odcinanie kuponów od Sandmana, tymczasem Carey tworzy własny świat i własną mitologię - i choć korzysta z ogranych schematów oraz popularnych motywów, w jego wykonaniu wszystko to okazuje się cholernie fascynujące. Już nie mogę się doczekać kolejnych tomów! Mam nadzieję, że poziom zostanie utrzymany. Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Drastyczne przypadki to historia której przeczytanie zajmie Wam około 30 minut i która zabierze Was w splątany świat Chicago lat 30, gdy na ulicach rządził Al Capone i swiat 4 letniego alterego Gaimana mieszkającego u swych Dziadków w Portsmouth w Anglii. Jak zwykle w Gaimanowskiej wizji nic nie jest oczywiste i jasne, światy przenikają się i nachodzą na siebie, a my nieudolnie próbujemy podarzqć za nieuporządkowanymi zdarzeniami ... Czy warto ? Oczywiście :) Jeśli chodzi o kreskę Dave McKeana, to nadal nie jestem przekonany, ale coś w niej jest. Więc można powiedzieć że doceniam, ale ... 6 na 10 w tym przypadku.

Tym razem punkt ciężkości przenosimy ze Snu na Śmierć, moim zdaniem jak najbardziej zasłużenie, bo czyż życie (sic!) Śmierci nie jest intrygujące? Najlepiej wypadają długie, kilkuczęściowe opowieści - "Wysoka cena życia" oraz "Pełnia życia", w których poza samą siostrą Morfeusza spotykamy również inne znajome - Hettie oraz Hazel czy Foxglove. Kilka opowieści występują w innych tomach, więc możemy je sobie powtórzyć, a na końcu zaś dostajemy galerię pięknych grafik, przedstawiających Śmierć. Niektóre z nich są naprawdę przepiękne. Zaś sama opowieść - cóż, zostawia pełen niedosyt, bo... chciałoby się więcej. Bo poprzez Śmierć wspaniale można opowiadać o życiu. Ale cóż - wszyscy ją spotkamy, prawda?

Lucyfer z „Sandmana” Neila Gaimana w odrębnej, opowiedzianej przez Mike`a Careya historii. Warto? Zdecydowanie tak. Mike`a Careya cenię za cykl powieści z gatunku urban fantasy, opowiadających o prywatnym egzorcyście Feliksie Castorze – pierwsza z nich nosi tytuł (nomen omen) „Mój własny diabeł”. To jedna z tych serii, do których lubię wracać. Carey jest też autorem doskonałej, moim zdaniem, „Pandory”, prezentującej oryginalną wizję świata po apokalipsie. Teraz już rozumiecie, dlaczego w moim przypadku sięgnięcie po „Diabła na progu” było tylko kwestią czasu. Lucyfer Mike`a Careya przypomina mi trochę Lokiego z „Kłamcy” Jakuba Ćwieka: pozbawiony swojego miejsca w panteonie, żyje między śmiertelnymi, od czasu do czasu świadcząc Niebu rozmaite usługi, za które słono każe sobie płacić (ale nie anielskimi piórami). W przeciwieństwie do Lokiego jest jednak bardzo potężną i wpływową postacią – nie należy go lekceważyć. Trzeba również przyznać, że Lucyfer ma zdecydowanie więcej klasy (choć może słowo „majestat” pasowałoby tu bardziej). Upadły anioł w idealnie skrojonym garniturze prowadzi elitarny bar w Los Angeles. Służy mu Mazikeen, przyjaciółka jeszcze z czasów piekła (torturowała tam dusze zmarłych ludzi z taką znajomością fachu, że zasłużyła na tytuł najbardziej utalentowanego oprawcy piekła). Mazikeen jest demonem. W mieście grzechu i rozrywki upadły anioł przygląda się niepozornym istotom ludzkim oraz ich przyziemnym motywacjom – i wyciąga wnioski niczym biblijny Kohelet: marność nad marnościami i wszystko marność. „Żyjąc tu, pośród nich – patrząc, jak się rodzą, umierają, budują i niszczą – nie da się uniknąć myśli o tym, jak bardzo niestałe jest wszystko w tym Wszechświecie. Nic naprawdę solidnego. Nic trwałego”. „Diabeł na progu” składa się z trzech opowieści, które zapoznają nas z ważnymi dla serii postaciami. Choć sporo tutaj nieuniknionych nawiązań do „Sandmana”, znajomość kultowego cyklu Neila Gaimana nie jest konieczna. W „Diabelskiej alternatywie” Lucyfer wykonuje zadanie na zlecenie Nieba. „Wróżba z sześciu kart” zabiera nas do podłej dzielnicy zdemoralizowanego Hamburga, gdzie kobiety zarabiają na życie ciałem, a wytatuowani rasiści prześladują imigrantów i homoseksualistów. „Zrodzona z umarłymi” to króciutka, ale mocna historia o niezwykłej dziewczynce, która „wespół w zespół” z duchem zamordowanej przyjaciółki wymierza sprawiedliwość zbrodniarzowi. Wszystkie opowieści łączy postać Lucyfera i Mike Carey w roli scenarzysty. Każdą jednak narysował kto inny, co w tym przypadku świetnie się sprawdziło. Nie sprawdziły się natomiast napisy, który przysporzyły mi nieco problemów. Pomysł, by każda z postaci miała własny krój czcionki, sam w sobie nie jest zły, jednak wysiłki włożone w odczytanie (ze zrozumieniem) wypowiedzi Lucyfera wystawiły moją cierpliwość na ciężką próbę („d”, które wygląda jak „q” do góry nogami, na przykład). Tymczasem dialogi odgrywają w tym komiksie kluczową rolę i zdecydowanie wolałabym płynnie je czytać niż dukać jak z „Elementarza”. Pożyczony od Gaimana diabeł błyszczy własnym światłem – jak na gwiazdę przystało. Uniwersum stworzone przez Careya jest rozbudowane, intrygujące, mroczne, oparte na współistnieniu zazębiających się światów. Dla mnie oznacza to początek pasjonującej przygody. Recenzja opublikowana na blogu: https://zapiskinamarginesie.pl/2019/05/12/pozyczony-diabel/

Za zeszyty 1-10 "Preludia i nokturny" do "Przebudzenia" 8/10. Jak na pierwsze dorosłe komiksy, jestem zaskoczony z jaką przyjemnością mi się to czytało i oglądało. "Panie Łaskawe" to 9/10 - absolutnie najlepszy zeszyt z tych dziesięciu.

Mimo niepokojących doniesień na temat autora którego twórczość cenie i poznaje od lat, zabrałem się za kolejną opowieść sygnowaną jego nazwiskiem. Co dostajemy tym razem ? Nieco surrealistyczną historie narysowaną klasyczną, czarno białą kreską, osnutą wokół tajemniczego teatru rzeczywistości. Teatru prowadzonego przez postać wzorowaną na Alice Cooperze (wybaczcie ale nie bardziej się orientuję kto zacz ???),o czym autor zręcznie wspomina we wstępie do historii. Czy warto ? Tak. Zdecydowanie tak. Historia jest prosta ale interesująca, warstwa plastyczna w moim guście (co nie zawsze miało miejsce w przypadku fabuł autorstwa NG) Jak dla mnie 6 na 10. I proszę, oceniam historie, a nie autora, ok?

Kolejny tom z opowieściami "obok" głównej historii Sandmana. Jednak są różne smaczki, które z Nieskończonymi są związane (kwestia siostry w poprzedniej Nekropolii, tajemnej katakumby w obecnej czy końcowy orszak). Tym razem mamy historię o historiach w historiach. Konstrukcja szkatułkowa, której służy tajemnicza karczma na Krańcu Światów. Zdecydowanie poruszyło mnie opowiadanie o mieście, które śni - skojarzyło mi się klimatycznie z prozą Murakamiego. Do tego ciekawe opowieści o Nekropolii czy piękne ilustracje w historii o Lewiatanie sprawiają, że otrzymujemy kolejny, wartościowy tom osadzony w świecie Morfeusza.

Tym opowiadaniem kryminalno-fantastycznym Neil Gaiman bardzo mnie zaskoczył - oczywiście pozytywnie. Ciekawe spojrzenie na tematykę "Boskiego planu", a także możliwość wielu interpretacji to zdecydowane atuty tej historii. Ponadto wydanie opowiadania w formie komiksu sprzyja lepszej wizualizacji całej opowieści. Polecam!

Kontynuacja historii o przekazaniu klucza do bram Piekieł z świetnym wtrąceniem na początku, traktującym o historii Charlesa Rowlanda (wow, jak to było dobrze powiązane w kontekście całego tomu). Niewiele więcej można tutaj napisać, świetna fabuła i tragiczne rysunki.

Dobrze wrócić do świata Sandmana, oj dobrze. 7 opowieści, każde we współpracy z innym rysownikiem i traktujące o innym/innej z Nieskończonych. Gaimanowi udało się stworzyć naprawdę wyjątkowy świat, pełen niebanalności i głębi. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie historie: Pożądania (bardzo dobry scenariusz),Rozpaczy (znakomita współgra ilustracji i sposobów zapisu historii),Maligny (styl ilustracji wspaniale pasujący do postaci - szkoda, że w serialu tak bardzo ją zmienili).

Kolejny tom historii o Panu Snów (z jednym opowiadaniem poświęconym jego siostrze). Tym razem odpoczywamy od głównego nurtu historii, sięgając po interesujące nawiązania do mitologii (moje ulubione opowiadanie - Kaliope) czy literatury (Sen Nocy Letniej). Mamy klimat, intrygujące postaci i niesamowite śnienie - trochę z dreszczykiem, trochę z humorem.

Zaczynałem czytać komiksy od pasków Ś.M. W kolekcji przeczytanych mam tak z 3 tyś. Więc wiem o czym piszę. Sandman to powieść graficzna narysowana z idealnym wyczuciem i estetyką chwili ( narracji ).Tak więc ludzie którzy piszą że kreska nie taka i owaka mylą się niesamowicie. Jestem przekonany że to typ człowieka który idzie do galerii patrzy na obraz J. Pollock i mówi a fuj co za mazy. Jeżeli zaś chodzi o tematykę samych opowieści ( narracji ) Poznajemy tu najróżniejsze historie, legendy, baśnie i o to w tym chodzi, nie trzeba się doszukiwać 64 dna z przekazem moralnym. Ps. Tu jest świetnie pokazane że życie wieczne jest do kitu.

Komiks ukazuje dwie równoległe historie – życie mieszkańców kamienicy w Nowym Jorku oraz bajkowy świat krainy snów. Gaiman bawi się kontrastem pomiędzy kolorową baśnią a brutalną rzeczywistością. Bohaterki, w tym para lesbijek i transpłciowa kobieta, stanowią odważny krok w przód w reprezentacji społeczności LGBTQ+, choć trudne tematy mogą wywoływać dyskusje. Stworzony 30 lat temu komiks wciąż wstrząsa i fascynuje, stawiając pytania o nasze wewnętrzne światy.

Kolejna godna polecenia pozycja od Neila Gaimana. Tym razem Anglik wziął na warsztat japoński mit o mnichu i lisicy. Książka ma niepowtarzalny klimat ozdobiony przecudownymi ilustracjami Yoshitaki Amano. Nie ma sensu zbytnio się rozpisywać, Gaiman może nie wznosi się tu na wyżyny swoich możliwości, jednak nie schodzi poniżej swojego standardowego poziomu. Fanom jego twórczości na pewno się spodoba, być może też docenią miłośnicy japońskiej kultury.

Bardzo czytelna część, w odniesieniu do innych tomów serii Gaimana. Dla mnie, to ogromny plus. Można skupić się na fabule, która ze strony na stronę nieustannie ciekawi, zaskakuje i porywa do dalszego poznawania świata przedstawionego. Stworzone "światy" (?),grupy, postacie im przewodzące zapowiadają naprawdę grubą kontynuację. Choć część "Pora mgieł cz.1", jawi się bardziej jako intro do dalszych wydarzeń, sama w sobie bardzo dobrze się broni. Spotkanie Śnienia ze swoją rodziną (wow, świetnie napisane),następnie przygotowania i wizyta w Piekle są fascynujące. Nie ma w tej części słabego ogniwa. Jedynie, jak przy innych tomach, rysunek woła o pomstę do nieba. Nadal nie wiem, czy to wynik niechlujności, czy celowego zabiegu, ale oniryczność, eksperymentalność i abstrakcja świata przedstawionego, aż proszą się o godny rysunek, a tutaj odnoszę wrażenie tworzenia "po łebkach", aby tylko odhaczyć dane okienko. Brak skupienia się na szczegółach bardzo mocno dysonuje z fabułą.

Powrót do głównej linii fabularnej, poświęconej Sandmanowi i jego rodzeństwu. Tym razem więcej Maligny i Zniszczenia. Podoba mi się poszerzenie Nieśmiertelnych, szczególnie niezwykle intrygującej postaci najmłodszej z rodzeństwa. Do tego w tle Isztar czy Orfeusz i, przede wszystkim - poszukiwanie i zmiana. Czytając, miałem wrażenie pewnego interludium. Jestem ciekaw, w jaką stronę posunie się fabuła po zmianach, które w losu Morfeusza wprowadził ten tom.

To był bardzo obszerny tom! Dużo nawiązań do poprzednich, nawet tych niby-pobocznych, historii. Niejakie zwieńczenie(?) historii Morfeusza. Powrót postaci z poprzednich tomów, wspaniale pokręcona fabuła i ostateczny plan Snu... Są emocje, jest piękna kreska i jest wciągająca narracja. Nie na wszystkie pytania dostajemy odpowiedzi, ale... jest przecież tom 10. Najbardziej urzekła mnie w tym tomie podwójna (na jawie i nie-jawie) podróż Lity, gadulstwo Matthew i ostatnia scena.